Wyszukiwarka ustaw

2020 Pozycja 295

©Telksinoe s. 1/105

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2020 r.

poz. 295, 567,

1493.

U S T A W A

z dnia 15 kwietnia 2011 r.

o działalności leczniczej1)

DZIAŁ I

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa:

1) zasady wykonywania działalności leczniczej;

2) zasady funkcjonowania podmiotów wykonujących działalność leczniczą

niebędących przedsiębiorcami;

3) zasady prowadzenia rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą;

4) normy czasu pracy pracowników podmiotów leczniczych;

5) zasady sprawowania nadzoru nad wykonywaniem działalności leczniczej oraz

podmiotami wykonującymi działalność leczniczą.

Art. 2. 1. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) dokumentacja medyczna – dokumentację medyczną, o której mowa

w przepisach ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta

i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2019 r. poz. 1127, 1128, 1590, 1655 i

1696);

1a) jednostka wojskowa – jednostkę organizacyjną niebędącą jednostką

budżetową, dla której podmiotem tworzącym jest Minister Obrony

Narodowej, w której są udzielane świadczenia zdrowotne, realizującą zadania

także poza granicami państwa na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.

o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza

granicami państwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 1510 oraz z 2019 r. poz. 1726);

1)

Przepisy niniejszej ustawy wdrażają postanowienia dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji

czasu pracy (Dz. Urz. UE L 299 z 18.11.2003; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.

5, t. 4, str. 381).

14.09.2020

©Telksinoe s. 2/105

2) osoba wykonująca zawód medyczny – osobę uprawnioną na podstawie

odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osobę

legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń

zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny;

3) pacjent – pacjenta w rozumieniu ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach

pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta;

4) podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą – podmiot leczniczy wymieniony

w art. 4 ust. 1 pkt 2, 3 i 7;

5) podmiot wykonujący działalność leczniczą – podmiot leczniczy, o którym

mowa w art. 4, oraz lekarza, pielęgniarkę lub fizjoterapeutę wykonujących

zawód w ramach działalności leczniczej jako praktykę zawodową, o której

mowa w art. 5;

6) podmiot tworzący – podmiot albo organ, który utworzył podmiot leczniczy

w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, jednostki

budżetowej albo jednostki wojskowej;

7) promocja zdrowia – działania umożliwiające poszczególnym osobom

i społeczności zwiększenie kontroli nad czynnikami warunkującymi stan

zdrowia i przez to jego poprawę, promowanie zdrowego stylu życia oraz

środowiskowych i indywidualnych czynników sprzyjających zdrowiu;

8) (uchylony)

9) szpital – zakład leczniczy, w którym podmiot leczniczy wykonuje działalność

leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne;

10) świadczenie zdrowotne – działania służące zachowaniu, ratowaniu,

przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające

z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich

wykonywania;

11) świadczenie szpitalne – wykonywane całą dobę kompleksowe świadczenia

zdrowotne polegające na diagnozowaniu, leczeniu, pielęgnacji i rehabilitacji,

które nie mogą być realizowane w ramach innych stacjonarnych

i całodobowych świadczeń zdrowotnych lub ambulatoryjnych świadczeń

zdrowotnych; świadczeniami szpitalnymi są także świadczenia udzielane

z zamiarem zakończenia ich udzielania w okresie nieprzekraczającym

24 godzin;

14.09.2020

©Telksinoe s. 3/105

12) stacjonarne i całodobowe świadczenie zdrowotne inne niż świadczenie

szpitalne – świadczenia opiekuńcze, pielęgnacyjne, paliatywne, hospicyjne,

świadczenia z zakresu opieki długoterminowej, rehabilitacji leczniczej,

leczenia uzależnień, psychiatrycznej opieki zdrowotnej oraz lecznictwa

uzdrowiskowego, udzielane pacjentom, których stan zdrowia wymaga

udzielania całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych

w odpowiednio urządzonych, stałych pomieszczeniach;

13) uczelnia medyczna – publiczną uczelnię medyczną albo publiczną uczelnię

prowadzącą działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk

medycznych oraz Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego;

14) zakład leczniczy – zespół składników majątkowych, za pomocą którego

podmiot leczniczy wykonuje określony rodzaj działalności leczniczej.

2. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) kierowniku bez bliższego określenia – rozumie się przez to także zarząd spółki

kapitałowej, a w przypadku innych podmiotów wykonujących działalność

leczniczą – osobę uprawnioną do kierowania tymi podmiotami i ich

reprezentowania na zewnątrz, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej;

2) działalności leczniczej w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia

zdrowotne bez bliższego określenia – rozumie się przez to działalność

leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne, jak i działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż

szpitalne;

3) pielęgniarce – rozumie się przez to także położną;

4) lekarzu – rozumie się przez to także lekarza dentystę.

3. Zakład leczniczy jest jednostką lokalną w rozumieniu art. 42 ust. 4 ustawy

z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 649, 730 i

2294), dla której nie sporządza się odrębnego bilansu, chyba że podmiot leczniczy

postanowi inaczej w regulaminie organizacyjnym, o którym mowa w art. 24.

Art. 3. 1. Działalność lecznicza polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych.

Świadczenia te mogą być udzielane za pośrednictwem systemów

teleinformatycznych lub systemów łączności.

2. Działalność lecznicza może również polegać na:

1) promocji zdrowia lub

14.09.2020

©Telksinoe s. 4/105

2) realizacji zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia, w tym wdrażaniem nowych

technologii medycznych oraz metod leczenia.

2a. Czynności, o których mowa w ust. 2, mogą być wykonywane za

pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności.

3. Podmiot wykonujący działalność leczniczą może uczestniczyć, a podmiot

wykonujący działalność leczniczą w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2,

uczestniczy w przygotowywaniu osób do wykonywania zawodu medycznego

i kształceniu osób wykonujących zawód medyczny na zasadach określonych

w odrębnych przepisach regulujących kształcenie tych osób.

4. W ramach struktury organizacyjnej podmiotu leczniczego może zostać

wydzielona jednostka organizacyjna, w celu udzielania świadczeń zdrowotnych

mieszkańcom domów pomocy społecznej, wychowankom regionalnych placówek

opiekuńczo-terapeutycznych lub interwencyjnych ośrodków preadopcyjnych,

zlokalizowana na terenie tych podmiotów.

Art. 4. 1. Podmiotami leczniczymi są:

1) przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. –

Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495) we wszelkich

formach przewidzianych dla wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli

ustawa nie stanowi inaczej,

2) samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej,

3) jednostki budżetowe, w tym państwowe jednostki budżetowe tworzone

i nadzorowane przez Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do

spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, posiadające w strukturze organizacyjnej

ambulatorium, ambulatorium z izbą chorych lub lekarza podstawowej opieki

zdrowotnej, pielęgniarkę podstawowej opieki zdrowotnej lub położną

podstawowej opieki zdrowotnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia

27 października 2017 r. o podstawowej opiece zdrowotnej (Dz. U. z 2019 r.

poz. 357, 730 i 1590),

4) instytuty badawcze, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia

2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1350 i 2227),

14.09.2020

©Telksinoe s. 5/105

5) fundacje i stowarzyszenia, których celem statutowym jest wykonywanie

zadań w zakresie ochrony zdrowia i których statut dopuszcza prowadzenie

działalności leczniczej,

5a) posiadające osobowość prawną jednostki organizacyjne stowarzyszeń,

o których mowa w pkt 5,

6) osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów

o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej,

o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz

o gwarancjach wolności sumienia i wyznania,

7) jednostki wojskowe

– w zakresie, w jakim wykonują działalność leczniczą.

2. Określone ustawą prawa i obowiązki podmiotu leczniczego dotyczą

wyłącznie wykonywanej przez ten podmiot działalności leczniczej i są

wykonywane przez kierownika tego podmiotu, chyba że ustawa stanowi inaczej.

3. Do instytutów badawczych, o których mowa w ust. 1 pkt 4, stosuje się,

w zakresie nieuregulowanym ustawą z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach

badawczych:

1) przepisy art. 3, art. 9–17, art. 21 ust. 1 i 2, art. 22, art. 23, art. 24 ust. 1, 2 i 4,

art. 25–36 – w zakresie świadczeń zdrowotnych i podejmowania działań

w zakresie promocji zdrowia;

2) przepisy art. 93–99 – w zakresie czasu pracy pracowników tych instytutów;

3) przepisy art. 100–113 – w zakresie wpisu do rejestru podmiotów

wykonujących działalność leczniczą;

4) przepisy art. 114–117 – w zakresie dotyczącym przekazywania środków

finansowych;

5) przepisy art. 118 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 i 4, art. 119 oraz art. 122 – w zakresie

dotyczącym kontroli pod względem

medycznym.

Art. 5. 1. Lekarze, pielęgniarki i fizjoterapeuci mogą wykonywać swój

zawód w ramach działalności leczniczej na zasadach określonych w ustawie oraz

w przepisach odrębnych, po wpisaniu do rejestru podmiotów wykonujących

działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100.

2. Działalność lecznicza:

14.09.2020

©Telksinoe s. 6/105

1) lekarzy może być wykonywana w formie:

a) jednoosobowej działalności gospodarczej jako indywidualna praktyka

lekarska, indywidualna praktyka lekarska wyłącznie w miejscu

wezwania, indywidualna specjalistyczna praktyka lekarska,

indywidualna specjalistyczna praktyka lekarska wyłącznie w miejscu

wezwania, indywidualna praktyka lekarska wyłącznie w zakładzie

leczniczym na podstawie umowy z podmiotem leczniczym

prowadzącym ten zakład lub indywidualna specjalistyczna praktyka

lekarska wyłącznie w zakładzie leczniczym na podstawie umowy

z podmiotem leczniczym prowadzącym ten zakład,

b) spółki cywilnej, spółki jawnej albo spółki partnerskiej jako grupowa

praktyka lekarska,

2) pielęgniarki może być wykonywana w formie:

a) jednoosobowej działalności gospodarczej jako indywidualna praktyka

pielęgniarki, indywidualna praktyka

pielęgniarki wyłącznie w miejscu wezwania, indywidualna specjalistyczna

praktyka pielęgniarki, indywidualna specjalistyczna praktyka

pielęgniarki wyłącznie w miejscu wezwania, indywidualna praktyka

pielęgniarki

wyłącznie w zakładzie leczniczym na podstawie umowy z podmiotem

leczniczym prowadzącym ten zakład lub indywidualna specjalistyczna

praktyka pielęgniarki wyłącznie w zakładzie leczniczym na podstawie

umowy z podmiotem leczniczym prowadzącym ten zakład,

b) spółki cywilnej, spółki jawnej albo spółki partnerskiej jako grupowa

praktyka pielęgniarek,

3) fizjoterapeuty może być wykonywana w formie:

a) jednoosobowej działalności gospodarczej jako indywidualna praktyka

fizjoterapeutyczna, indywidualna praktyka fizjoterapeutyczna wyłącznie

w miejscu wezwania, indywidualna praktyka fizjoterapeutyczna

wyłącznie w zakładzie leczniczym na podstawie umowy z podmiotem

leczniczym prowadzącym ten zakład,

b) spółki cywilnej, spółki jawnej albo spółki partnerskiej jako grupowa

praktyka fizjoterapeutyczna

14.09.2020

©Telksinoe s. 7/105

– zwanych dalej „praktykami zawodowymi”.

3. Wykonywanie zawodu w ramach praktyki zawodowej nie jest

prowadzeniem podmiotu leczniczego.

Art. 6. 1. Skarb Państwa reprezentowany przez ministra, centralny organ

administracji rządowej albo wojewodę może, z zastrzeżeniem przepisów ustawy z

dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz. U.

z 2019 r. poz. 1302, 1309, 1571 i 1655), utworzyć i prowadzić podmiot leczniczy

w formie:

1) spółki kapitałowej;

2) jednostki budżetowej;

3) jednostki wojskowej;

4) samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

2. Jednostka samorządu terytorialnego może utworzyć i prowadzić podmiot

leczniczy w formie:

1) spółki kapitałowej;

2) jednostki budżetowej;

3) samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

3. (uchylony)

4. Do spółki kapitałowej, o której mowa w ust. 2 pkt 1, nie stosuje się

przepisów o gospodarce komunalnej.

5. (uchylony)

6. Uczelnia medyczna może utworzyć i prowadzić podmiot leczniczy

w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej albo spółki

kapitałowej.

[7. W spółce kapitałowej określonej w ust. 6 wykonującej działalność

leczniczą, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 2, wartość nominalna udziałów albo

akcji należących do uczelni medycznej nie może stanowić mniej niż 51% kapitału

zakładowego spółki oraz uczelnia ta dysponuje bezpośrednio większością głosów

na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu. Udziały albo akcje

w tej spółce poza uczelniami medycznymi mogą posiadać wyłącznie Skarb

Państwa, jednostki samorządu terytorialnego oraz jednoosobowe spółki Skarbu

Państwa o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa.]

14.09.2020

©Telksinoe s. 8/105

<7. W spółce kapitałowej określonej w ust. 6 wykonującej działalność

Nowe brzmienie

leczniczą, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 2, wartość nominalna udziałów ust. 7 i 9 w art. 6

wejdzie w życie z

albo akcji należących do uczelni medycznej nie może stanowić mniej niż dn. 1.03.2021 r.

(Dz. U. z 2019 r.

51% kapitału zakładowego spółki, a w przypadku prostej spółki akcyjnej poz. 1655 oraz z

2020 r. poz. 288).

liczba akcji należących do uczelni medycznej nie może stanowić mniej niż 51%

ogólnej liczby akcji tej spółki, oraz uczelnia ta dysponuje bezpośrednio

większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo walnym zgromadzeniu.

Udziały albo akcje w tej spółce poza uczelniami medycznymi mogą posiadać

wyłącznie Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego oraz

jednoosobowe spółki Skarbu Państwa o szczególnym znaczeniu dla gospodarki

państwa.>

8. Skarb Państwa reprezentowany przez ministra, centralny organ

administracji rządowej albo wojewodę oraz jednostka samorządu terytorialnego

mogą przystępować do spółki kapitałowej wykonującej działalność leczniczą.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.

[9. W spółce kapitałowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lub ust. 2 pkt 1, lub do

której przystąpiły podmioty, o których mowa w ust. 8, wartość nominalna udziałów

albo akcji należących do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego

nie może stanowić mniej niż 51% kapitału zakładowego spółki oraz Skarb Państwa

lub jednostka samorządu terytorialnego dysponuje bezpośrednio większością

głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu.]

<9. W spółce kapitałowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lub ust. 2 pkt 1,

lub do której przystąpiły podmioty, o których mowa w ust. 8, wartość

nominalna udziałów albo akcji należących do Skarbu Państwa lub jednostki

samorządu terytorialnego nie może stanowić mniej niż 51% kapitału

zakładowego spółki, a w przypadku prostej spółki akcyjnej liczba akcji

należących do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego nie

może stanowić mniej niż 51% ogólnej liczby akcji tej spółki, oraz Skarb

Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego dysponuje bezpośrednio

większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo walnym

zgromadzeniu.>

10. Przepisu ust. 9 nie stosuje się, jeżeli nabywcą lub obejmującym akcje

spółki prowadzącej działalność w zakresie, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy

14.09.2020

©Telksinoe s. 9/105

z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach

ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2017 r. poz.

1056 oraz z 2019 r. poz. 1815), jest spółka kapitałowa, wobec której Skarb Państwa

sprawuje kontrolę w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r.

o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2019 r. poz. 369, 1571 i 1667).

[11. W spółce kapitałowej, w której Skarb Państwa, jednostka samorządu

terytorialnego lub uczelnia medyczna posiada udziały albo akcje o wartości

nominalnej nie mniejszej niż 51% kapitału zakładowego spółki, nie wypłaca się

dywidendy.]

<11. W spółce kapitałowej, w której Skarb Państwa, jednostka Nowe brzmienie

ust. 11 w art. 6

samorządu terytorialnego lub uczelnia medyczna posiada udziały albo akcje wejdzie w życie z

dn. 1.03.2021 r.

o wartości nominalnej nie mniejszej niż 51% kapitału zakładowego spółki, (Dz. U. z 2019 r.

a w przypadku prostej spółki akcyjnej – nie mniej niż 51% ogólnej liczby akcji poz. 1655 oraz z

2020 r. poz. 288).

tej spółki, nie wypłaca się dywidendy.>

Art. 7. (uchylony)

Art. 8. Rodzajami działalności leczniczej są:

1) stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne:

a) szpitalne,

b) inne niż szpitalne;

2) ambulatoryjne świadczenia zdrowotne.

Art. 9. 1. Stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne

mogą polegać w szczególności na:

1) udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim

zakresem pielęgnację i rehabilitację pacjentów niewymagających

hospitalizacji, oraz zapewnianiu im produktów leczniczych i wyrobów

medycznych, pomieszczeń i wyżywienia odpowiednich do stanu zdrowia,

a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów i członków ich rodzin

oraz przygotowaniu tych osób do samoopieki i samopielęgnacji w warunkach

domowych;

2) udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim

zakresem pielęgnację, opiekę i rehabilitację pacjentów niewymagających

hospitalizacji, oraz zapewnianiu im produktów leczniczych potrzebnych do

14.09.2020

©Telksinoe s. 10/105

kontynuacji leczenia, pomieszczeń i wyżywienia odpowiednich do stanu

zdrowia, a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów i członków

ich rodzin oraz przygotowaniu tych osób do samoopieki i samopielęgnacji

w warunkach domowych;

3) udzielaniu świadczeń zdrowotnych polegających na działaniach

usprawniających, które służą zachowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia;

4) sprawowaniu wszechstronnej opieki zdrowotnej, psychologicznej i społecznej

nad pacjentami znajdującymi się w stanie terminalnym oraz opieki nad

rodzinami tych pacjentów.

2. Świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4, oraz świadczenia

pielęgnacyjne i opiekuńcze mogą być udzielane także wyłącznie w warunkach

domowych.

Art. 10. Ambulatoryjne świadczenia zdrowotne obejmują świadczenia

podstawowej lub specjalistycznej opieki zdrowotnej oraz świadczenia z zakresu

rehabilitacji leczniczej, udzielane w warunkach niewymagających ich udzielania

w trybie stacjonarnym i całodobowym w odpowiednio urządzonym, stałym

pomieszczeniu. Udzielanie tych świadczeń może odbywać się w pomieszczeniach

zakładu leczniczego, w tym w pojeździe przeznaczonym do udzielania tych

świadczeń, lub w miejscu pobytu pacjenta.

Art. 11. Działalność lecznicza w rodzaju ambulatoryjne świadczenia

zdrowotne może obejmować także udzielanie świadczeń zdrowotnych, które

obejmują swoim zakresem badania diagnostyczne wykonywane w celu

rozpoznania stanu zdrowia i ustalenia dalszego postępowania leczniczego.

Art. 12. 1. Stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych innych niż

szpitalne udziela się w przypadku świadczeń, o których mowa w art. 9 ust. 1:

1) pkt 1 – w zakładzie opiekuńczo-leczniczym;

2) pkt 2 – w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym;

3) pkt 3 – w zakładzie rehabilitacji leczniczej;

4) pkt 4 – w hospicjum.

2. Przepisów ust. 1 pkt 1, 2 i 4 nie stosuje się w przypadku udzielania

świadczeń zdrowotnych wyłącznie w warunkach domowych.

14.09.2020

©Telksinoe s. 11/105

3. Ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych udziela się w ambulatorium

(przychodni, poradni, ośrodku zdrowia, lecznicy lub ambulatorium z izbą chorych),

a także zakładzie badań diagnostycznych i medycznym laboratorium diagnos-

tycznym oraz w pojeździe lub innym obiekcie będącym na wyposażeniu Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, przeznaczonym do udzielania świadczeń

zdrowotnych.

Art. 13. W miejscu udzielania świadczeń zdrowotnych:

1) nie mogą być świadczone usługi pogrzebowe oraz prowadzona ich reklama;

2) może być wykonywana działalność inna niż działalność lecznicza, pod

warunkiem, że nie jest uciążliwa:

a) dla pacjenta lub przebiegu leczenia,

b) dla przebiegu leczenia – w przypadku jednostki wojskowej.

Art. 14. 1. Podmiot wykonujący działalność leczniczą podaje do wiadomości

publicznej informacje o zakresie i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych.

Treść i forma tych informacji nie mogą mieć cech reklamy.

2. Podmiot wykonujący działalność leczniczą, na wniosek pacjenta, udziela:

1) szczegółowych informacji na temat udzielanych świadczeń zdrowotnych,

w szczególności informacji dotyczących stosowanych metod

diagnostycznych lub terapeutycznych oraz jakości i bezpieczeństwa tych

metod;

2) niezbędnych informacji na temat zawartych umów ubezpieczenia, o których

mowa w art. 25 ust. 1;

3) informacji objętych wpisem do rejestru podmiotów wykonujących działalność

leczniczą, dotyczącym tego podmiotu.

3. Podmiot wykonujący działalność leczniczą przekazuje Krajowemu

Punktowi Kontaktowemu do spraw Transgranicznej Opieki Zdrowotnej lub

oddziałowi wojewódzkiemu Narodowego Funduszu Zdrowia, o których mowa

w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1373, z późn. zm.2)),

na ich wniosek, dane dotyczące świadczeń zdrowotnych udzielonych wskazanym

2)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1394,

1590, 1694, 1726, 1818, 1905, 2020 i 2473.

14.09.2020

©Telksinoe s. 12/105

we wniosku pacjentom z innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich

Unii Europejskiej oraz cen tych świadczeń.

4. Dane określone w ust. 3 przekazuje się w terminie 14 dni od dnia

otrzymania wniosku.

Art. 15. Podmiot leczniczy nie może odmówić udzielenia świadczenia

zdrowotnego osobie, która potrzebuje natychmiastowego udzielenia takiego

świadczenia ze względu na zagrożenie życia lub zdrowia.

Art. 15a. Osoba wykonująca zawód medyczny udzielająca świadczeń

zdrowotnych poza zakładem leczniczym korzysta z ochrony prawnej przewidzianej

w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1950

i 2128) dla funkcjonariuszy publicznych.

Art. 16. 1. Działalność lecznicza jest działalnością regulowaną w rozumieniu

ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców.

1a. Nie stanowi działalności regulowanej w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca

2018 r. – Prawo przedsiębiorców działalność lecznicza:

1) podmiotów leczniczych w formie jednostki budżetowej;

1a) podmiotów leczniczych w formie jednostki wojskowej;

2) wykonywana jako:

a) działalność pożytku publicznego w rozumieniu ustawy z dnia

24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. z 2019 r. poz. 688, 1570 i 2020), chyba że zachodzą przesłanki

określone w art. 9 ust. 1 tej ustawy,

b) działalność charytatywno-opiekuńcza, jeżeli przepisy odrębne

przewidują prowadzenie takiej działalności.

2. Do działalności leczniczej, o której mowa w ust. 1a, stosuje się przepisy

dotyczące działalności regulowanej w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. –

Prawo przedsiębiorców.

Art. 17. 1. Podmiot leczniczy jest obowiązany spełniać następujące warunki:

1) posiadać pomieszczenia lub urządzenia, odpowiadające wymaganiom

określonym w art. 22;

2) używać i utrzymywać wyroby medyczne, wyposażenie wyrobów

medycznych, wyroby medyczne do diagnostyki

14.09.2020

©Telksinoe s. 13/105

in vitro, wyposażenie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, aktywne

wyroby medyczne do implantacji oraz systemy lub zestawy zabiegowe

złożone z wyrobów medycznych zgodnie z wymaganiami ustawy z dnia

20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 175, 447 i

534);

3) zapewniać udzielanie świadczeń zdrowotnych wyłącznie przez osoby

wykonujące zawód medyczny oraz spełniające wymagania zdrowotne

określone w odrębnych przepisach;

4) zawrzeć w zakresie określonym w art. 25 ust. 1 umowę ubezpieczenia:

a) odpowiedzialności cywilnej.

b) (uchylona)

2. Minister właściwy do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia,

wykaz wyrobów medycznych w rozumieniu ustawy z dnia 20 maja 2010 r.

o wyrobach medycznych o szczególnym znaczeniu dla zabezpieczenia potrzeb

zdrowotnych oraz zakres informacji o tych wyrobach, mając na uwadze potrzebę

zabezpieczenia potrzeb zdrowotnych w zakresie diagnozowania, monitorowania,

leczenia, łagodzenia przebiegu chorób oraz kompensowania skutków obrażeń lub

upośledzeń.

3. Informacje, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 2,

są przekazywane przez podmioty lecznicze w sposób określony w przepisach

o systemie informacji w ochronie zdrowia.

4. (uchylony)

Art. 18. 1. Lekarz wykonujący działalność leczniczą jako indywidualną

praktykę lekarską jest obowiązany spełniać następujące warunki:

1) posiadać prawo wykonywania zawodu;

2) nie może być:

a) zawieszony w prawie wykonywania zawodu ani ograniczony

w wykonywaniu określonych czynności medycznych na podstawie

przepisów o zawodach lekarza i lekarza dentysty lub przepisów o izbach

lekarskich,

b) ukarany karą zawieszenia prawa wykonywania zawodu,

c) pozbawiony możliwości wykonywania zawodu prawomocnym

orzeczeniem środka karnego zakazu wykonywania zawodu albo

14.09.2020

©Telksinoe s. 14/105

zawieszony w wykonywaniu zawodu zastosowanym środkiem

zapobiegawczym;

3) dysponować pomieszczeniem odpowiadającym wymaganiom określonym

w art. 22, w którym będą udzielane świadczenia zdrowotne, wyposażonym

w produkty lecznicze, wyroby medyczne, aparaturę i sprzęt medyczny,

odpowiednie do rodzaju i zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych;

4) uzyskać wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej;

5) zawrzeć umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w zakresie

określonym w art. 25 ust. 1 pkt 1.

2. Lekarz wykonujący działalność leczniczą jako indywidualną

specjalistyczną praktykę lekarską jest obowiązany spełniać następujące warunki:

1) określone w ust. 1;

2) posiadać specjalizację w dziedzinie medycyny odpowiadającej rodzajowi

i zakresowi wykonywanych świadczeń zdrowotnych.

3. Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską wyłącznie w miejscu

wezwania jest obowiązany:

1) spełniać warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5;

2) posiadać produkty lecznicze i sprzęt medyczny umożliwiające udzielanie

świadczeń zdrowotnych, w tym również w zakresie określonym w art. 30

ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U.

z 2019 r. poz. 537, 577, 730 i 1590);

3) wskazać adres siedziby indywidualnej praktyki lekarskiej wykonywanej

w miejscu wezwania oraz miejsca przyjmowania wezwań i miejsca

przechowywania dokumentacji medycznej oraz produktów leczniczych

i sprzętu medycznego, o których mowa w pkt 2.

4. Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską wyłącznie w zakładzie

leczniczym na podstawie umowy z podmiotem leczniczym prowadzącym ten

zakład jest obowiązany spełniać warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5.

5. Lekarz wykonujący indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską

wyłącznie w miejscu wezwania jest obowiązany spełniać warunki, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 i 3.

14.09.2020

©Telksinoe s. 15/105

6. Lekarz wykonujący indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską

wyłącznie w zakładzie leczniczym na podstawie umowy z podmiotem leczniczym

prowadzącym ten zakład jest obowiązany spełniać warunki, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz w ust. 2 pkt 2.

7. W ramach grupowej praktyki lekarskiej mogą być udzielane świadczenia

zdrowotne wyłącznie przez lekarzy będących wspólnikami albo partnerami spółki,

o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. b, spełniających warunki, o których mowa

w ust. 1 albo 2.

Art. 19. 1. Pielęgniarka wykonująca zawód w ramach działalności leczniczej

jako indywidualną praktykę jest obowiązana spełniać następujące warunki:

1) posiadać prawo wykonywania zawodu;

2) (uchylony)

3) nie może być:

a) zawieszona w prawie wykonywania zawodu albo ograniczona

w wykonywaniu określonych czynności zawodowych na podstawie

przepisów o zawodach pielęgniarki i położnej lub przepisów

o samorządzie pielęgniarek i położnych,

b) pozbawiona możliwości wykonywania zawodu prawomocnym

orzeczeniem środka karnego zakazu wykonywania zawodu albo

zawieszona w wykonywaniu zawodu zastosowanym środkiem

zapobiegawczym;

4) nie może mieć przerwy w wykonywaniu zawodu łącznie przez okres dłuższy

niż 5 lat w okresie ostatnich 6 lat poprzedzających wniosek o wpis;

5) dysponować pomieszczeniem odpowiadającym wymaganiom określonym

w art. 22, wyposażonym w aparaturę i sprzęt medyczny;

6) uzyskać wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej;

7) zawrzeć umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w zakresie

określonym w art. 25 ust. 1 pkt 1.

2. Pielęgniarka wykonująca zawód w ramach działalności leczniczej jako

indywidualną specjalistyczną praktykę jest obowiązana:

1) spełniać warunki, o których mowa w ust. 1;

14.09.2020

©Telksinoe s. 16/105

2) posiadać specjalizację w dziedzinie pielęgniarstwa lub położnictwa lub innej

dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia.

3. Pielęgniarka wykonująca zawód w ramach działalności leczniczej jako

indywidualną praktykę lub indywidualną specjalistyczną praktykę wyłącznie

w miejscu wezwania jest obowiązana:

1) spełniać warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3, 4, 6 i 7, oraz,

w przypadku indywidualnej specjalistycznej praktyki, warunek, o którym

mowa w ust. 2 pkt 2;

2) posiadać sprzęt medyczny umożliwiający udzielanie określonych świadczeń

zdrowotnych w miejscu zamieszkania lub pobytu pacjenta;

3) wskazać adres praktyki oraz adres miejsca przechowywania dokumentacji

medycznej.

4. Pielęgniarka wykonująca indywidualną praktykę pielęgniarki wyłącznie

w zakładzie leczniczym na podstawie umowy z podmiotem leczniczym

prowadzącym ten zakład jest obowiązana spełniać warunki, o których mowa

w ust. 1 pkt 1–4, 6 i 7.

5. W ramach grupowej praktyki pielęgniarki mogą być udzielane świadczenia

zdrowotne wyłącznie przez pielęgniarki będące wspólnikami albo partnerami

spółki, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 2 lit. b, spełniające warunki określone

w ust. 1 albo ust. 2.

6. Pielęgniarka wykonująca indywidualną specjalistyczną praktykę

pielęgniarki wyłącznie w zakładzie leczniczym na podstawie umowy z podmiotem

leczniczym prowadzącym ten zakład jest obowiązana spełniać warunki, o których

mowa w ust. 1 pkt 1–4, 6 i 7 oraz w ust. 2 pkt 2.

Art. 19a. 1. Fizjoterapeuta wykonujący zawód w ramach działalności

leczniczej jako indywidualną praktykę fizjoterapeutyczną jest obowiązany spełniać

następujące warunki:

1) posiadać prawo wykonywania zawodu;

2) nie może być:

a) tymczasowo zawieszony w prawie wykonywania zawodu albo

zawieszony w prawie wykonywania zawodu albo ograniczony

w wykonywaniu określonych czynności zawodowych na podstawie

14.09.2020

©Telksinoe s. 17/105

przepisów ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty

(Dz. U. z 2019 r. poz. 952),

b) ukarany karą zawieszenia prawa wykonywania zawodu na podstawie

przepisów ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty,

c) pozbawiony możliwości wykonywania zawodu prawomocnym

orzeczeniem środka karnego zakazu wykonywania zawodu albo

zawieszony w wykonywaniu zawodu zastosowanym środkiem

zapobiegawczym;

3) dysponować pomieszczeniem odpowiadającym wymaganiom określonym

w art. 22, w którym będą udzielane świadczenia zdrowotne, wyposażonym

w produkty lecznicze, wyroby medyczne, aparaturę i sprzęt medyczny

odpowiednie do rodzaju i zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych;

4) uzyskać wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej;

5) zawrzeć umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w zakresie

określonym w art. 25 ust. 1 pkt 1.

2. Fizjoterapeuta wykonujący indywidualną praktykę fizjoterapeutyczną

wyłącznie w miejscu wezwania jest obowiązany:

1) spełniać warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5;

2) posiadać produkty lecznicze i sprzęt medyczny umożliwiające udzielanie

świadczeń zdrowotnych;

3) wskazać adres siedziby indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej

wykonywanej wyłącznie w miejscu wezwania oraz miejsca przyjmowania

wezwań i miejsca przechowywania dokumentacji medycznej oraz produktów

leczniczych i sprzętu medycznego, o których mowa w pkt 2.

3. Fizjoterapeuta wykonujący indywidualną praktykę fizjoterapeutyczną

wyłącznie w zakładzie leczniczym na podstawie umowy z podmiotem leczniczym

prowadzącym ten zakład jest obowiązany spełniać warunki, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5.

4. W ramach grupowej praktyki fizjoterapeutycznej mogą być udzielane

świadczenia zdrowotne wyłącznie przez fizjoterapeutów będących wspólnikami

albo partnerami spółki, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 3 lit. b, spełniających

warunki, o których mowa w ust. 1 albo 2.

14.09.2020

©Telksinoe s. 18/105

Art. 20. Miejscem wezwania, o którym mowa w art. 18 ust. 3 i 5,

art. 19 ust. 3 i art. 19a ust. 2, nie może być zakład leczniczy.

Art. 21. 1. Świadczenia zdrowotne mogą być udzielane również w ramach

wolontariatu, na zasadach określonych w porozumieniu, o którym mowa w art. 44

ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolon-

tariacie, zawartym z wolontariuszem.

2. Do wolontariatu stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 24 kwietnia

2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

3. Studenci zdobywający kwalifikacje do wykonywania zawodu medycznego

oraz doktoranci mogą brać udział w udzielaniu świadczeń zdrowotnych w ramach

kształcenia w uczelni medycznej lub innej uczelni prowadzącej kształcenie w

zakresie nauk medycznych lub nauk o zdrowiu, pod bezpośrednim nadzorem osób

wykonujących zawód medyczny właściwy ze względu na treści kształcenia.

Art. 22. 1. Pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność

leczniczą odpowiadają wymaganiom odpowiednim do rodzaju wykonywanej

działalności leczniczej oraz zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych.

2. Wymagania, o których mowa w ust. 1, dotyczą w szczególności

warunków:

1) ogólnoprzestrzennych;

2) sanitarnych;

3) instalacyjnych.

3. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej

Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, Krajowej Rady

Diagnostów Laboratoryjnych oraz Krajowej Rady Fizjoterapeutów, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać

pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą,

kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego pacjentów, a także

rodzajem wykonywanej działalności i zakresem udzielanych świadczeń

zdrowotnych.

3a. Wymagań określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie

ust. 3 nie stosuje się do pomieszczeń i urządzeń podmiotów wykonujących

działalność leczniczą udzielających wyłącznie ambulatoryjnych świadczeń

14.09.2020

©Telksinoe s. 19/105

zdrowotnych za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów

łączności.

3b. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw informatyzacji, może określić, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia

oraz systemy teleinformatyczne lub systemy łączności podmiotu wykonującego

działalność leczniczą udzielającego wyłącznie ambulatoryjnych świadczeń

zdrowotnych za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów

łączności, kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego

pacjentów, a także rodzajem wykonywanej działalności i zakresem udzielanych

świadczeń zdrowotnych.

4. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania, jakim

powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu leczniczego dla osób

pozbawionych wolności, kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa

zdrowotnego tych osób, a także rodzajem prowadzonej działalności i zakresem

udzielanych świadczeń zdrowotnych.

4a. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia,

urządzenia i obiekty podmiotów leczniczych będących jednostkami

budżetowymi i jednostkami wojskowymi, dla których podmiotem tworzącym

jest Minister Obrony Narodowej,

2) standardy organizacyjne opieki zdrowotnej w wybranych dziedzinach

medycyny lub w określonych podmiotach wykonujących działalność

leczniczą, o których mowa w pkt 1

– kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego osób, a także

rodzajem i miejscem prowadzonej działalności oraz zakresem udzielanych

świadczeń zdrowotnych.

4b. Podmiot wykonujący działalność leczniczą przy udzielaniu świadczeń

zdrowotnych stosuje standardy organizacyjne opieki zdrowotnej, jeżeli zostały

określone na podstawie ust. 5 dla dziedziny medycyny objętej zakresem świadczeń

zdrowotnych udzielanych przez ten podmiot wykonujący działalność leczniczą lub

dla rodzaju wykonywanej przez niego działalności leczniczej.

14.09.2020

©Telksinoe s. 20/105

4c. Standardy organizacyjne opieki zdrowotnej dotyczą sposobu sprawowania

opieki nad pacjentem lub wykonywania czynności związanych z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze

rozporządzenia, standardy organizacyjne opieki zdrowotnej w wybranych

dziedzinach medycyny lub w określonych podmiotach wykonujących działalność

leczniczą, kierując się potrzebą zapewnienia odpowiedniej jakości świadczeń

zdrowotnych.

Art. 23. 1. Sprawy dotyczące sposobu i warunków udzielania świadczeń

zdrowotnych przez podmiot wykonujący działalność leczniczą, nieuregulowane

w ustawie lub statucie, określa regulamin organizacyjny ustalony przez kierownika.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do praktyk zawodowych, o których mowa

w art. 18 ust. 4 i 6, art. 19 ust. 4 i 6 oraz art. 19a ust. 3, jeżeli w ramach tych

praktyk nie prowadzi się obserwacji pomieszczeń, o której mowa w art. 23a ust. 1.

Art. 23a. 1. Kierownik podmiotu wykonującego działalność leczniczą może

określić w regulaminie organizacyjnym sposób obserwacji pomieszczeń:

1) ogólnodostępnych, jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa

pacjentów lub pracowników pomieszczeń,

2) w których są udzielane świadczenia zdrowotne oraz pobytu pacjentów,

w szczególności pokoi łóżkowych, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych,

przebieralni, szatni, jeżeli wynika to z przepisów odrębnych

– za pomocą urządzeń umożliwiających rejestrację obrazu (monitoring).

2. Nagrania obrazu uzyskane w wyniku monitoringu, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1, zawierające dane osobowe, podmiot wykonujący działalność

leczniczą przetwarza wyłącznie do celów, dla których zostały zebrane, i

przechowuje przez okres nie dłuższy niż 3 miesiące od dnia nagrania.

3. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, uzyskane w wyniku

monitoringu nagrania obrazu zawierające dane osobowe podlegają zniszczeniu,

o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej.

Art. 24. 1. W regulaminie organizacyjnym podmiotu wykonującego

działalność leczniczą określa się w szczególności:

1) firmę albo nazwę podmiotu;

14.09.2020

©Telksinoe s. 21/105

2) cele i zadania podmiotu;

3) strukturę organizacyjną zakładu leczniczego;

4) rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń

zdrowotnych;

5) miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych – w przypadku udzielania

świadczeń zdrowotnych za pośrednictwem systemów teleinformatycznych

lub systemów łączności, miejscem udzielania świadczeń jest miejsce

przebywania osób wykonujących zawód medyczny udzielających tych

świadczeń;

6) przebieg procesu udzielania świadczeń zdrowotnych, z zapewnieniem

właściwej dostępności i jakości tych świadczeń w jednostkach lub komórkach

organizacyjnych zakładu leczniczego;

7) organizację i zadania poszczególnych jednostek lub komórek

organizacyjnych zakładu leczniczego oraz warunki współdziałania tych

jednostek lub komórek dla zapewnienia sprawnego i efektywnego

funkcjonowania podmiotu pod względem diagnostyczno-leczniczym,

pielęgnacyjnym, rehabilitacyjnym i administracyjno-gospodarczym;

8) warunki współdziałania z innymi podmiotami wykonującymi działalność

leczniczą w zakresie zapewnienia prawidłowości diagnostyki, leczenia,

pielęgnacji i rehabilitacji pacjentów oraz ciągłości przebiegu procesu

udzielania świadczeń zdrowotnych;

9) wysokość opłaty za udostępnienie dokumentacji medycznej ustalonej

w sposób określony w art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r.

o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta;

10) organizację procesu udzielania świadczeń zdrowotnych w przypadku

pobierania opłat;

11) wysokość opłaty za przechowywanie zwłok pacjenta przez okres dłuższy niż

72 godziny od osób lub instytucji uprawnionych do pochowania zwłok na

podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu

zmarłych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1473) oraz od podmiotów, na zlecenie których

przechowuje się zwłoki w związku z toczącym się postępowaniem karnym;

14.09.2020

©Telksinoe s. 22/105

12) wysokość opłat za świadczenia zdrowotne, które mogą być, zgodnie

z przepisami ustawy lub przepisami odrębnymi, udzielane za częściową albo

całkowitą odpłatnością;

13) sposób kierowania jednostkami lub komórkami organizacyjnymi zakładu

leczniczego.

2. Aktualne informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 4, 9, 11 i 12 oraz art. 23a

ust. 1, podaje się do wiadomości pacjentów przez ich wywieszenie w widoczny

sposób w miejscu udzielania świadczeń oraz na stronie internetowej podmiotu

wykonującego działalność leczniczą i udostępnienie w Biuletynie Informacji

Publicznej, w przypadku podmiotu obowiązanego do jego prowadzenia.

2a. W przypadku podmiotów wykonujących działalność leczniczą

udzielających wyłącznie ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych za

pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności aktualne

informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 4, 9, 11 i 12, podaje się do wiadomości

pacjentów przez ich umieszczenie na stronie internetowej podmiotu wykonującego

działalność leczniczą i w Biuletynie Informacji Publicznej, w przypadku podmiotu

obowiązanego do jego prowadzenia.

3. Do regulaminu organizacyjnego praktyk zawodowych nie stosuje się

przepisów ust. 1 pkt 3, 6–8, 11 i 13.

4. Do regulaminu organizacyjnego podmiotów leczniczych wykonujących

działalność leczniczą w rodzaju świadczenia ambulatoryjne nie stosuje się przepisu

ust. 1 pkt 11.

Art. 24a. 1. Za świadczenia zdrowotne udzielone odpłatnie, w sytuacjach,

w których ustawa oraz przepisy odrębne dopuszczają taką odpłatność, podmiot

wykonujący działalność leczniczą wystawia rachunek, w którym, na wniosek

pacjenta, wyszczególnia zrealizowane procedury diagnostyczne i terapeutyczne.

2. Rachunek, o którym mowa w ust. 1, powinien być zgodny z aktualną

wysokością opłat podaną do wiadomości zgodnie z art. 24 ust. 2. Podmiot

wykonujący działalność leczniczą nie może różnicować opłat za udzielane

świadczenia zdrowotne w zależności od obywatelstwa lub państwa zamieszkania

pacjenta.

Art. 25. 1. Umowa ubezpieczenia:

14.09.2020

©Telksinoe s. 23/105

1) odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody będące następstwem udzielania

świadczeń zdrowotnych albo niezgodnego z prawem zaniechania udzielania

świadczeń zdrowotnych.

2) (uchylony)

1a. (uchylony)

1b. (uchylony)

1c. (uchylony)

1d. (uchylony)

1e. (uchylony)

1f. (uchylony)

2. Obowiązek ubezpieczenia powstaje najpóźniej w dniu poprzedzającym

dzień rozpoczęcia wykonywania działalności leczniczej.

3. (uchylony)

4. Przepis ust. 1 pkt 1 nie narusza przepisów art. 120 ustawy z dnia

26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495).

5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady

Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, Krajowej Rady Fizjoterapeutów oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, oraz minimalną sumę

gwarancyjną, biorąc pod uwagę rodzaje działalności leczniczej i rodzaje

podmiotów wykonujących tę działalność.

Art. 26. [1. Podmiot leczniczy spełniający przesłanki określone w art. 3 ust. 1

ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2019 r.

poz. 1843), zwany dalej „udzielającym zamówienia”, może udzielić zamówienia na

udzielanie w określonym zakresie świadczeń zdrowotnych, zwanego dalej

„zamówieniem”, podmiotowi wykonującemu działalność leczniczą, lub osobie

legitymującej się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń

zdrowotnych w określonym zakresie lub określonej dziedzinie medycyny, zwanym

dalej „przyjmującym zamówienie”.]

<1. Podmiot leczniczy spełniający przesłanki określone w art. 4, Zmiana w ust. 1

w art. 26 wejdzie

art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień w życie z dn.

1.01.2021 r. (Dz.

14.09.2020 U. z 2019 r. poz.

2020).

©Telksinoe s. 24/105

publicznych (Dz. U. poz. 2019), zwany dalej „udzielającym zamówienia”, może

udzielić zamówienia na udzielanie w określonym zakresie świadczeń

zdrowotnych, zwanego dalej „zamówieniem”, podmiotowi wykonującemu

działalność leczniczą, lub osobie legitymującej się nabyciem fachowych

kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub

określonej dziedzinie medycyny, zwanym dalej „przyjmującym

zamówienie”.>

2. Przedmiot zamówienia nie może wykraczać poza rodzaj działalności

leczniczej lub zakres świadczeń zdrowotnych wykonywanych przez przyjmującego

zamówienie, zgodnie z wpisem do rejestru podmiotów wykonujących działalność

leczniczą, o którym mowa w art. 100.

3. Udzielenie zamówienia następuje w trybie konkursu ofert.

4. Do konkursu ofert stosuje się odpowiednio art. 140, art. 141, art. 146 ust. 1,

art. 147, art. 148 ust. 1, art. 149, art. 150, art. 151 ust. 1, 2 i 4–6, art. 152, art. 153

i art. 154 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, przy czym prawa i obowiązki

Prezesa Funduszu i dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu wykonuje

kierownik podmiotu leczniczego udzielającego zamówienia.

[4a. Przepisów ust. 3 i 4 nie stosuje się do zamówień, których wartość nie

przekracza wyrażonej w złotych równowartości kwoty 30 000 euro liczonej według

średniego kursu złotego w stosunku do euro, ustalonego w przepisach wydanych na

podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień

publicznych.]

<4a. Przepisów ust. 3 i 4 nie stosuje się do zamówień, których wartość nie Nowe brzmienie

ust. 4a i zmiana w

przekracza wyrażonej w złotych równowartości kwoty 30 000 euro liczonej ust. 5 w art. 26

wejdą w życie z

według średniego kursu złotego w stosunku do euro, ustalonego zgodnie

dn. 1.01.2021 r.

z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień (Dz. U. z 2019 r.

poz. 2020).

publicznych.>

[5. Do udzielenia zamówienia nie stosuje się przepisów o zamówieniach

publicznych.]

<5. Do udzielenia zamówienia nie stosuje się przepisów ustawy z dnia

11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych.>

14.09.2020

©Telksinoe s. 25/105

Art. 26a. 1. Podstawą ustalenia wartości zamówienia jest całkowite

szacunkowe wynagrodzenie przyjmującego zamówienie, bez podatku od towarów

i usług, ustalone przez udzielającego zamówienia z należytą starannością.

2. Udzielający zamówienia nie może dzielić zamówienia na części lub zaniżać

jego wartości celem zastosowania art. 26 ust. 4a.

3. Jeżeli udzielający zamówienia dopuszcza możliwość składania ofert

częściowych albo udziela zamówienia w częściach, z których każda stanowi

przedmiot odrębnego postępowania, wartością zamówienia jest łączna wartość

poszczególnych części zamówienia.

4. Jeżeli wyodrębniona jednostka organizacyjna udzielającego zamówienia

posiadająca samodzielność finansową udziela zamówienia związanego z jej własną

działalnością, wartość udzielanego zamówienia ustala się odrębnie od wartości

zamówień udzielanych przez inne jednostki organizacyjne tego udzielającego

zamówienia posiadające samodzielność finansową.

5. Podstawą ustalenia wartości zamówienia powtarzającego się okresowo jest

łączna wartość zamówień tego samego rodzaju:

1) udzielonych w terminie poprzednich 12 miesięcy lub w poprzednim roku

obrotowym, z uwzględnieniem zmian ilościowych zamawianych świadczeń

zdrowotnych oraz prognozowanego na dany rok średniorocznego wskaźnika

cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, albo

2) których udzielający zamówienia zamierza udzielić w terminie 12 miesięcy

następujących po udzieleniu pierwszego świadczenia.

6. Wybór podstawy ustalenia wartości zamówienia na świadczenia zdrowotne

powtarzające się okresowo nie może być dokonany celem zastosowania art. 26

ust. 4a.

7. Jeżeli zamówienia udziela się na czas oznaczony wartością zamówienia jest

wartość ustalona z uwzględnieniem okresu wykonywania zamówienia.

8. Ustalenia wartości zamówienia dokonuje się nie wcześniej niż 3 miesiące

przed dniem wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia.

9. Jeżeli po ustaleniu wartości zamówienia nastąpiła zmiana okoliczności

mających wpływ na dokonane ustalenie, udzielający zamówienia przed

wszczęciem postępowania o udzielenie zamówienia dokonuje zmiany wartości

zamówienia.

14.09.2020

©Telksinoe s. 26/105

Art. 27. 1. Z przyjmującym zamówienie udzielający zamówienia zawiera

umowę na czas udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub na

czas określony. Umowa nie może być zawarta na okres krótszy niż 3 miesiące,

chyba że rodzaj i liczba świadczeń zdrowotnych uzasadniają zawarcie umowy na

okres krótszy.

2. Przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do udzielania świadczeń

zdrowotnych w zakresie oraz na zasadach określonych w umowie, a udzielający

zamówienia do zapłaty wynagrodzenia za udzielanie tych świadczeń.

3. Umowa wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności.

4. Umowa zawiera w szczególności:

1) określenie zakresu świadczeń zdrowotnych;

2) określenie sposobu organizacji udzielania świadczeń zdrowotnych, w tym

miejsca, dni i godzin udzielania świadczeń zdrowotnych;

3) minimalną liczbę osób udzielających określonych świadczeń zdrowotnych;

4) przyjęcie przez przyjmującego zamówienie obowiązku poddania się kontroli

przeprowadzanej przez udzielającego zamówienia;

5) określenie rodzajów i sposobu kalkulacji należności, jaką udzielający

zamówienia przekazuje przyjmującemu zamówienie z tytułu realizacji

zamówienia, a w przypadku ustalenia stawki ryczałtowej – określenie jej

wysokości;

6) ustalenie zasad rozliczeń oraz zasad i terminów przekazywania należności;

7) ustalenie trybu przekazywania udzielającemu zamówienia informacji

o realizacji przyjętego zamówienia;

8) postanowienia dotyczące szczegółowych okoliczności uzasadniających

rozwiązanie umowy za wypowiedzeniem oraz okres wypowiedzenia;

9) zobowiązanie przyjmującego zamówienie do prowadzenia określonej

sprawozdawczości statystycznej.

5. Nieważna jest zmiana postanowień zawartej umowy niekorzystnych dla

udzielającego zamówienia, jeżeli przy ich uwzględnieniu zachodziłaby

konieczność zmiany treści oferty, na podstawie której dokonano wyboru

przyjmującego zamówienie, chyba że konieczność wprowadzenia takich zmian

wynika z okoliczności, których nie można było przewidzieć w chwili zawarcia

umowy.

14.09.2020

©Telksinoe s. 27/105

6. Przyjmujący zamówienie nie może przenieść na osobę trzecią praw

i obowiązków wynikających z umowy, chyba że umowa stanowi inaczej.

7. Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przy udzielaniu świadczeń

w zakresie udzielonego zamówienia ponoszą solidarnie udzielający zamówienia

i przyjmujący zamówienie.

8. Umowa ulega rozwiązaniu:

1) z upływem czasu, na który była zawarta;

2) z dniem zakończenia udzielania określonych świadczeń zdrowotnych;

3) wskutek oświadczenia jednej ze stron, z zachowaniem okresu

wypowiedzenia;

4) wskutek oświadczenia jednej ze stron, bez zachowania okresu

wypowiedzenia, w przypadku gdy druga strona rażąco narusza istotne

postanowienia umowy.

Art. 27a. 1. Podmiot wykonujący działalność leczniczą, na wniosek ministra

właściwego do spraw zdrowia, przekazuje, w terminie i w sposób przez niego

wskazany, zbiorcze dane dotyczące osób zatrudnionych w tym podmiocie

obejmujące liczbę osób zatrudnionych, informację o wysokości ich wynagrodzeń,

w tym wynagrodzeń zasadniczych, jeżeli dotyczy, oraz dodatków, wymiarze czasu

pracy, tytułach zawodowych, zajmowanych stanowiskach, formie zatrudnienia,

posiadanych specjalizacjach, jeżeli dotyczy, oraz posiadanym lub wymaganym

wykształceniu.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia przetwarza dane, o których mowa w

ust. 1, w celu zapewnienia równego dostępu do świadczeń zdrowotnych.

3. Minister właściwy do spraw zdrowia może wskazać Narodowy Fundusz

Zdrowia lub jednostkę podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia

właściwą w zakresie systemów informacyjnych w ochronie zdrowia jako podmiot,

do którego są przekazywane dane, o których mowa w ust. 1. Narodowy Fundusz

Zdrowia i ta jednostka przetwarzają te dane.

14.09.2020

©Telksinoe s. 28/105

DZIAŁ II

Zasady funkcjonowania podmiotów leczniczych

Rozdział 1

Podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne

i całodobowe świadczenia zdrowotne

Art. 28. 1. Podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju

stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne jest obowiązany:

1) w razie pogorszenia się stanu zdrowia pacjenta, powodującego zagrożenie

życia lub w razie jego śmierci, niezwłocznie zawiadomić wskazaną przez

pacjenta osobę lub instytucję, lub przedstawiciela ustawowego;

2) w razie śmierci pacjenta:

a) należycie przygotować zwłoki poprzez ich umycie i okrycie,

z zachowaniem godności należnej osobie zmarłej, w celu ich wydania

osobie lub instytucji uprawnionej do ich pochowania, o której mowa

w ustawie z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu

zmarłych,

b) przechowywać zwłoki nie dłużej niż przez 72 godziny, licząc od

godziny, w której nastąpiła śmierć pacjenta.

2. Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, nie stanowią

przygotowania zwłok zmarłego pacjenta do pochowania.

3. Nie pobiera się opłat za czynności, o których mowa w ust. 1.

4. Zwłoki pacjenta mogą być przechowywane w chłodni dłużej niż

72 godziny, jeżeli:

1) nie mogą zostać wcześniej odebrane przez osoby lub instytucje uprawnione

do pochowania zwłok pacjenta;

2) w związku ze zgonem zostało wszczęte dochodzenie albo śledztwo,

a prokurator nie zezwolił na pochowanie zwłok;

3) przemawiają za tym inne niż wymienione w pkt 1 i 2 ważne przyczyny, za

zgodą albo na wniosek osoby lub instytucji uprawnionej do pochowania zwłok

pacjenta.

5. Dopuszcza się pobieranie opłaty za przechowywanie zwłok pacjenta przez

okres dłuższy niż określony w ust. 1 pkt 2 lit. b od osób lub instytucji uprawnionych

14.09.2020

©Telksinoe s. 29/105

do pochowania zwłok na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r.

o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz od podmiotów, na zlecenie których

przechowuje się zwłoki w związku z toczącym się postępowaniem karnym. Opłaty

nie pobiera się, jeżeli przepisy odrębne tak stanowią.

6. W przypadku, o którym mowa w art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia

1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych, dopuszcza się pobieranie od gminy

opłaty za przechowywanie zwłok pacjenta za okres przypadający po upływie 3 dni

od dnia powiadomienia gminy o konieczności pochowania zwłok pacjenta

w związku z niepochowaniem ich przez inne uprawnione osoby lub instytucje.

7. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

sposób postępowania podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne ze zwłokami pacjenta

w przypadku śmierci pacjenta, uwzględniając konieczność poszanowania godności

należnej zmarłemu.

Art. 28a. 1. Podmiot leczniczy prowadzący szpital jest obowiązany zgłosić,

na podany przez jednostkę Policji numer telefonu, numer faksu lub adres poczty

elektronicznej, fakt:

1) przyjęcia pacjenta małoletniego, z którego przedstawicielem ustawowym albo

opiekunem faktycznym nie można się skontaktować – nie później niż

w okresie 4 godzin od przyjęcia;

2) przyjęcia albo zgonu pacjenta, którego tożsamości nie można ustalić albo

potwierdzić na podstawie dokumentów stwierdzających tożsamość – nie

później niż w okresie 8 godzin odpowiednio od przyjęcia albo zgonu.

2. Podmiot wykonujący działalność leczniczą udziela, na żądanie Policji,

informacji o fakcie przyjęcia osoby zaginionej w rozumieniu art. 14 ust. 1 pkt 3

ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161, z późn. zm.3)).

Art. 29. 1. Wypisanie pacjenta ze szpitala albo innego zakładu leczniczego

podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju całodobowe

i stacjonarne świadczenia zdrowotne, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej,

następuje:

3)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 125,

1091, 1556, 1608, 1635, 1726 i 2020.

14.09.2020

©Telksinoe s. 30/105

1) gdy stan zdrowia pacjenta nie wymaga dalszego udzielania świadczeń

zdrowotnych w tym zakładzie leczniczym;

2) na żądanie pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego;

3) gdy pacjent w sposób rażący narusza porządek lub przebieg procesu

udzielania świadczeń zdrowotnych, a nie zachodzi obawa, że odmowa lub

zaprzestanie udzielania świadczeń zdrowotnych może spowodować

bezpośrednie niebezpieczeństwo dla jego życia lub zdrowia albo życia lub

zdrowia innych osób.

2. Jeżeli przedstawiciel ustawowy żąda wypisania pacjenta, którego stan

zdrowia wymaga dalszego udzielania świadczeń zdrowotnych, można odmówić

wypisania do czasu wydania w tej sprawie orzeczenia przez właściwy ze względu

na miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych sąd opiekuńczy, chyba że przepisy

odrębne stanowią inaczej.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, niezwłocznie zawiadamia się

właściwy sąd opiekuńczy o odmowie wypisania i jej przyczynach.

4. Pacjent występujący z żądaniem, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest

informowany przez lekarza o możliwych następstwach zaprzestania dalszego

udzielania świadczeń zdrowotnych. Pacjent taki składa pisemne oświadczenie

o wypisaniu na własne żądanie. W przypadku braku takiego oświadczenia lekarz

sporządza adnotację w dokumentacji medycznej.

Art. 30. 1. Gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania,

a w przypadku niemożności ustalenia miejsca zamieszkania właściwa ze względu

na ostatnie miejsce pobytu pacjenta pokrywa koszty transportu sanitarnego pacjenta

małoletniego lub osoby niezdolnej do samodzielnej egzystencji do miejsca pobytu,

jeżeli przedstawiciel ustawowy pacjenta albo osoba, na której w stosunku do

pacjenta ciąży ustawowy obowiązek alimentacyjny, nie odbiera pacjenta w

wyznaczonym terminie.

2. Kierownik niezwłocznie zawiadamia wójta (burmistrza, prezydenta)

o okolicznościach, o których mowa w ust. 1, i organizuje transport sanitarny na

koszt gminy określonej w tym przepisie. Gminie przysługuje roszczenie o zwrot

kosztów transportu sanitarnego od przedstawiciela ustawowego pacjenta albo od

osoby, na której w stosunku do pacjenta ciąży ustawowy obowiązek alimentacyjny.

14.09.2020

©Telksinoe s. 31/105

3. Gmina pokrywa koszty transportu sanitarnego, o którym mowa w ust. 1, na

podstawie rachunku wystawionego przez kierownika, o którym mowa w ust. 2.

4. Pacjent, którego stan zdrowia nie wymaga dalszego udzielania świadczeń

szpitalnych albo całodobowych i stacjonarnych świadczeń zdrowotnych innych niż

szpitalne, lub osoba, na której w stosunku do pacjenta ciąży ustawowy obowiązek

alimentacyjny, ponoszą koszty pobytu pacjenta, począwszy od terminu określonego

przez kierownika, niezależnie od uprawnień do bezpłatnych świadczeń

zdrowotnych określonych w przepisach odrębnych.

Art. 31. 1. Zwłoki pacjenta mogą być poddane sekcji, w szczególności gdy

zgon tej osoby nastąpi przed upływem 12 godzin od przyjęcia, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2. Zwłoki pacjenta nie są poddawane sekcji, jeżeli przedstawiciel ustawowy

tej osoby wyraził sprzeciw lub uczyniła to ta osoba za życia.

3. O zaniechaniu sekcji zwłok z przyczyny określonej w ust. 2 sporządza się

adnotację w dokumentacji medycznej i załącza sprzeciw, o którym mowa w ust. 2.

4. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się w przypadkach:

1) określonych w Kodeksie postępowania karnego i Kodeksie karnym

wykonawczym oraz aktach wykonawczych wydanych na ich podstawie;

2) gdy przyczyny zgonu nie można ustalić w sposób jednoznaczny;

3) określonych w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób

zakaźnych u ludzi.

5. W dokumentacji medycznej pacjenta sporządza się adnotację o dokonaniu

albo zaniechaniu sekcji zwłok, z odpowiednim uzasadnieniem.

Art. 32. 1. Dokonanie sekcji zwłok nie może nastąpić wcześniej niż po

upływie 12 godzin od stwierdzenia zgonu.

2. Jeżeli zachodzi potrzeba pobrania ze zwłok komórek, tkanek lub narządów,

przeprowadzenie sekcji zwłok przed upływem 12 godzin, przy zachowaniu zasad

i trybu przewidzianych w przepisach o pobieraniu, przechowywaniu i prze-

szczepianiu komórek, tkanek i narządów, może zarządzić kierownik, a jeżeli

kierownik nie jest lekarzem, upoważniony przez niego lekarz albo lekarz

upoważniony przez zarząd spółki kapitałowej.

14.09.2020

©Telksinoe s. 32/105

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do osób osadzonych zmarłych w zakładach

karnych i aresztach śledczych.

Art. 33. W przypadku wykonywania działalności leczniczej przez:

1) lekarza w ramach indywidualnej praktyki lekarskiej wyłącznie w zakładzie

leczniczym na podstawie umowy z podmiotem leczniczym prowadzącym ten

zakład albo indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej wyłącznie

w zakładzie leczniczym na podstawie umowy z podmiotem leczniczym

prowadzącym ten zakład albo

2) pielęgniarkę w ramach indywidualnej praktyki pielęgniarki wyłącznie

w zakładzie leczniczym na podstawie umowy z podmiotem leczniczym

prowadzącym ten zakład albo indywidualnej specjalistycznej praktyki pielęg-

niarki wyłącznie w zakładzie leczniczym na podstawie umowy z podmiotem

leczniczym prowadzącym ten zakład, albo

3) fizjoterapeutę w ramach indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej

wyłącznie w zakładzie leczniczym na podstawie umowy z podmiotem

leczniczym prowadzącym ten zakład

– odpowiedzialność za szkody będące następstwem udzielania świadczeń

zdrowotnych albo niezgodnego z prawem zaniechania udzielania świadczeń

zdrowotnych ponoszą solidarnie odpowiednio lekarz i podmiot leczniczy albo

pielęgniarka i podmiot leczniczy, albo fizjoterapeuta i podmiot leczniczy.

Art. 34. 1. Podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju

stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne może, w zakresie świadczeń

zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych, na okres nieprzekraczający

6 miesięcy, zaprzestać działalności leczniczej:

1) całkowicie;

2) częściowo, w zakresie jednej lub więcej jednostek lub komórek

organizacyjnych zakładu leczniczego tego podmiotu związanych

bezpośrednio z udzielaniem tych świadczeń.

2. Czasowe zaprzestanie działalności, o którym mowa w ust. 1, wymaga

zgody wojewody.

3. Kierownik występuje do wojewody z wnioskiem o udzielenie zgody,

o której mowa w ust. 2.

14.09.2020

©Telksinoe s. 33/105

4. Kierownik podmiotu leczniczego:

1) utworzonego przez Ministra Obrony Narodowej występuje do wojewody

z wnioskiem, o którym mowa w ust. 3, po uzyskaniu zgody Ministra Obrony

Narodowej;

2) wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne utworzonego przez uczelnię medyczną występuje do

wojewody z wnioskiem, o którym mowa w ust. 3, po uzyskaniu zgody rektora

uczelni albo odpowiednio dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego.

5. Wniosek kierownika powinien zawierać określenie przyczyny,

proponowany okres oraz zakres zaprzestania działalności.

6. Wojewoda przed wyrażeniem zgody zasięga opinii dyrektora właściwego

oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Niewydanie opinii

w terminie 7 dni jest równoznaczne z wydaniem opinii pozytywnej.

7. Wojewoda wydaje zgodę albo odmawia jej wydania, w drodze decyzji

administracyjnej, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku.

8. W przypadku gdy zaprzestanie działalności leczniczej:

1) jest spowodowane siłą wyższą,

2) wynika z decyzji administracyjnej podjętej na podstawie odrębnych

przepisów

– kierownik informuje wojewodę o czasowym całkowitym albo częściowym

zaprzestaniu działalności, w terminie 3 dni roboczych od dnia zaistnienia

okoliczności powodujących zaprzestanie tej działalności.

Art. 35. 1. W przypadku czasowego zaprzestania działalności leczniczej

całkowicie lub częściowo, w zakresie jednej lub kilku jednostek lub komórek

organizacyjnych zakładu leczniczego podmiotu leczniczego wykonującego

działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne,

bez zachowania trybu określonego w art. 34, wojewoda nakłada, w drodze decyzji

administracyjnej, na kierownika tego podmiotu karę pieniężną w wysokości do

trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia tej osoby, wyliczonego na podstawie

wynagrodzenia za ostatnie 3 miesiące poprzedzające miesiąc, w którym nałożono

karę. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

14.09.2020

©Telksinoe s. 34/105

2. Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji

administracyjnej.

3. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewoda jest obowiązany

uwzględniać rodzaj i wagę stwierdzonych naruszeń.

4. Kara pieniężna podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

5. Do kary pieniężnej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn.

zm.4)) dotyczące terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz odsetek od

tych zobowiązań.

6. Na decyzję w sprawie kary pieniężnej przysługuje skarga do sądu

administracyjnego.

Art. 36. 1. Osoby zatrudnione w szpitalu oraz pozostające w stosunku

cywilnoprawnym z podmiotem leczniczym, którego zakładem leczniczym jest

szpital, są obowiązane nosić w widocznym miejscu identyfikator zawierający imię

i nazwisko oraz funkcję tej osoby.

2. W szpitalu dla osób pozbawionych wolności stosuje się numeryczne znaki

identyfikacyjne osób zatrudnionych.

3. Pacjentów szpitala zaopatruje się w znaki identyfikacyjne.

3a. W przypadku uzasadnionym stanem zdrowia pacjenta kierownik może

podjąć decyzję o odstąpieniu od zaopatrywania tego pacjenta w znak

identyfikacyjny. Informację w tym zakresie wraz z podaniem przyczyn odstąpienia

zamieszcza się w dokumentacji medycznej pacjenta.

4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do pacjentów szpitala dla osób pozbawionych

wolności oraz pacjentów szpitala lub oddziału psychiatrycznego.

5. Znak identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 3, zawiera informacje

pozwalające na ustalenie:

1) imienia i nazwiska oraz daty urodzenia pacjenta,

2) w przypadku noworodka urodzonego w szpitalu – imienia i nazwiska matki,

płci i daty urodzenia dziecka ze wskazaniem roku, miesiąca, dnia oraz

4)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 924,

1018, 1495, 1520, 1553, 1556, 1649, 1655, 1667, 1751, 1818, 1978, 2020 i 2200.

14.09.2020

©Telksinoe s. 35/105

godziny i minuty w systemie 24-godzinnym, a w przypadku noworodka

urodzonego z ciąży mnogiej także cyfry wskazujące na kolejność rodzenia się

– zapisane w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta przez osoby

nieuprawnione.

6. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:

1) warunki, sposób i tryb zaopatrywania pacjentów w znaki identyfikacyjne,

2) sposób postępowania w razie stwierdzenia braku znaków identyfikacyjnych

pacjentów szpitala

– kierując się potrzebą zapewnienia identyfikacji pacjentów i ich bezpieczeństwa

oraz koniecznością poszanowania ochrony danych osobowych.

Rozdział 2

Podmioty lecznicze o szczególnej regulacji

Art. 37. 1. (uchylony)

2. (uchylony)

3. Do jednostki służby medycyny pracy Służby Więziennej przepisy ustawy

stosuje się odpowiednio, przy uwzględnieniu przepisów ustawy z dnia 27 czerwca

1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1175) i ustawy z dnia

9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1427, 1608, 1635 i

2020) oraz przepisów wydanych na ich podstawie, z tym że przepisów art. 17 ust. 1

pkt 4, art. 25, art. 30, art. 44–49 i art. 50 ust. 1–3a oraz przepisów oddziału 2

w rozdziale 3 działu II nie stosuje się.

4. Do podmiotów leczniczych utworzonych przez Ministra Sprawiedliwości

dla osób pozbawionych wolności przepisy ustawy stosuje się odpowiednio, przy

uwzględnieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny

wykonawczy (Dz. U. z 2019 r. poz. 676, 679, 1694, 2020 i 2070) i ustawy z dnia

9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, z tym że przepisów art. 17 ust. 1 pkt 4,

art. 25, art. 30, art. 34, art. 35, art. 44–46, art. 48, art. 49 i art. 50 ust. 1–3a oraz

przepisów oddziału 2 w rozdziale 3 działu II nie stosuje się.

5. Do podmiotów leczniczych w formie jednostki budżetowej, utworzonych

przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu,

Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz ministra właściwego do spraw

14.09.2020

©Telksinoe s. 36/105

wewnętrznych w ramach jednostek organizacyjnych Straży Granicznej i Służby

Ochrony Państwa, przepisów art. 49 nie stosuje się.

5a. Do podmiotów leczniczych w formie jednostki budżetowej, utworzonych

przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu oraz

Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, przepisów art. 35 i art. 50 oraz

przepisów oddziału 2 w rozdziale 3 działu II nie stosuje się.

6. Do podmiotów leczniczych w formie jednostki budżetowej utworzonych

przez Ministra Obrony Narodowej przepisy ustawy stosuje się odpowiednio, przy

uwzględnieniu przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej

żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 330, 730 i 1726), z tym że przepisów

art. 35, art. 48–50 oraz przepisów oddziału 2 w rozdziale 3 działu II nie stosuje się.

7. Do podmiotów leczniczych w formie jednostki wojskowej przepisy ustawy

stosuje się odpowiednio, przy uwzględnieniu przepisów ustawy z dnia 11 września

2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i ustawy z dnia 17 grudnia

1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza

granicami państwa, z tym że przepisów art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 24 ust. 1 pkt 11,

art. 25, art. 29, art. 30, art. 34–36, art. 44, art. 45, art. 46 ust. 2–4, art. 48–50,

przepisów oddziału 2 w rozdziale 3 działu II oraz przepisów działu IV nie stosuje

się.

Art. 38. 1. Minister, centralny organ administracji rządowej albo wojewoda

może nałożyć na podmiot leczniczy

będący:

1) spółką kapitałową, w której jedynym albo większościowym udziałowcem

albo akcjonariuszem jest Skarb Państwa, którego uprawnienia wykonuje ten

organ,

2) samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej lub państwową

jednostką budżetową, dla których jest podmiotem tworzącym

– obowiązek wykonania określonego zadania.

2. Jednostka samorządu terytorialnego może nałożyć na podmiot leczniczy

będący:

1) spółką kapitałową, w której jedynym albo większościowym udziałowcem

albo akcjonariuszem jest ta jednostka,

14.09.2020

©Telksinoe s. 37/105

2) samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej lub samorządową

jednostką budżetową, dla których ta jednostka jest podmiotem tworzącym

– obowiązek wykonania określonego zadania.

3. W przypadku nałożenia obowiązku wykonania zadań w trybie, o którym

mowa w ust. 1 albo 2, zapewnia się środki na pokrycie wydatków związanych

z wykonaniem tych zadań, chyba że wykonanie zadania następuje odpłatnie na

podstawie umowy.

4. W razie poniesienia szkody przez podmiot leczniczy przy wykonywaniu

zadań wykonywanych w trybie ust. 1 albo 2

organ nakładający obowiązek ich wykonania jest obowiązany do jej

naprawienia.

Art. 39. (uchylony)

Art. 40. 1. Jednostka budżetowa i jednostka wojskowa, dla których

podmiotem tworzącym jest Minister Obrony

Narodowej, wykonują działalność leczniczą w zakresie czynności

ratunkowych, leczenia, ewakuacji medycznej i transportu sanitarnego

z wykorzystaniem pojazdów sanitarnych, statków powietrznych, etatowego

i tabelarycznego sprzętu i wyposażenia medycznego, medycznych środków

materiałowych oraz leków będących na wyposażeniu Sił Zbrojnych Rzeczy-

pospolitej Polskiej, na rzecz żołnierzy i personelu cywilnego, a także żołnierzy

wojsk obcych i ich personelu cywilnego.

2. Jednostka budżetowa, której podmiotem tworzącym jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych, Minister Sprawiedliwości, Szef Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu lub Szef Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, posiadająca w swojej strukturze ambulatorium z izbą chorych

albo poradnię przyzakładową i poradnię przyzakładową z izbą chorych, wykonuje

działalność leczniczą w zakresie świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej lub

świadczeń lekarza dentysty, a także stacjonarnych i całodobowych świadczeń

zdrowotnych innych niż szpitalne udzielanych osobom, o których mowa w art. 56

ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczy-

pospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1541 i 2020), i funkcjonariuszom Policji,

Państwowej Straży Pożarnej, Służby Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

14.09.2020

©Telksinoe s. 38/105

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby

Więziennej oraz Straży Granicznej, weteranom funkcjonariuszom i weteranom

poszkodowanym – funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

i Agencji Wywiadu oraz pracownikom zatrudnionym w Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu lub Centralnym Biurze Antykorupcyjnym na

podstawie umowy o pracę.

3. Jednostka budżetowa, której podmiotem tworzącym jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych, posiadająca w swojej strukturze ambulatorium z izbą

chorych albo poradnię przyzakładową i poradnię przyzakładową z izbą chorych,

wykonuje działalność leczniczą w zakresie świadczeń podstawowej opieki

zdrowotnej lub świadczeń lekarza dentysty, a także stacjonarnych i całodobowych

świadczeń zdrowotnych innych niż szpitalne udzielanych pracownikom cywilnym

Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Ochrony Państwa oraz Straży

Granicznej.

Art. 41. 1. [W podmiocie leczniczym działającym w formie spółki kapitałowej Nowe brzmienie

wprowadzenia do

utworzonej przez Skarb Państwa, jednostkę samorządu terytorialnego lub uczelnię wyliczenia w ust.

1 w art. 41

medyczną albo do którego podmioty te przystąpiły na podstawie art. 6 ust. 8 wejdzie w życie z

i w którym posiadają udziały albo akcje reprezentujące co najmniej 51% kapitału dn. 1.03.2021 r.

(Dz. U. z 2019 r.

zakładowego uchwały zgromadzenia wspólników albo walnego zgromadzenia poz. 1655 oraz z

2020 r. poz. 288).

dotyczące:]

kapitałowej utworzonej przez Skarb Państwa, jednostkę samorządu

terytorialnego lub uczelnię medyczną albo do którego podmioty te przystąpiły

na podstawie art. 6 ust. 8 i w którym posiadają udziały albo akcje

reprezentujące co najmniej 51% kapitału zakładowego, a w przypadku

prostej spółki akcyjnej – co najmniej 51% ogólnej liczby akcji tej spółki,

uchwały zgromadzenia wspólników albo walnego zgromadzenia dotyczące:>

1) rozwiązania spółki,

2) zbycia przedsiębiorstwa spółki,

3) zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa spółki,

[4) zbycia udziałów albo akcji, które powoduje utratę udziału większościowego

w kapitale zakładowym spółki,]

<4) zbycia udziałów albo akcji, które powoduje utratę udziału Nowe brzmienie

pkt 4 w ust. 1 w

większościowego w kapitale zakładowym spółki albo zmniejszenie liczby art. 41 wejdzie w

życie z dn.

14.09.2020 1.03.2021 r. (Dz.

U. z 2019 r. poz.

1655 oraz z 2020

r. poz. 288).

©Telksinoe s. 39/105

posiadanych akcji prostej spółki akcyjnej poniżej 51% ogólnej liczby

akcji tej spółki,>

5) istotnej zmiany przedmiotu działalności spółki

– są podejmowane większością trzech czwartych głosów.

2. Członkowie rady nadzorczej reprezentujący Skarb Państwa, jednostkę

samorządu terytorialnego lub uczelnię medyczną w podmiocie, o którym mowa

w ust. 1, są powoływani spośród osób spełniających wymogi, o których mowa

w art. 19 ust. 1–3 i 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania

mieniem państwowym, przy czym członkowie rady nadzorczej wskazani przez

jednostkę samorządu terytorialnego nie muszą posiadać pozytywnej opinii Rady do

spraw spółek z udziałem Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych.

Rozdział 3

Podmioty lecznicze niebędące przedsiębiorcami

Oddział 1

Przepisy ogólne

Art. 42. 1. Ustrój podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, a także

inne sprawy dotyczące jego funkcjonowania nieuregulowane w ustawie określa

statut.

2. W statucie określa się:

1) nazwę podmiotu, o którym mowa w ust. 1, odpowiadającą rodzajowi

i zakresowi udzielanych świadczeń zdrowotnych;

2) siedzibę podmiotu, o którym mowa w ust. 1;

3) cele i zadania podmiotu, o którym mowa w ust. 1;

4) organy i strukturę organizacyjną podmiotu, o którym mowa w ust. 1, w tym

zadania, czas trwania kadencji i okoliczności odwołania członków rady

społecznej, o której mowa w art. 48, przed upływem kadencji;

5) formę gospodarki finansowej.

3. Statut może przewidywać prowadzenie określonej, wyodrębnionej

organizacyjnie działalności innej niż działalność lecznicza.

4. Statut nadaje podmiot tworzący.

14.09.2020

©Telksinoe s. 40/105

Art. 43. Podmiot tworzący może pozbawić podmiot leczniczy niebędący

przedsiębiorcą składników przydzielonego lub nabytego mienia w przypadku jego

połączenia albo przekształcenia, przeprowadzanych na zasadach określonych

w ustawie.

Art. 44. Podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą udziela świadczeń

zdrowotnych finansowanych ze środków

publicznych ubezpieczonym oraz innym osobom uprawnionym do tych

świadczeń na podstawie odrębnych przepisów nieodpłatnie, za częściową

odpłatnością lub całkowitą odpłatnością.

Art. 45. 1. Wysokość opłat za świadczenia zdrowotne udzielane osobom

innym niż wymienione w art. 44 ustala kierownik.

2. Przy ustalaniu wysokości opłaty, o której mowa w ust. 1, kierownik

uwzględnia rzeczywiste koszty udzielenia świadczenia zdrowotnego.

Art. 46. 1. Odpowiedzialność za zarządzanie podmiotem leczniczym

niebędącym przedsiębiorcą ponosi kierownik.

2. Kierownikiem podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą może być

osoba, która:

1) posiada wykształcenie wyższe;

2) posiada wiedzę i doświadczenie dające rękojmię prawidłowego wykonywania

obowiązków kierownika;

3) posiada co najmniej pięcioletni staż pracy na stanowisku kierowniczym albo

ukończone studia podyplomowe na kierunku zarządzanie i co najmniej

trzyletni staż pracy;

4) nie została prawomocnie skazana za przestępstwo popełnione umyślnie.

3. W przypadku podmiotów leczniczych niebędących przedsiębiorcami

podmiot tworzący nawiązuje z kierownikiem stosunek pracy na podstawie

powołania lub umowy o pracę albo zawiera z nim umowę cywilnoprawną.

3a. W przypadku odwołania kierownika podmiotu leczniczego niebędącego

przedsiębiorcą albo w innym przypadku nieobsadzenia stanowiska kierownika

podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, podmiot tworzący wyznacza do

pełnienia obowiązków kierownika jednego z jego zastępców albo innego

pracownika spełniającego warunki określone w ust. 2 albo zatrudnia w tym celu

14.09.2020

©Telksinoe s. 41/105

inną osobę spełniającą warunki określone w ust. 2 na okres nie dłuższy niż

6 miesięcy liczony od dnia odwołania kierownika podmiotu leczniczego

niebędącego przedsiębiorcą albo od dnia nieobsadzenia tego stanowiska. Przepis

art. 49 ust. 6a stosuje się odpowiednio.

4. Przepisu ust. 2 pkt 3 nie stosuje się do kierownika podmiotu leczniczego

wykonującego działalność leczniczą dla osób pozbawionych wolności.

Art. 46a. Kierownikiem podmiotu leczniczego w formie jednostki wojskowej

może być osoba, która spełnia wymagania przewidziane dla dowódcy jednostki

wojskowej określone w przepisach ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie

wojskowej żołnierzy zawodowych.

Art. 47. 1. Kierownik podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą,

z którym podmiot tworzący nawiązał stosunek pracy na podstawie powołania,

umowy o pracę albo zawarł umowę cywilnoprawną, wykonujący zawód medyczny,

może udzielać świadczeń zdrowotnych, jeżeli zawarta z nim umowa przewiduje

taką możliwość. W takim przypadku umowa określa również warunki udzielania

świadczeń zdrowotnych, w tym wymiar czasu pracy.

2. Do kierownika podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, który

jest żołnierzem zawodowym, stosuje się przepisy o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych, a do kierownika podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą,

który jest funkcjonariuszem Służby Więziennej, Straży Granicznej, Służby

Ochrony Państwa albo Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, stosuje się

odpowiednio przepisy o Służbie Więziennej, Straży Granicznej, Służbie Ochrony

Państwa albo Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

3. Kierownik podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą nie może

podejmować innego zatrudnienia bez wyrażonej w formie pisemnej zgody

podmiotu tworzącego.

Art. 48. 1. W podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą działa rada

społeczna, która jest organem:

1) inicjującym i opiniodawczym podmiotu tworzącego;

2) doradczym kierownika.

2. Do zadań rady społecznej należy:

1) przedstawianie podmiotowi tworzącemu wniosków i opinii w sprawach:

14.09.2020

©Telksinoe s. 42/105

a) zbycia aktywów trwałych oraz zakupu lub przyjęcia darowizny nowej

aparatury i sprzętu medycznego,

b) związanych z przekształceniem lub likwidacją, rozszerzeniem lub

ograniczeniem działalności,

c) przyznawania kierownikowi nagród,

d) rozwiązania stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej

z kierownikiem;

e) (uchylona)

2) przedstawianie kierownikowi wniosków i opinii w sprawach:

a) planu finansowego, w tym planu inwestycyjnego,

b) rocznego sprawozdania z planu finansowego, w tym planu

inwestycyjnego,

c) kredytów bankowych lub dotacji,

d) podziału zysku,

e) zbycia aktywów trwałych oraz zakupu lub przyjęcia darowizny nowej

aparatury i sprzętu medycznego,

f) regulaminu organizacyjnego;

3) dokonywanie okresowych analiz skarg i wniosków wnoszonych przez

pacjentów, z wyłączeniem spraw podlegających nadzorowi medycznemu;

4) opiniowanie wniosku w sprawie czasowego zaprzestania działalności

leczniczej;

5) wykonywanie innych zadań określonych w ustawie i statucie.

3. Rady społecznej nie powołuje się w:

1) wojewódzkich, powiatowych i granicznych stacjach sanitarno-

-epidemiologicznych;

2) regionalnych centrach krwiodawstwa i krwiolecznictwa, Wojskowym

Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa, Centrum Krwiodawstwa

i Krwiolecznictwa utworzonym przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych;

3) podmiotach leczniczych tworzonych przez pracodawcę w celu ochrony

pracujących przed wpływem niekorzystnych warunków środowiska pracy

oraz sprawujących profilaktyczną opiekę nad pracującymi;

14.09.2020

©Telksinoe s. 43/105

4) podmiotach leczniczych w formie jednostki budżetowej utworzonych przez

Ministra Obrony Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz

ministra właściwego do spraw wewnętrznych w ramach jednostek

organizacyjnych Straży Granicznej i Służby Ochrony Państwa.

4. Zadania określone w ust. 2 w instytutach badawczych, o których mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 4, wykonuje rada naukowa.

5. Radę społeczną powołuje i odwołuje oraz zwołuje jej pierwsze posiedzenie

podmiot tworzący. W posiedzeniach rady społecznej uczestniczy kierownik oraz

przedstawiciele organizacji związkowych działających w podmiocie leczniczym.

6. W skład rady społecznej działającej w podmiocie leczniczym niebędącym

przedsiębiorcą, dla którego podmiotem tworzącym jest:

1) uczelnia medyczna, wchodzą:

a) jako przewodniczący – przedstawiciel rektora uczelni albo dyrektora

Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego,

b) jako członkowie:

– przedstawiciel ministra właściwego do spraw zdrowia,

– przedstawiciel wojewody,

– przedstawiciel przewodniczącego zarządu samorządu województwa,

– przedstawiciel okręgowej rady lekarskiej,

– przedstawiciel okręgowej rady pielęgniarek i położnych,

– osoby powołane odpowiednio przez senat albo radę naukową –

w liczbie nieprzekraczającej 5;

2) podmiot tworzący inny niż określony w pkt 1, wchodzą:

a) jako przewodniczący:

– przedstawiciel organu administracji rządowej – w podmiotach

utworzonych przez ten organ,

– wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta albo marszałek

województwa lub osoba przez niego wyznaczona – w podmiotach

utworzonych przez jednostkę samorządu terytorialnego,

b) jako członkowie:

14.09.2020

©Telksinoe s. 44/105

– przedstawiciel wojewody – w podmiocie leczniczym niebędącym

przedsiębiorcą utworzonym przez jednostkę samorządu

terytorialnego,

– przedstawiciele wybrani przez odpowiednio: radę gminy lub radę

powiatu – w liczbie określonej przez podmiot tworzący, albo przez

sejmik województwa – w liczbie nieprzekraczającej 15 osób, albo

przez podmiot tworzący podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą

o ogólnokrajowym lub ponadwojewódzkim obszarze działania –

w liczbie nieprzekraczającej 15 osób, w tym po jednym

przedstawicielu Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady

Pielęgniarek i Położnych,

– przedstawiciel uczelni medycznej wybrany przez rektora albo

dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego –

w szpitalu, w którym jest jednostka organizacyjna udostępniona na

podstawie art. 89 ust. 3.

7. Członkiem rady społecznej podmiotu leczniczego niebędącego

przedsiębiorcą nie może być osoba zatrudniona w tym podmiocie.

8. W posiedzeniach rady społecznej, w której skład nie wchodzi

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej lub Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, mają prawo uczestniczyć, z głosem doradczym, przedstawiciele

samorządów zawodów medycznych.

9. Członkowi rady społecznej przysługuje zwolnienie z wykonywania

obowiązków w ramach stosunku pracy na czas uczestniczenia w posiedzeniach

rady społecznej.

10. Za udział w posiedzeniach rady społecznej jej członkowi przysługuje od

podmiotu tworzącego rekompensata w wysokości utraconych zarobków, jeżeli

z powodu uczestnictwa w posiedzeniu rady pracodawca udzielił członkowi na ten

czas zwolnienia z wykonywania obowiązków pracowniczych bez zachowania

prawa do wynagrodzenia.

11. Sposób zwoływania posiedzeń rady społecznej, tryb pracy

i podejmowania uchwał określa regulamin uchwalony przez radę społeczną

i zatwierdzony przez podmiot tworzący.

14.09.2020

©Telksinoe s. 45/105

12. Od uchwały rady społecznej kierownikowi przysługuje odwołanie do

podmiotu tworzącego.

Art. 49. 1. W podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą

przeprowadza się konkurs na stanowisko:

1) kierownika;

2) zastępcy kierownika, w przypadku gdy kierownik nie jest lekarzem;

3) ordynatora;

4) naczelnej pielęgniarki lub przełożonej pielęgniarek;

5) pielęgniarki oddziałowej.

2. Konkurs na stanowisko kierownika ogłasza podmiot tworzący, a na

pozostałe stanowiska – kierownik.

3. Jeżeli do konkursu nie zgłosiło się co najmniej dwóch kandydatów lub

w wyniku konkursu nie wybrano kandydata albo z kandydatem wybranym

w postępowaniu konkursowym nie nawiązano stosunku pracy albo nie zawarto

umowy cywilnoprawnej, odpowiednio podmiot tworzący lub kierownik ogłasza

nowy konkurs w okresie 30 dni od dnia zakończenia postępowania w poprzednim

konkursie.

4. Jeżeli w wyniku postępowania w dwóch kolejnych konkursach kandydat

nie został wybrany z przyczyn określonych w ust. 3, odpowiednio podmiot

tworzący albo kierownik nawiązuje stosunek pracy albo zawiera umowę

cywilnoprawną z osobą przez siebie wskazaną po zasięgnięciu opinii komisji

konkursowej.

5. Z kandydatem wybranym w drodze konkursu lub wskazanym w trybie

ust. 4 na stanowisko określone w ust. 1 pkt 2–5 kierownik nawiązuje stosunek

pracy na podstawie umowy o pracę.

6. Z kandydatem na stanowisko określone w ust. 1, wybranym w drodze

konkursu lub wskazanym w trybie ust. 4, nawiązuje się stosunek pracy albo zawiera

umowę cywilnoprawną na 6 lat. Okres ten może być przedłużony do 8 lat, jeżeli do

osiągnięcia wieku emerytalnego pracownikowi brakuje nie więcej niż 2 lata.

6a. W przypadku ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu

zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, okres, o którym mowa w ust. 6,

zostaje przedłużony o czas trwania danego stanu oraz o kolejne 90 dni od dnia jego

odwołania.

14.09.2020

©Telksinoe s. 46/105

7. W przypadku gdy zgodnie z regulaminem organizacyjnym oddziałem

kieruje lekarz niebędący ordynatorem, na stanowisko lekarza kierującego

oddziałem konkursu nie przeprowadza się.

8. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób przeprowadzania konkursu, o którym mowa w ust. 1,

2) skład oraz tryb i warunki powoływania i odwoływania komisji konkursowej,

3) ramowy regulamin przeprowadzania konkursu, o którym mowa w ust. 1

– kierując się potrzebą zapewnienia przejrzystości procedury konkursowej.

Art. 50. 1. Podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą stosuje minimalne

normy zatrudnienia pielęgniarek. Minimalne normy ustala kierownik tego

podmiotu po zasięgnięciu opinii:

1) kierujących jednostkami lub komórkami organizacyjnymi określonymi

w regulaminie organizacyjnym;

2) przedstawicieli organów samorządu pielęgniarek oraz związków

zawodowych pielęgniarek i położnych działających na terenie podmiotu.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej

Rady Pielęgniarek i Położnych oraz reprezentatywnych związków zawodowych,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania minimalnych norm zatrudnienia

pielęgniarek w podmiotach określonych w ust. 1, mając na celu zapewnienie

właściwej jakości i dostępności świadczeń zdrowotnych.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w odniesieniu do podmiotów

leczniczych, dla których jest podmiotem tworzącym, a minister właściwy do spraw

zdrowia w odniesieniu do pozostałych podmiotów leczniczych niebędących

przedsiębiorcami dokonuje corocznej oceny realizacji obowiązku, o którym mowa

w ust. 1, na podstawie:

1) danych przekazanych przez te podmioty lecznicze w zakresie, terminie

i w sposób wskazany przez tych ministrów;

2) wyników kontroli przeprowadzonej w trybie art. 119, jeżeli dane przekazane

w sposób określony w pkt 1 okażą się niewystarczające dla oceny realizacji

obowiązku, o którym mowa w ust. 1.

3a. Dane, o których mowa w ust. 3 pkt 1, nie mogą obejmować danych

osobowych pielęgniarek i położnych.

14.09.2020

©Telksinoe s. 47/105

4. W podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą zatrudnia się

pracowników posiadających kwalifikacje odpowiednie do zajmowanego

stanowiska.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

kwalifikacje wymagane od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk

pracy w podmiotach określonych w ust. 1, kierując się bezpieczeństwem pacjentów

oraz potrzebą zapewnienia efektywności zatrudnienia.

Oddział 2

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej

Art. 50a. 1. Utworzenie samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej następuje w drodze rozporządzenia, zarządzenia albo uchwały

właściwego organu podmiotu tworzącego. Tworząc samodzielny publiczny zakład

opieki zdrowotnej, uwzględnia się konieczność zapewnienia bezpieczeństwa

zdrowotnego obywateli oraz racjonalnej organizacji opieki zdrowotnej.

2. Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej podlega obowiązkowi

wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. Z chwilą wpisania do tego rejestru

samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej uzyskuje osobowość prawną.

3. Rozporządzenie, zarządzenie albo uchwała, o których mowa w ust. 1,

zawierają:

1) nazwę i siedzibę samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej;

2) określenie rodzaju działalności leczniczej;

3) określenie mienia, w które wyposaża się samodzielny publiczny zakład opieki

zdrowotnej.

Art. 51. Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej prowadzi

gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie.

Art. 52. Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej pokrywa

z posiadanych środków i uzyskiwanych przychodów koszty działalności i reguluje

zobowiązania.

Art. 53. Podstawą gospodarki samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej jest plan finansowy ustalany przez kierownika.

14.09.2020

©Telksinoe s. 48/105

Art. 53a. 1. Kierownik samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej każdego roku sporządza i udostępnia w Biuletynie Informacji

Publicznej raport o sytuacji ekonomiczno-finansowej samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej w terminie 2 miesięcy od dnia upływu terminu do

sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego.

2. Raport, o którym mowa w ust. 1, jest przygotowywany na podstawie

sprawozdania finansowego za poprzedni rok obrotowy i zawiera w szczególności

analizę sytuacji ekonomiczno-finansowej za poprzedni rok obrotowy, prognozę

sytuacji ekonomiczno-finansowej na kolejne trzy lata obrotowe wraz z opisem

przyjętych założeń oraz informację o istotnych zdarzeniach mających wpływ na

sytuację ekonomiczno-finansową samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej.

3. Analizy oraz prognozy sytuacji ekonomiczno-finansowej, o których mowa

w ust. 2, dokonuje się na podstawie wskaźników ekonomiczno-finansowych.

4. Podmiot tworzący dokonuje oceny sytuacji ekonomiczno-finansowej

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej na podstawie raportu,

o którym mowa w ust. 1.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wskaźniki ekonomiczno-finansowe, o których mowa w ust. 3, sposób ich

obliczania oraz przypisane im punktowe oceny służące do analizy ekonomiczno-

-finansowej, mając na uwadze zapewnienie przejrzystości i jednolitości analizy

sytuacji ekonomiczno-finansowej samodzielnych publicznych zakładów opieki

zdrowotnej oraz porównywalności tych wskaźników.

Art. 54. 1. Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej gospodaruje

posiadanym mieniem.

2. Zbycie aktywów trwałych samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej, oddanie ich w dzierżawę, najem, użytkowanie oraz użyczenie może

nastąpić wyłącznie na zasadach określonych przez podmiot tworzący.

3. Zasady, o których mowa w ust. 2, polegają w szczególności na

ustanowieniu wymogu uzyskania zgody podmiotu tworzącego na zbycie,

wydzierżawienie, wynajęcie, oddanie w użytkowanie oraz użyczenie aktywów

trwałych.

14.09.2020

©Telksinoe s. 49/105

4. Wniesienie majątku samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej

lub przysługującego mu do niego prawa w formie aportu do spółek, jego

przekazanie fundacji lub stowarzyszeniu, które wykonują działalność leczniczą,

jest zabronione. W przypadku spółek, fundacji lub stowarzyszeń, wykonujących

inną działalność, dokonanie tych czynności wymaga zgody podmiotu tworzącego.

4a. Zakazu, o którym mowa w ust. 4, nie stosuje się, jeżeli podmiot tworzący,

przed wszczęciem postępowania w sprawie wyboru partnera prywatnego, wyraził

zgodę na wniesienie majątku samodzielnego zakładu opieki zdrowotnej lub

przysługującego mu do niego prawa w formie aportu do spółki, o której mowa w

art. 14 ust. 1 albo 1a ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-

prywatnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 1445, 1572 i 2020).

5. Czynność prawna mająca na celu zmianę wierzyciela samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej może nastąpić po wyrażeniu zgody przez

podmiot tworzący. Podmiot tworzący wydaje zgodę albo odmawia jej wydania,

biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia ciągłości udzielania świadczeń

zdrowotnych oraz w oparciu o analizę sytuacji finansowej i wynik finansowy

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej za rok poprzedni. Zgodę

wydaje się po zasięgnięciu opinii kierownika samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej.

6. Czynność prawna dokonana z naruszeniem ust. 2–5 jest nieważna.

7. O stwierdzenie nieważności czynności prawnej dokonanej z naruszeniem

ust. 2–5 może wystąpić także podmiot tworzący.

Art. 55. 1. Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej może uzyskiwać

środki finansowe:

1) z odpłatnej działalności leczniczej, chyba że przepisy odrębne stanowią

inaczej;

2) z wydzielonej działalności innej niż wymieniona w pkt 1, jeżeli statut

przewiduje prowadzenie takiej działalności;

2a) z odsetek od lokat;

3) z darowizn, zapisów, spadków oraz ofiarności publicznej, także pochodzenia

zagranicznego;

4) na cele i na zasadach określonych w przepisach art. 114–117;

5) na realizację innych zadań określonych odrębnymi przepisami;

14.09.2020

©Telksinoe s. 50/105

6) na pokrycie straty netto, o której mowa w art. 59 ust. 2 pkt 1.

2. Umowy dotyczące odpłatnych świadczeń zdrowotnych, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, mogą być również zawierane przez zakład ubezpieczeń działający

na podstawie ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 381, 730 i 2217).

Art. 56. 1. Wartość majątku samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej określają:

1) fundusz założycielski;

2) fundusz zakładu.

2. Fundusz założycielski zakładu stanowi wartość wydzielonej

samodzielnemu publicznemu zakładowi opieki zdrowotnej części mienia Skarbu

Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub uczelni medycznej, w tym

przekazanego w nieodpłatne użytkowanie.

3. Fundusz zakładu stanowi wartość majątku samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej po odliczeniu funduszu założycielskiego.

Art. 57. 1. Fundusz zakładu samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej zwiększa się o:

1) zysk netto;

2) kwoty zwiększenia wartości aktywów trwałych, będącego skutkiem

ustawowego przeszacowania tych aktywów;

3) kwoty środków pieniężnych przekazane na pokrycie straty netto, o której

mowa w art. 59 ust. 2 pkt 1.

2. Fundusz zakładu samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej

zmniejsza się o:

1) stratę netto;

2) kwoty zmniejszenia wartości aktywów trwałych, będącego skutkiem

ustawowego przeszacowania tych aktywów.

Art. 58. Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej decyduje

o podziale zysku.

Art. 59. 1. Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej pokrywa we

własnym zakresie stratę netto w sposób określony w art. 57 ust. 2 pkt 1.

14.09.2020

©Telksinoe s. 51/105

2.5) Podmiot tworzący jest obowiązany w terminie:

1) 9 miesięcy od upływu terminu do zatwierdzenia sprawozdania finansowego

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej pokryć stratę netto za

rok obrotowy tego zakładu w kwocie, jaka nie może być pokryta zgodnie

z ust. 1, jednak nie wyższej niż suma straty netto i kosztów amortyzacji albo

2) 12 miesięcy od upływu terminu określonego w pkt 1 wydać rozporządzenie,

zarządzenie albo podjąć uchwałę o likwidacji samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej

– jeżeli strata netto za rok obrotowy nie może być pokryta w sposób określony

w ust. 1 oraz po dodaniu kosztów amortyzacji ma wartość ujemną.

2a. W przypadkach uzasadnionych koniecznością zapewnienia

odpowiedniego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej, termin określony

w ust. 2 pkt 2 ulega przedłużeniu o 12 miesięcy.

2b. Po upływie terminu określonego w ust. 2a, podmiot tworzący wydaje

rozporządzenie, zarządzenie albo podejmuje uchwałę o zmianie formy

organizacyjno-prawnej albo o likwidacji samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej.

3. Strata netto i koszty amortyzacji, o których mowa w ust. 2, dotyczą roku

obrotowego objętego sprawozdaniem finansowym.

4. Jeżeli w sprawozdaniu finansowym wystąpiła strata netto kierownik

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w terminie 3 miesięcy od

upływu terminu do zatwierdzenia sprawozdania finansowego, sporządza program

naprawczy, z uwzględnieniem raportu, o którym mowa w art. 53a ust. 1, na okres

nie dłuższy niż 3 lata, i przedstawia go podmiotowi tworzącemu w celu

zatwierdzenia.

Art. 60. 1. Likwidacja samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej

następuje w drodze rozporządzenia, zarządzenia albo uchwały właściwego organu

podmiotu tworzącego.

5)

Utraci moc z dniem 29 maja 2021 r. w zakresie, w jakim zobowiązuje jednostkę samorządu

terytorialnego, będącą podmiotem tworzącym samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej,

do pokrycia straty netto stanowiącej ekonomiczny skutek wprowadzania przepisów powszechnie

obowiązujących, które wywołują obligatoryjne skutki finansowe dla działania samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia

20 listopada 2019 r. sygn. akt K 4/17 (Dz. U. poz. 2331).

14.09.2020

©Telksinoe s. 52/105

2. Rozporządzenie, zarządzenie albo uchwała o likwidacji samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej zawiera w szczególności:

1) określenie zakładu podlegającego likwidacji;

2) oznaczenie dnia zaprzestania udzielania świadczeń zdrowotnych, nie

wcześniej niż 3 miesiące od dnia wydania rozporządzenia, zarządzenia albo

podjęcia uchwały;

3) oznaczenie dnia otwarcia likwidacji, nie później niż 30 dni od dnia, o którym

mowa w pkt 2;

4) określenie sposobu i trybu zadysponowania składnikami materialnymi

i niematerialnymi;

5) oznaczenie dnia zakończenia likwidacji.

3. Rozporządzenie, zarządzenie albo uchwała o likwidacji samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej stanowi podstawę do jego wykreślenia z:

1) rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa

w art. 100, z dniem zaprzestania udzielania świadczeń zdrowotnych;

2) Krajowego Rejestru Sądowego z dniem zakończenia likwidacji.

4. Okres od dnia otwarcia likwidacji do dnia jej zakończenia nie może być

dłuższy niż 12 miesięcy. W przypadku wydania rozporządzenia, zarządzenia albo

uchwały, o których mowa w ust. 2, nie można przedłużać terminu zakończenia

likwidacji.

Art. 61. Zobowiązania i należności samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej po jego likwidacji stają się zobowiązaniami i należnościami

Skarbu Państwa albo uczelni medycznej, albo właściwej jednostki samorządu

terytorialnego. Przepis zdania pierwszego stosuje się odpowiednio do mienia.

Art. 62. Za długoletnią pracę pracownikowi samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości:

1) 75% miesięcznego wynagrodzenia – po 20 latach pracy;

2) 100% miesięcznego wynagrodzenia – po 25 latach pracy;

3) 150% miesięcznego wynagrodzenia – po 30 latach pracy;

4) 200% miesięcznego wynagrodzenia – po 35 latach pracy;

5) 300% miesięcznego wynagrodzenia – po 40 latach pracy.

14.09.2020

©Telksinoe s. 53/105

Art. 63. 1. Pracownikowi samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej przechodzącemu na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy

przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości:

1) jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli był zatrudniony krócej niż 15 lat;

2) dwumiesięcznego wynagrodzenia po 15 latach pracy;

3) trzymiesięcznego wynagrodzenia po 20 latach pracy.

2. Pracownik, który otrzymał odprawę, o której mowa w ust. 1, nie może

ponownie nabyć do niej prawa.

Art. 64. Ustalanie okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej,

o której mowa w art. 62, oraz jednorazowej odprawy, o której mowa w art. 63,

a także szczegółowe zasady ich obliczania i wypłacania regulują przepisy

o wynagrodzeniu obowiązujące u danego pracodawcy.

Art. 65. 1. Pracownikowi samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej przysługuje dodatek za wysługę lat w wysokości wynoszącej po

5 latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta

o 1%

za każdy dalszy rok pracy, aż do osiągnięcia 20% miesięcznego

wynagrodzenia zasadniczego.

2. Ustalanie okresów uprawniających do dodatku za wysługę lat regulują

przepisy o wynagrodzeniu obowiązujące u danego pracodawcy.

Art. 66. 1. Połączenie się samodzielnych publicznych zakładów opieki

zdrowotnej może być dokonane przez:

1) przeniesienie całego mienia co najmniej jednego samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej (przejmowanego) na inny samodzielny publiczny

zakład opieki zdrowotnej (przejmujący);

2) utworzenie nowego samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej

powstałego co najmniej z dwóch łączących się samodzielnych publicznych

zakładów opieki zdrowotnej.

2. Podmioty tworzące samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej

mogą dokonać połączenia tych zakładów:

1) w drodze rozporządzenia, zarządzenia albo uchwały – w przypadku zakładów

mających ten sam podmiot tworzący;

14.09.2020

©Telksinoe s. 54/105

2) w drodze porozumienia – w przypadku zakładów mających różne podmioty

tworzące.

3. Akt o połączeniu powinien zawierać w szczególności postanowienia o:

1) nazwie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego

w wyniku połączenia, w przypadku połączenia, o którym mowa w ust. 1

pkt 2;

2) przejęciu mienia podmiotu przejmowanego albo podmiotów łączących się;

3) zasadach odpowiedzialności za zobowiązania podmiotów łączących się;

4) terminie złożenia wniosku, o którym mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 albo 2, nie

wcześniejszym niż trzy miesiące od dnia wydania lub przyjęcia aktu

o połączeniu.

4. W przypadku połączenia, o którym mowa w ust. 1:

1) pkt 1 – akt o połączeniu zawiera także nazwę i siedzibę podmiotu

przejmowanego;

2) pkt 2 – akt o połączeniu zawiera także nazwy i siedziby podmiotów łączących

się.

5. W porozumieniu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, wskazuje się także

podmiot, który przejmuje uprawnienia i obowiązki podmiotu tworzącego.

6. Połączenie, o którym mowa w ust. 1, następuje bez przeprowadzenia

postępowania likwidacyjnego podmiotu przejmowanego albo łączących się

podmiotów.

7. Do pracowników zakładu przejmowanego oraz do pracowników zakładów

łączących się stosuje się art. 231 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy.

Art. 67. 1. W terminie określonym w akcie o połączeniu kierownik podmiotu

przejmującego albo kierownik samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej powstałego w wyniku połączenia składa wniosek o:

1) wykreślenie zakładu przejmowanego z rejestru podmiotów wykonujących

działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100, oraz z Krajowego Rejestru

Sądowego – w przypadku połączenia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1;

2) dokonanie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego oraz w rejestrze

podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100 –

w przypadku połączenia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2.

14.09.2020

©Telksinoe s. 55/105

2. W przypadku połączenia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2, z dniem

wpisania samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego

w wyniku połączenia do:

1) rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa

w art. 100,

2) Krajowego Rejestru Sądowego

– następuje z urzędu wykreślenie łączących się podmiotów z tych rejestrów.

3. W przypadku połączenia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2, z dniem

wpisania samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego

w wyniku połączenia do Krajowego Rejestru Sądowego zakład ten wstępuje we

wszystkie stosunki prawne, których podmiotem były łączące się zakłady, bez

względu na charakter prawny tych stosunków. Z chwilą wpisania do Krajowego

Rejestru Sądowego samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej powstały

w wyniku połączenia uzyskuje osobowość prawną.

4. Z dniem wykreślenia podmiotu przejmowanego z Krajowego Rejestru

Sądowego podmiot przejmujący wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których

podmiotem był podmiot przejmowany, bez względu na charakter prawny tych

stosunków.

Art. 67a. 1. Zmiany podmiotu tworzącego dokonuje się na podstawie

porozumienia zawartego pomiędzy podmiotem, który dotychczas wykonywał

uprawnienia i obowiązki podmiotu tworzącego (podmiot przekazujący),

a podmiotem, który przejmie te uprawnienia i obowiązki (podmiot przejmujący).

2. Porozumienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej:

1) oznaczenie podmiotów: przekazującego i przejmującego;

2) oznaczenie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej będącego

przedmiotem porozumienia;

3) zasady odpowiedzialności za zobowiązania samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej będącego przedmiotem porozumienia;

4) zasady przejęcia mienia samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej będącego przedmiotem porozumienia;

5) postanowienie o przekazaniu na własność podmiotowi przejmującemu

nieruchomości będących w posiadaniu samodzielnego publicznego zakładu

14.09.2020

©Telksinoe s. 56/105

opieki zdrowotnej, których właścicielem przed dniem zawarcia porozumienia

jest podmiot przekazujący.

3. Podmiot przejmujący dostosowuje, w terminie 6 miesięcy od dnia zawarcia

porozumienia, o którym mowa w ust. 1, skład rady społecznej do przepisów art. 48.

Art. 68. 1. W przypadku jednostek samorządu terytorialnego, które

faktycznie wykonywały uprawnienia i obowiązki podmiotu tworzącego

samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, odpowiedzialność za jego

zobowiązania ponoszą te jednostki w częściach ułamkowych odpowiadających

wysokości zobowiązań powstałych w okresach, w których wykonywały one

uprawnienia i obowiązki podmiotu tworzącego.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, należności i mienie samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej stają się należnościami i mieniem

podmiotu, który przejął uprawnienia i obowiązki podmiotu tworzącego.

3. Jednostki samorządu terytorialnego, które faktycznie wykonywały

uprawnienia i obowiązki podmiotu tworzącego samodzielny publiczny zakład

opieki zdrowotnej, mogą w inny sposób, niż wskazany w ust. 1 i 2, określić:

1) odpowiedzialność za zobowiązania,

2) zasady przejęcia należności i mienia

– samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w stosunku do którego

wykonywały uprawnienia i obowiązki podmiotu tworzącego.

Art. 69. Przekształcenie samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej w spółkę kapitałową odbywa się na zasadach określonych w art. 70–82.

Art. 70. Podmiot tworzący, na podstawie przychodów ze sprawozdania

finansowego za ostatni rok obrotowy oraz danych o zobowiązaniach i inwestycjach

krótkoterminowych według stanu na dzień poprzedzający dzień złożenia wniosku

o wpisanie spółki kapitałowej do rejestru przedsiębiorców, ustala wskaźnik

zadłużenia samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

Art. 71. Wskaźnik zadłużenia ustala się jako relację sumy zobowiązań

długoterminowych i krótkoterminowych,

pomniejszonych o inwestycje krótkoterminowe samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej do sumy jego przychodów.

14.09.2020

©Telksinoe s. 57/105

Art. 72. 1. Jeżeli wartość wskaźnika zadłużenia ustalona zgodnie z art. 70

i 71 wynosi:

1) powyżej 0,5 – podmiot tworzący, przed dniem przekształcenia, przejmuje

zobowiązania samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej o takiej

wartości, aby wskaźnik zadłużenia wyniósł nie więcej niż 0,5;

2) 0,5 lub mniej – podmiot tworzący może, przed dniem przekształcenia, przejąć

zobowiązania samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

2. Przejęciu w pierwszej kolejności podlegają zobowiązania wymagalne

najdawniej obejmujące kwotę główną wraz z odsetkami.

Art. 73. 1. Przekształcenie, o którym mowa w art. 69, może polegać na

przekształceniu samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej w jedną

spółkę, pod warunkiem że przekształcane zakłady mają ten sam podmiot tworzący.

2. Przekształcenie, o którym mowa w art. 69, może polegać na

przekształceniu samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej mających

różne podmioty tworzące będące jednostkami samorządu terytorialnego w jedną

spółkę.

Art. 74. 1. W przypadku określonym w art. 73 ust. 2 podmioty tworzące

będące jednostkami samorządu terytorialnego zawierają, na podstawie uchwał

organów stanowiących tych jednostek, porozumienie obejmujące:

1) nazwy i adresy samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej

mających podlegać przekształceniu w spółkę kapitałową;

2) określenie poszczególnych składników mienia wnoszonego do spółki tytułem

aportu przez poszczególne podmioty tworzące;

[3) określenie wartości i liczby udziałów albo akcji obejmowanych w zamian za Nowe brzmienie

pkt 3 w ust. 1 w

aporty, o których mowa w pkt 2;] art. 74 wejdzie w

życie z dn.

<3) określenie wartości i liczby udziałów albo akcji, a w przypadku prostej

1.03.2021 r. (Dz.

spółki akcyjnej – liczby akcji obejmowanych, w zamian za aporty, U. z 2019 r. poz.

1655 oraz z 2020

o których mowa w pkt 2;> r. poz. 288).

4) wskazanie podmiotu tworzącego, który będzie wykonywał zadania organu

dokonującego przekształcenia;

5) zakres i wysokość kosztów przekształcenia ponoszonych przez poszczególne

podmioty tworzące;

14.09.2020

©Telksinoe s. 58/105

6) wskazanie członków organów spółki pierwszej kadencji.

2. Do porozumienia dołącza się projekt umowy spółki (statutu) i projekt

regulaminu organizacyjnego.

Art. 75. Organem dokonującym przekształcenia samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej w spółkę kapitałową, zwanym dalej „organem

dokonującym przekształcenia”, jest:

1) odpowiednio minister, centralny organ administracji rządowej albo wojewoda

– w przypadku samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, dla

których jest podmiotem tworzącym;

2) organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego – w przypadku

samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, dla których

podmiotem tworzącym jest jednostka samorządu terytorialnego;

3) rektor – w przypadku samodzielnych publicznych zakładów opieki

zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest publiczna uczelnia

medyczna albo publiczna uczelnia prowadząca działalność dydaktyczną

i badawczą w dziedzinie nauk medycznych;

4) dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego – w przypadku

samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, dla których

podmiotem tworzącym jest to centrum.

Art. 76. 1. Kierownik samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej

jest obowiązany niezwłocznie doręczyć organowi dokonującemu przekształcenia

odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej, zwanym dalej „kwestionariuszem”, wraz

z wymaganymi dokumentami, a także udzielać wyjaśnień niezbędnych do

przeprowadzenia przekształcenia.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

wzór kwestionariusza oraz wykaz dokumentów niezbędnych do przekształcenia,

kierując się koniecznością ograniczenia obowiązków informacyjnych kierownika

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej do danych niezbędnych do

przeprowadzenia przekształcenia.

14.09.2020

©Telksinoe s. 59/105

Art. 77. Organ dokonujący przekształcenia sporządza akt przekształcenia

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w spółkę, o której mowa

w art. 69, zwany dalej „aktem przekształcenia”.

Art. 78. 1. Akt przekształcenia zawiera:

1) akt założycielski spółki;

2) imiona i nazwiska członków organów spółki pierwszej kadencji;

3) pierwszy regulamin organizacyjny.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

ramowy wzór aktu przekształcenia, mając na celu zapewnienie sprawności procesu

przekształcenia samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej w spółki,

o których mowa w art. 69.

Art. 79. 1. Akt przekształcenia zastępuje czynności określone w przepisach

ustawy z dnia 15 września 2000 r. –

Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 505, 1543, 1655, 1798 i

2217), poprzedzające złożenie wniosku o wpisanie spółki do rejestru

przedsiębiorców.

2. Niezwłocznie po sporządzeniu aktu przekształcenia zarząd spółki

kapitałowej składa wniosek o wpisanie spółki do rejestru przedsiębiorców, a po

uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców – wniosek o zmianę wpisu w rejestrze

podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100.

Art. 80. 1. Dniem przekształcenia samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej w spółkę, o której mowa w art. 69, jest dzień wpisania tej spółki do

rejestru przedsiębiorców.

2. Z dniem przekształcenia następuje wykreślenie z urzędu samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej z Krajowego Rejestru Sądowego.

3. W przypadku prowadzenia na podstawie ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r.

o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 164) postępowania w stosunku do przekształcanego

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, zarząd spółki, o której

mowa w art. 69, informuje niezwłocznie organ restrukturyzacyjny prowadzący to

postępowanie o wpisaniu tej spółki do rejestru przedsiębiorców.

14.09.2020

©Telksinoe s. 60/105

4. Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, spółka kapitałowa z dniem

przekształcenia wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki, których podmiotem był

samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej.

Art. 81. 1. Z dniem przekształcenia pracownicy przekształcanego

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej stają się, z mocy prawa,

pracownikami spółki, o której mowa w art. 69.

2. Stosunki pracy osób zatrudnionych na podstawie powołania

w przekształcanym samodzielnym publicznym zakładzie opieki zdrowotnej

wygasają z dniem przekształcenia.

Art. 82. 1. Podmiot tworzący dokonuje na dzień poprzedzający dzień

przekształcenia jednorazowego określenia wartości rynkowej nieruchomości

znajdujących się w tym dniu w posiadaniu samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej, jeżeli nieruchomości te są przekazywane na własność spółce,

o której mowa w art. 69.

2. Określenia wartości rynkowej nieruchomości, o których mowa w art. 3

ust. 1 pkt 15 lit. a ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U.

z 2019 r. poz. 351, 1495, 1571, 1655 i 1680), dokonuje rzeczoznawca majątkowy

na zasadach i w sposób określony w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65).

3. Bilans zamknięcia samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej

staje się bilansem otwarcia spółki, o której mowa w art. 69, przy czym suma

kapitałów własnych jest równa sumie funduszu założycielskiego, funduszu

zakładu, funduszu z aktualizacji wyceny i niepodzielonego wyniku finansowego za

okres działalności zakładu przed przekształceniem, z uwzględnieniem korekty

wartości wynikającej z przeszacowania do wartości rynkowej nieruchomości,

o których mowa w ust. 1 i 2, oraz korekty nieumorzonej części wartości

nieruchomości, które nie podlegają przekazaniu do spółki, o której mowa w art. 69.

Oddział 3

Podmiot leczniczy w formie jednostki budżetowej oraz jednostki wojskowej

Art. 83. Tworzenie, przekształcenie i likwidacja podmiotu leczniczego

w formie jednostki budżetowej oraz jednostki wojskowej następuje w drodze:

1) zarządzenia:

14.09.2020

©Telksinoe s. 61/105

a) ministra,

b) centralnego organu administracji rządowej,

c) wojewody;

2) uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego.

Art. 84. Zarządzenie albo uchwała o utworzeniu podmiotu, o którym mowa

w art. 83, określa w szczególności:

1) nazwę podmiotu;

2) miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;

3) formę organizacyjno-prawną;

4) rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń

zdrowotnych.

Art. 85. Przekształcenie podmiotu, o którym mowa w art. 83, polega na

zmianie rodzaju działalności leczniczej lub istotnej zmianie zakresu udzielanych

świadczeń zdrowotnych.

Art. 86. 1. Podmiot, o którym mowa w art. 83, prowadzi gospodarkę

finansową na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych.

2. Podmiot leczniczy w formie jednostki budżetowej gospodaruje przekazaną

w zarząd częścią mienia Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego

oraz przydzielonymi środkami finansowymi, kierując się efektywnością ich

wykorzystania, na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych.

3. W odniesieniu do działalności leczniczej wykonywanej przez jednostkę

wojskową prawa i obowiązki w zakresie prowadzenia rachunkowości

i sprawozdawczości, gospodarowania mieniem oraz gromadzenia

i rozdysponowywania środków publicznych są wykonywane przez kierownika

właściwej dla tego podmiotu leczniczego państwowej jednostki budżetowej,

utworzonej przez Ministra Obrony Narodowej, na zasadach i w trybie określonych

w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U.

z 2019 r. poz. 869, 1622, 1649, 2020 i 2473).

Art. 87. 1. Zarządzenie albo uchwała o likwidacji podmiotu, o którym mowa

w art. 83, powinny zawierać w szczególności:

1) określenie podmiotu podlegającego likwidacji;

14.09.2020

©Telksinoe s. 62/105

2) oznaczenie dnia zaprzestania udzielania świadczeń zdrowotnych, nie

wcześniej niż 3 miesiące od dnia wydania zarządzenia albo podjęcia uchwały;

3) oznaczenie dnia otwarcia likwidacji, nie później niż 30 dni od dnia, o którym

mowa w pkt 2;

4) określenie sposobu i trybu zadysponowania składnikami materialnymi

i niematerialnymi;

5) oznaczenie dnia zakończenia likwidacji.

2. Przepis art. 60 ust. 4 stosuje się do zarządzeń i uchwał określonych

w ust. 1.

3. Zarządzenie albo uchwała:

1) o likwidacji podmiotu, o którym mowa w art. 83, stanowi podstawę

wykreślenia z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą,

o którym mowa w art. 100, z dniem zaprzestania udzielania świadczeń

zdrowotnych;

2) o przekształceniu podmiotu, o którym mowa w art. 83, stanowi podstawę

dokonania zmian w rejestrze podmiotów wykonujących działalność

leczniczą, o którym mowa w art. 100.

Art. 88. 1. Wynagrodzenie pracownika:

1) podmiotu, o którym mowa w art. 83

2) (uchylony)

– składa się z wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego dla zajmowanego

stanowiska pracy oraz odpowiednio dodatku funkcyjnego, dodatku za stopień lub

tytuł naukowy oraz dodatku za wieloletnią pracę, z zastrzeżeniem ust. 3.

2. Dodatek za wieloletnią pracę, o którym mowa w ust. 1, wynosi po 5 latach

pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1%

za każdy dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia

zasadniczego.

3. Pracownikom podmiotu leczniczego działającego w formie jednostki

budżetowej, utworzonej przez ministra właściwego do spraw zdrowia w celu

udzielania świadczeń zdrowotnych osobom, wobec których sąd orzekł

zastosowanie środka zabezpieczającego lub środka leczniczego, przysługuje oprócz

składników wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1, dodatek w wysokości od

10% do 50% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek przysługuje

14.09.2020

©Telksinoe s. 63/105

pracownikom, którzy przy wykonywaniu swoich obowiązków mają bezpośredni

kontakt z osobami, wobec których sąd orzekł zastosowanie środka

zabezpieczającego lub środka leczniczego.

3a. Pracownikom podmiotu leczniczego, o którym mowa w art. 37 ust. 4a,

przysługuje oprócz składników wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1, dodatek

w wysokości od 10% do 50% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek

przysługuje pracownikom, którzy przy wykonywaniu swoich obowiązków mają

bezpośredni kontakt z osobami, wobec których sąd orzekł o umieszczeniu w tym

podmiocie.

4. Pracownikom wykonującym zawód medyczny oraz innym pracownikom,

których praca pozostaje w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych,

zatrudnionym w jednostce organizacyjnej więziennictwa, z tytułu pracy z osobami

pozbawionymi wolności, przysługuje dodatek w wysokości od 10% do 50%

miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

5. Miesięczna stawka wynagrodzenia zasadniczego przysługuje za pełny

wymiar czasu pracy.

6. Pracownikowi zatrudnionemu w niepełnym wymiarze czasu pracy

wszystkie składniki wynagrodzenia przysługują w wysokości proporcjonalnej do

wymiaru czasu pracy określonego w umowie o pracę.

7. Przy ustalaniu stawki dodatku funkcyjnego pracodawca powinien kierować

się w szczególności specyfiką i charakterem wykonywanych zadań oraz wielkością

komórki organizacyjnej, w której pracownik wykonuje pracę.

8. Przepisów ust. 1–7 nie stosuje się, jeżeli przepisy odrębne stanowią inaczej.

9. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, warunki

wynagradzania za pracę pracowników, o których mowa w ust. 1, w tym kwoty

wynagrodzenia zasadniczego i tabele zaszeregowania pracowników, oraz warunki

ustalania i wypłacania innych składników wynagrodzenia, kierując się

kwalifikacjami zawodowymi tych pracowników oraz zakresem świadczeń

zdrowotnych udzielanych przez podmioty określone w ust. 1.

14.09.2020

©Telksinoe s. 64/105

Rozdział 4

Regulacje szczególne dotyczące działalności leczniczej obejmującej realizację

zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń

zdrowotnych i promocją zdrowia

Art. 89. 1. Podmiot leczniczy utworzony lub prowadzony przez uczelnię

medyczną wykonuje działalność leczniczą, o której mowa w art. 3 ust. 1 i 2 pkt 2,

oraz jest obowiązany do realizacji zadań polegających na kształceniu

przed- i podyplomowym w zawodach medycznych, w powiązaniu z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia.

2. Podmiot leczniczy, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do

udostępnienia uczelni medycznej jednostek organizacyjnych niezbędnych do

prowadzenia kształcenia przed- i podyplomowego w zawodach medycznych.

3. Podmioty wykonujące działalność leczniczą inne niż określone

w ust. 1 mogą udostępniać jednostki organizacyjne niezbędne do prowadzenia

działalności, o której mowa w ust. 1.

4. Udostępnienie, o którym mowa w ust. 2 i 3, następuje na podstawie umowy

cywilnoprawnej zawartej pomiędzy uczelnią medyczną a podmiotem

wykonującym działalność leczniczą, zwanym dalej „udostępniającym”.

5. Umowa, o której mowa w ust. 4, określa co najmniej:

1) czas trwania umowy i warunki jej wcześniejszego rozwiązania;

2) środki finansowe należne udostępniającemu z tytułu jej realizacji, sposób

przekazywania tych środków oraz zasady ich rozliczeń;

3) wykaz ruchomości i nieruchomości udostępnianych w celu jej realizacji,

sposób ich udostępniania oraz zasady i warunki ich wykorzystywania;

4) określenie liczby oraz kwalifikacji zawodowych nauczycieli akademickich

mających wykonywać w udostępnianej jednostce organizacyjnej zadania,

o których mowa w ust. 1;

5) okoliczności, w których może nastąpić zmiana warunków umowy;

6) zasady odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przez studentów,

doktorantów lub nauczycieli akademickich i zasady postępowania w

przypadku naruszenia przez nich porządku ustalonego przez

udostępniającego;

14.09.2020

©Telksinoe s. 65/105

7) zasady prowadzenia kontroli przez uczelnię medyczną w zakresie

wykonywania zadań badawczych i dydaktycznych u udostępniającego;

8) zasady rozpatrywania sporów wynikających z jej realizacji.

6. Oznaczenia „klinika” albo „kliniczny” oraz „uniwersytecki” mogą używać

wyłącznie udostępniający oraz jednostki organizacyjne udostępnione w trybie

ust. 2 i 3.

Art. 90. Uczelnia medyczna jest obowiązana do przekazywania

udostępniającemu środków finansowych na realizację zadań dydaktycznych

i badawczych.

Art. 91. 1. Jednostką organizacyjną wykonującą działalność dydaktyczną

i badawczą, będącą oddziałem, kieruje ordynator albo inny lekarz kierujący.

2. Osobą odpowiedzialną za działalność dydaktyczną i badawczą w jednostce,

o której mowa w ust. 1, jest kierownik kliniki.

3. Funkcje, o których mowa w ust. 1 i 2, można pełnić jednocześnie.

4. Kierownik bierze udział w postępowaniu mającym na celu powołanie

kierownika kliniki.

Art. 92. Nauczyciele akademiccy uczelni medycznych oraz doktoranci w

uczelniach medycznych lub federacjach podmiotów systemu szkolnictwa

wyższego i nauki prowadzących działalność naukową w zakresie nauk medycznych

są zatrudnieni w podmiocie leczniczym, o którym mowa w art. 89 ust. 1, albo w

jednostce organizacyjnej, o której mowa w art. 89 ust. 2 i 3:

1) w systemie zadaniowym czasu pracy na podstawie umowy o pracę

określającej zadania dydaktyczne, badawcze i udzielanie świadczeń

zdrowotnych, w tym świadczeń wysokospecjalistycznych;

2) na podstawie umowy cywilnoprawnej określającej w szczególności zadania

dydaktyczne, badawcze i udzielanie świadczeń zdrowotnych, w tym

świadczeń wysokospecjalistycznych.

Art. 92a. Przepisy art. 89–92 stosuje się odpowiednio do innej uczelni

prowadzącej kształcenie i działalność naukową w zakresie nauk medycznych lub

nauk o zdrowiu.

14.09.2020

©Telksinoe s. 66/105

DZIAŁ III

Czas pracy pracowników podmiotów leczniczych

Art. 93. 1. Czas pracy pracowników zatrudnionych w podmiocie leczniczym,

z zastrzeżeniem art. 94 ust. 1, w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może

przekraczać 7 godzin 35 minut na dobę i przeciętnie 37 godzin 55 minut na tydzień

w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie

rozliczeniowym.

2. Czas pracy pracowników technicznych, obsługi i gospodarczych,

w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może przekraczać 8 godzin na dobę

i przeciętnie 40 godzin na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w

przyjętym okresie rozliczeniowym.

3. Czas pracy pracowników niewidomych zatrudnionych na stanowiskach

wymagających kontaktu z pacjentami, w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie

może przekraczać 6 godzin na dobę i przeciętnie 30 godzin na tydzień w prze-

ciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym.

4. Okres rozliczeniowy, o którym mowa w ust. 1–3, nie może przekraczać

3 miesięcy.

Art. 94. 1. Jeżeli jest to uzasadnione rodzajem pracy lub jej organizacją,

w stosunku do pracowników mogą być stosowane rozkłady czasu pracy, w których

dopuszczalne jest przedłużenie wymiaru czasu pracy do 12 godzin na dobę,

z zastrzeżeniem art. 93 ust. 3 i 4. W rozkładach czas pracy pracowników, o których

mowa w art. 93 ust. 1, nie może przekraczać przeciętnie 37 godzin 55 minut na

tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym, a w stosunku do pracowników,

o których mowa w art. 93 ust. 2 – przeciętnie 40 godzin na tydzień w przyjętym

okresie rozliczeniowym.

2. Okres rozliczeniowy, o którym mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż

miesiąc. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres rozliczeniowy może być

przedłużony, nie więcej jednak niż do 4 miesięcy.

3. Rozkład czasu pracy powinien być stosowany na podstawie

harmonogramów pracy ustalanych dla przyjętego okresu rozliczeniowego,

określających dla poszczególnych pracowników dni i godziny pracy oraz dni wolne

od pracy.

14.09.2020

©Telksinoe s. 67/105

4. W rozkładach czasu pracy, o którym mowa w ust. 1, wymiar czasu pracy:

1) pracownic w ciąży,

2) pracowników opiekujących się dzieckiem do lat 4, bez ich zgody

– nie może przekraczać 8 godzin na dobę.

Art. 95. 1. Pracownicy wykonujący zawód medyczny i posiadający wyższe

wykształcenie, zatrudnieni w podmiocie leczniczym wykonującym działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, mogą być

zobowiązani do pełnienia w zakładzie leczniczym tego podmiotu dyżuru

medycznego.

2. Dyżurem medycznym jest wykonywanie poza normalnymi godzinami

pracy czynności zawodowych przez osoby, o których mowa w ust. 1, w podmiocie

leczniczym wykonującym stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne.

3. Czas pełnienia dyżuru medycznego wlicza się do czasu pracy.

4. Praca w ramach pełnienia dyżuru medycznego może być planowana

również w zakresie, w jakim będzie przekraczać 37 godzin 55 minut na tydzień

w przyjętym okresie rozliczeniowym. Do pracy w ramach pełnienia dyżuru nie

stosuje się przepisów art. 151 § 3, art. 1513 i art. 1514 ustawy z dnia 26 czerwca

1974 r. – Kodeks pracy.

5. Do wynagrodzenia za pracę w ramach pełnienia dyżuru medycznego

stosuje się odpowiednio przepisy art. 1511 § 1–3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.

– Kodeks pracy.

6. Zasad wynagradzania, o których mowa w przepisach art. 1511 § 1–3 ustawy

z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, nie stosuje się do lekarzy stażystów,

których zasady wynagradzania określają odrębne przepisy.

[Art. 96. 1. Pracownicy, o których mowa w art. 95 ust. 1, mogą być, po Przepis

uchylający art.

wyrażeniu na to zgody na piśmie, zobowiązani do pracy w wymiarze 96 wejdzie w

przekraczającym przeciętnie 48 godzin na tydzień w przyjętym okresie życie z dn.

1.01.2028 r. (Dz.

rozliczeniowym. Przepisu art. 151 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks U. z 2018 r poz.

1532).

pracy nie stosuje się.

2. Okres rozliczeniowy, o którym mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż 4

miesiące.

14.09.2020

©Telksinoe s. 68/105

3. Pracodawca jest obowiązany prowadzić i przechowywać ewidencję czasu

pracy pracowników, o których mowa w ust. 1, oraz udostępniać ją organom

właściwym do sprawowania nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem prawa pracy,

które mogą, z powodów związanych z bezpieczeństwem lub zdrowiem

pracowników, a także w celu zapewnienia właściwego poziomu udzielania

świadczeń zdrowotnych, zakazać albo ograniczyć możliwość wydłużenia

maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy.

4. Pracodawca nie może podejmować działań dyskryminujących wobec

pracowników, którzy nie wyrazili zgody, o której mowa w ust. 1.

5. Pracodawca jest obowiązany dostarczać organom, o których mowa w ust.

3, na ich wniosek, informacje o przypadkach, w których pracownicy wyrazili zgodę

w celu wykonywania pracy w wymiarze przekraczającym 48 godzin na tydzień w

przyjętym okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 2.

6. Pracownik może cofnąć zgodę na pracę w wymiarze przekraczającym 48

godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym, informując o tym

pracodawcę na piśmie, z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.

7. Do wynagrodzenia za pracę w wymiarze przekraczającym przeciętnie 48

godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym stosuje się odpowiednio art.

151 § 1–3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy.]

Art. 97. 1. Pracownikowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej

11 godzin nieprzerwanego odpoczynku.

2. Pracownikowi pełniącemu dyżur medyczny okres odpoczynku, o którym

mowa w ust. 1, powinien być udzielony bezpośrednio po zakończeniu pełnienia

dyżuru medycznego.

3. Pracownikowi przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej

35 godzin nieprzerwanego odpoczynku, obejmującego co najmniej 11 godzin

nieprzerwanego odpoczynku dobowego.

4. W przypadku uzasadnionym organizacją pracy pracownikowi, o którym

mowa w art. 95 ust. 1, przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej

24 godzin nieprzerwanego odpoczynku, udzielanego w okresie rozliczeniowym nie

dłuższym niż 14 dni.

14.09.2020

©Telksinoe s. 69/105

Art. 98. 1. Pracownicy, o których mowa w art. 95 ust. 1, mogą zostać

zobowiązani do pozostawania w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych.

2. Za każdą godzinę pozostawania w gotowości do udzielania świadczeń

zdrowotnych przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50% stawki godzinowej

wynagrodzenia zasadniczego.

3. Godzinową stawkę wynagrodzenia zasadniczego oblicza się, dzieląc kwotę

miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego wynikającą z osobistego

zaszeregowania pracownika przez liczbę godzin pracy przypadających do

przepracowania w danym miesiącu.

4. W przypadku wezwania do podmiotu leczniczego zastosowanie mają

przepisy dotyczące dyżuru medycznego.

Art. 99. Pracownikom wykonującym zawód medyczny, zatrudnionym

w systemie pracy zmianowej w podmiocie leczniczym wykonującym działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne przysługuje

dodatek w wysokości:

1) co najmniej 65% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego, obliczanej

zgodnie z art. 98 ust. 3, za każdą

godzinę pracy wykonywanej w porze nocnej;

2) co najmniej 45% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego, obliczanej

zgodnie z art. 98 ust. 3, za każdą

godzinę pracy wykonywanej w porze dziennej w niedziele i święta oraz dni wolne

od pracy wynikające z przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy.

Art. 99a. Przepisów art. 93–99 nie stosuje się do pracowników

wykonujących zawód medyczny na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia

1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza

granicami państwa.

DZIAŁ IV

Rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą

Art. 100. 1. Podmiot, który zamierza wykonywać działalność leczniczą jako

podmiot leczniczy, składa organowi prowadzącemu rejestr, o którym mowa

w art. 106 ust. 1, wniosek o wpis do rejestru podmiotów wykonujących działalność

leczniczą, zwanego dalej „rejestrem”, zawierający następujące dane:

14.09.2020

©Telksinoe s. 70/105

1) imię i nazwisko, nazwę albo firmę;

2) adres siedziby albo miejsca zamieszkania;

3) adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych;

4) formę organizacyjno-prawną;

5) rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń

zdrowotnych;

6) nazwę zakładu leczniczego oraz wykaz jego jednostek lub komórek

organizacyjnych, których działalność jest związana z udzielaniem świadczeń

zdrowotnych;

7) (uchylony)

8) numer REGON;

9) Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP);

10) dane podmiotu tworzącego – w przypadku podmiotu leczniczego niebędącego

przedsiębiorcą.

1a. Nazwa zakładu leczniczego, o której mowa w ust. 1 pkt 6, nie może być

taka sama jak oznaczenie podmiotu leczniczego zgodnie z ust. 1 pkt 1.

2. Wraz z wnioskiem wnioskodawca składa oświadczenie następującej treści:

„Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia

wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny

oświadczam, że:

1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów wykonujących

działalność leczniczą są kompletne i zgodne z prawdą;

2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności leczniczej w

zakresie objętym składanym wnioskiem określone w ustawie z dnia 15

kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

3) nie prowadzę hurtowni farmaceutycznej, hurtowni farmaceutycznej

produktów leczniczych weterynaryjnych, apteki ogólnodostępnej ani punktu

aptecznego, a także nie wystąpiłem z wnioskiem o wydanie zezwolenia na ich

prowadzenie;

4) nie zajmuję się pośrednictwem w obrocie produktami leczniczymi ani nie

wystąpiłem z wnioskiem o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 73a ust. 3

ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne.”.

3. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, zawiera ponadto:

14.09.2020

©Telksinoe s. 71/105

1) imię i nazwisko, nazwę albo firmę wnioskodawcy, adres jego miejsca

zamieszkania albo siedziby;

2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy, ze

wskazaniem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

4. (uchylony)

5. (uchylony)

Art. 101. 1. Lekarz, który zamierza wykonywać zawód w ramach działalności

leczniczej, składa organowi prowadzącemu rejestr, o którym mowa w art. 106

ust. 1, wniosek o wpis do rejestru zawierający następujące dane:

1) imię i nazwisko lekarza;

2) numer dokumentu poświadczającego posiadanie prawa wykonywania zawodu

lekarza;

3) formę działalności leczniczej i zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych,

w tym również w zakresie, o którym mowa w art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia

1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty;

4) adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych lub miejsca przyjmowania

wezwań i przechowywania dokumentacji medycznej, w tym również

w zakresie, o którym mowa w art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r.

o zawodach

lekarza i lekarza dentysty, w przypadku wykonywania praktyki lekarskiej

wyłącznie w miejscu wezwania;

5) Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP);

6) adres do korespondencji;

7) posiadane specjalizacje.

8) (uchylony)

2. Lekarze zamierzający wykonywać zawód w ramach działalności leczniczej

jako grupową praktykę lekarską w celu uzyskania wpisu do rejestru składają

wniosek zawierający:

1) listę lekarzy wspólników albo partnerów spółki, ze wskazaniem imion

i nazwisk, ich miejsc zamieszkania oraz imienia i nazwiska osoby

uprawnionej do reprezentowania tej spółki;

2) dane, o których mowa w ust. 1 pkt 2–7;

14.09.2020

©Telksinoe s. 72/105

3) (uchylony)

4) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania spółki, ze wskazaniem imienia

i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

3. Przepisy art. 100 ust. 2 i 3 stosuje się.

Art. 102. 1. Pielęgniarka, która zamierza wykonywać zawód w ramach

działalności leczniczej, składa organowi prowadzącemu rejestr, o którym mowa

w art. 106 ust. 1, wniosek o wpis do rejestru zawierający następujące dane:

1) imię i nazwisko pielęgniarki;

2) numer dokumentu poświadczającego posiadanie prawa wykonywania zawodu

pielęgniarki;

3) formę działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń

zdrowotnych;

4) adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych lub miejsca przyjmowania

wezwań i przechowywania dokumentacji medycznej, w przypadku

wykonywania praktyki wyłącznie w miejscu wezwania;

5) Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP);

6) adres do korespondencji;

7) posiadane specjalizacje.

8) (uchylony)

2. Pielęgniarki zamierzające wykonywać zawód w ramach działalności

leczniczej jako grupową praktykę w celu uzyskania wpisu do rejestru składają

wniosek zawierający następujące dane:

1) listę pielęgniarek stron umowy spółki cywilnej, wspólników albo partnerów

spółki, ze wskazaniem imion i nazwisk, ich miejsc zamieszkania oraz imienia

i nazwiska osoby uprawnionej do reprezentowania tej spółki;

2) dane, o których mowa w ust. 1 pkt 2–7;

3) (uchylony)

4) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania spółki, ze wskazaniem imienia

i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

3. Przepisy art. 100 ust. 2 i 3 stosuje się.

14.09.2020

©Telksinoe s. 73/105

Art. 102a. 1. Fizjoterapeuta, który zamierza wykonywać zawód w ramach

działalności leczniczej, składa organowi prowadzącemu rejestr, o którym mowa

w art. 106 ust. 1, wniosek o wpis do rejestru zawierający następujące dane:

1) imię i nazwisko fizjoterapeuty;

2) numer dokumentu poświadczającego posiadanie prawa wykonywania zawodu

fizjoterapeuty;

3) formę działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń

zdrowotnych;

4) adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych lub miejsca przyjmowania

wezwań i przechowywania dokumentacji medycznej, w przypadku

wykonywania praktyki wyłącznie w miejscu wezwania;

5) Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP);

6) adres do korespondencji.

2. Fizjoterapeuci zamierzający wykonywać zawód w ramach działalności

leczniczej jako grupową praktykę fizjoterapeutyczną w celu uzyskania wpisu do

rejestru składają wniosek zawierający:

1) listę fizjoterapeutów stron umowy spółki cywilnej, wspólników albo

partnerów spółki, ze wskazaniem imion i nazwisk, ich tytułów zawodowych

i miejsc zamieszkania oraz imienia i nazwiska osoby uprawnionej do

reprezentowania tej spółki;

2) dane, o których mowa w ust. 1 pkt 2–6;

3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania spółki, ze wskazaniem imienia

i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

3. Przepisy art. 100 ust. 2 i 3 stosuje się.

Art. 103. Działalność leczniczą można rozpocząć po uzyskaniu wpisu do

rejestru, z zastrzeżeniem art. 104.

Art. 104. 1. Organ prowadzący rejestr dokonuje wpisu do rejestru w terminie

30 dni od dnia wpływu wniosku o wpis do rejestru wraz z oświadczeniem.

2. Jeżeli właściwy organ nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa

w ust. 1, a od dnia wpływu wniosku do tego organu upłynęło 40 dni, wnioskodawca

może rozpocząć działalność po uprzednim zawiadomieniu o tym na piśmie organu,

który nie dokonał wpisu. Nie dotyczy to przypadku, gdy organ wezwał tego

14.09.2020

©Telksinoe s. 74/105

wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wpis nie później niż przed upływem

7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej sytuacji termin, o którym mowa w zdaniu

pierwszym, biegnie od dnia wpływu uzupełnienia wniosku o wpis.

3. Organ prowadzący rejestr wydaje z urzędu zaświadczenie o dokonaniu

wpisu do rejestru.

Art. 105. 1. Wpis do rejestru podlega opłacie wynoszącej:

1) 2% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw

bez wypłaty nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego, w drodze

obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, obowiązującego

w dniu złożenia wniosku o wpis do rejestru – w przypadku lekarza,

pielęgniarki lub fizjoterapeuty,

2) 10% wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1 – w przypadku podmiotu

leczniczego

– zaokrąglonej w górę do pełnego złotego.

2. Zmiana wpisu w rejestrze podlega opłacie stanowiącej 50% wysokości

opłaty, o której mowa w ust. 1.

2a. Wniosek o zmianę wpisu w rejestrze, który dotyczy wyłącznie

przedstawienia dokumentu ubezpieczenia potwierdzającego zawarcie umowy

ubezpieczenia, jest wolny od opłat.

3. Opłaty, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią:

1) dochód budżetu państwa – w przypadku opłat pobieranych od podmiotów

leczniczych;

2) przychód właściwej okręgowej izby lekarskiej – w przypadku opłat

pobieranych od praktyk zawodowych lekarzy;

3) przychód właściwej okręgowej izby pielęgniarek i położnych – w przypadku

opłat pobieranych od praktyk zawodowych pielęgniarek;

4) przychód Krajowej Izby Fizjoterapeutów – w przypadku opłat pobieranych od

praktyk zawodowych fizjoterapeutów.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej

Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, Krajowej Rady

Diagnostów Laboratoryjnych i Krajowej Rady Fizjoterapeutów, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres danych objętych wpisem do rejestru oraz

14.09.2020

©Telksinoe s. 75/105

szczegółowy tryb postępowania w sprawach dokonywania wpisów, zmian

w rejestrze oraz wykreśleń z rejestru, uwzględniając potrzebę zapewnienia

spójności i kompletności danych zawartych w rejestrze, a także koszty związane z

postępowaniem w sprawie wpisu.

4a. Organ prowadzący rejestr nadaje podmiotowi leczniczemu oraz

jednostkom lub komórkom organizacyjnym jego zakładu leczniczego resortowe

kody identyfikacyjne, zgodnie z zakresem udzielanych świadczeń zdrowotnych.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:

1) system resortowych kodów identyfikacyjnych,

2) szczegółowy sposób nadawania kodów, o których mowa w pkt 1

– uwzględniając konieczność zapewnienia właściwej identyfikacji podmiotów

wykonujących działalność leczniczą w rejestrze.

Art. 106. 1. Organem prowadzącym rejestr jest:

1) wojewoda właściwy dla siedziby albo miejsca zamieszkania podmiotu

leczniczego – w odniesieniu do podmiotów leczniczych,

2) okręgowa rada lekarska właściwa dla miejsca wykonywania praktyki

zawodowej lekarza – w odniesieniu do tych praktyk, a w odniesieniu do

członków wojskowej izby lekarskiej – Wojskowa Rada Lekarska,

3) okręgowa rada pielęgniarek i położnych właściwa dla miejsca wykonywania

praktyki zawodowej przez pielęgniarkę – w odniesieniu do tych praktyk,

4) Krajowa Rada Fizjoterapeutów – w odniesieniu do praktyk zawodowych

fizjoterapeutów

– zwani dalej „organem prowadzącym rejestr”.

1a. Rejestr jest jawny.

2. Rejestr prowadzi się w systemie teleinformatycznym. Podmiotem

odpowiedzialnym za funkcjonowanie systemu teleinformatycznego rejestru jest

jednostka podległa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia właściwa w zakresie

systemów informacyjnych w ochronie zdrowia. Sposób prowadzenia rejestru

i funkcjonowania systemu teleinformatycznego określają przepisy o systemie

informacji w ochronie zdrowia.

2a. Jednostka, o której mowa w ust. 2, może udostępniać dane objęte

rejestrem, w tym za pośrednictwem strony internetowej.

2b. Jednostka, o której mowa w ust. 2:

14.09.2020

©Telksinoe s. 76/105

1) zapewnia dostęp do danych objętych rejestrem podmiotowi publicznemu albo

podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującemu zadania

publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub

zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji;

2) może przekazać dane objęte rejestrem do ponownego ich wykorzystywania

w innym celu niż realizacja zadania

publicznego.

2c. W przypadku, o którym mowa w ust. 2b:

1) pkt 1 – stosuje się odpowiednio art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 lutego

2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania

publiczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 700, 730, 848, 1590 i 2294) oraz przepisy

wydane na podstawie art. 15 ust. 3 tej ustawy;

2) pkt 2 – stosuje się odpowiednio art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r.

o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

3. W przypadku podmiotu leczniczego do rejestru wpisuje się numer księgi

rejestrowej oraz dane dotyczące:

1) oznaczenia podmiotu leczniczego:

a) firmę, nazwę albo imię i nazwisko,

b) adres podmiotu,

c) (uchylona)

d) (uchylona)

e) Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP);

2) dane podmiotu tworzącego – w przypadku podmiotu leczniczego niebędącego

przedsiębiorcą;

3) adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych;

4) formę organizacyjno-prawną;

5) rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń

zdrowotnych;

6) dane dotyczące struktury organizacyjnej zakładu leczniczego, w tym wykaz

jego jednostek lub komórek organizacyjnych, których działalność jest

związana z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;

7) datę wpisu do rejestru;

8) (uchylony)

14.09.2020

©Telksinoe s. 77/105

9) datę zmiany wpisu do rejestru;

10) datę i numer decyzji o wykreśleniu z rejestru;

10a) miejsca przechowywania dokumentacji medycznej w przypadku likwidacji

podmiotu leczniczego;

11) dane dotyczące akredytacji lub certyfikacji;

12) daty i wyniki przeprowadzonych kontroli, o których mowa w art. 111.

13) (uchylony)

4. W przypadku praktyki zawodowej do rejestru wpisuje się numer księgi

rejestrowej oraz dane dotyczące:

1) oznaczenia lekarza, pielęgniarki lub fizjoterapeuty:

a) imię i nazwisko,

b) imiona i nazwiska wspólników spółki – w przypadku spółki cywilnej,

spółki jawnej albo spółki partnerskiej lekarzy albo pielęgniarek lub

położnych, albo fizjoterapeutów,

c) Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP),

d) adres do korespondencji,

e) posiadane specjalizacje,

f) numer dokumentu poświadczającego posiadanie prawa wykonywania

zawodu;

g) (uchylona)

2) oznaczenie rodzaju praktyki;

3) adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych lub miejsca przyjmowania

wezwań i przechowywania dokumentacji medycznej;

4) rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń

zdrowotnych;

5) datę wpisu do rejestru;

6) (uchylony)

7) datę zmiany wpisu do rejestru;

8) datę i numer decyzji o wykreśleniu z rejestru;

8a) miejsca przechowywania dokumentacji medycznej w przypadku zakończenia

działalności leczniczej przez lekarza, pielęgniarkę lub fizjoterapeutę;

9) dane dotyczące akredytacji lub certyfikacji;

10) daty i wyniki przeprowadzonych kontroli, o których mowa w art. 111.

14.09.2020

©Telksinoe s. 78/105

11) (uchylony)

5. Organ prowadzący rejestr udostępnia systemowi informacji w ochronie

zdrowia, o którym mowa w przepisach o systemie informacji w ochronie zdrowia,

dane objęte wpisem do rejestru.

6. Organ prowadzący rejestr udostępnia Narodowemu Funduszowi Zdrowia

dane objęte wpisem do rejestru.

Art. 106a. Organ prowadzący rejestr prostuje z urzędu wpis do rejestru

zawierający oczywiste błędy lub niezgodności ze stanem faktycznym.

Art. 107. 1. Podmiot wykonujący działalność leczniczą, wpisany do rejestru

jest obowiązany zgłaszać organowi prowadzącemu rejestr wszelkie zmiany danych

objętych rejestrem w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

1a. Organ prowadzący rejestr dokonuje zmiany wpisu w zakresie danych

dotyczących podmiotu wykonującego działalność leczniczą wynikających

z dostosowania treści wpisu do zmian niezależnych od tego podmiotu z urzędu.

2. W przypadku niezgłoszenia zmiany danych objętych rejestrem w terminie,

o którym mowa w ust. 1, organ prowadzący rejestr może, w drodze decyzji

administracyjnej, nałożyć na podmiot wykonujący działalność leczniczą karę

pieniężną w wysokości do dziesięciokrotnego minimalnego wynagrodzenia za

pracę określonego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

3. W przypadku praktyk zawodowych lekarzy uchwałę w sprawie nałożenia

kary pieniężnej podejmuje właściwa okręgowa rada lekarska.

4. W przypadku praktyk zawodowych pielęgniarek uchwałę w sprawie

nałożenia kary pieniężnej podejmuje właściwa okręgowa rada pielęgniarek

i położnych.

4a. W przypadku praktyk zawodowych fizjoterapeutów uchwałę w sprawie

nałożenia kary pieniężnej podejmuje Krajowa Rada Fizjoterapeutów.

5. Do uchwał, o których mowa w ust. 3–4a, stosuje się przepisy Kodeksu

postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

6. Organem wyższego stopnia w sprawach nałożenia kary pieniężnej jest

minister właściwy do spraw zdrowia.

14.09.2020

©Telksinoe s. 79/105

7. Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji

administracyjnej.

8. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej organ prowadzący rejestr jest

obowiązany uwzględniać rodzaj i wagę stwierdzonych naruszeń.

9. Kara pieniężna podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

10. Do kary pieniężnej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa dotyczące terminu przedawnienia

zobowiązań podatkowych oraz odsetek od tych zobowiązań.

11. Na decyzję w sprawie kary pieniężnej przysługuje skarga do sądu

administracyjnego.

Art. 108. 1. Organ prowadzący rejestr odmawia wnioskodawcy wpisu do

rejestru, w przypadku gdy:

1) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące wnioskodawcy wykonywania

działalności objętej wpisem;

2) podmiot wykonujący działalność leczniczą wykreślono z rejestru na

podstawie ust. 2 pkt 1, 3 lub 4 w okresie 3 lat poprzedzających złożenie

wniosku;

3) wnioskodawca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 17 ust. 1, art. 18

albo art. 19;

4) wnioskodawca:

a) prowadzi hurtownię farmaceutyczną lub hurtownię farmaceutyczną

produktów leczniczych weterynaryjnych albo wystąpił z wnioskiem o

wydanie zezwolenia na jej prowadzenie,

b) prowadzi aptekę ogólnodostępną albo wystąpił z wnioskiem o wydanie

zezwolenia na jej prowadzenie,

c) prowadzi punkt apteczny albo wystąpił z wnioskiem o wydanie

zezwolenia na jego prowadzenie,

d) zajmuje się pośrednictwem w obrocie produktami leczniczymi albo

wystąpił z wnioskiem o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 73a ust.

14.09.2020

©Telksinoe s. 80/105

3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z

2019 r. poz. 499, z późn. zm.6)).

2. Wpis do rejestru podlega wykreśleniu w przypadku:

1) złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 100 ust. 2, niezgodnego ze

stanem faktycznym;

2) wydania prawomocnego orzeczenia zakazującego podmiotowi

wykonującemu działalność leczniczą wykonywania działalności objętej

wpisem do rejestru;

3) rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności

objętej wpisem;

4) niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 112

ust. 7 pkt 2;

5) złożenia wniosku o wykreślenie z rejestru;

6) bezskutecznego upływu terminu podjęcia działalności wyznaczonego przez

organ prowadzący rejestr, nie dłuższego niż 3 miesiące, jeżeli podmiot

wykonujący działalność leczniczą w terminie 3 miesięcy od dnia wpisu do

rejestru nie podjął działalności;

7) skreślenia lekarza z listy członków okręgowej izby lekarskiej z przyczyn

określonych w art. 7 pkt 5 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich

(Dz. U. z 2019 r. poz. 965) albo wygaśnięcia prawa wykonywania zawodu

pielęgniarki z przyczyn określonych w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia

15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 576,

577, 1490 i 1590), albo wygaśnięcia prawa wykonywania zawodu

fizjoterapeuty z przyczyn określonych w art. 26 pkt 1 ustawy z dnia

25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty – w przypadku indywidualnej

praktyki zawodowej;

8) uzyskania informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej albo Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu podmiotu.

2a. Wykreślenie z rejestru z przyczyn, o których mowa w ust. 2 pkt 1–4 oraz

6–8, następuje z urzędu.

6)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 399,

959, 1495, 1542, 1556, 1590, 1818 i 1905.

14.09.2020

©Telksinoe s. 81/105

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 3 i 4, wykreślenie

z rejestru następuje po uprzednim wydaniu decyzji przez organ prowadzący rejestr

o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru. Decyzji nadaje się

rygor natychmiastowej wykonalności.

3a. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy podmiot

wykonuje działalność leczniczą objętą wpisem także na podstawie wpisów do

innych rejestrów działalności regulowanej w tym samym zakresie działalności

gospodarczej.

4. Podmiot wykonujący działalność leczniczą, który wykreślono z rejestru na

podstawie ust. 2 pkt 1, 3 lub 4, może uzyskać ponowny wpis do tego rejestru nie

wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wykreślenia z rejestru.

5. Przepis ust. 4 stosuje się do podmiotu wykonującego działalność leczniczą,

który wykonywał tę działalność bez wpisu do rejestru. Nie dotyczy to sytuacji

określonej w art. 104 ust. 2.

Art. 109. 1. Organ prowadzący rejestr, o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 1,

dokonuje zmiany wpisu do rejestru polegającej na wykreśleniu zakładu leczniczego

w przypadkach, o których mowa w art. 108 ust. 2 pkt 3 i 4, dotyczących wyłącznie

tego zakładu leczniczego.

2. Przepis ust. 1 stosuje się wyłącznie w odniesieniu do podmiotu leczniczego

prowadzącego więcej niż jeden zakład leczniczy.

3. Zmiana, o której mowa w ust. 1, następuje po uprzednim wydaniu decyzji

przez organ prowadzący rejestr. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

4. Przepis art. 108 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 110. 1. Do decyzji w sprawie odmowy wpisu, odmowy jego zmiany

i wykreślenia wpisu z rejestru stosuje się przepisy Kodeksu postępowania

administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

2. W przypadku praktyk zawodowych lekarzy uchwałę w sprawach,

o których mowa w ust. 1, podejmuje właściwa okręgowa rada lekarska.

3. W przypadku praktyk zawodowych pielęgniarek uchwałę w sprawach,

o których mowa w ust. 1, podejmuje właściwa okręgowa rada pielęgniarek

i położnych.

14.09.2020

©Telksinoe s. 82/105

3a. W przypadku praktyk zawodowych fizjoterapeutów uchwałę w sprawach,

o których mowa w ust. 1, podejmuje Krajowa Rada Fizjoterapeutów.

4. Organem wyższego stopnia w sprawach odmowy wpisu, odmowy jego

zmiany i wykreślenia wpisu z rejestru jest minister właściwy do spraw zdrowia.

Art. 111. 1. Organ prowadzący rejestr jest uprawniony do kontroli

podmiotów wykonujących działalność leczniczą w zakresie zgodności

wykonywanej działalności z przepisami określającymi warunki wykonywania

działalności leczniczej.

2. Kontrola jest przeprowadzana przez osoby upoważnione przez organ

prowadzący rejestr do wykonywania czynności kontrolnych.

3. Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności kontrolne, za

okazaniem upoważnienia, mają prawo:

1) żądania informacji i dokumentacji;

2) oceny realizacji zadań określonych w regulaminie organizacyjnym lub

statucie, w tym dostępności i jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych;

3) wstępu do pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą;

4) udziału w czynnościach związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;

5) wglądu do dokumentacji medycznej;

6) żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień.

4. Czynności wymienione w ust. 3 pkt 2, 4 i 5 mogą być realizowane

wyłącznie przez osobę wykonującą zawód medyczny.

5. Organ prowadzący rejestr może zlecić przeprowadzenie kontroli:

1) konsultantom wojewódzkim, o których mowa w ustawie z dnia 6 listopada

2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2019 r. poz. 886);

2) jednostkom organizacyjnym podległym lub nadzorowanym przez ten organ.

Art. 111a. 1. Organ prowadzący rejestr wszczyna kontrolę podmiotu

wykonującego działalność leczniczą w przypadku otrzymania informacji

określonej w art. 87 ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo

farmaceutyczne.

2. W przypadku nabycia lub zbycia przez podmiot wykonujący działalność

leczniczą produktu leczniczego, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia

żywieniowego lub wyrobu medycznego wbrew zakazowi określonemu w art. 87

14.09.2020

©Telksinoe s. 83/105

ust. 5 lub 5a ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, organ

prowadzący rejestr, w drodze decyzji, nakłada na podmiot wykonujący działalność

leczniczą karę pieniężną w wysokości dwukrotnej wartości nabytych lub zbytych

produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia

żywieniowego lub wyrobów medycznych. Decyzji nadaje się rygor

natychmiastowej wykonalności.

3. Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji

administracyjnej.

4. Kara pieniężna podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

5. Do kary pieniężnej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, dotyczące terminu przedawnienia

zobowiązań podatkowych oraz odsetek od tych zobowiązań.

6. Wpływy z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

7. Do kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 111 i art. 112.

Art. 112. 1. Z przeprowadzanych czynności kontrolnych sporządza się

protokół, który zawiera:

1) imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo firmę albo nazwę oraz

adres siedziby;

2) adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych;

3) datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4) imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;

5) opis stanu faktycznego;

6) stwierdzone nieprawidłowości;

7) wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8) datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9) informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania

protokołu oraz o przyczynie tej odmowy.

2. Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik

podmiotu wykonującego działalność leczniczą.

3. Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem kierownik

podmiotu wykonującego działalność leczniczą zgłosi umotywowane zastrzeżenia

co do faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych w protokole, osoby

14.09.2020

©Telksinoe s. 84/105

wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te fakty

i uzupełnić protokół.

4. Zgłoszenie zastrzeżeń, o których mowa w ust. 3, nie stanowi przeszkody do

podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

5. Protokół kontroli sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden

egzemplarz przekazuje się kierownikowi podmiotu wykonującego działalność

leczniczą.

6. Kierownik podmiotu wykonującego działalność leczniczą, w terminie 7 dni

od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu

przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole.

7. Na podstawie ustaleń zawartych w protokole organ prowadzący rejestr:

1) wykreśla podmiot wykonujący działalność leczniczą – w przypadku

stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 108 ust. 2 pkt 1, 3 lub 4;

2) w innych przypadkach niż określone w pkt 1 wydaje zalecenia pokontrolne

mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i określa termin ich

wykonania.

Art. 113. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do kontroli, o której mowa

w art. 111, stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo

przedsiębiorców.

DZIAŁ V

Zasady przekazywania środków publicznych podmiotom wykonującym

działalność leczniczą

Art. 114. 1. Podmiot wykonujący działalność leczniczą może otrzymać środki

publiczne z przeznaczeniem na:

1) realizację zadań w zakresie programów polityki zdrowotnej, programów

zdrowotnych i promocji zdrowia, w tym na zakup aparatury i sprzętu

medycznego oraz wykonanie innych inwestycji koniecznych do realizacji tych

zadań;

2) remonty;

3) inne niż określone w pkt 1 inwestycje, w tym zakup aparatury i sprzętu

medycznego;

14.09.2020

©Telksinoe s. 85/105

4) realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących

z budżetu Unii Europejskiej lub niepodlegających zwrotowi środków

z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), lub innych niż wymienione

środków pochodzących ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi

na zasadach określonych w odrębnych przepisach;

5) cele określone w odrębnych przepisach oraz umowach międzynarodowych;

6) realizację programów wieloletnich;

7) pokrycie kosztów kształcenia i podnoszenia kwalifikacji osób wykonujących

zawody medyczne.

2. Podmiot wykonujący działalność leczniczą może otrzymywać środki

publiczne na zadania, o których mowa w ust. 1:

1) pkt 1, w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych,

2) pkt 2 i 3

– w zakresie, w jakim realizacja tych zadań służy udzielaniu świadczeń opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

3. Wysokość środków publicznych, o których mowa w ust. 2, nie może

przekroczyć wysokości kosztów koniecznych do realizacji całości zadania.

4. Maksymalna wysokość środków publicznych, o których mowa w ust. 2,

jest ustalana według wzoru:

W = K × P0

a0

gdzie współczynnik przychodów P0 = [ ], a poszczególne symbole

a0 +b0

oznaczają:

W – wysokość środków publicznych,

K – planowany koszt realizacji zadania określonego w ust. 1 pkt 1–3,

a0 – przychody podmiotu wykonującego działalność leczniczą z tytułu

świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

uzyskane w poprzednim roku obrotowym w rozumieniu ustawy

z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych,

14.09.2020

©Telksinoe s. 86/105

b0 – przychody podmiotu wykonującego działalność leczniczą z tytułu

świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków innych niż

określone dla symbolu „a0” uzyskane w poprzednim roku

obrotowym.

5. Środki publiczne na zadania określone w ust. 1 pkt 7 są przyznawane na

zasadach określonych w odrębnych przepisach.

6. Do przekazywania środków publicznych na zadania, o których mowa

w ust. 1 pkt 1–3, podmiotom wykonującym działalność leczniczą utworzonym

w roku, w którym następuje przekazanie tych środków, nie stosuje się przepisów

ust. 4.

Art. 115. 1. Na realizację zadań, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 i 4–

7, podmioty wykonujące działalność leczniczą mogą uzyskać środki finansowe na

podstawie umowy zawartej:

1) ze Skarbem Państwa, reprezentowanym przez ministra, centralny organ

administracji rządowej, wojewodę, a także z jednostką samorządu

terytorialnego lub z uczelnią medyczną;

2) z innym podmiotem uprawnionym do finansowania tych zadań na podstawie

odrębnych przepisów.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do decyzji, o której mowa w art. 5

pkt 9 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1295 i 2020) oraz w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r.

o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych

w perspektywie finansowej 2014–2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431 i 1544 oraz z

2019 r. poz. 60, 730, 1572 i 2020).

3. Na realizację zadań, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1–6, podmioty

wykonujące działalność leczniczą mogą uzyskać od podmiotu, o którym mowa

w ust. 1, z wyjątkiem uczelni medycznej, dotację w rozumieniu przepisów o

finansach publicznych, z zastrzeżeniem ust. 4.

4. Dotację, o której mowa w ust. 3, na realizację zadań, o których mowa

w art. 114 ust. 1 pkt 2 i 3, może przyznać:

1) minister właściwy do spraw zdrowia:

14.09.2020

©Telksinoe s. 87/105

[a) spółce kapitałowej, w której reprezentowany przez niego Skarb Państwa

posiada udziały albo akcje reprezentujące co najmniej 51% kapitału

zakładowego,]

lit. a i b w pkt 1 w

Państwa posiada udziały albo akcje reprezentujące co najmniej 51% ust. 4 w art. 115

wejdzie w życie z

kapitału zakładowego, a w przypadku prostej spółki akcyjnej – co

dn. 1.03.2021 r.

najmniej 51% ogólnej liczby akcji tej spółki,> (Dz. U. z 2019 r.

poz. 1655 oraz z

[b) spółce kapitałowej wykonującej działalność leczniczą, w której uczelnia 2020 r. poz. 288).

medyczna posiada udziały albo akcje reprezentujące co najmniej 51%

kapitału zakładowego,]

uczelnia medyczna posiada udziały albo akcje reprezentujące co

najmniej 51% kapitału zakładowego, a w przypadku prostej spółki

akcyjnej – co najmniej 51% ogólnej liczby akcji tej spółki,>

c) samodzielnemu publicznemu zakładowi opieki zdrowotnej, dla którego

podmiotem tworzącym jest minister właściwy do spraw zdrowia albo

uczelnia medyczna;

2) inny minister, centralny organ administracji rządowej oraz wojewoda:

[a) spółce kapitałowej, w której reprezentowany przez niego Skarb Państwa

posiada udziały albo akcje reprezentujące co najmniej 51% kapitału

zakładowego,]

lit. a w pkt 2 w

Państwa posiada udziały albo akcje reprezentujące co najmniej 51% ust. 4 w art. 115

wejdzie w życie z

kapitału zakładowego, a w przypadku prostej spółki akcyjnej – co dn. 1.03.2021 r.

najmniej 51% ogólnej liczby akcji tej spółki,> (Dz. U. z 2019 r.

poz. 1655 oraz z

b) samodzielnemu publicznemu zakładowi opieki zdrowotnej, dla którego 2020 r. poz. 288).

jest podmiotem tworzącym.

4a. Podmiot leczniczy może uzyskać dotację od podmiotów, o których mowa

w ust. 4, wyłącznie na realizację zadania, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 i

3, dla którego została wydana pozytywna opinia, o której mowa w art. 95d ust. 1

ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych.

14.09.2020

©Telksinoe s. 88/105

4b. Podmiot leczniczy ubiegający się o dotację, o której mowa w ust. 4,

przedkłada właściwemu organowi pozytywną opinię, o której mowa w art. 95d ust.

1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych, wraz z wnioskiem o dotację.

5. Do warunków i trybu przekazywania środków publicznych na podstawie

umowy, o której mowa w ust. 1, nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia

11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych, chyba że przepisy odrębne

stanowią inaczej.

6. Dotacja, o której mowa w ust. 3, niewykorzystana, wykorzystana

niezgodnie z przeznaczeniem, pobrana nienależnie lub w nadmiernej wysokości

podlega zwrotowi na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych.

Art. 116. 1. Umowa, o której mowa w art. 115, zawiera co najmniej:

1) szczegółowy opis zadania, w tym cel, na jaki środki zostały przyznane,

i termin jego wykonania;

2) wysokość środków finansowych;

3) sposób płatności środków finansowych;

4) termin wykorzystania środków finansowych, nie dłuższy niż do dnia

31 grudnia danego roku budżetowego;

5) tryb kontroli wykonywania zadania;

6) termin i sposób rozliczenia przyznanych środków finansowych;

7) termin zwrotu niewykorzystanej części środków finansowych, nie dłuższy niż

15 dni od określonego w umowie dnia wykonania zadania, a w przypadku

zadania realizowanego za granicą – 30 dni od tego dnia.

2. W zakresie środków publicznych uzyskanych na podstawie art. 114 ust. 1:

1) pkt 1, w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych,

2) pkt 2 i 3

– rozliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, oraz rozliczenie dotacji, o której

mowa w art. 115 ust. 3, uwzględnia dane, o których mowa w art. 114 ust. 4,

w zakresie wysokości przychodów uzyskanych w roku obrotowym lub –

w przypadku realizacji zadania, którego dofinansowanie albo finansowanie ze

środków publicznych trwa dłużej niż jeden rok – w latach obrotowych, w których

podmiot wykonujący działalność leczniczą otrzymał środki publiczne.

14.09.2020

©Telksinoe s. 89/105

3. W wyniku rozliczenia podmiot wykonujący działalność leczniczą, który

uzyskał środki publiczne na realizację zadania, o którym mowa w art. 114 ust. 1

pkt 1, w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych, oraz o którym mowa w art. 114

ust. 1 pkt 2 i 3, jest obowiązany dokonać zwrotu otrzymanych środków w kwocie

przewyższającej wartość iloczynu kosztów rzeczywistych realizacji zadania

i współczynnika Pn, a w przypadku wyższych kosztów rzeczywistych od kosztów

planowanych, o których mowa w art. 114 ust. 4 – kosztów planowanych

i współczynnika Pn,

an

gdzie współczynnik Pn = [ ], a poszczególne symbole oznaczają:

an +bn

an – przychody podmiotu wykonującego działalność leczniczą z tytułu

świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

uzyskane w okresie, o którym mowa w ust. 2,

bn – przychody podmiotu wykonującego działalność leczniczą z tytułu

świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków innych niż

określone dla symbolu „an” uzyskane w okresie, o którym mowa

w ust. 2.

3a. Przepisu ust. 3 nie stosuje się, w przypadku gdy z umowy na podstawie

której przekazano środki publiczne wynika zwrot środków w kwocie wyższej niż

ustalona zgodnie z wzorem określonym w ust. 3.

4. Do umów na realizację zadań, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 4,

stosuje się przepisy o finansach publicznych.

Art. 117. Zasady przekazywania i wykorzystania środków publicznych przez

podmioty lecznicze będące jednostkami budżetowymi na cele określone w art. 114

ust. 1 określają przepisy o finansach publicznych.

DZIAŁ VI

Kontrola i nadzór

Art. 118. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia ma prawo przeprowadzania

kontroli podmiotów leczniczych pod względem:

1) zgodności z prawem;

2) medycznym.

14.09.2020

©Telksinoe s. 90/105

2. W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 1, minister właściwy do

spraw zdrowia jest uprawniony w szczególności do:

1) wizytacji pomieszczeń;

2) obserwowania czynności związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych

w sposób nienaruszający praw pacjenta;

3) oceny uzyskanej dokumentacji medycznej;

4) oceny informacji i dokumentacji innej niż dokumentacja medyczna;

5) oceny realizacji zadań określonych w regulaminie organizacyjnym w zakresie

dostępności i jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych;

6) oceny realizacji zadań określonych w regulaminie organizacyjnym w zakresie

niewymienionym w pkt 5;

7) oceny gospodarowania mieniem oraz środkami publicznymi.

3. W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 2, minister właściwy do

spraw zdrowia jest uprawniony do czynności wymienionych w ust. 2 pkt 1–3 i 5.

4. Czynności wymienione w ust. 2 pkt 2, 3 i 5 mogą być realizowane

wyłącznie przez osobę wykonującą zawód medyczny.

Art. 119. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia może zlecić

przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 118:

1) wojewodom;

2) konsultantom krajowym, o których mowa w ustawie z dnia 6 listopada

2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia;

3) jednostkom organizacyjnym podległym lub nadzorowanym przez tego

ministra.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia może zlecić, na podstawie umowy,

odpłatne przeprowadzenie jednorazowej kontroli, o której mowa w art. 118 ust. 1

pkt 2:

1) organom samorządów zawodów medycznych;

2) medycznym towarzystwom naukowym;

3) uczelniom medycznym;

4) instytutom badawczym;

5) specjalistom z poszczególnych dziedzin medycyny.

14.09.2020

©Telksinoe s. 91/105

3. Kontrola zlecana podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1–

4, przeprowadzana jest przez osoby wykonujące zawód medyczny. Do kontroli

zlecanej wojewodzie stosuje się art. 111 ust. 5.

4. Osobie przeprowadzającej kontrolę na podstawie ust. 1 i 2 przysługują

uprawnienia określone odpowiednio w art. 118 ust. 2 lub 3.

5. Umowa, o której mowa w ust. 2, zawiera w szczególności określenie

terminu przeprowadzenia kontroli oraz wysokości wynagrodzenia za jej

przeprowadzenie.

Art. 120. Minister właściwy do spraw zdrowia informuje podmiot tworzący

o wynikach przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 118 i art. 119.

Art. 121. 1. Nadzór nad podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą

sprawuje podmiot tworzący.

2. Podmiot tworzący sprawuje nadzór nad zgodnością działań podmiotu

leczniczego niebędącego przedsiębiorcą z przepisami prawa, statutem

i regulaminem organizacyjnym oraz pod względem celowości, gospodarności

i rzetelności.

3. W ramach nadzoru podmiot tworzący może żądać informacji, wyjaśnień

oraz dokumentów od organów podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą

oraz dokonuje kontroli i oceny działalności tego podmiotu.

4. Kontrola i ocena, o których mowa w ust. 3, obejmują w szczególności:

1) realizację zadań określonych w regulaminie organizacyjnym i statucie,

dostępność i jakość udzielanych świadczeń zdrowotnych;

2) prawidłowość gospodarowania mieniem oraz środkami publicznymi;

3) gospodarkę finansową.

5. Podmiot tworzący w razie stwierdzenia niezgodnych z prawem działań

kierownika wstrzymuje ich wykonanie oraz zobowiązuje kierownika do ich zmiany

lub cofnięcia. W przypadku niedokonania zmiany lub cofnięcia tych działań

w wyznaczonym terminie podmiot tworzący może rozwiązać z kierownikiem

stosunek pracy albo umowę cywilnoprawną.

6. (uchylony)

7. Wnioski z kontroli, o której mowa w art. 89 ust. 5 pkt 7, przekazuje się

niezwłocznie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

14.09.2020

©Telksinoe s. 92/105

8. Minister, centralny organ administracji rządowej lub wojewoda, będący

podmiotem tworzącym, wykonuje kontrolę podmiotu leczniczego niebędącego

przedsiębiorcą na zasadach i w trybie określonych w przepisach o kontroli

w administracji rządowej.

Art. 122. 1. Kontrolę, o której mowa w art. 118, art. 119 i art. 121 ust. 3,

przeprowadza się na podstawie upoważnienia, udzielonego odpowiednio przez

ministra właściwego do spraw zdrowia albo podmiot tworzący.

2. W ramach udzielonego upoważnienia kontrolujący ma prawo do:

1) wstępu do pomieszczeń podmiotu leczniczego;

2) wglądu do dokumentów i innych materiałów związanych z działalnością

podmiotu leczniczego, z uwzględnieniem przepisów o ochronie informacji

ustawowo chronionych;

3) przeprowadzania oględzin;

4) sprawdzania przebiegu określonych czynności;

5) żądania od kierownika i pracowników podmiotu leczniczego ustnych

i pisemnych wyjaśnień;

6) zabezpieczania dowodów.

3. Kierownik podmiotu leczniczego jest obowiązany do:

1) niezwłocznego przedstawiania na żądanie kontrolującego wszelkich

dokumentów i materiałów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli oraz

zapewnienia terminowego udzielania wyjaśnień przez pracowników;

2) zapewnienia warunków i środków niezbędnych do sprawnego

przeprowadzenia kontroli, w szczególności udostępniania, w miarę

możliwości, oddzielnych pomieszczeń z odpowiednim wyposażeniem;

3) sporządzenia na żądanie kontrolującego niezbędnych do kontroli odpisów,

kserokopii lub wyciągów z dokumentów oraz zestawień i obliczeń opartych

na dokumentach.

4. Z przeprowadzonej kontroli, sporządza się wystąpienie pokontrolne.

5. Na podstawie ustaleń kontroli podmiot tworzący albo minister właściwy do

spraw zdrowia mogą przedstawić kierownikowi w wystąpieniu pokontrolnym

zalecenia pokontrolne nakazujące usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

6. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania kontroli, o której mowa w art. 118,

14.09.2020

©Telksinoe s. 93/105

art. 119 i art. 121 ust. 3, w tym warunki i tryb przygotowania oraz prowadzenia

czynności kontrolnych, dokumentowania poszczególnych czynności kontrolnych,

sporządzania wystąpień pokontrolnych, możliwości składania zastrzeżeń do ustaleń

kontroli i ich rozpatrzenia oraz wzory dokumentów obowiązujących przy

przeprowadzaniu czynności kontrolnych, mając na uwadze konieczność sprawnego

i bezstronnego przeprowadzania kontroli.

7. Minister Obrony Narodowej, Minister Sprawiedliwości, minister właściwy

do spraw wewnętrznych lub Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, każdy

w zakresie swojego działania, przeprowadzają kontrolę, o której mowa w art. 118

i art. 119, w sposób i w trybie określonych w rozporządzeniu wydanym na

podstawie ust. 6.

DZIAŁ VII

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 123–189. (pominięte)

DZIAŁ VIII

Przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe

Art. 190. Jeżeli podmiot tworzący przekształcił samodzielny publiczny

zakład opieki zdrowotnej w spółkę kapitałową na zasadach określonych w art. 69–

82 w okresie do dnia 31 grudnia 2013 r., zobowiązania podmiotu tworzącego

przejęte od samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, o których

mowa w art. 191 i art. 192 ust. 1, umarza się.

Art. 191. Umorzeniu podlegają znane na dzień 31 grudnia 2009 r.

zobowiązania podmiotu tworzącego przejęte od samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej wraz z odsetkami:

1) z tytułu podatków wobec budżetu państwa oraz należności celnych;

2) z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w części finansowanej przez

płatnika oraz na Fundusz Pracy, z wyjątkiem składek na ubezpieczenie

emerytalne;

3) wobec Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych;

4) z tytułu:

14.09.2020

©Telksinoe s. 94/105

a) opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska w rozumieniu przepisów

o ochronie i kształtowaniu środowiska,

b) opłat za korzystanie ze środowiska w rozumieniu przepisów Prawa

ochrony środowiska,

c) opłat za szczególne korzystanie z wód w rozumieniu przepisów Prawa

wodnego

– stanowiących przychody Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej, wojewódzkich funduszy ochrony środowiska

i gospodarki wodnej oraz dochody budżetów powiatów i budżetów gmin,

niezależnie od tego, na rachunek bankowy którego organu administracji

publicznej opłaty te powinny być wpłacone przez zakład, z zastrzeżeniem

art. 195;

5) z tytułu administracyjnych kar pieniężnych określonych w przepisach ustaw

wymienionych w pkt 4;

6) z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste gruntów Skarbu Państwa w części

stanowiącej dochód budżetu państwa;

7) z tytułu odsetek za zwłokę, opłaty prolongacyjnej, opłaty dodatkowej,

kosztów upomnienia, od zaległości wymienionych w pkt 1–6.

Art. 192. 1. Umorzeniu podlegają również:

1) zobowiązania z tytułów wymienionych w art. 191, w stosunku do których do

dnia przekształcenia, o którym mowa w art. 80 ust. 1, zostały wydane decyzje

rozkładające ich spłatę na raty lub odraczające termin ich płatności, albo gdy

zobowiązania te stanowią należności sporne;

2) opłaty prolongacyjne ustalone w związku z decyzjami, o których mowa

w pkt 1;

3) koszty egzekucyjne dotyczące zobowiązań z tytułów wymienionych

w art. 191.

2. Umorzeniu nie podlegają zobowiązania z tytułu:

1) zaległości podatkowych i celnych określonych w decyzji właściwego organu

podatkowego lub organu celnego,

2) składek na ubezpieczenia społeczne i składek na Fundusz Pracy,

3) wpłat do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych,

14.09.2020

©Telksinoe s. 95/105

4) opłat i kar dla Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej, wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej,

budżetów powiatów i budżetów gmin,

5) opłat za użytkowanie wieczyste gruntów Skarbu Państwa

– określone w wyniku postępowania kontrolnego, jeżeli zaległości te określone

zostały w związku z dokonywaniem czynności prawnych mających na celu

obejście przepisów podatkowych, o należnościach celnych, o ubezpieczeniach

społecznych lub przepisów dotyczących wymiaru i poboru tych należności.

Art. 193. Przychody z tytułu umorzenia zobowiązań, o których mowa

w art. 191 i art. 192, nie stanowią przychodu w rozumieniu przepisów o podatku

dochodowym od osób prawnych, z wyjątkiem zobowiązań zaliczonych do kosztów

uzyskania przychodów.

Art. 194. 1. Przepisy dotyczące umorzenia zobowiązań publicznoprawnych

stosuje się odpowiednio do należności z tytułu zobowiązań podatkowych

stanowiących dochody budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz

zobowiązań publicznoprawnych, o których mowa w art. 192 ust. 2 pkt 4 i 5,

w części dotyczącej przychodów wojewódzkich funduszy ochrony środowiska

i gospodarki wodnej oraz dochodów budżetów powiatów i budżetów gmin, jeżeli

organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego podejmie uchwałę

o umorzeniu tych należności.

2. Umorzenie należności jednostek samorządu terytorialnego z tytułu

zobowiązań, o których mowa w ust. 1, nie uprawnia tych jednostek do

rekompensaty ubytku ich dochodów z tego tytułu przez budżet państwa.

Art. 195. 1. Podmiot tworzący przekazuje organom będącym wierzycielami

zobowiązań, o których mowa w art. 191 i art. 192 ust. 1:

1) odpis postanowienia sądu o wpisie spółki do rejestru przedsiębiorców;

2) odpis postanowienia sądu o wykreśleniu samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej z Krajowego Rejestru Sądowego;

3) uwierzytelnioną kopię aktu przekształcenia.

2. Dokumenty określone w ust. 1 stanowią podstawę dla właściwych organów

do wydania decyzji o umorzeniu zobowiązań.

14.09.2020

©Telksinoe s. 96/105

Art. 196. 1. Podmiot tworzący, który przekształcił samodzielny publiczny

zakład opieki zdrowotnej w spółkę kapitałową na zasadach określonych w art. 69–

82, może ubiegać się w okresie do dnia 31 grudnia 2013 r. o dotację celową

z budżetu państwa.

2. Jeżeli podmiotem tworzącym jest podmiot, o którym mowa w art. 6 ust. 1,

który spełnia warunki do uzyskania dotacji, podmiot ten otrzymuje środki

finansowe na cele, o których mowa w art. 201, w drodze przeniesienia wydatków

w budżecie państwa dokonanego przez ministra właściwego do spraw finansów

publicznych na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia.

Art. 197. Warunkami uzyskania dotacji są:

1) wpisanie spółki powstałej z przekształcenia samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej do rejestru przedsiębiorców nie później niż w dniu

31 grudnia 2013 r.;

2) spełnienie warunku polegającego na:

a) zawarciu ugody z wierzycielami w zakresie zobowiązań

cywilnoprawnych podmiotu tworzącego przejętych od samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej, obejmującej co najmniej

częściowe umorzenie tych

zobowiązań lub odsetek od nich, lub

b) istnieniu w dniu przekształcenia przejętych przez podmiot tworzący

zobowiązań cywilnoprawnych wynikających z zaciągniętych kredytów

bankowych, o których mowa w art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia

15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych

zakładów opieki zdrowotnej, lub

c) uiszczeniu przez podmiot tworzący, który przekształcił samodzielny

publiczny zakład opieki zdrowotnej w spółkę kapitałową, podatku od

towarów i usług od wniesionego do tej spółki aportu, lub

d) istnieniu w dniu przekształcenia zobowiązania wynikającego z pożyczki

udzielonej przez podmiot tworzący samodzielnemu publicznemu

zakładowi opieki zdrowotnej do dnia 31 grudnia 2009 r., lub

e) poniesieniu kosztów określenia wartości rynkowej nieruchomości

w sposób, o którym mowa w art. 82 ust. 1 i 2, lub

14.09.2020

©Telksinoe s. 97/105

f) spłacie przez podmiot tworzący, który przekształcił samodzielny

publiczny zakład opieki zdrowotnej w spółkę kapitałową, kredytów

bankowych zaciągniętych przez samodzielny publiczny zakład opieki

zdrowotnej poręczonych przez ten podmiot, dokonanej do dnia

31 grudnia 2009 r.

Art. 198. 1. Wniosek o udzielenie dotacji albo przekazanie środków,

o których mowa w art. 196 ust. 2, składa się do ministra właściwego do spraw

zdrowia wraz z dokumentami potwierdzającymi spełnienie przesłanek określonych

w art. 197.

2. Wniosek zawiera:

1) proponowaną kwotę dotacji, stanowiącą wartość:

a) umorzonych wierzytelności lub odsetek, o których mowa w art. 197

pkt 2 lit. a, lub

b) zobowiązań, o których mowa w art. 197 pkt 2 lit. b, lub

c) uiszczonego podatku, o którym mowa w art. 197 pkt 2 lit. c, lub

d) pozostałego do spłaty zobowiązania, o którym mowa w art. 197 pkt 2

lit. d, według stanu na dzień przekształcenia, jednak nie większą, niż

pozostała do spłaty w dniu 31 grudnia 2009 r., lub

e) kosztów określenia wartości rynkowej nieruchomości w sposób,

o którym mowa w art. 82 ust. 1 i 2, lub

f) spłaconych przez podmiot tworzący do dnia 31 grudnia 2009 r. kredytów

bankowych, o których mowa w art. 197 pkt 2 lit. f;

2) planowany podział proponowanej kwoty dotacji albo środków, o których

mowa w art. 196 ust. 2, na cele określone w art. 201.

3. Wniosek składa się nie później niż do dnia 31 grudnia 2013 r. Wniosek

złożony po tym dniu podlega zwrotowi bez rozpatrzenia.

4. Przepis ust. 3 zdanie drugie stosuje się również w przypadku złożenia

wniosku po wyczerpaniu środków przewidzianych w budżecie państwa na dotacje.

5. Wnioski rozpatruje się według kolejności ich wpływu.

Art. 199. 1. Dotacji udziela się albo przekazanie środków, o których mowa

w art. 196 ust. 2, następuje, zgodnie z wnioskiem określonym w art. 198,

w wysokości sumy:

14.09.2020

©Telksinoe s. 98/105

1) umorzonych wierzytelności lub odsetek, o których mowa w art. 197 pkt 2

lit. a, lub

2) zobowiązań, o których mowa w art. 197 pkt 2 lit. b, lub

3) wartości uiszczonego podatku, o którym mowa w art. 197 pkt 2 lit. c, lub

4) zobowiązania, o którym mowa w art. 197 pkt 2 lit. d, lub

5) kosztów, o których mowa w art. 197 pkt 2 lit. e, lub

6) wartości spłaconych kredytów bankowych, o których mowa w art. 197 pkt 2

lit. f.

2. Suma dotacji oraz środków, o których mowa w art. 196 ust. 2, udzielonych

podmiotom tworzącym nie może przekroczyć kwoty określonej w art. 203.

Art. 200. Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje dotację celową

podmiotowi tworzącemu, który spełnił warunki uzyskania dotacji, na podstawie

umowy.

Art. 201. Dotację albo środki, o których mowa w art. 196 ust. 2, przeznacza

się na spłatę zobowiązań podmiotu tworzącego przejętych od samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej, odsetek od nich lub pokrycie kosztów

przekształcenia, w tym kosztów określenia wartości rynkowej nieruchomości

w sposób, o którym mowa w art. 82 ust. 1 i 2.

Art. 202. Dotacja niewykorzystana albo niewłaściwie wykorzystana podlega

zwrotowi na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych.

Art. 203. W budżecie państwa na dotacje i środki finansowe, o których mowa

w art. 196 ust. 2, przeznacza się łącznie kwotę 1400 mln zł.

Art. 204. 1. (uchylony)

2. Publiczne zakłady opieki zdrowotnej działające na podstawie

dotychczasowych przepisów stają się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

podmiotami leczniczymi niebędącymi przedsiębiorcami. W terminie do dnia

31 grudnia 2012 r. kierownicy tych podmiotów dostosują ich działalność oraz statut

i regulamin organizacyjny do przepisów niniejszej ustawy oraz dokonają

zgłoszenia do rejestru. Wnioski w tej sprawie są wolne od opłat.

3. Kierownicy publicznych zakładów opieki zdrowotnej i rady społeczne tych

zakładów stają się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy kierownikami

14.09.2020

©Telksinoe s. 99/105

podmiotów leczniczych niebędących przedsiębiorcami i radami społecznymi tych

podmiotów.

3a. Do kierowników, o których mowa w ust. 3, nie stosuje się przepisów

art. 49, chyba że podmiot tworzący postanowi inaczej.

4. Wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

postępowania:

1) w sprawie wpisania, wykreślenia i zmian w rejestrze zakładów opieki

zdrowotnej prowadzonym na podstawie dotychczasowych przepisów,

podlegają umorzeniu z mocy prawa;

2) w sprawie wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym prowadzone na

podstawie dotychczasowych przepisów wobec samodzielnych publicznych

zakładów opieki zdrowotnej są prowadzone po dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy;

3) w sprawie czasowego zaprzestania działalności są prowadzone po dniu

wejścia w życie niniejszej ustawy;

4) prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r.

o pomocy publicznej i restrukturyzacji

publicznych zakładów opieki zdrowotnej wobec samodzielnych publicznych

zakładów opieki zdrowotnej są prowadzone na dotychczasowych zasadach.

5. W zakresie nieuregulowanym w ust. 4 do postępowań wszczętych

i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się

przepisy dotychczasowe.

6. Jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczna decyzja

administracyjna została wydana na rzecz zakładu opieki zdrowotnej będącego

jednostką organizacyjną osoby prawnej lub podmiotu nieposiadającego

osobowości prawnej, z mocy prawa decyzja ta staje się decyzją administracyjną

wydaną na rzecz podmiotu leczniczego, którego jednostką był dotychczasowy

zakład opieki zdrowotnej.

Art. 205. Z dniem wejścia w życie ustawy niepubliczne zakłady opieki

zdrowotnej stają się przedsiębiorstwami podmiotów leczniczych.

Art. 206. Podmioty prowadzące zakłady opieki zdrowotnej w dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy, dostosują swoją działalność, w zakresie

14.09.2020

©Telksinoe s. 100/105

nieuregulowanym w art. 204 ust. 1–4, do przepisów ustawy w terminie do dnia

31 grudnia 2012 r.

Art. 207. 1. Podmiot wykonujący działalność leczniczą w dniu wejścia

w życie ustawy, niespełniający wymagań, o których mowa w art. 22 ust. 1,

dostosuje pomieszczenia i urządzenia do tych wymagań do dnia 31 grudnia 2017 r.

2. Podmiot wykonujący działalność leczniczą przedstawi organowi

prowadzącemu rejestr program dostosowania tego podmiotu do wymagań,

o których mowa w art. 22 ust. 1, w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r.,

zaopiniowany przez właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Opinia ta

jest wydawana w drodze decyzji administracyjnej.

3. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który co najmniej częściowo nie

zrealizuje programu dostosowania, o którym mowa w ust. 2, może wystąpić do

właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej z wnioskiem o wydanie opinii

o wpływie niespełniania wymagań, o których mowa w art. 22 ust. 1, na

bezpieczeństwo pacjentów. Opinia ta jest wydawana w formie postanowienia.

4. Organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej przekazuje postanowienie,

o którym mowa w ust. 3, właściwemu organowi prowadzącemu rejestr.

Art. 208. 1. Organy prowadzące dotychczasowe rejestry praktyk lekarzy,

pielęgniarek i położnych prowadzą te rejestry na dotychczasowych zasadach do

dnia 31 grudnia 2011 r.

2. Osoby wykonujące zawód medyczny w ramach praktyki zawodowej

dostosują swoją działalność do przepisów ustawy w terminie do dnia 31 grudnia

2012 r.

Art. 209. 1. Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

uzyskały tytuł specjalisty w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia,

zachowują dotychczasowe uprawnienia bez konieczności odbycia specjalizacji.

2. Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpoczęły

specjalizację zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy,

o której mowa w art. 220 pkt 1, kontynuują ją na podstawie dotychczasowych

przepisów.

3. W okresie 5 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy mogą być

rozpoczynane nowe specjalizacje mające na celu uzyskanie tytułu specjalisty

14.09.2020

©Telksinoe s. 101/105

w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 220 pkt 1.

Art. 210. 1. Pracownicy zatrudnieni w zakładach opieki zdrowotnej stają się

pracownikami odpowiednich podmiotów leczniczych.

2. Strony umów o pracę lub umów cywilnoprawnych zawartych przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy z ordynatorami – kierownikami klinik oraz

ordynatorami oddziałów klinicznych dostosują łączące ich stosunki prawne do

przepisów niniejszej ustawy w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

3. Członkowie rad nadzorczych pierwszej kadencji w spółkach, o których

mowa w art. 41 ust. 2, którzy nie złożyli egzaminu, o którym mowa w przepisach

o komercjalizacji i prywatyzacji, są obowiązani do złożenia tego egzaminu w ter-

minie 6 miesięcy od dnia powołania, chyba że zostali zwolnieni z obowiązku

złożenia tego egzaminu zgodnie z przepisami o komercjalizacji i prywatyzacji.

Art. 211. Umowy o udzielenie zamówienia zawarte na podstawie art. 35a

ustawy, o której mowa w art. 220 pkt 1, realizowane w dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy zachowują ważność po tym dniu przez okres, na jaki zostały

zawarte.

Art. 212. 1. Przepisy art. 4 ust. 3 pkt 1, art. 17–19, art. 100 ust. 4, art. 101

ust. 3 i art. 102 ust. 3, w zakresie w jakim dotyczą umowy, o której mowa w art. 25,

stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r.

2. Jeżeli umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

została zawarta przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

przepisów ustawy, o której mowa w art. 1487), ustawy, o której mowa w art. 1728),

oraz ustawy, o której mowa w art. 220 pkt 1, a okres, na jaki została zawarta,

upływa po tym dniu, nową umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

zawiera się najpóźniej w ostatnim dniu okresu obowiązywania dotychczasowej

umowy, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 2012 r.

7)

Artykuł 148 zawiera zmiany do ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza

dentysty.

8)

Artykuł 172 zawiera zmiany do ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

14.09.2020

©Telksinoe s. 102/105

Art. 213. Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

uzyskały uprawnienia na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 października

2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób zawodowych powstałych

w szczególnych okolicznościach (Dz. U. poz. 1674, z późn. zm.9)), zachowują te

uprawnienia również po tym dniu.

Art. 214. 1. W okresie od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 1 lipca 2014 r. czas

pracy pracowników komórek organizacyjnych (zakładów, pracowni):

1) radiologii, radioterapii, medycyny nuklearnej – stosujących w celach

diagnostycznych lub leczniczych źródła promieniowania jonizującego,

2) fizykoterapii, patomorfologii, histopatologii, cytopatologii, cytodiagnostyki,

medycyny sądowej lub prosektoriów

– w zakresie określonym w ust. 2, nie może przekraczać 5 godzin na dobę

i przeciętnie 25 godzin na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy

w przyjętym okresie rozliczeniowym.

2. Czas pracy, o którym mowa w ust. 1, stosuje się do pracowników na

stanowiskach pracy w:

1) komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach): radiologii,

radioterapii i medycyny nuklearnej, jeżeli do ich podstawowych obowiązków

należy:

a) stosowanie w celach diagnostycznych lub leczniczych źródeł

promieniowania jonizującego, a w szczególności: wykonujących

badania lub zabiegi, asystujących lub wykonujących czynności

pomocnicze przy badaniach lub zabiegach, obsługujących urządzenia

zawierające źródła promieniowania lub wytwarzające promieniowanie

jonizujące, lub wykonujących czynności zawodowe bezpośrednio przy

chorych leczonych za pomocą źródeł promieniotwórczych, lub

b) prowadzenie badań naukowych z zastosowaniem źródeł promieniowania

jonizującego, lub

c) dokonywanie pomiarów dozymetrycznych promieniowania jonizującego

związanych z działalnością, o której mowa w lit. a i b;

9)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. poz. 760, 874 i 1143,

z 2004 r. poz. 1264 i 2135, z 2005 r. poz. 1366 oraz z 2009 r. poz. 825, 1040 i 1052.

14.09.2020

©Telksinoe s. 103/105

2) komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach)

fizykoterapeutycznych, jeżeli do ich podstawowych obowiązków należy

kontrolowanie techniki stosowanych zabiegów lub samodzielne

wykonywanie zabiegów;

3) komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach): patomorfologii,

histopatologii, cytopatologii i cytodiagnostyki, jeżeli do ich podstawowych

obowiązków należy:

a) przygotowywanie preparatów lub

b) wykonywanie badań histopatologicznych i cytologicznych;

4) komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach): patomorfologii,

medycyny sądowej oraz prosektoriach, jeżeli do ich podstawowych

obowiązków należy:

a) wykonywanie sekcji zwłok lub

b) wykonywanie badań patomorfologicznych i toksykologicznych, lub

c) pomoc przy wykonywaniu sekcji zwłok oraz badań patomorfologicznych

i toksykologicznych, lub

d) pobieranie narządów i tkanek ze zwłok.

Art. 215. Do rozliczania środków z dopłat do oprocentowania kredytów

udzielonych lekarzom, lekarzom dentystom, pielęgniarkom, położnym i technikom

medycznym, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uzyskanych na

podstawie ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o dopłatach do oprocentowania

kredytów udzielanych lekarzom, lekarzom stomatologom, pielęgniarkom,

położnym i technikom medycznym oraz o umarzaniu tych kredytów (Dz. U.

poz. 1406 oraz z 2002 r. poz. 1209) oraz umorzenia i zwrotu tych środków stosuje

się przepisy dotychczasowe.

Art. 216. Obowiązek podmiotu tworzącego dotyczący zmiany formy

organizacyjno-prawnej samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej albo

jego likwidacji, jeżeli ujemny wynik finansowy tego zakładu nie może być pokryty

w sposób określony w art. 59, powstaje po raz pierwszy po zatwierdzeniu

sprawozdania finansowego za pierwszy rok obrotowy rozpoczęty po dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Art. 217. 1. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rejestr:

14.09.2020

©Telksinoe s. 104/105

1) zakładów opieki zdrowotnej prowadzony na podstawie przepisów ustawy,

o której mowa w art. 220 pkt 1,

2) indywidualnych, indywidualnych specjalistycznych i grupowych praktyk

lekarskich,

3) indywidualnych, indywidualnych specjalistycznych i grupowych praktyk

pielęgniarek i położnych

– stają się rejestrem.

2. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wpisy w rejestrach, o których

mowa w ust. 1, stają się wpisami w rejestrze.

3. Do dnia 31 grudnia 2012 r. podmiot wykonujący działalność leczniczą

dokona zmian wpisów w rejestrze w zakresie wynikającym z niniejszej ustawy.

Wnioski o zmianę wpisów są wolne od opłat.

4. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy organem prowadzącym rejestr

właściwym dla dotychczasowych zakładów opieki zdrowotnej, dla których

właściwym organem był minister właściwy do spraw zdrowia, jest wojewoda

właściwy ze względu na siedzibę podmiotu leczniczego.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia przekaże właściwym wojewodom

nieodpłatnie, za potwierdzeniem odbioru, w terminie 10 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, wszelką dokumentację związaną z prowadzeniem tego

rejestru.

6. Jednostka, o której mowa w art. 106 ust. 2:

1) dostosuje system teleinformatyczny obsługujący rejestr zakładów opieki

zdrowotnej do wymagań przewidzianych dla rejestru, określonych w ustawie;

2) wyposaży podmioty prowadzące dotychczas rejestry indywidualnych,

indywidualnych specjalistycznych i grupowych praktyk lekarskich oraz

pielęgniarek i położnych w system teleinformatyczny obsługujący rejestr.

7. W dotychczasowym siedmiocyfrowym numerze księgi rejestrowej

podmiotu leczniczego, o którym mowa w ust. 4:

1) dwie pierwsze cyfry „99” zastępuje identyfikator terytorialny województwa,

na którego obszarze znajduje się siedziba podmiotu leczniczego;

2) trzecią cyfrę „0” zastępuje się cyfrą „9”.

14.09.2020

©Telksinoe s. 105/105

Art. 218. 1. Ilekroć przepisy odrębne nakładają obowiązek na zakład opieki

zdrowotnej albo przyznają takiemu zakładowi prawo, te obowiązki albo prawa

dotyczą podmiotu leczniczego.

2. Ilekroć w przepisach odrębnych jest mowa o zakładzie opieki zdrowotnej,

rozumie się przez to przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego.

Art. 219. 1. Akty wykonawcze wydane na podstawie art. 9 ust. 3, art. 10

ust. 4, art. 21a ust. 2 i art. 66 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 220 pkt 1,

zachowują moc do dnia wejścia w życie odpowiednich aktów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 22 ust. 5, art. 36 ust. 6, art. 50 ust. 2 i art. 122

ust. 6 niniejszej ustawy, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2012 r.

2. Akt wykonawczy wydany na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy, o której

mowa w art. 220 pkt 1, zachowuje moc przez okres 5 lat od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

3. Zachowany w mocy akt wykonawczy, o którym mowa w ust. 2, może być

zmieniony przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia,

w granicach określonych w art. 10 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 220 pkt 1.

Art. 220. Tracą moc:

1) ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U.

z 2007 r. poz. 89, z późn. zm.10));

2) ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów

udzielanych lekarzom, lekarzom stomatologom, pielęgniarkom, położnym

oraz o umarzaniu tych kredytów (Dz. U. poz. 1406 oraz z 2002 r. poz. 1209).

Art. 221. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem

art. 17 ust. 2 i 3, art. 25, art. 88 ust. 3, art. 106 ust. 2 zdanie trzecie, ust. 3 pkt 13,

ust. 4 pkt 11 i ust. 5, art. 148 pkt 6 oraz art. 172 pkt 10, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2012 r.

10)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. poz. 849,

1172, 1240 i 1290, z 2008 r. poz. 1056 i 1570, z 2009 r. poz. 100, 641, 817, 1241 i 1707,

z 2010 r. poz. 620, 679 i 1507 oraz z 2011 r. poz. 235.

14.09.2020