Ustawy w postaci jednolitej
Wyszukiwarka ustaw
W przeglądarce naciśnij Ctrl+F, by wyszukać w ustawie.
2020 Pozycja 136
©Telksinoe s. 1/118
Opracowano na
podstawie: t.j.
Dz. U. z 2020 r.
poz. 136, 284.
U S T A W A
z dnia 12 czerwca 2015 r.
o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych 1), 2), 3)
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. 1. Ustawa określa zasady funkcjonowania systemu handlu
uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.
1)
Niniejsza ustawa służy stosowaniu:I)
1) rozporządzenia Komisji (WE) nr 748/2009 z dnia 5 sierpnia 2009 r. w sprawie wykazu
operatorów statków powietrznych, którzy wykonywali działalność lotniczą wymienioną
w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE poczynając od dnia 1 stycznia 2006 r. ze
wskazaniem administrującego państwa członkowskiego dla każdego operatora statków
powietrznych (Dz. Urz. UE L 219 z 22.08.2009, str. 1, z późn. zm.);
2) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie
harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji
uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych
we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 302 z 18.11.2010, str. 1, z późn. zm.);
3) rozporządzenia Komisji (UE) nr 550/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustalającego, na mocy
dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, pewne ograniczenia w zakresie
wykorzystania międzynarodowych jednostek z tytułu projektów związanych z gazami
przemysłowymi (Dz. Urz. UE L 149 z 08.06.2011, str. 1);
4)II) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2067 z dnia 19 grudnia 2018 r.
w sprawie weryfikacji danych oraz akredytacji weryfikatorów na podstawie dyrektywy
2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 94);
5) rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie
monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą
2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, str. 30,
z późn. zm.);
6) rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiającego rejestr Unii
zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami
nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego
rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 (Dz. Urz. UE L 122 z 03.05.2013,
str. 1);
7) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r.
w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów
cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym,
mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylającego decyzję 280/2004/WE (Dz. Urz.
UE L 165 z 18.06.2013, str. 13, z późn. zm.);
8) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1123/2013 z dnia 8 listopada 2013 r. w sprawie określania
uprawnień do międzynarodowych jednostek emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 299 z 09.11.2013, str. 32);
9)III) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r.
zmieniającego dyrektywę 2003/87/WE w celu utrzymania obecnych ograniczeń zakresu
11.03.2020
©Telksinoe s. 2/118
zastosowania w odniesieniu do działań lotniczych i w celu przygotowania wdrożenia
globalnego środka rynkowego po 2021 r. (Dz. Urz. UE L 350 z 29.12.2017, str. 7);
10)III) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r.
w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału
bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 59 z 27.02.2019, str. 8).
2)IV)
Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża:
1) dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r.
ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz
zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz.
UE L 275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. zm.1) – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,
rozdz. 15, t. 7, str. 631);
2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r.
w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich
kontrola) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 17,
z późn. zm.2));
3) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2193 z dnia 25 listopada 2015 r.
w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza ze średnich obiektów
energetycznego spalania (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 313
z 28.11.2015, str. 1, z późn. zm.);
4) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia 2016 r.
w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych,
zmiany dyrektywy 2003/35/WE oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE (Tekst mający
znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 344 z 17.12.2016, str. 1);
5) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r.
zmieniającą dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia efektywnych pod względem
kosztów redukcji emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych oraz decyzję (UE) 2015/1814)
(Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 76 z 19.03.2018, str. 3).
1) Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 338 z 13.11.2004, str. 18, Dz. Urz.
UE L 8 z 13.01.2009, str. 3, Dz. Urz. UE L 87 z 31.03.2009, str. 109, Dz. Urz. UE L 140 z 05.06.2009,
str. 63, Dz. Urz. UE L 112 z 24.04.2012, str. 21, Dz. Urz. UE L 113 z 25.04.2013, str. 1, Dz. Urz.
UE L 343 z 19.12.2013, str. 1, Dz. Urz. UE L 129 z 30.04.2014, str. 1, Dz. Urz. UE L 264 z 09.10.2015,
str. 1, Dz. Urz. UE L 280 z 24.10.2015, str. 39/2, Dz. Urz. UE L 350 z 29.12.2017, str. 7 i Dz. Urz. UE L 76
z 19.03.2018, str. 3.
2) Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 158 z 19.06.2012, str. 25.
3)
Niniejsza ustawa wykonuje następujące decyzje:
1) decyzję Komisji z dnia 13 listopada 2006 r. w sprawie zapobiegania podwójnemu liczeniu
redukcji emisji gazów cieplarnianych w ramach wspólnotowego systemu handlu
uprawnieniami do emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
w przypadku projektów realizowanych w ramach protokołu z Kioto (2006/780/WE) (Dz. Urz.
UE L 316 z 16.11.2006, str. 12);
2) decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/406/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r.
w sprawie wysiłków podjętych przez państwa członkowskie, zmierzających do zmniejszenia
emisji gazów cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020 zobowiązań Wspólnoty
dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych (Dz. Urz. UE L 140 z 05.06.2009, str.
136, z późn. zm.);
3) decyzję Komisji z dnia 8 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowej interpretacji rodzajów
działalności lotniczej wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady (2009/450/WE) (Dz. Urz. UE L 149 z 12.06.2009, str. 69);
4) decyzję Komisji z dnia 22 października 2010 r. dostosowującą w całej Unii liczbę
uprawnień, które mają być wydane w ramach systemu unijnego na rok 2013, oraz uchylającą
decyzję 2010/384/UE (2010/634/UE) (Dz. Urz. UE L 279 z 23.10.2010, str. 34);
5) decyzję Komisji K (2011) 1983 wersja ostateczna z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie
metodologii przejściowego przydziału instalacjom wytwarzającym energię elektryczną
bezpłatnych uprawnień do emisji na mocy art. 10c ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE (decyzja
niepublikowana);
6) decyzję Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad
dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na
11.03.2020
©Telksinoe s. 3/118
2. System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zwany dalej
„systemem”, obejmuje emisję gazów cieplarnianych z:
1) instalacji;
2) operacji lotniczej.
3. Emisja gazów cieplarnianych z instalacji dotyczy:
1) dwutlenku węgla (CO2);
2) podtlenku azotu (N2O);
3) perfluorowęglowodorów (PFCs).
4. Emisja gazów cieplarnianych z operacji lotniczej dotyczy dwutlenku węgla
(CO2).
5. Rodzaje działań prowadzonych w instalacjach wraz z wartościami
progowymi odniesionymi do zdolności produkcyjnych tych instalacji i gazy
cieplarniane przyporządkowane danemu działaniu, stanowiące kryteria
uczestnictwa instalacji w systemie, określa załącznik nr 1 do ustawy.
Art. 2. Przepisów ustawy nie stosuje się do emisji gazów cieplarnianych z:
1) instalacji lub jej części stosowanej do badania, rozwoju lub testowania
nowych produktów i procesów technologicznych oraz instalacji
wykorzystującej wyłącznie biomasę;
mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2011/278/UE) (Dz.
Urz. UE L 130 z 17.05.2011, str. 1, z późn. zm.);
7) decyzję Komisji z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie ogólnounijnej ilości uprawnień,
o której mowa w art. 3e ust. 3 lit. a–d dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we
Wspólnocie (2011/389/UE) (Dz. Urz. UE L 173 z 01.07.2011, str. 13);
8) decyzję Komisji z dnia 26 marca 2013 r. określającą roczne limity emisji państw
członkowskich na lata 2013–2020 zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady
nr 406/2009/WE (2013/162/UE) (Dz. Urz. UE L 90 z 28.03.2013, str. 106);
9) decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 377/2013/UE z dnia 24 kwietnia 2013 r.
wprowadzającą tymczasowe odstępstwa od dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system
handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L
113 z 25.04.2013, str. 1);
10) decyzję Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącą standardowego współczynnika
wykorzystania zdolności produkcyjnych zgodnie z art. 18 ust. 2 decyzji 2011/278/UE
(2013/447/UE) (Dz. Urz. UE L 240 z 07.09.2013, str. 23);
11) decyzję Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącą krajowych środków wykonawczych
w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów
cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady (2013/448/UE) (Dz. Urz. UE L 240 z 07.09.2013, str. 27);
12) decyzję Komisji z dnia 27 października 2014 r. ustalającą, zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady, wykaz sektorów i podsektorów uważanych za narażone na
znaczące ryzyko ucieczki emisji na lata 2015–2019 (2014/746/UE) (Dz. Urz. UE L
308 z 29.10.2014, str. 114).
11.03.2020
©Telksinoe s. 4/118
2) instalacji spalania odpadów niebezpiecznych lub odpadów komunalnych;
3) operacji lotniczej:
a) wykonywanej wyłącznie w celu przewozu podczas oficjalnej misji
panującego monarchy i członków jego najbliższej rodziny, szefów
państw, szefów rządów i ministrów wchodzących w skład rządu państwa
innego niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli taki jej
charakter został potwierdzony w planie lotu,
b) wojskowej, wykonywanej przez wojskowe statki powietrzne, Służby
Celno-Skarbowej, Policji, Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej,
straży miejskiej i innych służb ochrony bezpieczeństwa i porządku
publicznego,
c) związanej z działaniami poszukiwawczo-ratowniczymi,
przeciwpożarowej i gaśniczej, z pomocą humanitarną lub służb
ratowniczych, jeżeli jest ona wykonywana na podstawie zezwolenia
właściwego organu,
d) wykonywanej zgodnie z przepisami dla lotów z widocznością (lot VFR),
określonych w załączniku 2 do Konwencji o międzynarodowym
lotnictwie cywilnym, podpisanej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r.
(Dz. U. z 1959 r. poz. 212, z późn. zm.4)),
e) kończącej się na lotnisku, z którego wystartował statek powietrzny,
i wykonywanej bez międzylądowania,
f) szkoleniowej, wykonywanej wyłącznie w celu uzyskania licencji lub
uzyskania uprawnień przez członków personelu lotniczego, jeżeli jest to
potwierdzone w planie lotu, pod warunkiem że nie jest ona
wykorzystywana do przewozu pasażerów ani ładunku lub do
przebazowania statku powietrznego,
g) wykonywanej wyłącznie w celu przeprowadzenia badań naukowych lub
sprawdzenia, przetestowania lub przeprowadzenia procesu certyfikacji
statku powietrznego lub urządzenia pokładowego lub naziemnego,
4)
Zmiany wymienionej konwencji zostały ogłoszone w Dz. U. z 1963 r. poz. 137, z 1969 r.
poz. 210, z 1976 r. poz. 130, 188 i 227, z 1984 r. poz. 199, z 2000 r. poz. 446, z 2002 r. poz. 527,
z 2003 r. poz. 700 oraz z 2012 r. poz. 368 i 370.
11.03.2020
©Telksinoe s. 5/118
h) wykonywanej przez statek powietrzny o maksymalnej certyfikowanej
masie startowej poniżej 5700 kg,
i) wykonywanej w ramach zobowiązań z tytułu wykonywania
obowiązków użyteczności publicznej zgodnie z rozporządzeniem
Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września
2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów
lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz. Urz. UE L 293 z 31.10.2008, str.
3) na trasach w regionach najbardziej oddalonych określonych
w art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE
2012 C/326, str. 47) lub na trasach, których oferowana zdolność
przewozowa nie przekracza 30 000 miejsc rocznie,
j) wykonywanej przez operatora statku powietrznego będącego
przewoźnikiem lotniczym w rozumieniu ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. –
Prawo lotnicze (Dz. U. z 2019 r. poz. 1580 i 1495), który realizuje:
– mniej niż 243 operacje lotnicze w każdym z trzech kolejnych
czteromiesięcznych okresów w roku kalendarzowym albo
– operacje lotnicze, z których łączna roczna wielkość emisji wynosi
mniej niż 10 000 Mg CO2.
Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) biomasie – rozumie się przez to biomasę, o której mowa w art. 3
pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r.
w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów
cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady (Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, str. 30, z późn. zm.), zwanego dalej
„rozporządzeniem Komisji (UE) nr 601/2012”;
2) biopaliwie – rozumie się przez to biopaliwo, o którym mowa w art. 3
pkt 22 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012;
3) biopłynie – rozumie się przez to biopłyn, o którym mowa w art. 3
pkt 21 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012;
3a) eksploatacji instalacji – rozumie się przez to użytkowanie instalacji zarówno
w normalnym trybie działalności, jak i przy wydarzeniach nietypowych,
o których mowa w art. 20 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012,
a także utrzymywanie w sprawności tej instalacji;
11.03.2020
©Telksinoe s. 6/118
4) emisji – rozumie się przez to gazy cieplarniane wprowadzane do powietrza
w wyniku działań człowieka, związanych z eksploatacją instalacji lub
z wykonywaną operacją lotniczą;
5) gazach cieplarnianych – rozumie się przez to:
a) gazy:
– dwutlenek węgla (CO2),
– metan (CH4),
– podtlenek azotu (N2O),
– fluorowęglowodory (HFCs),
– perfluorowęglowodory (PFCs),
– sześciofluorek siarki (SF6),
b) inne niż wymienione w lit. a gazowe składniki atmosfery zarówno
naturalne, jak i antropogeniczne, które pochłaniają i reemitują
promieniowanie podczerwone;
6) grupie kapitałowej – rozumie się przez to grupę kapitałową, o której mowa
w art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości
(Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495, 1571, 1655 i 1680);
7) instalacji – rozumie się przez to stacjonarne urządzenie techniczne lub zespół
takich urządzeń, w których są prowadzone jedno lub więcej działań
określonych w załączniku nr 1 do ustawy oraz wszelkie inne czynności
posiadające bezpośredni techniczny związek ze wskazanymi działaniami
prowadzonymi w danym miejscu, które powodują emisję lub mają wpływ na
jej wielkość;
8) instalacji nowej – rozumie się przez to instalację:
a) która po raz pierwszy uzyskała zezwolenie na emisję gazów
cieplarnianych po dniu 30 czerwca 2011 r. lub
b) w której nastąpiło znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnej po dniu
30 czerwca 2011 r.;
9) instalacji wytwarzającej energię elektryczną – rozumie się przez to instalację,
która po dniu 31 grudnia 2004 r. wytwarzała energię elektryczną
przeznaczoną do sprzedaży osobom trzecim, i w której nie prowadzi się
innych rodzajów działań określonych w załączniku nr 1 do ustawy niż
spalanie paliw;
11.03.2020
©Telksinoe s. 7/118
10) jednostce poświadczonej redukcji emisji – rozumie się przez to jednostkę
poświadczonej redukcji emisji w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia
17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych
i innych substancji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1447 i 1501);
11) jednostce redukcji emisji – rozumie się przez to jednostkę redukcji emisji
w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie
zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji;
12) okresie rozliczeniowym – rozumie się przez to okres od dnia 1 stycznia
2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. oraz każdy następujący po nim
dziesięcioletni okres;
13) operacji lotniczej – rozumie się przez to lot statku powietrznego, który
rozpoczyna się lub kończy na terytorium państwa członkowskiego Unii
Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym;
14) operatorze statku powietrznego – rozumie się przez to podmiot, który użytkuje
statek powietrzny w czasie wykonywania operacji lotniczej lub właściciela
statku powietrznego w przypadku gdy podmiot ten nie jest znany lub nie
został wskazany przez właściciela statku powietrznego, jeżeli:
a) Rzeczpospolita Polska została dla tego operatora wskazana jako
administrujące państwo członkowskie w rozporządzeniu Komisji
Europejskiej wydanym w związku z art. 18a ust. 3 dyrektywy
2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października
2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów ciep-
larnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE
(Dz. Urz. UE L 275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. zm.; Dz. Urz. UE
Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 631), zwanej dalej
„dyrektywą 2003/87/WE” lub
b) posiada koncesję na podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej
w zakresie przewozu lotniczego, o której mowa w art. 164 ustawy z dnia
3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze, lub
11.03.2020
©Telksinoe s. 8/118
c) posiada certyfikat upoważniający operatora statku powietrznego do
wykonywania działalności gospodarczej przy użyciu statków
powietrznych, o którym mowa w art. 160 ustawy określonej w lit. b, lub
d) posiada upoważnienie dla przewoźnika lotniczego będącego
przedsiębiorcą zagranicznym z państwa członkowskiego Unii
Europejskiej, o którym mowa w art. 192a ustawy określonej w lit. b, lub
e) posiada zezwolenie dla obcych przewoźników lotniczych na
wykonywanie przewozów lotniczych do lub z Rzeczypospolitej Polskiej
wydane na podstawie art. 193 ustawy określonej w lit. b, lub
f) jest użytkownikiem statku powietrznego w rozumieniu art. 2
pkt 3 ustawy określonej w lit. b;
15) podinstalacji – rozumie się przez to oznaczoną część instalacji wraz
z produktami i odpowiadającą im emisją albo oznaczoną część instalacji oraz
odpowiadającą jej emisję albo poziom emisji; wyodrębnia się podinstalację
objętą wskaźnikiem emisyjności dla produktów albo podinstalację objętą
wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple, albo podinstalację objętą
wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie, albo podinstalację
wytwarzającą emisje procesowe, o których mowa w przepisach wydanych na
podstawie art. 21 ust. 5;
16) prowadzącym instalację – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną
lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, która posiada tytuł
prawny do władania instalacją w celu jej eksploatacji;
17) rejestrze Unii – rozumie się przez to rejestr Unii, o którym mowa
w art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r.
ustanawiającego rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego rozporządzenia Komisji
(UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 (Dz. Urz. UE L 122 z 03.05.2013, str. 1),
zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 389/2013”;
18) spalaniu – rozumie się przez to każde utlenianie paliwa, niezależnie od
sposobu wykorzystania uzyskanej w tym procesie energii cieplnej,
elektrycznej lub mechanicznej, oraz wszelkie inne bezpośrednio z tym
związane czynności, w tym przemywanie gazów odlotowych;
11.03.2020
©Telksinoe s. 9/118
19) statku powietrznym – rozumie się przez to statek powietrzny w rozumieniu
art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze;
20) tonokilometrze – rozumie się przez to 1 Mg ładunku handlowego,
stanowiącego łączną masę towarów, przesyłek pocztowych i pasażerów,
przewiezionego na odległość 1 km;
21) tytule prawnym – rozumie się przez to tytuł prawny, o którym mowa w art. 3
pkt 41 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U.
z 2019 r. poz. 1396, z późn. zm.5));
22) uprawnieniu do emisji – rozumie się przez to uprawnienie do wprowadzania
do powietrza ekwiwalentu, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 lipca
2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych
substancji, dwutlenku węgla (CO2) utworzone w ramach systemu, które służy
do rozliczenia wielkości emisji w ramach tego systemu, i którym można
rozporządzać na zasadach określonych w ustawie;
23) weryfikatorze – rozumie się przez to:
a) osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną
w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE)
2018/2067 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie weryfikacji danych oraz
akredytacji weryfikatorów na podstawie dyrektywy 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018,
str. 94), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067”,
b) osobę fizyczną, która uzyskała akredytację w innym niż Rzeczpospolita
Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej zgodnie
z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. a
– która przeprowadza weryfikację zgodnie z rozporządzeniem, o którym
mowa w lit. a, lub zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 7;
24) zakładzie – rozumie się przez to zakład, o którym mowa w art. 3
pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;
25) zezwoleniu – rozumie się przez to decyzję zezwalającą na emisję gazów
cieplarnianych z instalacji i określającą obowiązki prowadzącego instalację
w zakresie monitorowania.
5)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1403,
1495, 1501, 1527, 1579, 1680, 1712, 1815, 2087 i 2166.
11.03.2020
©Telksinoe s. 10/118
Art. 4. Minister właściwy do spraw klimatu:
1) jest organem właściwym do wykonywania zadań wynikających z:
a) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r.
w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych
aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych
na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych
we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 302 z 18.11.2010, str. 1, z późn. zm.),
zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1031/2010”,
b) rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067,
c) rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012,
d) rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013,
e) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331 z dnia
19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad
dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do
emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 59 z 27.02.2019,
str. 8), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/331”
– chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej;
2) pełni funkcję punktu kontaktowego, o którym mowa
w art. 70 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067;
3) prowadzi koordynację, o której mowa w art. 10 rozporządzenia Komisji (UE)
nr 601/2012.
Art. 5. 1. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska, zwane dalej „organami
Inspekcji”, wykonują zadania dotyczące kontroli przestrzegania przepisów
w zakresie emisji objętych systemem i szacowania wielkości tych emisji z
uwzględnieniem przepisów ustawy, z tym że:
1) wojewódzki inspektor ochrony środowiska jest właściwy ze względu na:
a) miejsce wprowadzania do środowiska gazów cieplarnianych objętych
systemem określone w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1
pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony
środowiska – w sprawach wykonywania zadań związanych z emisją
z instalacji,
11.03.2020
©Telksinoe s. 11/118
b) siedzibę lub miejsce zamieszkania operatora statku powietrznego na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – w sprawach wykonywania zadań
związanych z emisją z operacji lotniczych;
2) Główny Inspektor Ochrony Środowiska wykonuje zadania związane z emisją
z operacji lotniczych – w przypadku operatorów statków powietrznych
niemających siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Polskie Centrum Akredytacji działające na podstawie ustawy z dnia
13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2019 r.
poz. 544) jest krajową jednostką akredytującą, o której mowa
w art. 55 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067, i wykonuje zadania tej
jednostki określone w tym rozporządzeniu.
Art. 6. Minister właściwy do spraw klimatu w sprawach rozstrzyganych na
podstawie ustawy jest organem wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.
z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), w stosunku do:
1) marszałka województwa;
2) starosty;
3) regionalnego dyrektora ochrony środowiska.
Art. 7. 1. Systemem administruje Krajowy ośrodek bilansowania
i zarządzania emisjami, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca
2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji,
zwany dalej „Krajowym ośrodkiem”.
2. Dane osobowe przetwarzane w związku z administrowaniem systemem
podlegają zabezpieczeniom zapobiegającym nadużyciom lub niezgodnemu
z prawem dostępowi lub przekazywaniu polegającym co najmniej na:
1) dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób
posiadających pisemne upoważnienie wydane przez administratora danych;
2) pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych
osobowych do zachowania ich w poufności.
11.03.2020
©Telksinoe s. 12/118
Rozdział 2
Zarządzanie rachunkami w rejestrze Unii
Art. 8. 1. Rejestr Unii działa na zasadach określonych w rozporządzeniu
Komisji (UE) nr 389/2013.
2. Krajowy ośrodek pełni obowiązki krajowego administratora w rozumieniu
art. 3 pkt 22 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 i zarządza zbiorem
rachunków w rejestrze Unii podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej.
3. Prowadzący instalację jest obowiązany do posiadania w rejestrze Unii
rachunku posiadania operatora, o którym mowa w art. 16 rozporządzenia Komisji
(UE) nr 389/2013.
4. Operator statku powietrznego jest obowiązany do posiadania w rejestrze
Unii rachunku posiadania operatora statków powietrznych, o którym mowa
w art. 17 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013.
5. Krajowy ośrodek otwiera w rejestrze Unii rachunki, o których mowa
w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 389/2013, i zarządza nimi na zasadach
określonych w tym rozporządzeniu i ustawie.
6. Uprawnienia do emisji utrzymywane na krajowych rachunkach posiadania
stanowią własność Skarbu Państwa.
7. Krajowy ośrodek wykonuje prawomocne orzeczenia sądów lub innych
uprawnionych organów i ostateczne decyzje, których przedmiotem jest
rozporządzanie uprawnieniami do emisji utrzymywanymi na rachunkach
w rejestrze Unii podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej lub
ograniczenie prawa posiadacza rachunku do rozporządzania tymi uprawnieniami.
8. Krajowy ośrodek informuje posiadacza rachunku o wykonaniu orzeczenia
lub decyzji, o których mowa w ust. 7, oraz wskazuje organ, który je wydał.
Art. 9. 1. Wniosek o otwarcie rachunku w rejestrze Unii odpowiada
wymaganiom określonym w art. 15–20 oraz w art. 24 rozporządzenia Komisji
(UE) nr 389/2013.
2. Wniosek o otwarcie osobistego rachunku posiadania lub rachunku
obrotowego w rejestrze Unii może złożyć:
1) osoba fizyczna posiadająca miejsce zamieszkania na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej lub wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji o
11.03.2020
©Telksinoe s. 13/118
Działalności Gospodarczej, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r.
o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie
Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1291, 1495 i 1649),
2) osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, wpisana
do Krajowego Rejestru Sądowego, o którym mowa w ustawie z dnia
20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2019 r. poz.
1500, 1655 i 1798)
– będąca podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym jako podatnik
zgodnie z art. 96 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
(Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, z późn. zm.6)) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3. Przynajmniej jedna osoba wskazana we wniosku o otwarcie rachunku
w rejestrze Unii jako upoważniony przedstawiciel, o którym mowa
w art. 23 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, jest obowiązana posiadać
miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
4. Do wniosku o otwarcie rachunku w rejestrze Unii, oprócz dokumentów
i informacji określonych w załącznikach III–VIII do rozporządzenia Komisji (UE)
nr 389/2013, dołącza się:
1) oświadczenie, że:
a) nie toczy się postępowanie, o którym mowa w art. 22 ust. 2 lit. b
rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, wobec osoby fizycznej –
w przypadku gdy wniosek dotyczy osoby fizycznej,
b) nie toczy się postępowanie, o którym mowa w art. 22 ust. 2 lit. b
rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, wobec żadnej osoby
fizycznej pełniącej funkcję członka zarządu lub innego organu
zarządzającego wnioskodawcy, powołanej do pełnienia tej funkcji,
zgodnie z postanowieniami umowy spółki, statutu lub innymi
obowiązującymi jednostkę przepisami prawa – w przypadku gdy
wniosek dotyczy osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej
niebędącej osobą prawną,
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2193,
2215, 2244, 2354, 2392 i 2433 oraz z 2019 r. poz. 675, 1018, 1495, 1520, 1751, 1818, 2166 i
2200.
11.03.2020
©Telksinoe s. 14/118
c) nie toczy się postępowanie, o którym mowa w art. 24 ust. 5 lit. b
rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, wobec osób fizycznych
wyznaczonych jako upoważniony przedstawiciel lub dodatkowy
upoważniony przedstawiciel, o których mowa w art. 24 rozporządzenia
Komisji (UE) nr 389/2013;
2) dowód wniesienia opłaty za otwarcie rachunku.
5. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, składa się pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający
oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści:
„Jestem świadomy/a odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego
oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
karny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128)”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
6. Wniosek o otwarcie i zamknięcie rachunku w rejestrze Unii składa się
w postaci papierowej na formularzu dostępnym na stronie internetowej Krajowego
ośrodka z zachowaniem wymagań, o których mowa w rozporządzeniu Komisji
(UE) nr 389/2013.
7. Wniosek o aktualizację danych dotyczących rachunku w rejestrze Unii
składa się zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 25 rozporządzenia Komisji
(UE) nr 389/2013. Do wniosku o aktualizację stosuje się odpowiednio przepisy
ust. 1–3, ust. 4 pkt 1 lit. c oraz ust. 5 i 6.
Art. 10. 1. Krajowy ośrodek informuje niezwłocznie, pismem w postaci
elektronicznej opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo
pismem w postaci papierowej, podmiot ubiegający się o otwarcie rachunku w
rejestrze Unii albo posiadacza rachunku w tym rejestrze o:
1) odmowie dokonania czynności przez Krajowy ośrodek w zakresie otwierania
rachunku, aktualizacji danych dotyczących rachunku, zamykania rachunku
w rejestrze Unii oraz zatwierdzania upoważnionego przedstawiciela i
dodatkowego upoważnionego przedstawiciela, o których mowa w art. 22
ust. 2, art. 24 ust. 5, art. 25 ust. 3 oraz art. 28 rozporządzenia Komisji (UE)
nr 389/2013;
2) zawieszeniu dostępu upoważnionego przedstawiciela lub dodatkowego
upoważnionego przedstawiciela do rachunku w rejestrze Unii lub do
11.03.2020
©Telksinoe s. 15/118
procesów, do których upoważniony przedstawiciel miałby w przeciwnym
przypadku dostęp, o którym mowa w art. 34 ust. 1–4 rozporządzenia Komisji
(UE) nr 389/2013.
2. Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera:
1) oznaczenie podmiotu ubiegającego się o dokonanie czynności w rejestrze
Unii;
2) określenie rodzaju czynności, której dokonania odmówiono, ze wskazaniem
jej podstawy prawnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 389/2013;
3) uzasadnienie odmowy dokonania czynności, o której mowa w ust. 1 pkt 1;
4) pouczenie o prawie i terminie wniesienia sprzeciwu od odmowy dokonania
czynności przez Krajowy ośrodek, zgodnie z art. 22 ust. 3, art. 24 ust. 6 oraz
art. 25 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013.
3. Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera:
1) oznaczenie posiadacza rachunku w rejestrze Unii, którego dotyczy
zawieszenie dostępu;
2) uzasadnienie zawieszenia dostępu;
3) pouczenie o prawie i terminie wniesienia sprzeciwu od zawieszenia dostępu,
o którym mowa w art. 34 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013,
zgodnie z art. 34 ust. 6 tego rozporządzenia.
4. Sprzeciw wraz z uzasadnieniem wnosi się za pośrednictwem Krajowego
ośrodka do ministra właściwego do spraw klimatu, w terminie 30 dni od dnia
doręczenia informacji.
5. Termin do wniesienia sprzeciwu podlega przywróceniu, jeżeli podmiot
ubiegający się o otwarcie rachunku w rejestrze Unii albo posiadacz rachunku
w tym rejestrze uprawdopodobni, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy.
6. W przypadku gdy Krajowy ośrodek uzna sprzeciw w całości za
uzasadniony, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, podejmuje czynność,
której dokonania odmówił, albo przywraca dostęp upoważnionego przedstawiciela
lub dodatkowego upoważnionego przedstawiciela do rachunku w rejestrze Unii lub
do procesów z tego rachunku.
7. W przypadku gdy Krajowy ośrodek nie uzna sprzeciwu w całości za
uzasadniony, w terminie określonym w ust. 6, przekazuje sprzeciw do ministra
właściwego do spraw klimatu.
11.03.2020
©Telksinoe s. 16/118
8. Minister właściwy do spraw klimatu w terminie 30 dni od dnia otrzymania
sprzeciwu wydaje decyzję o uwzględnieniu sprzeciwu w całości lub w części
i nakazuje Krajowemu ośrodkowi dokonanie danej czynności albo przywrócenie
dostępu albo wydaje decyzję o odmowie uwzględnienia sprzeciwu.
9. Kopię ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 8, minister właściwy do
spraw klimatu przekazuje Krajowemu ośrodkowi.
10. Krajowy ośrodek wykonuje decyzję o uwzględnieniu sprzeciwu w całości
lub w części, w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania.
Art. 11. 1. Krajowy ośrodek informuje Narodowy Fundusz Ochrony
Środowiska i Gospodarki Wodnej, zwany dalej „Narodowym Funduszem”,
o otwarciu oraz zamknięciu rachunku w rejestrze Unii w terminie do dnia 15 lutego
roku następującego po roku, w którym nastąpiło otwarcie lub zamknięcie tego
rachunku.
2. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera:
1) imię i nazwisko albo nazwę podmiotu, któremu odpowiednio otwarto albo
zamknięto rachunek w rejestrze Unii, oraz jego adres miejsca zamieszkania
albo adres siedziby;
2) numer rachunku w rejestrze Unii, który odpowiednio otwarto albo zamknięto;
3) dzień odpowiednio otwarcia albo zamknięcia rachunku w rejestrze Unii;
4) jeżeli posiadacz rachunku w rejestrze Unii złożył wniosek o jego zamknięcie
– datę złożenia tego wniosku.
Art. 12. 1. Krajowy ośrodek określa w regulaminie szczegółowe warunki
techniczne otwierania rachunków w rejestrze Unii, zarządzania nimi oraz ich
zamykania.
2. Regulamin, o którym mowa w ust. 1, jest udostępniany na stronie
internetowej Krajowego ośrodka.
Art. 13. 1. Za otwarcie rachunku w rejestrze Unii wnosi się opłatę
w wysokości 2000 zł.
2. Posiadacz rachunku w rejestrze Unii wnosi, w terminie do dnia 31 marca
każdego roku, opłatę roczną w wysokości 500 zł, wskazując w tytule przelewu
bankowego numer rachunku w rejestrze Unii, którego dotyczy wnoszona opłata.
11.03.2020
©Telksinoe s. 17/118
3. Nie wnosi się opłaty za otwarcie rachunku i opłaty rocznej w przypadku
krajowego rachunku posiadania.
4. Opłatę za otwarcie rachunku i opłatę roczną wnosi się na rachunek
bankowy Narodowego Funduszu. Opłaty stanowią przychód Narodowego
Funduszu.
5. Opłaty rocznej nie wnosi się za rok, w którym wniesiono opłatę za otwarcie
rachunku.
6. Obowiązek wniesienia opłaty rocznej ustaje, gdy emisja zostanie rozliczona
zgodnie z art. 92 ust. 1 albo 5, a saldo rachunku jest zerowe, jednak nie wcześniej
niż w roku następującym po roku, w którym stwierdzono wygaśnięcie zezwolenia.
7. W przypadku rachunku innego niż rachunek posiadania operatora
i rachunek posiadania operatora statków powietrznych obowiązek wniesienia
opłaty rocznej ustaje w roku następującym po roku, w którym posiadacz rachunku
w rejestrze Unii złożył do Krajowego ośrodka wniosek o jego zamknięcie, o ile
saldo tego rachunku jest zerowe.
Art. 14. 1. Narodowy Fundusz przekazuje Krajowemu ośrodkowi w terminie
do dnia 14 kwietnia każdego roku:
1) informację o wniesieniu opłaty rocznej zawierającą następujące dane:
a) imię i nazwisko albo nazwę posiadacza rachunku oraz jego adres miejsca
zamieszkania albo adres siedziby,
b) numer rachunku w rejestrze Unii,
c) wysokość wniesionej opłaty,
d) datę wpływu opłaty na rachunek bankowy Narodowego Funduszu;
2) listę rachunków, za które opłata roczna nie została wniesiona.
2. W przypadku niewniesienia opłaty rocznej stosuje się przepis art. 34
ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. Przywrócenie dostępu do
rachunku w rejestrze Unii następuje niezwłocznie po przekazaniu Krajowemu
ośrodkowi dowodu wniesienia tej opłaty.
11.03.2020
©Telksinoe s. 18/118
Rozdział 3
Rozporządzanie uprawnieniami do emisji utrzymywanymi na rachunkach
w rejestrze Unii i przenoszenie tych uprawnień
Art. 15. 1. Uprawnieniami do emisji można swobodnie rozporządzać, chyba
że przepisy ustawy lub przepisy Unii Europejskiej dotyczące handlu uprawnieniami
do emisji gazów cieplarnianych stanowią inaczej.
2. Czynności rozporządzające uprawnieniami do emisji mogą być
dokonywane między osobami fizycznymi, osobami prawnymi lub jednostkami
organizacyjnymi niebędącymi osobami prawnymi, które posiadają rachunek
w rejestrze Unii.
Art. 16. 1. Uprawnienia do emisji utworzone w rejestrze Unii od dnia
1 stycznia 2013 r. są ważne bezterminowo.
2. Uprawnienia do emisji utworzone w rejestrze Unii od dnia 1 stycznia
2021 r. zawierają informację wskazującą, w którym dziesięcioletnim okresie od
dnia 1 stycznia 2021 r. zostały utworzone.
3. Uprawnienia do emisji, o których mowa w ust. 2, są ważne w odniesieniu
do emisji, począwszy od pierwszego roku okresu, o którym mowa w tym przepisie.
Rozdział 4
Ogólne zasady przydzielania instalacjom uprawnień do emisji
Art. 17. 1. Uprawnienia do emisji przydzielane instalacjom na podstawie
rozdziałów 5, 5a, 6, 10 i 11 są uprawnieniami do emisji ogólnych w rozumieniu
art. 3 pkt 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013.
2. Uprawnienia do emisji są przydzielane instalacjom na poszczególne lata
okresu rozliczeniowego na zasadach określonych w ustawie.
3. Wykaz instalacji i liczba uprawnień do emisji przydzielonych na dany rok
dla każdej z tych instalacji są ustalane w przepisach wydanych na podstawie
art. 25 ust. 4 i art. 29 ust. 1 oraz stosownie do informacji, o których mowa
w art. 26 ust. 4, art. 41 ust. 2, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12, art. 71 ust. 11
i art. 73 ust. 10.
4. O ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, uprawnienia do emisji wydaje
się na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii nie wcześniej niż od dnia
11.03.2020
©Telksinoe s. 19/118
1 lutego i nie później niż do dnia 28 lutego każdego roku. Uprawnienia do emisji
wydaje się w liczbie, jaka została przydzielona instalacji na dany rok na podstawie:
1) przepisów wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji,
o której mowa w art. 26 ust. 4 albo art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11, albo
informacji, o której mowa w art. 59 ust. 5, albo art. 73 ust. 10, oraz
2) przepisów wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 albo stosownie do informacji,
o której mowa w art. 41 ust. 2.
5. Krajowy ośrodek w terminie do dnia 15 marca każdego roku przekazuje
marszałkowi województwa informację o liczbie uprawnień do emisji:
1) wydanych w roku poprzednim na rachunek posiadania operatora albo na
rachunek posiadania operatora statków powietrznych w rejestrze Unii;
2) zwróconych w roku poprzednim na podstawie art. 18 ust. 2 przez
prowadzącego instalację albo operatora statków powietrznych.
6. Informacja, o której mowa w ust. 5, zawiera:
1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statku
powietrznego;
2) w przypadku instalacji – jej oznaczenie;
3) w przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 – liczbę wydanych uprawnień do
emisji ze wskazaniem roku, na który zostały przydzielone;
3a) w przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2 – liczbę uprawnień do emisji
zwróconych wraz ze wskazaniem roku, za który dokonano zwrotu;
4) datę wydania albo datę zwrotu uprawnień do emisji.
Art. 18. 1. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora
w rejestrze Unii w liczbie większej niż ustalona w przepisach wydanych na
podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26
ust. 4, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11, albo stosownie do informacji,
o której mowa w art. 73 ust. 10, albo wydane na rachunek posiadania operatora
statków powietrznych w rejestrze Unii w liczbie większej niż ustalona stosownie
do informacji, o której mowa w art. 48 ust. 1, zwane dalej „nadmiarowo wydanymi
uprawnieniami do emisji”, podlegają zwrotowi.
2. Krajowy ośrodek występuje z wnioskiem o zwrot nadmiarowo wydanych
uprawnień do emisji do prowadzącego instalację oraz do operatora statków
powietrznych. Prowadzący instalację oraz operator statków powietrznych zwracają
11.03.2020
©Telksinoe s. 20/118
nadmiarowo wydane uprawnienia do emisji w terminie 30 dni od dnia otrzymania
wniosku.
3. Jeżeli prowadzący instalację albo operator statków powietrznych nie
zwrócą nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji w terminie, o którym mowa
w ust. 2, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu
informację o prowadzącym instalację oraz operatorze statków powietrznych, który
nie dopełnił obowiązku zwrotu.
4. Informacja, o której mowa w ust. 3, zawiera:
1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statków
powietrznych, ich adres miejsca zamieszkania albo adres siedziby;
2) liczbę nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji, które nie zostały
zwrócone.
5. Minister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję w sprawie zwrotu
równowartości nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji, określając kwotę
podlegającą zwrotowi oraz termin jej uiszczenia.
6. Przy obliczaniu kwoty podlegającej zwrotowi przyjmuje się jednostkową
cenę uprawnienia do emisji, która odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji
notowanej na giełdach ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu,
w którym realizowany był obrót uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień
wydania decyzji, w przeliczeniu na złote według średniego kursu euro ogłaszanego
przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dzień wydania decyzji.
Art. 19. 1. Do kwoty, o której mowa w art. 18 ust. 5, stosuje się odpowiednio
przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.7)).
2. Kwota, o której mowa w art. 18 ust. 5, podlega egzekucji administracyjnej
w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, z późn. zm.8)).
3. Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której
mowa w art. 18 ust. 5, stanowią dochód budżetu państwa.
7)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 924,
1018, 1495, 1520, 1553, 1556, 1649, 1655, 1667, 1751, 1818, 1978, 2020 i 2200.
8)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1495,
1501, 1553, 1579, 1655, 1798, 1901 i 2070.
11.03.2020
©Telksinoe s. 21/118
Rozdział 5
Przydział uprawnień do emisji na produkcję inną niż produkcja energii
elektrycznej w okresie rozliczeniowym 2013–2020
Art. 20. 1. Uprawnienia do emisji dla instalacji na produkcję inną niż
produkcja energii elektrycznej są przydzielane na podstawie wniosku o przydział
uprawnień do emisji na okres rozliczeniowy.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest składany do Krajowego ośrodka na
formularzu dostępnym na stronie internetowej Krajowego ośrodka w postaci
papierowej i postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim
danych.
Art. 21. 1. Wniosek, o którym mowa w art. 20 ust. 1, zawiera informacje
o instalacji, w szczególności dotyczące:
1) przynależności instalacji do sektora lub podsektora narażonego na znaczące
ryzyko ucieczki emisji, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie
art. 10a ust. 13 dyrektywy 2003/87/WE;
2) wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji;
3) początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej dla każdej podinstalacji;
4) historycznego poziomu działalności w instalacji;
5) wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji.
2. Początkowa zainstalowana zdolność produkcyjna, o której mowa w ust. 1
pkt 3, oznacza średnią z dwóch największych miesięcznych wielkości produkcji
w podinstalacji w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. albo
w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. – jeżeli instalacja
w pierwszym okresie nie działała albo działała krócej niż dwa miesiące,
przyjmując, że podinstalacja działała przy tym obciążeniu 720 godzin na miesiąc
przez 12 miesięcy w roku.
3. Historyczny poziom działalności w instalacji, o którym mowa w ust. 1
pkt 4, określa się dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia
31 grudnia 2008 r. albo dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia
31 grudnia 2010 r., jeżeli poziom działalności w drugim okresie odniesienia jest
wyższy.
11.03.2020
©Telksinoe s. 22/118
4. Wstępna całkowita roczna liczba uprawnień do emisji dla instalacji stanowi
sumę wszystkich wstępnych rocznych liczb uprawnień do emisji dla podinstalacji
obliczonych zgodnie z art. 22 ust. 2.
5. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia:
1) wymagania dotyczące wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji,
o których mowa w ust. 1 pkt 2 i art. 68 ust. 2 pkt 1 oraz w art. 71 ust. 3 pkt 1,
2) zakres i sposób gromadzenia danych do określania początkowej
zainstalowanej zdolności produkcyjnej, o której mowa w ust. 1 pkt 3, art. 68
ust. 2 pkt 2, i zainstalowanej zdolności produkcyjnej, o której mowa w art. 71
ust. 3 pkt 2, w instalacji i podinstalacji w celu określenia okresów odniesienia
będących podstawą do wyliczania przydziału uprawnień do emisji,
3) sposób określania historycznego poziomu działalności, o którym mowa
w ust. 1 pkt 4, oraz poziomów działalności, o których mowa w art. 68 ust. 2
pkt 3 i art. 71 ust. 3 pkt 3,
4) sposób obliczania wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji
– biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitych wymagań dotyczących
gromadzenia i weryfikacji danych wykorzystywanych na potrzeby przydziału
uprawnień do emisji.
6. Informacje o instalacji, o których mowa w ust. 1, podlegają weryfikacji
przez weryfikatora w zakresie poprawności, wiarygodności oraz dokładności,
zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7. Z przeprowadzonej
weryfikacji sporządza się protokół.
7. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia,
wymagania w zakresie weryfikacji informacji przekazanych przez prowadzącego
instalację, mając na uwadze konieczność zagwarantowania, że przydział uprawnień
do emisji następuje na podstawie rzetelnych i wiarygodnych danych.
8. Koszty weryfikacji informacji o instalacji ponosi prowadzący instalację.
9. Prowadzący instalację składa wniosek, o którym mowa w art. 20 ust. 1, nie
później niż na 17 miesięcy przed dniem rozpoczęcia okresu rozliczeniowego.
Wniosek złożony po upływie tego terminu pozostawia się bez rozpatrzenia.
10. Do wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 1, dołącza się:
1) raport o metodyce zbierania danych przekazanych we wniosku;
11.03.2020
©Telksinoe s. 23/118
2) protokół z przeprowadzonej przez weryfikatora weryfikacji informacji
o instalacji, o których mowa w ust. 1;
3) opis i schemat strukturalny instalacji z podziałem na podinstalacje.
11. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów,
o których mowa w ust. 1–3, 10, określonych w przepisach wydanych na podstawie
ust. 5 oraz wymogu określonego w art. 20 ust. 2, Krajowy ośrodek wzywa
prowadzącego instalację do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia
wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Do wniosku
składanego w postaci elektronicznej dołącza się elektroniczne kopie dokumentów.
Art. 22. 1. Krajowy ośrodek sprawdza zweryfikowane informacje o instalacji,
o których mowa w art. 21 ust. 6, w zakresie kompletności danych oraz zgodności
i poprawności przeprowadzonych obliczeń zgodnie z przepisami ustawy
i przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5.
2. Na podstawie zweryfikowanych informacji o instalacji, o których mowa
w art. 21 ust. 6, oraz po dokonaniu sprawdzenia tych informacji Krajowy ośrodek
ocenia poprawność wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji obliczonej dla
każdego roku okresu rozliczeniowego dla każdej instalacji, z podziałem na
podinstalacje, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5.
Art. 23. 1. Krajowy ośrodek przygotowuje wykaz instalacji wraz z obliczoną
wstępną całkowitą roczną liczbą uprawnień do emisji, zgodnie z art. 21 ust. 4.
2. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu
wykaz, o którym mowa w ust. 1.
3. Minister właściwy do spraw klimatu zapewnia możliwość udziału
społeczeństwa w opracowywaniu wykazu, o którym mowa w ust. 1, na zasadach
i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz.
2081, z późn. zm.9)).
4. Minister właściwy do spraw klimatu przedstawia wykaz, o którym mowa
w ust. 1, do akceptacji Radzie Ministrów.
9)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 630,
1501, 1589, 1712, 1815, 1924 i 2170.
11.03.2020
©Telksinoe s. 24/118
5. Jeżeli Rada Ministrów zaakceptuje wykaz, o którym mowa w ust. 4,
minister właściwy do spraw klimatu przekazuje go Komisji Europejskiej.
Art. 24. 1. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wykazu w części,
minister właściwy do spraw klimatu, kierując się koniecznością realizacji
obowiązku wykonania decyzji Komisji dotyczącej wykazu, sporządza poprawiony
w zakresie wskazanym w decyzji Komisji wykaz. Do opracowania poprawionego
wykazu przepisy art. 21–23 stosuje się odpowiednio.
2. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wykazu w całości, minister
właściwy do spraw klimatu sporządza nowy wykaz. Do opracowania nowego
wykazu stosuje się przepisy art. 21–23.
Art. 25. 1. Jeżeli Komisja Europejska zaakceptuje wykaz, o którym mowa
w art. 23 ust. 5 albo w art. 24 ust. 1 albo 2, Krajowy ośrodek oblicza całkowitą
roczną liczbę uprawnień do emisji, która ma być przydzielona instalacji znajdującej
się w wykazie.
2. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 1,
stanowi iloczyn wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji określonej
dla instalacji w wykazie, o którym mowa w ust. 1, i międzysektorowego współ-
czynnika korygującego określonego w decyzji Komisji z dnia 5 września 2013 r.
dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego
przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie
z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(2013/448/UE) (Dz. Urz. UE L 240 z 07.09.2013, str. 27).
3. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 1,
w przypadku instalacji wytwarzającej energię elektryczną, której przydziela się
uprawnienia do emisji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej,
stanowi wstępną całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji określoną dla
instalacji w wykazie, o którym mowa w ust. 1, dostosowaną na każdy rok okresu
rozliczeniowego za pomocą współczynnika liniowego, o którym mowa w art. 10
ust. 9 akapit drugi decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie
ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału
bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy
2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2011/278/UE) (Dz. Urz. UE L
11.03.2020
©Telksinoe s. 25/118
130 z 17.05.2011, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „decyzją Komisji
nr 2011/278/UE”.
4. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wykaz instalacji wraz
z całkowitą roczną liczbą uprawnień do emisji przydzieloną każdej z tych instalacji
na okres rozliczeniowy, obliczoną zgodnie z ust. 2 i 3, kierując się stanowiskiem
Komisji Europejskiej, a także powszechnym charakterem tego wykazu.
Art. 25a. 1. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, przydzielona dla
danej instalacji zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 25 ust. 4 albo
stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5,
art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11, podlega korekcie w przypadku zmian przepisów
odnoszących się do zasad obliczania całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji,
o których mowa w art. 25 ust. 2.
2. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, przydzielona dla danej
instalacji zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 25 ust. 4 albo
stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5, art. 70
ust. 12 lub art. 71 ust. 11, może podlegać korekcie, jeżeli w trakcie sprawdzania:
1) wniosku, o którym mowa w art. 68 ust. 1, lub
2) informacji, o której mowa w art. 71 ust. 1
– zostaną zidentyfikowane błędy mające znaczenie dla określenia liczby uprawnień
do emisji, które nie zostały spowodowane przez prowadzącego instalację.
3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, jeżeli zajdzie konieczność
wprowadzenia zmian do wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 1, Krajowy
ośrodek wzywa prowadzącego instalację do przedłożenia zmienionego wniosku
w terminie 60 dni od dnia otrzymania wezwania.
4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, przepisy art. 20 ust. 2,
art. 21, art. 22, art. 23 ust. 1–3, art. 24 oraz art. 25 ust. 1–3 stosuje się odpowiednio.
5. Postępowanie w sprawie zmiany przydziału uprawnień do emisji dla
instalacji nowej albo postępowanie w sprawie zmiany przydzielonej liczby
uprawnień do emisji w przypadku znaczącego zmniejszenia zdolności
produkcyjnej, o którym mowa w art. 71, wstrzymuje się do czasu zaakceptowania
przez Komisję Europejską korekty całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji,
o której mowa w ust. 2.
11.03.2020
©Telksinoe s. 26/118
6. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje zmieniony wykaz instalacji
zawierający korektę całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji Komisji
Europejskiej.
7. Jeżeli w wyniku korekty, o której mowa w ust. 1 lub 2, powstanie podstawa
do zwrotu nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji, przepis art. 18 stosuje się
odpowiednio.
Art. 26. 1. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji przydzielona dla
danej instalacji w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 podlega
dostosowaniu do zmian w wykazie sektorów lub podsektorów narażonych na
znaczące ryzyko ucieczki emisji, o których mowa w przepisach wydanych na
podstawie art. 10a ust. 13 dyrektywy 2003/87/WE.
2. Prowadzący instalację w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie przepisów
wprowadzających zmiany w wykazie sektorów lub podsektorów narażonych na
znaczące ryzyko ucieczki emisji przedkłada do Krajowego ośrodka informację
o instalacji, o której mowa w art. 21 ust. 1.
3. Przepisy art. 21–24 oraz art. 25 ust. 1–3 stosuje się odpowiednio.
4. Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra całkowitą
roczną liczbę uprawnień do emisji dostosowaną do zmian w wykazie sektorów lub
podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji.
Rozdział 5a
Przydział uprawnień do emisji na produkcję inną niż produkcja energii
elektrycznej w okresie rozliczeniowym 2021–2030 oraz w kolejnych okresach
rozliczeniowych
Art. 26a. 1. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o wniosku o przydział
uprawnień do emisji, rozumie się przez to wniosek o przydział uprawnień do emisji,
o którym mowa w art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.
2. Uprawnienia do emisji dla instalacji na produkcję inną niż produkcja
energii elektrycznej są przydzielane na podstawie wniosku o przydział uprawnień
do emisji.
Art. 26b. 1. Wniosek o przydział uprawnień do emisji składa się do
Krajowego ośrodka co 5 lat, w terminie do 29 czerwca, na formularzu dostępnym
11.03.2020
©Telksinoe s. 27/118
na jego stronie internetowej w postaci papierowej i postaci elektronicznej
umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim danych.
2. Koszty weryfikacji raportu dotyczącego danych podstawowych, o którym
mowa w art. 4 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, ponosi
prowadzący instalację.
3. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów,
o których mowa w art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, Krajowy ośrodek
wzywa prowadzącego instalację do usunięcia braków w terminie nie dłuższym niż
14 dni od dnia doręczenia wezwania.
Art. 26c. Krajowy ośrodek sprawdza wniosek o przydział uprawnień do
emisji w zakresie kompletności danych oraz zgodności z przepisami
rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 oraz z przepisami ustawy, a także z
informacjami zawartymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 52 ust. 1,
i pozwoleniach, o których mowa w art. 53 ust. 2 pkt 1.
Art. 26d. 1. Krajowy ośrodek przygotowuje projekt wykazu instalacji, dla
których planowany jest przydział uprawnień do emisji na produkcję inną niż
produkcja energii elektrycznej na okres, na który przydzielane są uprawnienia.
2. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu
projekt wykazu, o którym mowa w ust. 1.
3. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Komisji Europejskiej
wykaz instalacji, o którym mowa w ust. 1.
Art. 26e. 1. Krajowy ośrodek określa dla instalacji wstępną liczbę uprawnień
do emisji zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331
i przekazuje informację o tej liczbie ministrowi właściwemu do spraw klimatu
w celu zgłoszenia Komisji Europejskiej zgodnie z art. 14 ust. 5 tego
rozporządzenia.
2. Po określeniu przez Komisję Europejską współczynnika, o którym mowa
w art. 14 ust. 6 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, Krajowy ośrodek oblicza
ostateczną roczną liczbę uprawnień do emisji zgodnie z art. 16 ust. 8 tego
rozporządzenia.
3. Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra ostateczną
11.03.2020
©Telksinoe s. 28/118
roczną liczbę uprawnień do emisji obliczoną zgodnie z art. 16 ust. 8 rozporządzenia
Komisji (UE) 2019/331.
Rozdział 5b
Plan metodyki monitorowania
Art. 26f. 1. Prowadzący instalację nową, która kwalifikuje się do przydziału
uprawnień do emisji, składa do organu właściwego do wydania zezwolenia do
zatwierdzenia plan metodyki monitorowania, o którym mowa
w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, zwany dalej „planem
metodyki monitorowania”.
2. Plan metodyki monitorowania składa się w postaci elektronicznej
umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim danych i postaci papierowej
w dwóch egzemplarzach.
3. Plan metodyki monitorowania składa się nie później niż na 4 miesiące
przed dniem rozpoczęcia normalnej działalności, o której mowa
w art. 2 pkt 12 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.
4. Organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi
plan metodyki monitorowania w celu wydania opinii. Opinia zawiera ocenę
przedłożonego planu w zakresie zgodności z wymaganiami określonymi
w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, a także w zakresie
kompletności i przejrzystości zawartych w nim informacji i danych.
5. Krajowy ośrodek wydaje opinię, o której mowa w ust. 4, w terminie 30 dni
od dnia otrzymania kompletnego wniosku o jej wydanie, z zastrzeżeniem ust. 10.
6. Przy wydawaniu opinii, o której mowa w ust. 4, nie stosuje się przepisu
art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego.
7. Jeżeli plan metodyki monitorowania nie spełnia wymagań określonych
w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 lub zawiera niekompletne lub
nieprzejrzyste informacje lub dane, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego
instalację do poprawienia planu metodyki monitorowania lub do złożenia
wyjaśnień w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia doręczenia wezwania
i powiadamia o tym organ właściwy do wydania zezwolenia.
11.03.2020
©Telksinoe s. 29/118
8. Prowadzący instalację składa poprawiony plan metodyki monitorowania
lub wyjaśnienia do Krajowego ośrodka i organu właściwego do wydania
zezwolenia.
9. Jeżeli pomimo złożenia poprawionego planu metodyki monitorowania lub
złożenia wyjaśnień nadal nie jest on zgodny z wymaganiami określonymi
w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 lub zawiera niekompletne lub
nieprzejrzyste informacje lub dane, przepisy ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.
10. Jeżeli w terminie 90 dni od dnia doręczenia Krajowemu ośrodkowi po raz
pierwszy planu metodyki monitorowania plan ten nadal nie jest zgodny
z wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331
lub zawiera niekompletne lub nieprzejrzyste informacje lub dane, Krajowy ośrodek
w terminie 14 dni po upływie tego terminu wydaje opinię, o której mowa w ust. 4.
11. Organ właściwy do wydania zezwolenia w drodze decyzji:
1) zatwierdza plan metodyki monitorowania, gdy plan ten jest zgodny
z wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia Komisji (UE)
2019/331 oraz gdy plan metodyki monitorowania zawiera kompletne
i przejrzyste informacje lub dane, albo
2) odmawia zatwierdzenia planu metodyki monitorowania, gdy plan ten jest
niezgodny z wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia
Komisji (UE) 2019/331 albo gdy plan metodyki monitorowania zawiera
niekompletne lub nieprzejrzyste informacje lub dane.
12. Kopię decyzji, w której zatwierdza się plan metodyki monitorowania lub
odmawia zatwierdzenia tego planu, organ właściwy do wydania zezwolenia
przekazuje Krajowemu ośrodkowi, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja
stała się ostateczna.
Art. 26g. 1. Prowadzący instalację niezwłocznie zgłasza organowi
właściwemu do wydania zezwolenia każdą planowaną zmianę zatwierdzonego
planu metodyki monitorowania i informuje o tym Krajowy ośrodek.
2. W przypadku gdy planowana zmiana jest zmianą istotną w rozumieniu
art. 9 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, prowadzący instalację jest
obowiązany wystąpić do organu właściwego do wydania zezwolenia
o zatwierdzenie istotnej zmiany planu metodyki monitorowania w terminie 21 dni
od dnia zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1.
11.03.2020
©Telksinoe s. 30/118
3. Organ właściwy do wydania zezwolenia wszczyna z urzędu postępowanie
w sprawie zatwierdzenia planu metodyki monitorowania, jeżeli prowadzący
instalację nie wystąpił o zatwierdzenie istotnej zmiany planu metodyki
monitorowania w terminie, o którym mowa w ust. 2.
4. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, przepisy art. 26f ust. 2 i 4–
12 stosuje się odpowiednio.
Rozdział 6
Przydział uprawnień do emisji w okresie rozliczeniowym 2013–2020 dla
instalacji wytwarzających energię elektryczną
Art. 27. 1. W okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia
1 stycznia 2013 r. instalacjom wytwarzającym energię elektryczną, które były
eksploatowane najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r., lub instalacjom
wytwarzającym energię elektryczną, w przypadku których proces inwestycyjny
został faktycznie rozpoczęty najpóźniej w tym dniu, mogą być przydzielone
uprawnienia do emisji na zasadach określonych w niniejszym rozdziale.
2. Za dzień faktycznego rozpoczęcia procesu inwestycyjnego uznaje się dzień,
w którym zostały podjęte prace przygotowawcze związane z tym procesem.
3. Uprawnienia do emisji przydzielone instalacji wytwarzającej energię
elektryczną, w przypadku której proces inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty
najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r., mogą zostać wydane tej instalacji od roku,
w którym rozpoczęto eksploatację tej instalacji. Nie wydaje się uprawnień do emisji
przydzielonych instalacji na lata poprzedzające rok, w którym rozpoczęto
eksploatację instalacji. Uprawnienia, które nie zostały wydane instalacji
wytwarzającej energię elektryczną do roku rozpoczęcia eksploatacji, zostają
sprzedane w drodze aukcji po zakończeniu roku, w którym powinny były zostać
wydane tej instalacji, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 2019 r.
3a. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, w przypadku
której proces inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty najpóźniej w dniu
31 grudnia 2008 r., jest obowiązany niezwłocznie poinformować, pismem
w postaci elektronicznej opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym
albo pismem w postaci papierowej, ministra właściwego do spraw klimatu o braku
możliwości rozpoczęcia eksploatacji tej instalacji przed upływem roku
11.03.2020
©Telksinoe s. 31/118
kalendarzowego, do którego został przypisany przydział uprawnień. W przypadku
przedłożenia powyższej informacji uprawnienia do emisji są kierowane do aukcji
na zasadach określonych w ust. 3 zdanie drugie.
4. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, w przypadku
której proces inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty najpóźniej w dniu
31 grudnia 2008 r., przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu
i Krajowemu ośrodkowi informację o oddaniu instalacji do użytkowania,
w terminie 14 dni od dnia oddania tej instalacji do użytkowania.
Art. 28. 1. Wartość uprawnień do emisji wydanych instalacjom
wytwarzającym energię elektryczną na zasadach określonych w niniejszym
rozdziale stanowi wartość pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zwanej dalej „pomocą publiczną”.
2. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, któremu wydano
uprawnienia do emisji na zasadach określonych w niniejszym rozdziale, jest
beneficjentem pomocy publicznej.
Art. 29. 1. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wykaz
instalacji wytwarzających energię elektryczną, o których mowa w art. 27 ust. 1,
wraz z liczbą uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia danej instalacji
na każdy rok okresu rozliczeniowego 2013–2020, kierując się decyzją Komisji
Europejskiej z dnia 13 lipca 2012 r. C(2012) 4609 final. dotyczącą wniosku
zgłoszonego przez Polskę na podstawie art. 10c ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady w celu przejściowego przydziału bezpłatnych
uprawnień do emisji na modernizację wytwarzania energii elektrycznej oraz
decyzją Komisji Europejskiej z dnia 22 stycznia 2014 r. C(2013) 6648 final. –
Odstępstwo na podstawie art. 10c dyrektywy 2003/87/WE w sprawie handlu
emisjami – bezpłatne uprawnienia dla wytwórców energii elektrycznej, w których
Komisja Europejska zaakceptowała złożony przez Rzeczpospolitą Polską wniosek
dotyczący przydziału uprawnień do emisji instalacjom wytwarzającym energię
elektryczną w okresie rozliczeniowym 2013–2020, a także powszechnym
charakterem tego wykazu.
2. Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera listę instalacji wytwarzających
energię elektryczną, które kwalifikują się do przydziału uprawnień do emisji, wraz
11.03.2020
©Telksinoe s. 32/118
z liczbą uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia danej instalacji na
każdy rok okresu rozliczeniowego 2013–2020, ustaloną przez ministra właściwego
do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw energii,
zgodnie z decyzją Komisji nr K (2011) 1983 z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie
metodologii przejściowego przydziału instalacjom wytwarzającym energię
elektryczną bezpłatnych uprawnień do emisji na mocy art. 10c ust. 3 dyrektywy
2003/87/WE oraz z uwzględnieniem wytycznych zawartych w Komunikacie
Komisji – Wytyczne w zakresie nieobowiązkowego stosowania art. 10c dyrektywy
2003/87/WE (2011/C 99/03) (Dz. Urz. UE C 99 z 31.03.2011, str. 9), zwanym dalej
„Komunikatem Komisji nr 2011/C 99/03”, na podstawie:
1) zweryfikowanych emisji w latach 2005–2007 lub
2) wskaźnika wydajności ex ante.
Art. 30. 1. Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza, w drodze
obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor
Polski” krajowy plan inwestycyjny sporządzony przez ministra właściwego do
spraw energii na podstawie informacji przekazanych przez podmioty realizujące
zadania inwestycyjne z uwzględnieniem potrzeby modernizacji i poprawy
infrastruktury, wspierania czystych technologii, a także dywersyfikacji struktury
energetycznej i źródeł dostaw, zatwierdzony przez Komisję Europejską w
decyzjach, o których mowa w art. 29 ust. 1, niezwłocznie po jego zatwierdzeniu
przez Komisję Europejską, uwzględniając poufność informacji stanowiących
tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o
zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1010 i 1649).
2. Krajowy plan inwestycyjny, o którym mowa w ust. 1, zawiera wykaz zadań
inwestycyjnych, z określeniem dla każdego zadania inwestycyjnego
w szczególności:
1) podmiotów podejmujących poszczególne zadania inwestycyjne;
2) okresu realizacji poszczególnych zadań inwestycyjnych oraz
przewidywanych terminów zakończenia realizacji tych zadań
inwestycyjnych;
3) kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do poniesienia
w poszczególnych latach;
11.03.2020
©Telksinoe s. 33/118
4) wyodrębnionej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do poniesienia
na dostosowanie instalacji do przepisów w zakresie emisji przemysłowych,
z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł, stanowiących pomoc
publiczną;
5) wyodrębnionej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do poniesienia
na dostosowanie do przepisów w zakresie odnawialnych źródeł energii,
z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc
publiczną;
6) wyodrębnionej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do
sfinansowania ze środków krajowych i Unii Europejskiej, które stanowią
pomoc publiczną.
Art. 31. 1. Podmiotem realizującym zadanie inwestycyjne może być:
1) prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną lub
2) grupa kapitałowa, do której należy prowadzący instalację wytwarzającą
energię elektryczną, lub
3) operator systemu dystrybucyjnego lub operator systemu przesyłowego,
w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne
(Dz. U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm.10)).
2. W przypadku zadania inwestycyjnego realizowanego przez grupę
kapitałową wyznacza się podmiot odpowiedzialny za realizację obowiązków
sprawozdawczych wynikających z ustawy.
3. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie
inwestycyjnym, który w związku z realizacją tego zadania ponosi koszty
inwestycyjne w celu ich zbilansowania z wartością uprawnień do emisji
planowanych do przydzielenia instalacji wytwarzającej energię elektryczną,
podlega obowiązkom wynikającym z przepisów ustawy.
Art. 32. 1. Zadania inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym są
realizowane zgodnie z zatwierdzonymi wskaźnikami zgodności.
10)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 730,
1435, 1495, 1517, 1520, 1524, 1556 i 2166.
11.03.2020
©Telksinoe s. 34/118
2. Przez wskaźniki zgodności rozumie się parametry służące wykazaniu, że
zadanie inwestycyjne jest realizowane zgodnie z zasadami określonymi
w Komunikacie Komisji nr 2011/C 99/03.
3. Wskaźniki zgodności określa załącznik nr 2 do ustawy.
4. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie
inwestycyjnym składa do ministra właściwego do spraw klimatu, nie później niż
w terminie 3 miesięcy przed dniem rozpoczęcia realizacji zadania inwestycyjnego,
wniosek o zatwierdzenie odpowiedniego dla realizacji danego zadania
inwestycyjnego wskaźnika lub wskaźników zgodności.
5. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera w szczególności:
1) charakterystykę zadania inwestycyjnego;
2) proponowany wskaźnik lub wskaźniki zgodności oraz ich wartość:
a) przed rozpoczęciem realizacji zadania,
b) po zakończeniu realizacji zadania.
6. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Krajowemu ośrodkowi
wniosek, o którym mowa w ust. 4, w celu wydania opinii na temat prawidłowości
doboru wskaźnika lub wskaźników zgodności proponowanych w tym wniosku.
Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu opinię
w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Przy zasięganiu opinii przepisu
art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego nie stosuje się.
7. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, sporządza się w postaci papierowej albo
elektronicznej, za pomocą formularza, według wzoru określonego w przepisach
wydanych na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 1. Wniosek w postaci elektronicznej
opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym.
8. Minister właściwy do spraw klimatu, w drodze decyzji:
1) zatwierdza proponowany we wniosku wskaźnik lub wskaźniki zgodności dla
danego zadania inwestycyjnego lub
2) odmawia zatwierdzenia proponowanego wskaźnika lub wskaźników
zgodności w przypadku gdy:
a) co najmniej jeden wskaźnik nie został dobrany prawidłowo dla realizacji
danego zadania inwestycyjnego lub
11.03.2020
©Telksinoe s. 35/118
b) dobrany wskaźnik lub wskaźniki zgodności wskazują, że realizacja
zadania nie przyniesie efektu ekologicznego, lub
c) zadanie inwestycyjne, dla którego został złożony wniosek, o którym
mowa w ust. 4, nie jest adekwatne w stosunku do zadania ujętego
w krajowym planie inwestycyjnym.
8a. W przypadku zbycia tytułu prawnego do instalacji nabywca tytułu
prawnego jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o przeniesienie decyzji, o której
mowa w ust. 8, w terminie 30 dni od dnia nabycia tytułu prawnego do instalacji.
9. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przedkłada ministrowi
właściwemu do spraw klimatu poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego
wskaźnika lub wskaźników zgodności, w terminie 3 miesięcy od dnia sporządzenia
tego poświadczenia, chyba że poświadczenie to sporządza minister właściwy do
spraw klimatu.
10. Poświadczenie osiągnięcia każdego z zatwierdzonych wskaźników
zgodności sporządza:
1) minister właściwy do spraw klimatu w zakresie:
a) sieci przesyłowych i dystrybucyjnych elektroenergetycznych,
b) sieci przesyłowych gazowych,
c) sieci ciepłowniczych
– w formie zaświadczenia;
2) weryfikator w zakresie mocy osiągalnej, emisyjności, redukcji emisyjności
lub w zakresie zastosowanego paliwa – w formie opinii.
11. Poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników
zgodności sporządza się niezwłocznie po zakończeniu realizacji zadania
inwestycyjnego.
12. Poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników
zgodności w zakresie mocy osiągalnej, emisyjności, redukcji emisyjności lub
w zakresie zastosowanego paliwa sporządza się, uwzględniając dane z 12 miesięcy,
licząc od dnia zakończenia realizacji zadania inwestycyjnego, niezwłocznie po
upływie tego okresu.
13. Koszty sporządzenia poświadczenia osiągnięcia każdego
z zatwierdzonych wskaźników zgodności ponosi podmiot realizujący zadanie
inwestycyjne.
11.03.2020
©Telksinoe s. 36/118
Art. 33. 1. Realizacja zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie
inwestycyjnym, stanowiących roboty budowlane w rozumieniu ustawy z dnia
7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.11))
podlega kontroli przez organy nadzoru budowlanego.
2. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne składa wniosek
o przeprowadzenie kontroli, o której mowa w ust. 1, nie rzadziej niż raz w okresie
sprawozdawczym.
3. Kontrola, o której mowa w ust. 1, obejmuje sprawdzenie zgodności
wykonywanych robót budowlanych z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. –
Prawo budowlane i jest prowadzona na zasadach określonych w przepisach tej
ustawy.
Art. 34. 1. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym
planie inwestycyjnym, w terminie do dnia 30 września każdego roku, przedkłada
Krajowemu ośrodkowi sprawozdanie rzeczowo-finansowe z realizacji zadania
inwestycyjnego za okres sprawozdawczy, zwane dalej „sprawozdaniem rzeczowo-
-finansowym”, wraz z opinią biegłego rewidenta, o której mowa w art. 36 ust. 2.
2. Sprawozdania rzeczowo-finansowego nie składa się, jeżeli w okresie
sprawozdawczym nie poniesiono żadnych kosztów inwestycyjnych. W takim
przypadku podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przedkłada Krajowemu
ośrodkowi odpowiednią informację w terminie, o którym mowa w ust. 1.
Informacja zawiera również szczegółowe dane o wykorzystaniu nadwyżki kosztów
inwestycyjnych, o których mowa w art. 38 ust. 3. Informację składa się na
formularzu według wzoru określonego na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 4.
2a. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie
inwestycyjnym w terminie, o którym mowa w ust. 1, przedkłada Krajowemu
ośrodkowi zbiorcze zestawienie instalacji otrzymujących uprawnienia do emisji,
zwane dalej „zbiorczym zestawieniem”. Zbiorcze zestawienie składa się na
formularzu według wzoru określonego na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 6. Zbiorcze
zestawienie zawiera w szczególności dane identyfikujące podmiot realizujący
zadanie inwestycyjne, informacje o kosztach poniesionych w związku z realizacją
11)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1309,
1524, 1696, 1712, 1815, 2166 i 2170.
11.03.2020
©Telksinoe s. 37/118
zadania inwestycyjnego, informacje o instalacjach, którym zostaną wydane
uprawnienia do emisji, oraz informacje o liczbie uprawnień do emisji.
3. Jeżeli przyczyną nieponiesienia kosztów inwestycyjnych jest wstrzymanie
realizacji zadania inwestycyjnego, podmiot realizujący to zadanie informuje
ministra właściwego do spraw klimatu o przyczynach wstrzymania oraz
planowanym terminie wznowienia realizacji zadania inwestycyjnego w terminie,
o którym mowa w ust. 1.
4. Jeżeli w okresie sprawozdawczym podmiot realizujący zadanie
inwestycyjne nie poniósł żadnych kosztów inwestycyjnych i nie wykorzystano
nadwyżki kosztów inwestycyjnych, o których mowa w art. 38 ust. 3, wydanie
uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia na kolejny rok okresu
rozliczeniowego zawiesza się, nie dłużej jednak niż na 4 lata okresu
rozliczeniowego.
5. Niezłożenie sprawozdania rzeczowo-finansowego za pięć kolejnych
okresów sprawozdawczych jest równoznaczne z zaprzestaniem realizacji zadania
inwestycyjnego.
6. (uchylony)
7. Uprawnienia, których wydanie uległo zawieszeniu, podlegają wydaniu,
jeżeli podmiot realizujący zadanie inwestycyjne złoży sprawozdanie rzeczowo-
-finansowe wykazujące poniesienie kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do
zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji,
określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1.
8. (uchylony)
9. Krajowy ośrodek sprawdza, czy zbiorcze zestawienie oraz zweryfikowane
sprawozdanie rzeczowo-finansowe nie zawierają braków lub uchybień.
W przypadku stwierdzenia braków lub uchybień Krajowy ośrodek wyznacza
termin na ich usunięcie.
10. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu
w terminie do dnia 30 listopada każdego roku:
1) sprawdzone zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe oraz
informację, o której mowa w ust. 2;
2) sprawdzone zbiorcze zestawienia;
11.03.2020
©Telksinoe s. 38/118
3) listę podmiotów, które realizują zadania inwestycyjne i które w terminie nie
przedłożyły zweryfikowanego sprawozdania rzeczowo-finansowego albo
informacji, o której mowa w ust. 2;
4) listę podmiotów, które złożyły zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-
-finansowe i wobec których nie minął termin na usunięcie braków lub
uchybień, o których mowa w ust. 9;
5) listę podmiotów, wobec których upłynął termin na usunięcie braków lub
uchybień, o których mowa w ust. 9.
11. Krajowy ośrodek, niezwłocznie po upływie terminu, o którym mowa
w ust. 10, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu:
1) zbiorcze zestawienia oraz zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe,
zawierające braki lub uchybienia, których nie usunięto w terminie, o którym
mowa w ust. 9;
2) listę podmiotów, które w terminie, o którym mowa w ust. 9, usunęły braki lub
uchybienia, złożone przez nie zbiorcze zestawienia oraz zweryfikowane
sprawozdania rzeczowo-finansowe.
12. Jeżeli braki lub uchybienia w zbiorczym zestawieniu lub
w zweryfikowanym sprawozdaniu rzeczowo-finansowym nie zostały usunięte
w terminie, o którym mowa w ust. 9, minister właściwy do spraw klimatu wydaje
decyzję o odmowie wydania uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia
instalacji w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 na dany rok okresu
rozliczeniowego. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
13. Jeżeli podmiot, o którym mowa w ust. 1, wykaże, że nieusunięcie braków
lub uchybień w terminie, o którym mowa w ust. 9, nastąpiło wskutek zdarzeń lub
okoliczności, którym podmiot ten nie mógł zapobiec, i jednocześnie usunie te braki
lub uchybienia, minister właściwy do spraw klimatu umarza postępowanie,
o którym mowa w ust. 12.
14. Okresem sprawozdawczym jest okres rozpoczynający się z dniem 1 lipca
i kończący się dnia 30 czerwca następnego roku.
15. Sprawozdanie rzeczowo-finansowe sporządza się w postaci papierowej
i postaci elektronicznej umożliwiającej elektroniczne przetwarzanie zawartych
w nim danych na formularzu według wzoru określonego na podstawie
art. 36 ust. 6 pkt 2.
11.03.2020
©Telksinoe s. 39/118
16. Sprawozdanie rzeczowo-finansowe zawiera w szczególności:
1) charakterystykę zadania inwestycyjnego z podaniem zatwierdzonego
wskaźnika lub wskaźników zgodności, o których mowa w art. 32 ust. 8;
2) harmonogram rzeczowo-finansowy realizacji zadania inwestycyjnego;
3) zestawienie planowanych źródeł finansowania zadania inwestycyjnego,
w tym źródeł finansowania ze środków krajowych i Unii Europejskiej,
stanowiących pomoc publiczną;
4) zestawienie rzeczowych elementów zadania inwestycyjnego zrealizowanych
w okresie sprawozdawczym;
5) zestawienie poniesionych kosztów inwestycyjnych netto, tj. kosztów
pomniejszonych o wartość podatku od towarów i usług, przed potrąceniem
innych podatków i opłat, z wyszczególnieniem kosztów:
a) związanych ze spełnieniem obowiązków wynikających z przepisów
dotyczących emisji przemysłowych, z wyjątkiem kosztów
sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną,
b) związanych ze spełnieniem obowiązków wynikających z przepisów
dotyczących promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych,
z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc
publiczną,
c) sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną;
6) informacje o wykorzystaniu nadwyżki kosztów inwestycyjnych, o których
mowa w art. 38 ust. 3;
7) zestawienie protokołów z kontroli realizacji zadania inwestycyjnego
przeprowadzonych przez organy nadzoru budowlanego w okresie
sprawozdawczym, z uwzględnieniem uwag i zastrzeżeń organów
przeprowadzających kontrolę oraz sposobu realizacji zaleceń pokontrolnych;
8) wartość kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację zadania
inwestycyjnego kwalifikowanych do zbilansowania z wartością planowanych
do przydzielenia uprawnień do emisji;
9) wykaz instalacji wytwarzających energię elektryczną, którym zostaną wydane
uprawnienia do emisji w związku z poniesieniem kosztów inwestycyjnych na
realizację danego zadania, wraz z liczbą uprawień do emisji dla
poszczególnych instalacji.
11.03.2020
©Telksinoe s. 40/118
17. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przechowuje dokumentację
związaną z realizacją tego zadania przez okres 10 lat od dnia wydania uprawnień
do emisji na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii oraz udostępnia tę
dokumentację na wezwanie ministra właściwego do spraw klimatu.
18. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne dokonuje aktualizacji
harmonogramu rzeczowo-finansowego, w przypadku zmian w realizacji tego
zadania, które będą miały wpływ na termin zakończenia jego realizacji.
Art. 35. 1. Koszty inwestycyjne poniesione na realizację zadań
inwestycyjnych związanych ze spełnieniem obowiązków wynikających
z przepisów dotyczących promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych,
z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną,
mogą zostać wykorzystane do zbilansowania z wartością planowanych do
przydzielenia uprawnień do emisji po przekroczeniu przez Rzeczpospolitą Polską
15% krajowego celu ogólnego w zakresie udziału energii ze źródeł odnawialnych
w końcowym zużyciu energii brutto. Udział energii ze źródeł odnawialnych
w końcowym zużyciu energii brutto ustala się na podstawie wyników badań
statystycznych statystyki publicznej gromadzonych zgodnie z przepisami
wydawanymi na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce
publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 649, 730 i 2294).
2. Koszty inwestycyjne wyraża się w złotych w cenach z 2010 r.
z uwzględnieniem wskaźników cen nakładów inwestycyjnych ustalanych na
podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłaszanego na
podstawie art. 15 ust. 5b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865, z późn. zm.12)) za rok poprzedzający
koniec okresu sprawozdawczego.
3. Koszty inwestycyjne ponoszone w walutach obcych podlegają przeliczeniu
na złote zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.
Art. 36. 1. Sprawozdanie rzeczowo-finansowe jest weryfikowane przez
biegłego rewidenta, o którym mowa w ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych
12)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1018,
1309, 1358, 1495, 1571, 1572, 1649, 1655, 1751, 1798, 1978, 2020, 2200 i 2217.
11.03.2020
©Telksinoe s. 41/118
rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U. z 2019 r.
poz. 1421, 1571, 2200 i 2217).
2. Biegły rewident w ramach weryfikacji sprawozdania rzeczowo-
-finansowego sporządza opinię, w której poświadcza wysokość poniesionych
kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością
planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji, z uwzględnieniem realizacji
rzeczowych elementów zadania inwestycyjnego.
3. Kosztami inwestycyjnymi kwalifikowanymi do zbilansowania z wartością
planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji są koszty inwestycyjne netto
poniesione na realizację zadania inwestycyjnego ujętego w krajowym planie
inwestycyjnym pomniejszone o wartość kosztów finansowanych ze źródeł
stanowiących pomoc publiczną, a także o wartość finansowanych z innych źródeł
kosztów poniesionych w związku ze spełnianiem obowiązków wynikających
z przepisów dotyczących emisji przemysłowych oraz przepisów dotyczących
promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, z zastrzeżeniem art. 35
ust. 1. Przez koszty inwestycyjne netto należy rozumieć koszty pomniejszone
o wartość podatku od towarów i usług, ale przed potrąceniem innych podatków
i opłat.
3a. Kwota kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację danego
zadania inwestycyjnego ujętego w krajowym planie inwestycyjnym
kwalifikowanych do zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia
uprawnień do emisji nie może przekroczyć całkowitej kwoty kosztów
inwestycyjnych planowanej do poniesienia na to zadanie inwestycyjne według
krajowego planu inwestycyjnego, pomniejszonej o kwoty kosztów określonych
w art. 30 ust. 2 pkt 4–6.
4. Opinia biegłego rewidenta sporządzona w języku polskim jest składana
wraz z tłumaczeniem tej opinii przez tłumacza przysięgłego na język angielski.
Opinię biegłego rewidenta sporządza się na formularzu według wzoru określonego
na podstawie ust. 6 pkt 3.
5. Koszty weryfikacji sprawozdania rzeczowo-finansowego oraz koszty
tłumaczenia opinii biegłego rewidenta przez tłumacza przysięgłego ponosi podmiot
realizujący zadanie inwestycyjne.
11.03.2020
©Telksinoe s. 42/118
6. Minister właściwy do spraw klimatu określi i zamieści w Biuletynie
Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra
wzory:
1) formularza wniosku o zatwierdzenie odpowiedniego dla realizacji danego
zadania inwestycyjnego wskaźnika lub wskaźników zgodności, o których
mowa w art. 32 ust. 4,
2) formularza sprawozdania rzeczowo-finansowego,
3) formularza opinii biegłego rewidenta, o której mowa w ust. 2,
4) formularza informacji, o której mowa w art. 34 ust. 2,
5) formularza informacji, o której mowa w art. 38 ust. 6a,
6) formularza zbiorczego zestawienia,
7) formularza korekty wartości wydanych uprawnień do emisji, o której mowa
w art. 40a ust. 4
– z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia jednolitego standardu przekazywanych
informacji, specyfiki zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie
inwestycyjnym oraz potrzeby prawidłowego monitorowania ich realizacji, a także
potrzeby zapewnienia zgodności pomocy publicznej z warunkami jej
dopuszczalności.
Art. 37. 1. Zadania inwestycyjne realizowane przez operatora systemu
przesyłowego gazowego albo systemu przesyłowego elektroenergetycznego mogą
być współfinansowane przez prowadzącego instalację wytwarzającą energię
elektryczną lub grupę kapitałową, do której należy prowadzący instalację
wytwarzającą energię elektryczną.
2. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną lub grupa
kapitałowa, do której należy prowadzący instalację wytwarzającą energię
elektryczną, za współfinansowanie, o którym mowa w ust. 1, uzyskuje uprawnienia
do emisji wydane w związku z rozliczeniem kosztów inwestycyjnych poniesionych
na realizację zadania inwestycyjnego.
3. Operator systemu przesyłowego ogłasza na swojej stronie internetowej
ogólne warunki współfinansowania zadania inwestycyjnego oraz zamieszcza wzór
umowy na współfinansowanie tego zadania.
11.03.2020
©Telksinoe s. 43/118
4. Ogólne warunki współfinansowania zadania inwestycyjnego określają
w szczególności przedmiot zadania inwestycyjnego ujętego w krajowym planie
inwestycyjnym wraz z harmonogramem realizacji tego zadania.
5. Operator systemu przesyłowego gazowego albo systemu przesyłowego
elektroenergetycznego po zawarciu umowy na współfinansowanie jest obowiązany
niezwłocznie przekazać kopię tej umowy ministrowi właściwemu do spraw
klimatu.
Art. 38. 1. Uprawnienia do emisji są wydawane instalacjom wytwarzającym
energię elektryczną w liczbie stanowiącej równowartość poświadczonej
w sprawozdaniu rzeczowo-finansowym wysokości poniesionych kosztów
inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością uprawnień do
emisji, jednak nie większej niż liczba uprawnień do emisji planowanych do
przydzielenia tej instalacji na dany rok w przepisach wydanych na podstawie art. 29
ust. 1.
2. Wartość uprawnień do emisji, które mają być wydane na dany rok, ustala
się na podstawie jednostkowej ceny uprawnienia do emisji określonej
w Komunikacie Komisji nr 2011/C 99/03 według kursu euro, który wyniósł 4 zł.
3. W przypadku gdy poświadczona w sprawozdaniu rzeczowo-finansowym
wysokość poniesionych kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do
zbilansowania z wartością uprawnień do emisji jest wyższa niż wartość uprawnień
do emisji planowanych do przydzielenia instalacji na dany rok w przepisach
wydanych na podstawie art. 29 ust. 1, nadwyżka kosztów inwestycyjnych może
zostać wykorzystana do zbilansowania z wartością uprawnień do emisji
w następnych latach okresu rozliczeniowego, jednak nie później niż do dnia
28 lutego 2020 r.
4. W przypadku gdy poświadczona w sprawozdaniu rzeczowo-finansowym
wysokość poniesionych kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do
zbilansowania z wartością uprawnień do emisji jest niższa niż wartość uprawnień
do emisji planowanych do przydzielenia instalacji na dany rok w przepisach
wydanych na podstawie art. 29 ust. 1, uprawnienia do emisji, w liczbie która
stanowi różnicę między liczbą uprawnień do emisji planowaną do przydzielenia na
dany rok a liczbą uprawnień do emisji wydanych w tym roku instalacji, przenosi
11.03.2020
©Telksinoe s. 44/118
się na następne lata, nie dłużej jednak niż na 4 lata i nie później niż do dnia
28 lutego 2020 r.
5. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne jest obowiązany przedłożyć
ministrowi właściwemu do spraw klimatu informację, w postaci elektronicznej
opatrzoną kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo postaci papierowej,
o terminie zaprzestania realizacji tego zadania albo o terminie jego zakończenia,
nie później niż po upływie 21 dni od dnia zaprzestania realizacji zadania
inwestycyjnego albo dnia jego zakończenia.
6. (uchylony)
6a. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przedkłada ministrowi
właściwemu do spraw klimatu informację o zmianie mocy wytwórczej instalacji
wytwarzającej energię elektryczną w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia
realizacji zadania. Informację przedkłada się w postaci elektronicznej opatrzonej
kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo postaci papierowej.
7. (uchylony)
Art. 39. 1. Łączna wartość pomocy publicznej udzielonej w formie
uprawnień do emisji na realizację danego zadania inwestycyjnego wraz z inną
pomocą publiczną i pomocą de minimis nie może przekroczyć 100% wartości
kosztów kwalifikowanych.
2. (uchylony)
3. (uchylony)
4. (uchylony)
5. (uchylony)
6. (uchylony)
7. (uchylony)
Art. 40. 1. Minister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję w sprawie
zwrotu przez beneficjenta pomocy publicznej równowartości uprawnień do emisji
wydanych w związku z realizacją danego zadania inwestycyjnego, określając
kwotę podlegającą zwrotowi wraz z terminem jej zwrotu, w przypadku gdy
podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie
inwestycyjnym:
1) nie osiągnął zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności
określonych w decyzji, o której mowa w art. 32 ust. 8, lub
11.03.2020
©Telksinoe s. 45/118
2) otrzymał decyzję odmawiającą zatwierdzenia proponowanego wskaźnika lub
wskaźników zgodności, lub
3) nie złożył wniosku, o którym mowa w art. 32 ust. 4, lub
4) zaprzestał realizacji tego zadania, lub
5) otrzymał uprawnienia do emisji, których równowartość wraz z inną pomocą
publiczną i pomocą de minimis powoduje przekroczenie, o którym mowa
w art. 39 ust. 1.
2. Minister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję, o której mowa
w ust. 1, także w przypadku gdy wartość wydanych uprawnień do emisji
w związku z realizacją zadania inwestycyjnego, którego realizacji zaprzestano albo
którego realizacja nie doprowadziła do osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub
wskaźników zgodności, jest wyższa niż wysokość kosztów inwestycyjnych
kwalifikowanych do zbilansowania poniesionych w związku z realizacją innych
zadań inwestycyjnych, o których mowa w art. 40a ust. 1.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, beneficjent pomocy publicznej
zwraca równowartość uprawnień do emisji stanowiących różnicę pomiędzy
wydanymi a zbilansowanymi uprawnieniami do emisji.
4. Kwota podlegająca zwrotowi stanowi równowartość uprawnień do emisji
podlegających zwrotowi obliczoną przy uwzględnieniu jednostkowej ceny
uprawnienia do emisji, która odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji
notowanej na giełdach ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu,
w którym realizowany był obrót uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień
wydania uprawnień do emisji na rachunek prowadzącego instalację, powiększoną
o odsetki, o których mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589
z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania
art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Tekst mający znaczenie dla
EOG) (Dz. Urz. UE L 248 z 24.09.2015, str. 9), obliczone z zastosowaniem stopy
zwrotu pomocy określonej zgodnie z rozdziałem V rozporządzenia Komisji (WE)
nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady
(UE) 2015/1589 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 140 z 30.04.2004, str. 1,
11.03.2020
©Telksinoe s. 46/118
z późn. zm.13) – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 8, t. 4, str. 3)
w przeliczeniu na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy
Bank Polski w dniu poprzedzającym dzień wydania decyzji.
5. Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której
mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.
6. Do kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu
III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
7. Kwota, o której mowa w ust. 4, podlega egzekucji administracyjnej
w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
Art. 40a. 1. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne, którego realizacji
zaprzestano albo którego realizacja nie doprowadziła do osiągnięcia
zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności, może wystąpić do ministra
właściwego do spraw klimatu z wnioskiem o wyrażenie zgody na zbilansowanie
wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi poniesionymi
na realizację innych zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie
inwestycyjnym.
2. Wniosek zawiera:
1) przyczyny zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego albo nieosiągnięcia
zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności;
2) liczbę oraz wartość wydanych uprawnień do emisji w związku z realizacją
zadania inwestycyjnego, którego realizacji zaprzestano albo którego realizacja
nie doprowadziła do osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników
zgodności, w podziale na poszczególne okresy sprawozdawcze oraz
instalacje;
3) liczbę oraz wartość wydanych uprawnień do emisji, które będą bilansowane
kosztami inwestycyjnymi innych zadań inwestycyjnych, o których mowa
w ust. 1, w podziale na poszczególne okresy sprawozdawcze oraz instalacje.
13)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 302 z 01.11.2006,
str. 10, Dz. Urz. UE L 407 z 20.12.2006, str. 1, Dz. Urz. UE L 82 z 25.03.2008, str. 1, Dz. Urz.
UE L 313 z 22.11.2008, str. 1, Dz. Urz. UE L 81 z 27.03.2009, str. 15, Dz. Urz. UE L 308
z 24.11.2009, str. 5, Dz. Urz. UE L 109 z 12.04.2014, str. 14, Dz. Urz. UE L 325 z 10.12.2015,
str. 1, Dz. Urz. UE L 51 z 26.02.2016, str. 1 i Dz. Urz. UE L 327 z 02.12.2016, str. 19.
11.03.2020
©Telksinoe s. 47/118
3. Wartość wydanych uprawnień do emisji, o których mowa w ust. 2 pkt 3,
ustala się w sposób określony w art. 38 ust. 2.
4. W celu zbilansowania wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami
inwestycyjnymi poniesionymi w związku z realizacją innych zadań
inwestycyjnych, o których mowa w ust. 1, podmiot realizujący zadanie
inwestycyjne dołącza do wniosku zweryfikowane sprawozdanie rzeczowo-
-finansowe albo korektę wartości wydanych uprawnień do emisji bilansowanych
kosztami inwestycyjnymi poniesionymi w związku z realizacją innych zadań
inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym oraz zbiorcze
zestawienie lub jego korektę. Korektę wartości wydanych uprawnień do emisji
sporządza się na formularzu według wzoru określonego na podstawie
art. 36 ust. 6 pkt 7.
5. Minister właściwy do spraw klimatu wyraża, w drodze decyzji, zgodę na
zbilansowanie wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi
poniesionymi w związku z realizacją przez ten podmiot innych zadań
inwestycyjnych, o których mowa w ust. 1.
6. W przypadku złożenia wniosku postępowanie, o którym mowa
w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub 4, zawiesza się do dnia rozstrzygnięcia wniosku.
7. Po wyrażeniu zgody, o której mowa w ust. 5, postępowanie, o którym
mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub 4, umarza się.
8. Po wyrażeniu zgody, o której mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw
klimatu przekazuje niezwłocznie Komisji Europejskiej oraz Krajowemu ośrodkowi
kopie dokumentów, o których mowa w ust. 4.
9. Umorzenie postępowania, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub 4, nie
stanowi przeszkody do wszczęcia nowego postępowania w tym przedmiocie
w przypadku, gdy:
1) podmiot realizujący inne zadanie inwestycyjne, o którym mowa w ust. 1,
zaprzestanie jego realizacji lub nie osiągnie zatwierdzonego wskaźnika lub
wskaźników zgodności w odniesieniu do nowego zadania inwestycyjnego lub
2) Komisja Europejska wyrazi sprzeciw wobec zbilansowania wartości
wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi poniesionymi
w związku z realizacją przez ten podmiot innych zadań inwestycyjnych,
o których mowa w ust. 1.
11.03.2020
©Telksinoe s. 48/118
10. W przypadku o którym mowa w ust. 9 pkt 2, minister właściwy do spraw
klimatu stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w ust. 5.
Art. 40b. Na wniosek podmiotu realizującego więcej niż jedno zadanie
inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym minister właściwy do spraw
klimatu może, uwzględniając charakter zadania inwestycyjnego ujętego
w krajowym planie inwestycyjnym, którego dotyczy wniosek, oraz efekt
ekologiczny wynikający z realizacji zadań inwestycyjnych przez wnioskodawcę,
wyrazić zgodę na zbilansowanie wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami
inwestycyjnymi poniesionymi w związku z realizacją innych zadań
inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym. Przepisy art. 40a
stosuje się odpowiednio.
Art. 41. 1. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Komisji
Europejskiej w celu akceptacji wykaz instalacji wytwarzających energię
elektryczną wraz z liczbą uprawnień do emisji, które są planowane do wydania tym
instalacjom w danym roku okresu rozliczeniowego.
2. Minister właściwy do spraw klimatu, po zaakceptowaniu przez Komisję
Europejską wykazu, o którym mowa w ust. 1, ogłasza w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację
o liczbie uprawnień do emisji, które w danym roku okresu rozliczeniowego zostaną
wydane instalacjom wytwarzającym energię elektryczną.
3. Uprawnienia do emisji wydaje się na rachunek posiadania operatora
w rejestrze Unii w liczbie określonej w informacji, o której mowa w ust. 2.
Art. 42. 1. Krajowy ośrodek sporządza corocznie raport z realizacji zadań
inwestycyjnych na podstawie danych i informacji zawartych w sprawozdaniach
rzeczowo-finansowych i przekazuje go ministrowi właściwemu do spraw klimatu
w terminie do dnia 30 listopada każdego roku.
2. Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw energii zatwierdza raport z realizacji zadań inwestycyjnych
ujętych w krajowym planie inwestycyjnym.
3. Minister właściwy do spraw klimatu przedkłada raport, o którym mowa
w ust. 2, Komisji Europejskiej.
11.03.2020
©Telksinoe s. 49/118
4. Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza raport, o którym mowa
w ust. 2, uwzględniając poufność informacji stanowiących tajemnicę
przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu
nieuczciwej konkurencji, w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra.
Art. 43. Krajowy ośrodek przekazuje sprawozdania albo informacje,
o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu
w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 362 oraz z 2019
r. poz. 730 i 1063) na zasadach i w trybie przepisów wydanych na podstawie art. 32
ust. 11 i art. 35 pkt 1 tej ustawy.
Art. 44. Minister właściwy do spraw klimatu może przedłożyć Komisji
Europejskiej na 2 lata przed zakończeniem okresu rozliczeniowego wniosek
o wydłużenie okresu, w którym mogą być przydzielone uprawnienia do emisji na
zasadach określonych w niniejszym rozdziale.
Rozdział 7
Przydział uprawnień do emisji operatorom statków powietrznych
Art. 45. Uprawnienia do emisji przydzielane operatorom statków
powietrznych na podstawie przepisów niniejszego rozdziału są uprawnieniami do
emisji lotniczych, o których mowa w art. 3 pkt 7 rozporządzenia Komisji (UE)
nr 389/2013.
Art. 46. 1. Operator statku powietrznego składa do ministra właściwego do
spraw klimatu wniosek o przydział uprawnień do emisji, nie później niż na
21 miesięcy przed dniem rozpoczęcia okresu rozliczeniowego. Wniosek złożony
po upływie tego terminu pozostawia się bez rozpatrzenia.
2. Wniosek o przydział uprawnień do emisji podlega opłacie rejestracyjnej
w wysokości 500 zł. Opłata jest wnoszona na rachunek urzędu obsługującego
ministra właściwego do spraw klimatu i stanowi dochód budżetu państwa.
3. Wniosek o przydział uprawnień do emisji zawiera:
1) nazwę operatora statku powietrznego oraz oznaczenie jego adresu miejsca
zamieszkania albo adresu siedziby;
2) oznaczenie okresu rozliczeniowego, którego dotyczy wniosek.
11.03.2020
©Telksinoe s. 50/118
4. Do wniosku o przydział uprawnień do emisji dołącza się:
1) dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej;
2) raport dotyczący tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji
lotniczych, o którym mowa w art. 67 rozporządzenia Komisji (UE)
nr 601/2012, oraz sprawozdanie z weryfikacji tego raportu.
5. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów
formalnych, o których mowa w ust. 3 i 4, minister właściwy do spraw klimatu
wzywa operatora statku powietrznego do usunięcia braków w terminie 14 dni od
dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
6. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje wnioski o przydział
uprawnień do emisji do Komisji Europejskiej, nie później niż na 18 miesięcy przed
dniem rozpoczęcia okresu rozliczeniowego.
7. Minister właściwy do spraw klimatu, zgodnie z decyzją Komisji
Europejskiej wydaną na podstawie art. 3e ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE,
w terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia przez Komisję Europejską tej decyzji,
oblicza:
1) całkowitą liczbę uprawnień do emisji przydzielonych na okres rozliczeniowy
operatorowi statku powietrznego, którego wniosek o przydział uprawnień do
emisji został przekazany do Komisji Europejskiej, mnożąc liczbę
tonokilometrów podanych w tym wniosku przez wartość wzorca
porównawczego ustalonego w decyzji;
2) liczbę uprawnień do emisji przydzielonych na każdy rok okresu
rozliczeniowego operatorowi statku powietrznego, którego wniosek
o przydział uprawnień do emisji został przekazany do Komisji Europejskiej,
dzieląc całkowitą liczbę uprawnień do emisji, obliczoną zgodnie z pkt 1, przez
liczbę lat okresu rozliczeniowego.
8. Całkowita liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków
powietrznych oraz liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków
powietrznych na każdy rok okresu rozliczeniowego podlegają zmniejszeniu
proporcjonalnie do ograniczenia obowiązku rozliczenia emisji z operacji lotniczych
wynikającego z art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniającego dyrektywę 2003/87/WE
w celu utrzymania obecnych ograniczeń zakresu zastosowania w odniesieniu do
11.03.2020
©Telksinoe s. 51/118
działań lotniczych i w celu przygotowania wdrożenia globalnego środka
rynkowego po 2021 r. (Dz. Urz. UE L 350 z 29.12.2017, str. 7), zwanego dalej
„rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392”.
9. Liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków
powietrznych na każdy rok okresu rozliczeniowego, począwszy od dnia 1 stycznia
2021 r. podlega corocznie dostosowaniu za pomocą współczynnika liniowego,
w sposób, o którym mowa w art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392.
Art. 47. 1. Operator statku powietrznego może wystąpić z wnioskiem
o przydział uprawnień do emisji z rezerwy, z której przydziela się uprawnienia do
emisji dla operatorów statków powietrznych, zwanej dalej „specjalną rezerwą”.
2. Uprawnienia do emisji ze specjalnej rezerwy przydziela się operatorowi
statku powietrznego, w przypadku gdy:
1) rozpoczęcie wykonywania operacji lotniczych objętych systemem nastąpiło
po zakończeniu roku monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, i ich
wykonywanie nie stanowi kontynuacji operacji lotniczych wykonywanych
uprzednio przez innego operatora statku powietrznego albo
2) średnioroczny wzrost liczby tonokilometrów między rokiem monitorowania,
o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego
wynosi ponad 18%, pod warunkiem że nie jest on następstwem operacji
lotniczych wykonywanych uprzednio przez innego operatora statku
powietrznego.
3. Liczba uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy przydzielonych
operatorowi statku powietrznego, który spełnia przesłankę, o której mowa w ust. 2
pkt 2, nie może przekroczyć 1 000 000 uprawnień do emisji w okresie
rozliczeniowym.
4. Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy składa się
do ministra właściwego do spraw klimatu nie później niż do dnia 30 czerwca
w trzecim roku okresu rozliczeniowego. Wniosek złożony po upływie tego terminu
pozostawia się bez rozpatrzenia.
5. Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy podlega
opłacie rejestracyjnej w wysokości 500 zł. Opłata jest wnoszona na rachunek
11.03.2020
©Telksinoe s. 52/118
urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw klimatu i stanowi dochód
budżetu państwa.
6. Do wniosku o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy stosuje
się art. 46 ust. 3.
7. Do wniosku o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy dołącza
się:
1) dowody potwierdzające spełnienie przez operatora statku powietrznego
przesłanki, o której mowa w ust. 2 pkt 1 albo pkt 2;
2) dowód wniesienia opłaty rejestracyjnej;
3) raport dotyczący tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji
lotniczych, o którym mowa w art. 67 rozporządzenia Komisji (UE)
nr 601/2012, oraz sprawozdanie z weryfikacji tego raportu.
8. Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy złożony
przez operatora statku powietrznego spełniającego przesłankę, o której mowa
w ust. 2 pkt 2, zawiera dodatkowo informacje o:
1) procentowym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora
statku powietrznego między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81
ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego;
2) całkowitym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora
statku powietrznego między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81
ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego;
3) całkowitym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora
statku powietrznego między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81
ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego, przekraczającym 18%.
9. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy nie
spełnia wymogów formalnych, o których mowa w ust. 6–8, minister właściwy do
spraw klimatu wzywa operatora statku powietrznego do usunięcia braków
w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia
wniosku bez rozpatrzenia.
10. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje do Komisji Europejskiej
wnioski o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy nie później niż do
dnia 31 grudnia w trzecim roku okresu rozliczeniowego.
11.03.2020
©Telksinoe s. 53/118
11. Minister właściwy do spraw klimatu, zgodnie z decyzją Komisji
Europejskiej wydaną na podstawie art. 3f ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE,
w terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia przez Komisję Europejską tej decyzji,
oblicza:
1) całkowitą liczbę uprawnień do emisji przydzielonych ze specjalnej rezerwy
na dany okres rozliczeniowy operatorowi statku powietrznego, którego
wniosek o przydzielenie uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy został
przekazany do Komisji Europejskiej;
2) liczbę uprawnień do emisji przydzielonych ze specjalnej rezerwy na każdy rok
okresu rozliczeniowego operatorowi statku powietrznego, którego wniosek
o przydzielenie uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy został przekazany
do Komisji Europejskiej, dzieląc całkowitą liczbę uprawnień do emisji,
o której mowa w pkt 1, przez liczbę lat pozostałych do końca okresu
rozliczeniowego.
12. Obliczenie całkowitej liczby uprawnień do emisji, o której mowa
w ust. 11 pkt 1, następuje przez pomnożenie wartości wzorca porównawczego
ustalonego w decyzji Komisji Europejskiej wydanej na podstawie art. 3f
ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE przez:
1) liczbę tonokilometrów wskazaną we wniosku o przydzielenie uprawnień do
emisji ze specjalnej rezerwy w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1;
2) liczbę tonokilometrów przekraczającą procentowy wzrost, o którym mowa
w ust. 2 pkt 2, w przypadku, o którym mowa w tym przepisie.
13. Całkowita liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków
powietrznych oraz liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków
powietrznych ze specjalnej rezerwy na każdy rok okresu rozliczeniowego podlegają
zmniejszeniu proporcjonalnie do ograniczenia obowiązku rozliczenia emisji
z operacji lotniczych wynikającego z art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392.
14. Liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków
powietrznych ze specjalnej rezerwy na każdy rok okresu rozliczeniowego, o której
mowa w ust. 11 pkt 2, począwszy od dnia 1 stycznia 2021 r. podlega corocznie
dostosowaniu za pomocą współczynnika liniowego, w sposób, o którym mowa
11.03.2020
©Telksinoe s. 54/118
w art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
2017/2392.
Art. 48. 1. Minister właściwy do spraw klimatu po dokonaniu obliczeń,
o których mowa w art. 46 ust. 7–9 i art. 47 ust. 11, 13 i 14, ogłasza w Biuletynie
Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra
i przekazuje do Krajowego ośrodka informacje o:
1) całkowitej liczbie uprawnień do emisji przyznanych na okres rozliczeniowy
operatorowi statku powietrznego;
2) liczbie uprawnień do emisji przyznanych operatorowi statku powietrznego na
każdy rok okresu rozliczeniowego.
2. Uprawnienia do emisji są wydawane operatorowi statku powietrznego,
w terminie do dnia 28 lutego każdego roku, w liczbie, jaka została określona
w informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2.
Rozdział 8
Aukcje uprawnień do emisji
Art. 49. 1. Liczbę uprawnień do emisji przeznaczonych do sprzedaży
w drodze aukcji określa i ogłasza Komisja Europejska, zgodnie z art. 10 oraz
art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010.
2. Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji
stanowią dochód budżetu państwa.
2a. Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji,
o których mowa w art. 27 ust. 3 zdanie drugie, przekazuje się w wysokości:
1) 20% na wyodrębnione subkonto, o którym mowa w art. 23 ust. 1a ustawy
z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych
i innych substancji;
2) 80% do Funduszu Wypłaty Różnicy Ceny, o którym mowa w art. 11 ust. 1
ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2538 oraz z 2019 r. poz. 412, 1210,
1495 i 1532).
2b. Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji,
w wysokości 8 000 000 zł, stanowią przychód Narodowego Funduszu.
11.03.2020
©Telksinoe s. 55/118
2c. 25% środków uzyskanych ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do
emisji, z wyłączeniem środków, o których mowa w ust. 2a, począwszy od dnia
1 stycznia 2020 r., nie więcej niż 1766,9 mln zł w 2020 r. i nie więcej niż
988,18 mln zł w 2021 r., przekazuje się do Funduszu Rekompensat Pośrednich
Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r.
o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych (Dz. U.
poz. 1532).
3. Zasady sprzedaży uprawnień do emisji w drodze aukcji określa
rozporządzenie Komisji (UE) nr 1031/2010.
4. Krajowy ośrodek pełni funkcję prowadzącego aukcję w rozumieniu art. 3
pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) 1031/2010.
5. Uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do uprawnień do
emisji sprzedawanych w drodze aukcji wykonuje minister właściwy do spraw
klimatu.
6. Co najmniej połowę środków pieniężnych uzyskanych z aukcji uprawnień
do emisji ogólnych w danym roku kalendarzowym lub ich równowartość
przeznacza się przynajmniej na jeden spośród następujących celów:
1) redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz
Globalnego Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej
oraz na rzecz Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na
konferencji w sprawie zmian klimatu w Poznaniu (COP 14 i COP/MOP 4),
adaptację do skutków zmian klimatu oraz finansowanie prac badawczo-
-rozwojowych oraz projektów demonstracyjnych w zakresie zmniejszenia
emisji i adaptacji do skutków zmian klimatu, w tym udział w inicjatywach
realizowanych w ramach europejskiego strategicznego planu w dziedzinie
technologii energetycznych i Europejskich Platform Technologicznych;
2) rozwój energii ze źródeł odnawialnych w celu realizacji zobowiązania Unii
Europejskiej dotyczącego energii ze źródeł odnawialnych, jak również rozwój
innych technologii przyczyniających się do przejścia do bezpiecznej
i zrównoważonej gospodarki niskoemisyjnej oraz pomoc w realizacji
zobowiązania Unii Europejskiej dotyczącego zwiększenia efektywności
energetycznej do poziomu ustalonego w przepisach prawa Unii Europejskiej;
11.03.2020
©Telksinoe s. 56/118
3) unikanie wylesiania oraz zwiększenie zalesiania i ponownego zalesiania
w krajach rozwijających się, które ratyfikowały Ramową konwencję
Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzoną w Nowym
Jorku dnia 9 maja 1992 r. (Dz. U. z 1996 r. poz. 238); transfer technologii
i ułatwienie adaptacji do niekorzystnych skutków zmian klimatu w tych
krajach;
4) pochłanianie dwutlenku węgla (CO2) związane z zalesianiem oraz
antropogenicznymi działaniami z zakresu gospodarki leśnej w Unii
Europejskiej;
5) bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie
dwutlenku węgla (CO2), w szczególności pochodzącego z elektrowni
opalanych stałym paliwem kopalnym oraz z sektorów i podsektorów
przemysłu, również w krajach trzecich;
6) finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych
oraz publicznych środków transportu;
7) finansowanie badań i rozwoju w zakresie efektywności energetycznej oraz
czystych technologii w sektorach objętych systemem;
8) działania służące zwiększeniu efektywności energetycznej, finansowaniu
modernizacji i rozbudowy systemów sieci ciepłowniczych
i termomodernizacji budynków lub dostarczeniu wsparcia finansowego
w celu uwzględnienia aspektów społecznych w przypadku gospodarstw
domowych o niskich i średnich dochodach;
9) (uchylony)
10) pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem
systemem przez Krajowy ośrodek;
11) finansowanie działań w związku ze zmianami klimatu, w tym działań
związanych z przystosowaniem się do skutków tych zmian, w państwach
trzecich wrażliwych na skutki zmian klimatu;
12) wspieranie, we współpracy z partnerami społecznymi, nabywania
umiejętności i poszukiwania nowych miejsc pracy przez pracowników w celu
niwelowania skutków przejścia do gospodarki niskoemisyjnej,
w szczególności w regionach, których najbardziej dotyczy transformacja
miejsc pracy.
11.03.2020
©Telksinoe s. 57/118
6a. Środki pieniężne uzyskane z aukcji uprawnień do emisji lotniczych
w danym roku kalendarzowym lub ich równowartość przeznacza się przynajmniej
na jeden spośród następujących celów:
1) redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz
Globalnego Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej
oraz na rzecz Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na
konferencji w sprawie zmian klimatu w Poznaniu (COP14 i COP/MOP4),
adaptację do skutków zmian klimatu oraz finansowanie prac
badawczo-rozwojowych oraz projektów demonstracyjnych w zakresie
zmniejszenia emisji i adaptacji do skutków zmian klimatu, w tym udział
w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego strategicznego planu
w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich Platform
Technologicznych;
2) unikanie wylesiania;
3) finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych
oraz publicznych środków transportu;
4) finansowanie badań i rozwoju w zakresie łagodzenia zmian klimatu
i adaptacji do skutków tych zmian w dziedzinie aeronautyki i transportu
lotniczego;
5) pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem
systemem przez Krajowy ośrodek.
7. Za realizację zasady wyrażonej w ust. 6 uznaje się również stosowanie
polityk wsparcia podatkowego lub finansowego oraz polityk regulacyjnych
wywierających wpływ na wsparcie finansowe działań wymienionych w ust. 6.
Art. 50. 1. Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych przygotowuje corocznie sprawozdanie
dotyczące wykorzystania w poprzedzającym roku kalendarzowym środków
przeznaczonych na cele lub polityki, o których mowa w art. 49 ust. 6 i 7,
z zachowaniem wymagań określonych w art. 17 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie
mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów
cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym,
11.03.2020
©Telksinoe s. 58/118
mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylającego decyzję 280/2004/WE
(Dz. Urz. UE L 165 z 18.06.2013, str. 13).
2. Minister właściwy do spraw klimatu uzgadnia sprawozdanie, o którym
mowa w ust. 1, z członkami Rady Ministrów i przedstawia je do akceptacji Radzie
Ministrów. Po zaakceptowaniu sprawozdania przez Radę Ministrów, minister
właściwy do spraw klimatu przekazuje sprawozdanie, w terminie do dnia 31 lipca
każdego roku, Komisji Europejskiej.
3. W przypadku gdy wysokość wydatkowanych środków pieniężnych
w danym roku kalendarzowym nie osiągnęła minimalnego poziomu wynikającego
z art. 49 ust. 6 i 7, Rada Ministrów wskaże, w drodze uchwały, cele spośród
wymienionych w art. 49 ust. 6, na które w kolejnych latach zostaną wydatkowane
środki konieczne do osiągnięcia tego poziomu, biorąc pod uwagę potrzeby
związane z redukcją gazów cieplarnianych i ochroną środowiska.
4. Rada Ministrów podejmie uchwałę, o której mowa w ust. 3, nie później niż
przed rozpoczęciem prac nad projektem ustawy budżetowej na rok kolejny.
Rozdział 9
Zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych
Art. 51. Eksploatacja instalacji jest dozwolona wyłącznie po uzyskaniu
zezwolenia.
Art. 52. 1. Zezwolenie jest wydawane na wniosek prowadzącego instalację.
2. Zezwolenie wydaje odpowiednio organ właściwy do wydania pozwolenia
zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,
o którym mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska,
zwany dalej „organem właściwym do wydania zezwolenia”.
3. Zezwolenie wydaje się na czas nieoznaczony.
4. Na wniosek prowadzącego instalację zezwoleniem można objąć emisję
z jednej lub więcej instalacji położonych na terenie jednego zakładu.
Art. 53. 1. Wniosek o wydanie zezwolenia zawiera:
1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację oraz oznaczenie jego
adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby;
2) adres zakładu, na terenie którego jest położona instalacja;
3) informację o tytule prawnym do instalacji;
11.03.2020
©Telksinoe s. 59/118
4) informację o instalacji, stosowanych urządzeniach i technologiach oraz
charakterystykę techniczną źródeł powstawania i miejsca emisji;
5) informację o rodzaju prowadzonych działań w instalacji;
6) określenie rodzajów gazów cieplarnianych, które mają być objęte
zezwoleniem.
2. Do wniosku o wydanie zezwolenia dołącza się:
1) kopię pozwolenia zintegrowanego albo kopię pozwolenia na wprowadzanie
gazów lub pyłów do powietrza, jeżeli jego uzyskanie jest wymagane zgodnie
z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska,
z tym że kopii tych pozwoleń nie dołącza się, jeżeli zostały one wydane przez
organ właściwy do wydania zezwolenia lub organ ten je posiada;
2) streszczenie wniosku sporządzone w języku niespecjalistycznym;
3) plan monitorowania wielkości emisji, o którym mowa
w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, zwany dalej „planem
monitorowania wielkości emisji”, wraz z dokumentami uzupełniającymi i
informacjami, o których mowa w tym przepisie, w postaci papierowej
i postaci elektronicznej;
4) plan poboru próbek w przypadku, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia
Komisji (UE) nr 601/2012.
3. W przypadku instalacji o niskim poziomie emisji, o której mowa w art. 47
ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, do wniosku o wydanie
zezwolenia dołącza się:
1) dokumenty, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4;
2) dokumenty potwierdzające spełnianie co najmniej jednego z warunków,
o których mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012;
3) plan monitorowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 78 ust. 2,
w postaci papierowej i postaci elektronicznej.
4. Wniosek o wydanie zezwolenia oraz dokumenty, o których mowa
w ust. 2 pkt 3 i 4 oraz ust. 3 pkt 3, składa się w dwóch egzemplarzach.
Art. 54. 1. Zezwolenie zawiera:
1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację oraz oznaczenie jego
adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby;
2) adres zakładu, na terenie którego jest położona instalacja;
11.03.2020
©Telksinoe s. 60/118
3) określenie instalacji oraz charakterystykę techniczną źródeł powstawania
i miejsca emisji;
4) określenie rodzaju działalności prowadzonej w instalacji;
5) określenie rodzajów gazów cieplarnianych objętych zezwoleniem;
6) datę, od której obowiązuje plan monitorowania wielkości emisji, nie
wcześniejszą niż data złożenia wniosku o wydanie zezwolenia.
2. Organ właściwy do wydania zezwolenia, po zasięgnięciu opinii Krajowego
ośrodka, w zezwoleniu zatwierdza:
1) plan monitorowania wielkości emisji;
2) plan poboru próbek w przypadku, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia
Komisji (UE) nr 601/2012.
3. Przy zasięganiu opinii, o której mowa w ust. 2, nie stosuje się przepisu
art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego.
4. Krajowy ośrodek wydaje opinię, o której mowa w ust. 2, w terminie 30 dni
od dnia otrzymania kompletnego wniosku, o którym mowa w art. 53. Opinia jest
wydawana w postaci elektronicznej albo w postaci papierowej i zawiera ocenę
przedłożonego planu.
5. Brak wydania opinii w terminie, o którym mowa w ust. 4, uważa się za
wyrażenie opinii pozytywnej.
6. Plan monitorowania wielkości emisji lub plan poboru próbek stanowi
załącznik do zezwolenia.
7. Do zmiany zezwolenia przepisy ust. 2–6 stosuje się odpowiednio.
8. W przypadku zmiany planu monitorowania wielkości emisji z powodu
zmian niebędących istotnymi zmianami w rozumieniu art. 15 ust. 3 rozporządzenia
Komisji (UE) nr 601/2012, a także w przypadku zmian, o których mowa
w art. 55 ust. 1 pkt 2 i 3, Krajowy ośrodek nie wydaje opinii, o której mowa
w ust. 2. Kopię zmienionego planu monitorowania wielkości emisji organ
właściwy do wydania zezwolenia przekazuje niezwłocznie Krajowemu ośrodkowi.
Art. 55. 1. Prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić z wnioskiem
o zmianę zezwolenia w przypadku:
1) zmiany w instalacji skutkującej zmianą charakteru lub sposobu
funkcjonowania instalacji, która ma wpływ na poziom działalności;
11.03.2020
©Telksinoe s. 61/118
2) zmiany nazwy, pod którą prowadzący instalację prowadzi działalność;
3) zmiany prowadzącego instalację;
4) łączenia albo podziału instalacji;
5) zaistnienia zdarzenia powodującego konieczność zmiany planu
monitorowania wielkości emisji, jeżeli zmiana ta ma charakter zmiany istotnej
w rozumieniu art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012.
2. Prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę
zezwolenia w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia wystąpienia zmian lub
zdarzenia, o których mowa w ust. 1.
2a. Jeżeli w wyniku zmiany, o której mowa w ust. 1 pkt 1, nastąpiło znaczące
zwiększenie zdolności produkcyjnej w instalacji, o którym mowa w art. 69 ust. 2,
prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia
w terminie, o którym mowa w art. 67 ust. 3.
3. Do wniosku o zmianę zezwolenia przepisy art. 52 i art. 53 stosuje się
odpowiednio.
Art. 56. 1. Organ właściwy do wydania zezwolenia co najmniej raz na 5 lat
dokonuje analizy wydanego zezwolenia.
2. Jeżeli z przeprowadzonej analizy wynika potrzeba zmiany zezwolenia,
organ właściwy do wydania zezwolenia wszczyna z urzędu postępowanie
w sprawie zmiany zezwolenia.
3. Jeżeli zmiana, o której mowa w ust. 2, dotyczy planu monitorowania
wielkości emisji lub planu poboru próbek, organ wzywa prowadzącego instalację
do przedłożenia zmienionego planu monitorowania wielkości emisji lub planu
poboru próbek, wyznaczając termin na wykonanie tego obowiązku.
4. Krajowy ośrodek dokonuje analizy planu monitorowania lub planu poboru
próbek oraz informuje organ właściwy do wydania zezwolenia o stwierdzonych
nieprawidłowościach i przypadkach niezgodności z przepisami rozporządzenia
Komisji (UE) nr 601/2012. Przepisy art. 54 ust. 2–5 stosuje się odpowiednio.
5. Organ właściwy do wydania zezwolenia dokonuje oceny informacji,
o której mowa w ust. 4, i w przypadku stwierdzenia potrzeby zmiany zezwolenia,
wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia. Przepis
ust. 3 stosuje się odpowiednio.
11.03.2020
©Telksinoe s. 62/118
Art. 57. W przypadku zmiany, cofnięcia albo wygaśnięcia pozwolenia
zintegrowanego lub pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,
organ właściwy do wydania zezwolenia dokonuje analizy zezwolenia i jeżeli
w wyniku dokonanych ustaleń stwierdzi ustanie przesłanek uczestnictwa instalacji
w systemie albo potrzebę zmiany tego zezwolenia, wszczyna z urzędu
postępowanie w sprawie odpowiednio wygaśnięcia albo zmiany zezwolenia.
Art. 58. 1. Zezwolenie staje się bezprzedmiotowe, w przypadku gdy
instalacja przestała spełniać kryteria uczestnictwa w systemie lub w przypadku
określonym w art. 2 pkt 1 i 2.
2. Prowadzący instalację jest obowiązany poinformować, pismem w postaci
elektronicznej opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo
pismem w postaci papierowej, organ właściwy do wydania zezwolenia i Krajowy
ośrodek o wystąpieniu przypadku, o którym mowa w ust. 1, w terminie 21 dni od
dnia jego wystąpienia.
3. Organ właściwy do wydania zezwolenia stwierdza wygaśnięcie zezwolenia
i wskazuje dzień, w którym zezwolenie stało się bezprzedmiotowe.
4. Prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany do
rozliczenia wielkości emisji z tej instalacji.
5. W przypadku wygaśnięcia zezwolenia nie wydaje się uprawnień do emisji
przydzielonych na kolejne lata okresu rozliczeniowego w przepisach wydanych na
podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa
w art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11.
6. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora
w rejestrze Unii po roku, w którym zezwolenie stało się bezprzedmiotowe
podlegają zwrotowi. Przepisy art. 18 ust. 2–6 stosuje się odpowiednio.
7. Przepisów ust. 5 i 6 nie stosuje się w przypadku, gdy zezwolenie udzielone
instalacji stało się bezprzedmiotowe na skutek połączenia instalacji lub podziału
instalacji, jeżeli w wyniku tego połączenia lub podziału powstała instalacja objęta
systemem.
Art. 59. 1. Prowadzący instalację powstałą w wyniku połączenia lub podziału
jest obowiązany do przedłożenia Krajowemu ośrodkowi informacji i dokumentów,
11.03.2020
©Telksinoe s. 63/118
o których mowa w art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, do
końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło połączenie lub nastąpił podział.
2. Krajowy ośrodek ocenia informacje i dane dotyczące instalacji powstałej
w wyniku połączenia lub podziału instalacji, zgodnie z art. 25 ust. 3
i 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.
3. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu
informację o instalacjach powstałych w wyniku połączenia oraz podziału
i przypadającej każdej z tych instalacji liczbie uprawnień do emisji.
4. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Komisji Europejskiej
informację, o której mowa w ust. 3, w celu zaakceptowania propozycji połączenia
lub podziału uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom ulegającym
połączeniu lub podziałowi.
5. Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację
o zmianach w wykazie instalacji, w tym o instalacjach powstałych w wyniku
połączenia lub podziału i przypadającej każdej z tych instalacji liczbie uprawnień
do emisji.
6. Informacje, o których mowa w ust. 1, sporządza się na formularzu
dotyczącym połączenia lub podziału instalacji, dostępnym na stronie internetowej
Krajowego ośrodka.
Art. 60. 1. Jeżeli prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo
łączenia nie jest następcą prawnym prowadzącego instalację ulegającą podziałowi
albo łączeniu, prowadzący instalację ulegającą podziałowi albo łączeniu jest
obowiązany do przekazania prowadzącemu instalację powstałą w wyniku podziału
albo łączenia wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych do sporządzenia
raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, oraz
niezbędnych do sporządzenia informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1.
2. (uchylony)
3. (uchylony)
4. (uchylony)
5. (uchylony)
6. (uchylony)
7. (uchylony)
11.03.2020
©Telksinoe s. 64/118
8. (uchylony)
9. Prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia jest
obowiązany do rozliczenia wielkości emisji z instalacji powstałej w wyniku
podziału albo łączenia.
Art. 61. 1. Z dniem zbycia tytułu prawnego do instalacji zbywca tego tytułu
traci prawo do rozporządzania uprawnieniami do emisji przydzielonymi tej
instalacji.
2. Nabywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany zgłosić Krajowemu
ośrodkowi nabycie tego tytułu prawnego w terminie 21 dni od dnia nabycia.
2a. Na wniosek nabywcy tytułu prawnego do instalacji Krajowy ośrodek
zawiesza dostęp wszystkich upoważnionych przedstawicieli lub dodatkowych
upoważnionych przedstawicieli do rachunku w rejestrze Unii lub do procesów, do
których upoważniony przedstawiciel miał dostęp. Do wniosku dołącza się umowę
nabycia tytułu prawnego, jej kopię o poświadczonej zgodności z oryginałem lub
oświadczenie zbywcy tytułu prawnego o zbyciu tego tytułu na rzecz
wnioskodawcy.
3. Nabywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany do rozliczenia
wielkości emisji z tej instalacji.
4. Zbywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany do przekazania
nabywcy tego tytułu prawnego wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych
do sporządzenia raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3,
oraz niezbędnych do sporządzenia informacji, o której mowa w art. 64.
Art. 62. 1. Organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu
ośrodkowi i organowi Inspekcji kopie zezwolenia, zmiany zezwolenia, decyzji
w sprawie uchylenia zezwolenia lub stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia
w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a także w postaci
elektronicznej zatwierdzony plan monitorowania wielkości emisji oraz plan poboru
próbek, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012.
2. Kopie decyzji w sprawie uchylenia zezwolenia oraz decyzji stwierdzającej
wygaśnięcie zezwolenia przekazuje się także marszałkowi województwa, chyba że
organem właściwym do wydania zezwolenia jest marszałek województwa.
11.03.2020
©Telksinoe s. 65/118
Art. 63. 1. Organ Inspekcji wstrzymuje, w drodze decyzji, użytkowanie
instalacji eksploatowanej bez wymaganego zezwolenia.
2. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1,
wszczyna się z urzędu.
3. Po stwierdzeniu, że ustała przyczyna wstrzymania użytkowania instalacji,
organ Inspekcji na wniosek prowadzącego instalację wydaje decyzję, w której
uchyla decyzję o wstrzymaniu użytkowania instalacji i wyraża zgodę na podjęcie
użytkowania instalacji.
4. Organ Inspekcji przekazuje kopie decyzji, o których mowa w ust. 1 i 3,
Krajowemu ośrodkowi oraz organowi właściwemu do wydania zezwolenia
w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzje stały się ostateczne.
Art. 64. 1. Prowadzący instalację, której przydzielono uprawnienia do emisji
na zasadach określonych w rozdziałach 5, 5a, 10 i 11, przedkłada Krajowemu
ośrodkowi w terminie od dnia 15 listopada do dnia 31 grudnia każdego roku
informację o:
1) rzeczywistych lub planowanych zmianach zdolności produkcyjnej, zmianach
poziomu działalności oraz zmianach w działaniach w instalacji w danym roku
w podziale na podinstalacje albo
2) braku zmian w zakresie, o którym mowa w pkt 1.
2. Informację, o której mowa w ust. 1, przedkłada także podmiot prowadzący
instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia instalacji, na zasadach
określonych w art. 59.
3. Informację, o której mowa w ust. 1, wprowadza się do Krajowej bazy
o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji, o której mowa
w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami
gazów cieplarnianych i innych substancji, w sposób przewidziany dla raportu,
o którym mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy, wskazany w przepisach wydanych na
podstawie art. 7 ust. 7 tej ustawy.
4. (uchylony)
5. Jeżeli z informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, wynika, że rzeczywista
lub planowana zmiana zdolności produkcyjnej skutkuje znaczącym zwiększeniem
zdolności produkcyjnej, znaczącym zmniejszeniem zdolności produkcyjnej albo
11.03.2020
©Telksinoe s. 66/118
częściowym lub całkowitym zaprzestaniem działalności w instalacji, stosuje się
odpowiednio przepisy rozdziału 10 albo 11.
Art. 65. 1. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw
klimatu wykaz prowadzących instalacje, którzy w terminie nie dopełnili
obowiązku, o którym mowa w art. 64 ust. 1.
2. Minister właściwy do spraw klimatu poleca Krajowemu ośrodkowi
wstrzymanie wydania uprawnień do emisji przydzielonych na kolejny rok okresu
rozliczeniowego prowadzącemu instalację, który w terminie nie dopełnił
obowiązku, o którym mowa w art. 64 ust. 1, i ogłasza w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra wykaz
prowadzących instalacje, którym wstrzymano wydanie uprawnień do emisji.
3. Uprawnienia do emisji, których wydanie uległo wstrzymaniu, wydaje się,
jeżeli prowadzący instalację do dnia 1 lipca danego roku dopełni obowiązku,
o którym mowa w art. 64 ust. 1.
4. W przypadku gdy z informacji przekazanych przez Krajowy ośrodek
wynika, że prowadzący instalację nie przedłożył informacji w terminie określonym
w ust. 3, minister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję o niewydaniu
uprawnień do emisji przydzielonych instalacji na ten rok okresu rozliczeniowego
następujący po roku, za który nie została złożona informacja, o której mowa
w art. 64 ust. 1.
5. Kopię decyzji, o której mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw klimatu
przekazuje Krajowemu ośrodkowi w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta
stała się ostateczna.
6. Do wykonania decyzji, o której mowa w ust. 4, jest obowiązany Krajowy
ośrodek.
Art. 66. 1. Po otrzymaniu raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa
w art. 80 ust. 3, poprawionego raportu, o którym mowa w art. 86 ust. 10, lub
decyzji, o której mowa w art. 88 ust. 2, Krajowy ośrodek dokonuje analizy
informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1, pod kątem ich spójności z danymi na
temat wielkości emisji z instalacji.
2. W przypadku gdy z dokumentów, o których mowa w ust. 1, wynikają
rozbieżności między informacją o wielkości emisji z instalacji a danymi
11.03.2020
©Telksinoe s. 67/118
o poziomie działalności, określoną w informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1,
Krajowy ośrodek występuje do prowadzącego instalację o przekazanie wyjaśnień.
3. W przypadku niezłożenia wyjaśnień albo jeżeli z wyjaśnień prowadzącego
instalację wynika, że informacje, o których mowa w art. 64 ust. 1, zawierają błędne
lub nieprawdziwe informacje, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi
właściwemu do spraw klimatu informację o stwierdzonych nieprawidłowościach.
4. Po otrzymaniu informacji o stwierdzonych nieprawidłowościach, o której
mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw klimatu występuje na piśmie do
prowadzącego instalację o wprowadzenie zmian w informacji, o których mowa
w art. 64 ust. 1, wskazując błędy i uchybienia wymagające zmiany.
5. Prowadzący instalację wprowadza zmiany, o których mowa w ust. 4,
w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.
6. Jeżeli ze zmienionej informacji wynika potrzeba dostosowania całkowitej
rocznej liczby uprawnień do emisji, określonej w przepisach wydanych na
podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4
albo art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12, Krajowy ośrodek oblicza dostosowaną
całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji. Przepisy art. 73 ust. 1–8 stosuje się
odpowiednio.
7. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu
informację o stwierdzonych nieprawidłowościach i dostosowanej całkowitej
rocznej liczbie uprawnień do emisji.
8. Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację
o zmianach w wykazie instalacji, w których w poprzednim roku nastąpiło
częściowe zaprzestanie działalności, o którym mowa w art. 73 ust. 10, oraz
dostosowanej całkowitej rocznej liczbie uprawnień do emisji przyznanej tym
instalacjom.
9. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora
w rejestrze Unii w liczbie większej niż dostosowana całkowita roczna liczba
uprawnień do emisji przyznanej tym instalacjom podlegają zwrotowi. Przepisy
art. 18 ust. 2–6 stosuje się odpowiednio.
10. W przypadku gdy prowadzący instalację nie wprowadzi zmian, o których
mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję o zawieszeniu
11.03.2020
©Telksinoe s. 68/118
wydania uprawnień do emisji przydzielonych instalacji na kolejny rok okresu
rozliczeniowego. Przepisy art. 65 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.
11. Decyzję, o której mowa w ust. 10, uchyla się, jeżeli prowadzący instalację
wprowadzi zmiany, o których mowa w ust. 4.
Rozdział 10
Przydział uprawnień do emisji dla instalacji nowej
Art. 67. 1. Prowadzącemu instalację nową przydziela się uprawnienia do
emisji z rezerwy uprawnień, o której mowa w art. 10a ust. 7 dyrektywy
2003/87/WE.
2. Uprawnień do emisji nie przydziela się nowej instalacji wytwarzającej
energię elektryczną.
3. Prowadzący instalację nową składa wniosek o wydanie zezwolenia lub
zmianę zezwolenia do organu właściwego do wydania zezwolenia nie później niż
3 miesiące przed dniem rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowej.
Art. 68. 1. Prowadzący instalację nową składa wniosek o przydział
uprawnień do emisji do ministra właściwego do spraw klimatu. Wniosek jest
składany na formularzu dostępnym w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra w postaci papierowej i postaci
elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim danych. Do
wniosku składanego w postaci elektronicznej dołącza się elektroniczne kopie
dokumentów.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje o instalacji nowej,
w szczególności dotyczące:
1) wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji nowej;
2) początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej;
3) poziomu działalności w instalacji nowej;
4) rozpoczęcia normalnej działalności w instalacji nowej albo zmienionej
działalności w instalacji nowej, w której nastąpiło znaczące zwiększenie
zdolności produkcyjnej po dniu 30 czerwca 2011 r.;
5) wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji proponowanych do
przydzielenia po rozpoczęciu przez instalację nową normalnej działalności
obliczonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5 pkt 4.
11.03.2020
©Telksinoe s. 69/118
3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:
1) raport o metodyce zbierania danych przekazanych we wniosku, o którym
mowa w ust. 1;
2) protokół z przeprowadzonej przez weryfikatora weryfikacji informacji
o instalacji nowej przekazanych we wniosku;
3) opis i schemat strukturalny instalacji nowej z podziałem na podinstalacje.
4. Początkową zainstalowaną zdolność produkcyjną, o której mowa
w ust. 2 pkt 2, określa się dla:
1) instalacji nowej, o której mowa w art. 3 pkt 8 lit. a, na podstawie:
a) średniej wielkości produkcji z dwóch największych miesięcznych
wielkości produkcji albo
b) średniej wielkości produkcji z dwóch 30-dniowych okresów, w których
wielkość produkcji była największa
– w ciągu 90-dniowego okresu od dnia rozpoczęcia normalnej działalności
w instalacji nowej;
2) instalacji nowej, o której mowa w art. 3 pkt 8 lit. b, na podstawie średniej
z dwóch największych miesięcznych wielkości produkcji w ciągu pierwszych
6 miesięcy od dnia rozpoczęcia zmienionej działalności, o której mowa
w ust. 10, w instalacji nowej.
5. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie nie dłuższym niż
12 miesięcy od dnia rozpoczęcia normalnej działalności lub zmienionej
działalności w instalacji nowej. Wniosek złożony po upływie tego terminu
pozostawia się bez rozpatrzenia.
6. Informacje o instalacji nowej, o których mowa w ust. 2, podlegają
weryfikacji przez weryfikatora w zakresie poprawności, wiarygodności oraz
dokładności danych przekazywanych przez prowadzącego instalację nową, zgodnie
z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 7. Z przeprowadzonej weryfikacji
sporządza się protokół.
7. Koszty weryfikacji informacji ponosi prowadzący instalację nową.
8. Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, nie spełnia wymogów, o których
mowa w ust. 1 i 3, minister właściwy do spraw klimatu wzywa prowadzącego
instalację nową do usunięcia braków w wyznaczonym terminie nie krótszym niż
11.03.2020
©Telksinoe s. 70/118
14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez
rozpatrzenia.
9. Przez rozpoczęcie normalnej działalności w instalacji nowej należy
rozumieć, potwierdzony przez weryfikatora, pierwszy dzień ciągłego 90-dniowego
okresu lub jeżeli w normalnym cyklu produkcyjnym w danym sektorze nie
przewidziano produkcji ciągłej ? pierwszy dzień 90-dniowego okresu podzielonego
pomiędzy cykle produkcyjne, w trakcie którego instalacja działa z wykorzystaniem
przynajmniej 40% zdolności produkcyjnej przewidzianej dla tej instalacji lub jej
części, biorąc pod uwagę, jeżeli jest to konieczne, szczególne warunki działania
instalacji.
10. Przez rozpoczęcie zmienionej działalności w instalacji należy rozumieć,
potwierdzony przez weryfikatora, pierwszy dzień ciągłego 90-dniowego okresu lub
jeżeli w normalnym cyklu produkcyjnym w danym sektorze nie przewidziano
produkcji ciągłej ? pierwszy dzień 90-dniowego okresu podzielonego pomiędzy
cykle produkcyjne, w trakcie którego zmieniona podinstalacja działa
z wykorzystaniem przynajmniej 40% zdolności produkcyjnej podinstalacji lub jej
części, biorąc pod uwagę, szczególne warunki działania podinstalacji.
Art. 69. 1. W przypadku instalacji nowej, w której nastąpiło znaczące
zwiększenie zdolności produkcyjnej po dniu 30 czerwca 2011 r., prowadzący
instalację do wniosku, o którym mowa w art. 68 ust. 1, dołącza dokumentację
potwierdzającą wystąpienie znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnej
w instalacji nowej.
2. Przez znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnej w instalacji rozumie
się wzrost zdolności produkcyjnej lub poziomu działalności będący wynikiem co
najmniej jednej zmiany fizycznej w odniesieniu do konfiguracji technicznej
i funkcjonowania podinstalacji, innej niż zwykła wymiana istniejącej linii
produkcyjnej w instalacji, na skutek którego:
1) podinstalacja może działać ze zdolnością produkcyjną o co najmniej 10%
wyższą w stosunku do początkowo zainstalowanej zdolności produkcyjnej
przed dokonaniem zmiany lub
2) podinstalacja, której dotyczą fizyczne zmiany, osiągnęła znacznie wyższy
poziom działalności prowadzący do uzyskania dodatkowego przydziału
uprawnień do emisji wynoszącego ponad 50 000 uprawnień do emisji rocznie
11.03.2020
©Telksinoe s. 71/118
stanowiącego jednocześnie co najmniej 5% wstępnej rocznej liczby
uprawnień do emisji przydzielonych tej instalacji przed dokonaniem zmiany,
w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do
informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo art. 71 ust. 11 lub art. 70
ust. 12.
3. Zainstalowana zdolność produkcyjna instalacji lub podinstalacji po
znaczącym zwiększeniu zdolności produkcyjnej jest uznawana za początkową
zainstalowaną zdolność produkcyjną instalacji lub podinstalacji przy ocenie
dalszych zmian zdolności produkcyjnej.
Art. 70. 1. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Krajowemu
ośrodkowi wniosek, o którym mowa w art. 68 ust. 1, w celu jego sprawdzenia pod
względem kompletności zawartych w nim danych oraz poprawności
przeprowadzonych obliczeń, zgodnie z przepisami ustawy i przepisami wydanymi
na podstawie art. 21 ust. 5, oraz wydania opinii w tym zakresie.
2. W przypadku instalacji nowej, w której nastąpiło znaczące zwiększenie
zdolności produkcyjnej, Krajowy ośrodek sprawdza także spełnienie wymogu,
o którym mowa w art. 69 ust. 1.
3. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu
wniosek, o którym mowa w art. 68 ust. 1, wraz z opinią, o której mowa w ust. 1,
oraz tabelami zawierającymi informację o wstępnej rocznej liczbie uprawnień do
emisji proponowanych do przydzielenia na poszczególne lata okresu
rozliczeniowego dla instalacji nowej z podziałem na podinstalacje, zgodnie
z przepisami ustawy i przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5, w terminie
14 dni od dnia przekazania tego wniosku albo od dnia otrzymania zmienionego
wniosku, o którym mowa w ust. 5a.
3a. Krajowy ośrodek przy sporządzeniu opinii, o której mowa w ust. 1, bierze
pod uwagę dane będące w jego posiadaniu, w szczególności zawarte w:
1) zezwoleniu na emisję gazów cieplarnianych;
2) informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1;
3) raporcie na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3;
4) sprawozdaniu z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1.
3b. Krajowy ośrodek przed sporządzeniem opinii, o której mowa w ust. 1,
może zwrócić się do prowadzącego instalację o złożenie wyjaśnień, informując
11.03.2020
©Telksinoe s. 72/118
o tym ministra właściwego do spraw klimatu. Jeżeli z wyjaśnień prowadzącego
instalację wynika potrzeba wprowadzenia zmian we wniosku, a także uzupełnienia
lub poprawienia zawartych w nim danych, podmiot ten wprowadza we wniosku
odpowiednie zmiany.
3c. Do zmian we wniosku, o których mowa w ust. 3b, przepisy art. 68 ust. 1–
4 stosuje się odpowiednio, z tym że zmieniony wniosek składa się do ministra
właściwego do spraw klimatu za pośrednictwem Krajowego ośrodka.
3d. Jeżeli w terminie 90 dni od dnia otrzymania wniosku przez Krajowy
ośrodek prowadzący instalację nową nie złoży wyjaśnień albo nie zostaną usunięte
wątpliwości w zakresie kompletności danych oraz poprawności przeprowadzonych
obliczeń zawartych we wniosku, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi
właściwemu do spraw klimatu wniosek wraz z opinią, o której mowa w ust. 1,
w terminie 14 dni po upływie tego terminu.
4. Wstępna całkowita roczna liczba uprawnień do emisji stanowi sumę
wszystkich wstępnych rocznych liczb uprawnień do emisji dla każdej podinstalacji,
obliczonych zgodnie z ust. 3.
5. W przypadku stwierdzenia braków lub uchybień we wniosku, o którym
mowa w art. 68 ust. 1, i niewprowadzenia przez prowadzącego instalację
odpowiednich zmian, o których mowa w ust. 3b, minister właściwy do spraw
klimatu wzywa prowadzącego instalację nową do złożenia wyjaśnień lub zmiany
wniosku, wskazując braki lub uchybienia, oraz wyznacza termin na złożenie
zmienionego wniosku. Termin na złożenie zmienionego wniosku nie może być
krótszy niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania.
5a. Prowadzący instalację nową przekazuje ministrowi właściwemu do spraw
klimatu zmieniony wniosek. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio.
6. Minister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję o nieprzydzieleniu
uprawnień do emisji z rezerwy uprawnień, jeżeli w terminie, o którym mowa
w ust. 5, prowadzący instalację nie usunie wątpliwości w zakresie kompletności
danych oraz poprawności przeprowadzonych obliczeń zawartych we wniosku.
7. W przypadku usunięcia braków lub uchybień we wniosku w wyznaczonym
terminie przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio.
8. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Komisji Europejskiej
tabele zawierające informacje o wstępnej całkowitej rocznej liczbie uprawnień do
11.03.2020
©Telksinoe s. 73/118
emisji proponowanych do przydzielenia na poszczególne lata okresu
rozliczeniowego dla instalacji nowej, z podziałem na podinstalacje.
9. (uchylony)
10. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wstępnej całkowitej rocznej
liczby uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 8, minister właściwy do spraw
klimatu wzywa prowadzącego instalację nową do przedłożenia nowego wniosku
o przydział uprawnień do emisji, wskazując błędy i zastrzeżenia ujawnione
w trakcie kontroli wniosku przez Komisję Europejską. Przepisy ust. 1–9, art. 68
ust. 1–4 i 6–10 oraz art. 69 stosuje się odpowiednio.
11. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji obliczona dla instalacji
nowej stanowi wstępną całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji, o której
mowa w ust. 8, dostosowaną na każdy rok okresu rozliczeniowego za pomocą
współczynnika liniowego, o którym mowa w art. 10 ust. 9 akapit drugi decyzji
Komisji nr 2011/278/UE.
12. Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację
o całkowitej rocznej liczbie uprawnień do emisji przydzielonej dla instalacji nowej.
Rozdział 11
Zmiana przydzielonej liczby uprawnień do emisji w przypadku znaczącego
zmniejszenia zdolności produkcyjnej lub częściowego lub całkowitego
zaprzestania działalności w instalacji
Art. 71. 1. W przypadku gdy z informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1
pkt 1, wynika, że w instalacji nastąpiło znaczące zmniejszenie zdolności
produkcyjnej po dniu 30 czerwca 2011 r., prowadzący instalację przedkłada
Krajowemu ośrodkowi informację o zakresie zmniejszenia zdolności produkcyjnej
oraz o zainstalowanej zdolności produkcyjnej w instalacji po dokonaniu
znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej, zgodnie z przepisami wydanymi
na podstawie art. 21 ust. 5.
2. Informację składa się na formularzu dostępnym na stronie internetowej
Krajowego ośrodka w postaci papierowej i postaci elektronicznej umożliwiającej
przetwarzanie zawartych w nim danych. Do informacji składanej w postaci
elektronicznej dołącza się elektroniczne kopie dokumentów.
11.03.2020
©Telksinoe s. 74/118
3. Informacja dotyczy w szczególności:
1) wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji;
2) zainstalowanej zdolności produkcyjnej;
3) poziomu działalności w instalacji;
4) rozpoczęcia zmienionej działalności w instalacji;
5) wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji dostosowanej do
poziomu znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej w pozostałych
latach okresu rozliczeniowego począwszy od roku następującego po roku,
w którym nastąpiło to znaczące zmniejszenie.
4. Do informacji dołącza się:
1) raport o metodyce zbierania danych przekazanych w informacji;
2) protokół z przeprowadzonej przez weryfikatora weryfikacji danych
przekazanych w informacji;
3) opis i schemat strukturalny instalacji z podziałem na podinstalacje.
5. Przez znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnej w instalacji rozumie
się obniżenie zdolności produkcyjnej lub poziomu działalności będące wynikiem
co najmniej jednej zmiany fizycznej w odniesieniu do konfiguracji technicznej
i funkcjonowania podinstalacji, innej niż zwykła wymiana istniejącej linii
produkcyjnej w instalacji, na skutek którego:
1) podinstalacja może działać ze zdolnością produkcyjną o co najmniej 10%
niższą w stosunku do początkowo zainstalowanej zdolności produkcyjnej
przed dokonaniem zmiany lub
2) podinstalacja, której dotyczą fizyczne zmiany, osiągnęła znacznie niższy
poziom działalności, który prowadzi do zmniejszenia przydziału uprawnień
do emisji o ponad 50 000 uprawnień do emisji rocznie stanowiącego
jednocześnie co najmniej 5% wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji
przydzielonych tej instalacji przed dokonaniem zmiany stosownie do
informacji, o której mowa w ust. 11 albo w art. 26 ust. 4, albo w przepisach
wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 lub stosownie do informacji, o której
mowa w art. 70 ust. 12.
5a. Informację przedkłada się w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy od
dnia rozpoczęcia zmienionej działalności, o której mowa w art. 68 ust. 10.
11.03.2020
©Telksinoe s. 75/118
6. Informacja podlega weryfikacji przez weryfikatora w zakresie
poprawności, wiarygodności oraz dokładności danych przekazywanych przez
prowadzącego instalację zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie
art. 21 ust. 7. Weryfikator sporządza protokół z przeprowadzonej weryfikacji.
Koszty weryfikacji informacji ponosi prowadzący instalację.
7. Zainstalowana zdolność produkcyjna instalacji lub podinstalacji po
znaczącym zmniejszeniu zdolności produkcyjnej jest uznawana za początkową
zainstalowaną zdolność produkcyjną instalacji lub podinstalacji przy ocenie
dalszych zmian zdolności produkcyjnej.
8. Krajowy ośrodek sprawdza informację o znaczącym zmniejszeniu
zdolności produkcyjnej pod względem kompletności zawartych w niej danych oraz
poprawności przeprowadzonych obliczeń zgodnie z przepisami ustawy
i przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5, biorąc pod uwagę informacje
i dane będące w posiadaniu Krajowego ośrodka, w szczególności w zezwoleniu,
informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, raporcie na temat wielkości emisji,
o którym mowa w art. 80 ust. 3, oraz w sprawozdaniu z weryfikacji, o którym
mowa w art. 84 ust. 1.
9. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu
informację o znaczącym zmniejszeniu zdolności produkcyjnej wraz z opinią
dotyczącą tej informacji, w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania. Jeżeli
informacja jest nieprawidłowa lub niekompletna, Krajowy ośrodek wzywa
prowadzącego instalację do jej poprawienia lub uzupełnienia w wyznaczonym
terminie nie krótszym niż 7 dni, i przekazuje ją ministrowi właściwemu do spraw
klimatu w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawidłowej i kompletnej informacji.
10. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Komisji Europejskiej
informację o znaczącym zmniejszeniu zdolności produkcyjnej wraz ze wstępną
całkowitą roczną liczbą uprawnień do emisji dostosowaną do poziomu tego
zmniejszenia w pozostałych latach okresu rozliczeniowego począwszy od roku
następującego po roku, w którym nastąpiło to znaczące zmniejszenie.
11. Jeżeli Komisja Europejska zaakceptuje wstępną całkowitą roczną liczbę
uprawnień do emisji dostosowaną do poziomu znaczącego zmniejszenia zdolności
produkcyjnej, o której mowa w ust. 10, minister właściwy do spraw klimatu
ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu
11.03.2020
©Telksinoe s. 76/118
obsługującego tego ministra informację o dostosowanej rocznej liczbie uprawnień
do emisji dla instalacji, która znacząco zmniejszyła zdolność produkcyjną.
12. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wstępnej całkowitej rocznej
liczby uprawnień do emisji dostosowanej do poziomu znaczącego zmniejszenia
zdolności produkcyjnej, o której mowa w ust. 10, minister właściwy do spraw
klimatu wzywa prowadzącego instalację do przedłożenia nowej informacji
o znaczącym zmniejszeniu zdolności produkcyjnej w instalacji w wyznaczonym
terminie, wskazując błędy i zastrzeżenia ujawnione przez Komisję Europejską
w trakcie kontroli poprzednio złożonej informacji. Przepisy ust. 2–11 stosuje się
odpowiednio.
Art. 72. 1. Jeżeli z informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika,
że w instalacji nastąpiło zaprzestanie działalności, instalacji tej nie wydaje się
uprawnień do emisji przydzielonych w przepisach wydanych na podstawie
art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4,
art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11, począwszy od roku następującego
po roku, w którym nastąpiło zaprzestanie działalności.
2. Uznaje się, że zaprzestanie działalności w instalacji następuje w razie
zaistnienia co najmniej jednego z warunków:
1) rozpoczęcie działalności w instalacji jest niemożliwe z przyczyn
technicznych;
2) instalacja nie działa i nie może wznowić działalności z przyczyn
technicznych;
3) instalacja nie działa i prowadzący instalację nie może wykazać, że
przedmiotowa instalacja wznowi działalność najpóźniej w terminie
6 miesięcy od dnia zaprzestania działalności.
3. Zaprzestanie działalności w instalacji może nastąpić także w przypadku
wygaśnięcia, cofnięcia albo ograniczenia udzielonego tej instalacji pozwolenia
zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,
albo wygaśnięcia zezwolenia, o którym mowa w art. 58 ust. 3.
4. Organ właściwy do wydania zezwolenia może, w drodze decyzji, wydłużyć
termin, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, nie więcej jednak niż do 18 miesięcy, jeżeli
prowadzący instalację wykaże, że instalacja nie wznowi działalności w terminie
11.03.2020
©Telksinoe s. 77/118
6 miesięcy ze względu na wyjątkowe i nieprzewidywalne okoliczności, których nie
można byłoby uniknąć nawet przy zachowaniu należytej staranności, oraz które
znajdują się poza jego kontrolą; okolicznościami tymi mogą być w szczególności
klęska żywiołowa, wojna, zagrożenie wojną, akt terrorystyczny, zamieszki, sabotaż
lub akt wandalizmu.
5. Organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi
i organowi Inspekcji kopię decyzji, o której mowa w ust. 4, w terminie 14 dni od
dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.
6. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu
wykaz instalacji, w których zaprzestano działalności, w terminie do dnia
31 stycznia każdego roku.
7. Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację
zawierającą wykaz instalacji, w których zaprzestano działalności.
8. Do rezerwowych instalacji lub ich części oraz do sezonowych instalacji lub
ich części nie stosuje się przepisów ust. 2 pkt 3 i ust. 4.
9. Instalacja działa jako instalacja rezerwowa albo sezonowa, jeżeli spełnia
następujące warunki:
1) jest objęta zezwoleniem i pozwoleniem zintegrowanym albo pozwoleniem na
wprowadzanie pyłów lub gazów do powietrza;
2) rozpoczęcie działalności w tej instalacji jest technicznie możliwe bez
wprowadzania w niej fizycznych zmian;
3) jest przeprowadzana regularna konserwacja tej instalacji.
10. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora
w rejestrze Unii po roku, w którym nastąpiło zaprzestanie działalności, podlegają
zwrotowi. Przepisy art. 18 ust. 2–6 stosuje się odpowiednio.
Art. 73. 1. Częściowe zaprzestanie działalności w instalacji następuje
w przypadku, gdy przynajmniej jedna podinstalacja:
1) która przyczynia się do przydzielenia co najmniej 30% z całkowitej rocznej
liczby uprawnień do emisji przydzielonych instalacji w przepisach wydanych
na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa
w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12,
11.03.2020
©Telksinoe s. 78/118
2) której przydzielono ponad 50 000 uprawnień do emisji w przepisach
wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której
mowa w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12,
– ogranicza poziom swojej działalności w danym roku kalendarzowym o co
najmniej 50% w stosunku do historycznego poziomu działalności, o którym mowa
w art. 21 ust. 3, albo poziomu działalności, o którym mowa w art. 68 ust. 2 pkt 3,
zwanego dalej „początkowym poziomem działalności”.
2. Jeżeli z informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że
w instalacji nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności, o którym mowa w ust. 1,
Krajowy ośrodek oblicza dostosowaną roczną liczbę uprawnień do emisji dla
instalacji, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło
częściowe zaprzestanie działalności.
3. Jeżeli poziom działalności podinstalacji, o której mowa w ust. 1,
ograniczono o co najmniej 50% jednak mniej niż 75% w porównaniu
z początkowym poziomem działalności, instalacji wydaje się uprawnienia do emisji
w liczbie określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo
stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub
art. 70 ust. 12, pomniejszonej o połowę uprawnień do emisji przydzielonych dla
podinstalacji, która przyczyniła się do częściowego zaprzestania działalności w tej
instalacji.
4. Jeżeli poziom działalności podinstalacji, o której mowa w ust. 1,
ograniczono o co najmniej 75% jednak mniej niż 90% w porównaniu
z początkowym poziomem działalności, instalacji wydaje się uprawnienia do emisji
w liczbie określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo
stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub
art. 70 ust. 12, pomniejszonej o 75% uprawnień do emisji przydzielonych dla
podinstalacji, która przyczyniła się do częściowego zaprzestania działalności w tej
instalacji.
5. Jeżeli poziom działalności podinstalacji, o której mowa w ust. 1,
ograniczono o co najmniej 90% w porównaniu z początkowym poziomem
działalności, instalacji wydaje się uprawnienia do emisji w liczbie określonej
w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji,
o której mowa w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12,
11.03.2020
©Telksinoe s. 79/118
pomniejszonej o 100% uprawnień do emisji przydzielonych dla podinstalacji, która
przyczyniła się do częściowego zaprzestania działalności w tej instalacji.
6. Jeżeli poziom działalności podinstalacji, o której mowa w ust. 1, osiągnie
poziom wynoszący ponad 25% jej początkowego poziomu działalności, instalacji,
w której nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności, wydaje się uprawnienia do
emisji w liczbie określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo
stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub
art. 70 ust. 12, z zachowaniem 50% przydziału uprawnień do emisji dla
podinstalacji, która przyczyniła się do częściowego zaprzestania działalności
w instalacji.
7. Jeżeli poziom działalności podinstalacji, o której mowa w ust. 1, osiągnie
poziom wynoszący ponad 50% jej początkowego poziomu działalności, instalacji,
w której nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności, wydaje się uprawnienia do
emisji w liczbie określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo
stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub
art. 70 ust. 12, z zachowaniem 100% przydziału uprawnień do emisji dla
podinstalacji, która przyczyniła się do częściowego zaprzestania działalności w tej
instalacji.
8. Jeżeli z informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że
podinstalacja, o której mowa w ust. 1, osiągnęła poziom przekraczający co
najmniej 25% jej początkowego poziomu działalności, Krajowy ośrodek oblicza,
zgodnie z ust. 6 albo 7, dostosowaną roczną liczbę uprawnień do emisji dla
instalacji, począwszy od roku następującego po roku, w którym instalacja osiągnęła
taki poziom działalności.
9. Krajowy ośrodek w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku przekazuje
ministrowi właściwemu do spraw klimatu informacje o instalacji, w której
nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności, lub w której, po częściowym
zaprzestaniu działalności, nastąpiło zwiększenie poziomu działalności, o którym
mowa w ust. 6 i 7. Przepisy art. 71 ust. 10–12 stosuje się odpowiednio.
10. Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację
zawierającą wykaz instalacji, w których w poprzednim roku nastąpiło częściowe
zaprzestanie działalności lub, w których, po częściowym zaprzestaniu działalności,
11.03.2020
©Telksinoe s. 80/118
nastąpiło zwiększenie poziomu działalności, o którym mowa w ust. 6 i 7, oraz
dostosowanej liczbie uprawnień do emisji dla każdej z tych instalacji.
Rozdział 12
Monitorowanie i rozliczanie wielkości emisji z operacji lotniczych i instalacji
Art. 74. 1. Operator statku powietrznego, z wyjątkiem operatora statku
powietrznego wymienionego w ust. 2, sporządza plan monitorowania w zakresie
emisji z operacji lotniczych, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji
(UE) nr 601/2012, zwany dalej „planem monitorowania emisji z operacji
lotniczych”, wraz z dokumentami uzupełniającymi i informacjami, o których
mowa w tym przepisie.
2. Operator statku powietrznego spełniający warunki określone w art. 54
ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, sporządza plan monitorowania
w zakresie emisji z operacji lotniczych w sposób uproszczony określony w art. 54
ust. 3 tego rozporządzenia, bez zachowania wymogu przedkładania dokumentów
uzupełniających, o których mowa w art. 12 tego rozporządzenia, zwany dalej
„uproszczonym planem monitorowania emisji z operacji lotniczych”.
3. W przypadku ubiegania się przez operatora statku powietrznego, o którym
mowa w ust. 1 i 2, o przydział uprawnień do emisji, operator statku powietrznego
sporządza również plan monitorowania odnoszący się do monitorowania
i raportowania w zakresie danych dotyczących tonokilometrów, o którym mowa
w art. 51 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, zwany dalej „planem
monitorowania tonokilometrów”.
Art. 75. 1. Operator statku powietrznego składa wniosek o zatwierdzenie
planów monitorowania, o których mowa w art. 74, do ministra właściwego do
spraw klimatu.
2. Wniosek o zatwierdzenie planów monitorowania zawiera:
1) imię i nazwisko albo nazwę operatora statku powietrznego oraz oznaczenie
jego adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby;
2) wykaz statków powietrznych użytkowanych na dzień składania wniosku
o zatwierdzenie planów monitorowania oraz liczbę statków każdego rodzaju,
jak również wykaz dodatkowych rodzajów statków powietrznych, które mogą
być użytkowane;
11.03.2020
©Telksinoe s. 81/118
3) dane o typie i podtypie każdego statku powietrznego;
4) znaki rejestracyjne każdego statku powietrznego;
5) określenie rodzajów wykorzystywanych paliw.
3. Do wniosku o zatwierdzenie:
1) planu monitorowania emisji z operacji lotniczych – dołącza się:
a) plan monitorowania emisji z operacji lotniczych,
b) dokumenty uzupełniające i informacje, o których mowa
w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012;
2) uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych – dołącza
się:
a) uproszczony plan monitorowania emisji z operacji lotniczych,
b) dokumenty potwierdzające, że operator statku powietrznego spełnia
przesłanki, o których mowa w art. 54 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE)
nr 601/2012;
3) planu monitorowania tonokilometrów – dołącza się plan monitorowania
tonokilometrów.
4. Plany monitorowania, zmiany tych planów oraz dokumenty uzupełniające
i informacje, o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji 601/2012,
sporządza się przy użyciu elektronicznego formularza udostępnionego na stronie
internetowej Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy
i wytycznych ogłaszanych przez Komisję Europejską.
Art. 76. 1. Operator statku powietrznego zgłasza ministrowi właściwemu do
spraw klimatu wszelkie propozycje zmian w planie monitorowania emisji
z operacji lotniczych, uproszczonym planie monitorowania emisji z operacji
lotniczych i planie monitorowania tonokilometrów.
2. Jeżeli zmiana planu monitorowania emisji z operacji lotniczych,
uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych lub planu
monitorowania tonokilometrów ma charakter zmiany istotnej w rozumieniu art. 15
ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, operator statku powietrznego
składa do ministra właściwego do spraw klimatu wniosek o zatwierdzenie tej
zmiany, przy czym przepisy art. 75 stosuje się odpowiednio.
3. Operator statku powietrznego jest obowiązany wystąpić z wnioskiem
o zmianę planu monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczonego planu
11.03.2020
©Telksinoe s. 82/118
monitorowania emisji z operacji lotniczych lub planu monitorowania tono-
kilometrów w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia zaistnienia zdarzenia
powodującego konieczność zmiany, o której mowa w ust. 2.
Art. 77. 1. Minister właściwy do spraw klimatu, w drodze decyzji, po
zasięgnięciu opinii Krajowego ośrodka, zatwierdza:
1) plan monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczony plan
monitorowania emisji z operacji lotniczych i plan monitorowania
tonokilometrów;
2) zmianę planu monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczonego
planu monitorowania emisji z operacji lotniczych i planu monitorowania
tonokilometrów ? jeżeli zmiana ta ma charakter zmiany istotnej w rozumieniu
art. 15 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012.
2. Przy zasięganiu opinii, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu
art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego. Przepis art. 54 ust. 4 stosuje się odpowiednio.
3. Kopię decyzji, o której mowa w ust. 1, przekazuje się Krajowemu
ośrodkowi oraz organowi Inspekcji, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja
stała się ostateczna.
Art. 78. 1. Prowadzący instalację, z wyjątkiem prowadzącego instalację
o niskim poziomie emisji, o której mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji
(UE) nr 601/2012, sporządza plan monitorowania wielkości emisji, wraz z
wymaganymi dokumentami uzupełniającymi i informacjami, o których mowa
w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, oraz plan poboru próbek,
o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012.
2. Prowadzący instalację o niskim poziomie emisji sporządza plan
monitorowania wielkości emisji z uwzględnieniem odstępstw, o których mowa
w art. 47 ust. 3–8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, a także plan poboru
próbek, o którym mowa w art. 33 tego rozporządzenia.
3. Plany monitorowania wielkości emisji, zmiany tych planów, dokumenty
uzupełniające i informacje, o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji
(UE) nr 601/2012, oraz plany poboru próbek sporządza się przy użyciu
elektronicznego formularza udostępnionego na stronie internetowej Krajowego
11.03.2020
©Telksinoe s. 83/118
ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy i wytycznych ogłaszanych przez
Komisję Europejską.
4. Prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 1 i 2, jest obowiązany do
zgłoszenia organowi właściwemu do wydania zezwolenia wszelkich propozycji
zmian planu monitorowania wielkości emisji oraz zmian planu poboru próbek,
o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012.
Art. 79. 1. Prowadzący instalację i operator statku powietrznego składają
odpowiednio do organu właściwego do wydania zezwolenia albo ministra
właściwego do spraw klimatu:
1) raport w zakresie udoskonaleń w metodyce monitorowania, zgodnie
z wymaganiami określonymi w art. 69 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE)
nr 601/2012,
2) raport w zakresie udoskonaleń w metodyce monitorowania, o którym mowa
w art. 69 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012
? w celu jego zatwierdzenia.
2. Organ właściwy do wydania zezwolenia albo minister właściwy do spraw
klimatu, po zasięgnięciu opinii Krajowego ośrodka, zatwierdza, w drodze decyzji,
raport, o którym mowa w ust. 1, odpowiednio prowadzącego instalację albo
operatora statku powietrznego. Przy zasięganiu opinii Krajowego ośrodka nie
stosuje się przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
postępowania administracyjnego. Przepis art. 54 ust. 4 stosuje się odpowiednio.
3. Organ właściwy do wydania zezwolenia albo minister właściwy do spraw
klimatu przekazuje Krajowemu ośrodkowi kopię decyzji, o której mowa w ust. 2,
wraz z zatwierdzonym raportem, o którym mowa w ust. 1 – w terminie 14 dni od
dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.
Art. 80. 1. Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację jest
obowiązany do monitorowania wielkości emisji odpowiednio zgodnie z planem
monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonym planem
monitorowania emisji z operacji lotniczych albo planem monitorowania wielkości
emisji, zatwierdzonymi przez właściwy organ.
2. Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację jest obowiązany
do rozliczenia wielkości emisji za każdy rok okresu rozliczeniowego.
11.03.2020
©Telksinoe s. 84/118
3. Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację sporządza raport
na temat wielkości emisji.
Art. 81. 1. Operator statku powietrznego ubiegający się o przydział
uprawnień do emisji sporządza raport o liczbie tonokilometrów pochodzących
z wykonywanych operacji lotniczych w roku monitorowania.
2. Rokiem monitorowania jest rok kalendarzowy kończący się na 24 miesiące
przed rozpoczęciem okresu rozliczeniowego.
3. W przypadku ubiegania się o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej
rezerwy, raport o liczbie tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji
lotniczych sporządza się za drugi rok okresu rozliczeniowego.
4. Zweryfikowany raport, o którym mowa w ust. 1 i 3, operator statku
powietrznego przedkłada ministrowi właściwemu do spraw klimatu odpowiednio:
1) na co najmniej 21 miesięcy przed rozpoczęciem okresu rozliczeniowego;
2) do dnia 30 czerwca w trzecim roku okresu rozliczeniowego, w przypadku
ubiegania się o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy.
Art. 82. Raporty, o których mowa w art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 3 oraz art. 81
ust. 1 i 3, sporządza się przy użyciu elektronicznego formularza udostępnionego na
stronie internetowej Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy
i wytycznych ogłaszanych przez Komisję Europejską.
Art. 83. Sposób monitorowania wielkości emisji pochodzących z instalacji
i z operacji lotniczych oraz sposób monitorowania liczby tonokilometrów
pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych określają przepisy
rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012.
Art. 84. 1. Raporty, o których mowa w art. 80 ust. 3 i art. 81 ust. 1 i 3,
podlegają weryfikacji zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Komisji (UE)
2018/2067, z zastrzeżeniem art. 85. Weryfikator sporządza sprawozdanie
z weryfikacji raportu.
2. W sprawozdaniu z weryfikacji raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3,
weryfikator zamieszcza jedno z ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 lit. a–d
rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067.
11.03.2020
©Telksinoe s. 85/118
3. Jeżeli w trakcie weryfikacji raportu weryfikator wykrył uchybienia, jest on
obowiązany do stwierdzenia, czy mają one charakter istotnych nieprawidłowości
w rozumieniu art. 3 pkt 6 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067.
4. Sprawozdanie z weryfikacji sporządza się przy użyciu elektronicznego
formularza udostępnionego na stronie internetowej Krajowego ośrodka,
opracowanego na podstawie formularzy i wytycznych ogłaszanych przez Komisję
Europejską.
5. Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację ponosi koszt
weryfikacji raportu, o którym mowa odpowiednio w art. 80 ust. 3 lub art. 81 ust. 1
i 3.
6. W zakresie dotyczącym treści ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 lit. a–d
rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067, zawartych w sprawozdaniu z weryfikacji
raportu przepisów art. 16 ust. 1 pkt 4–7 ustawy z dnia 3 października 2008 r.
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w
ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie stosuje się.
Art. 85. 1. Raport na temat wielkości emisji z operacji lotniczych uznaje się
za zweryfikowany, jeżeli raport ten został sporządzony na podstawie danych
przygotowanych przez Europejską Organizację ds. Bezpieczeństwa Żeglugi
Powietrznej (Eurocontrol) przy użyciu narzędzia dla małych podmiotów
uczestniczących w systemie, zatwierdzonego rozporządzeniem Komisji (UE)
nr 606/2010 z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia uproszczonego
narzędzia do szacowania zużycia paliwa przez operatorów statków powietrznych
stanowiących niewielkie źródło emisji, opracowanego przez Europejską
Organizację ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) (Dz. Urz.
UE L 175 z 10.07.2010, str. 25), a:
1) całkowita roczna emisja z operacji lotniczych wykonywanych przez danego
operatora statku powietrznego wyniosła mniej niż 25 000 Mg CO2 w danym
roku kalendarzowym lub
2) całkowita roczna emisja z operacji lotniczych wykonywanych przez danego
operatora statku powietrznego z lotów innych niż:
a) rozpoczynające się lub kończące się na lotniskach znajdujących się na
terytorium państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
wykonywanych do i z państw spoza tego obszaru,
11.03.2020
©Telksinoe s. 86/118
b) wykonywane między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej
oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej a lotniskiem znajdującym się w innym regionie
Europejskiego Obszaru Gospodarczego
– wyniosła mniej niż 3000 Mg CO2 w danym roku kalendarzowym.
2. Ustalenia raportu, o którym mowa w ust. 1, są równoważne ustaleniom
raportu zweryfikowanego jako zadowalający zgodnie z rozporządzeniem Komisji
(UE) 2018/2067.
Art. 86. 1. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego jest
obowiązany do przedłożenia Krajowemu ośrodkowi raportu na temat wielkości
emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, sporządzonego za poprzedni rok okresu
rozliczeniowego oraz sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1.
Raport i sprawozdanie przedkłada się Krajowemu ośrodkowi w terminie do dnia
31 marca każdego roku. W tym samym terminie prowadzący instalację albo
operator statku powietrznego przekazuje kopię raportu i kopię sprawozdania
organowi właściwemu do wydania zezwolenia.
2. Raport na temat wielkości emisji oraz sprawozdanie z weryfikacji
przedkłada się w postaci papierowej i w postaci elektronicznej umożliwiającej
przetwarzanie zawartych w nim danych.
3. W przypadku przyjęcia w raporcie na temat wielkości emisji
współczynnika emisyjnego wynoszącego zero dla zużywanych biopaliw
i biopłynów prowadzący instalację lub operator statku powietrznego jest
obowiązany do wykazania spełniania kryteriów zrównoważonego rozwoju,
o których mowa w art. 28b–28bc ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r.
o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1155, 1123, 1210
i 1527).
4. Wykazanie spełniania kryteriów zrównoważonego rozwoju odbywa się na
podstawie:
1) dokumentów określonych w art. 28c ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia
25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych – w przypadku
biopłynów;
2) dokumentów określonych w art. 28c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r.
o biokomponentach i biopaliwach ciekłych – w przypadku biopaliw.
11.03.2020
©Telksinoe s. 87/118
5. Krajowy ośrodek przeprowadza ocenę raportu na temat wielkości emisji
w zakresie kompletności zawartych w nim danych, poprawności
przeprowadzonych obliczeń oraz zgodności zawartych w nim ustaleń z przepisami
rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 i z zatwierdzonym odpowiednim
planem monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonym planem
monitorowania emisji z operacji lotniczych, albo planem monitorowania wielkości
emisji, z uwzględnieniem sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84
ust. 1.
6. Ocena, o której mowa w ust. 5, dotyczy raportów zweryfikowanych jako
zadowalające zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067.
7. W celu przeprowadzenia oceny, o której mowa w ust. 5, Krajowy ośrodek
może zażądać od weryfikatora przedłożenia wewnętrznej dokumentacji
z weryfikacji, o której mowa w art. 26 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067.
8. Jeżeli z oceny Krajowego ośrodka wynika, że raport na temat wielkości
emisji nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 5, Krajowy ośrodek występuje
do prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego z wnioskiem
o udzielenie wyjaśnień.
9. Jeżeli z udzielonych wyjaśnień wynika potrzeba dokonania zmian
w raporcie na temat wielkości emisji lub w sprawozdaniu z weryfikacji, Krajowy
ośrodek występuje do prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego
z wnioskiem o dokonanie zmian w tym raporcie lub w sprawozdaniu.
10. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego jest obowiązany,
w uzgodnieniu z weryfikatorem, który przeprowadził weryfikację raportu na temat
wielkości emisji, wprowadzić zmiany do raportu i przedłożyć poprawiony raport
w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 9,
a w przypadku potrzeby dokonania zmian w sprawozdaniu z weryfikacji jest
obowiązany do przedłożenia w tym terminie poprawionego sprawozdania.
Art. 87. 1. Jeżeli Krajowy ośrodek nie uzyska od prowadzącego instalację
albo operatora statku powietrznego wystarczających wyjaśnień albo w terminie,
o którym mowa w art. 86 ust. 10, nie otrzyma poprawionego raportu lub
sprawozdania z weryfikacji, występuje do organu Inspekcji o przeprowadzenie
kontroli w celu sprawdzenia, czy raport na temat wielkości emisji jest zgodny ze
stanem faktycznym.
11.03.2020
©Telksinoe s. 88/118
2. Kontrola jest prowadzona na zasadach określonych w ustawie z dnia
20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1355, 1501
i 1680), z uwzględnieniem ust. 3.
3. W przypadku operatora statku powietrznego niemającego miejsca
zamieszkania ani siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organ Inspekcji
może wystąpić do tego operatora o przesłanie uwierzytelnionych, zgodnie
z przepisami obowiązującymi w danym państwie, dokumentów stanowiących
podstawę oszacowania wielkości emisji z wykonanych operacji lotniczych.
4. Jeżeli operator statku powietrznego nie przedłoży dokumentów, o których
mowa w ust. 3, na wezwanie, albo – jeżeli na podstawie przedłożonych
dokumentów nie można w sposób rzetelny oszacować wielkości emisji – organ
Inspekcji dokona oszacowania wielkości emisji na podstawie ustaleń organów
sprawujących dozór przestrzeni powietrznej.
5. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli organ Inspekcji stwierdzi
nieprawidłowości, które miały wpływ na ustalenie wielkości emisji, wydaje
decyzję określającą szacunkową wielkość emisji w roku okresu rozliczeniowego,
którego dotyczy raport na temat wielkości emisji.
6. Organ Inspekcji przekazuje Krajowemu ośrodkowi kopię decyzji, o której
mowa w ust. 5, w terminie 14 dni od dnia, w którym stała się ona ostateczna.
7. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, organ Inspekcji stwierdzi
zgodność ustaleń zawartych w raporcie na temat wielkości emisji ze stanem
faktycznym, przekazuje informacje w tym zakresie odpowiednio prowadzącemu
instalację albo operatorowi statku powietrznego oraz Krajowemu ośrodkowi.
Art. 88. 1. Krajowy ośrodek, w terminie do dnia 31 maja każdego roku,
występuje do organu Inspekcji o oszacowanie wielkości emisji z instalacji albo
z operacji lotniczej, w przypadku gdy:
1) prowadzący instalację albo operator statku powietrznego nie złożył raportu na
temat wielkości emisji lub sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa
w art. 84 ust. 1;
2) w sprawozdaniu z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1, weryfikator
zamieścił jedno z ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 lit. b–d rozporządzenia
Komisji (UE) 2018/2067.
11.03.2020
©Telksinoe s. 89/118
2. Krajowy ośrodek występuje do organu Inspekcji o oszacowanie wielkości
emisji z instalacji albo z operacji lotniczej również w przypadku, gdy z uzyskanych
przez niego informacji wynika, że emisja ustalona na podstawie raportu, o którym
mowa w art. 80 ust. 3, lub raportu, o którym mowa w art. 86 ust. 10, została
wyznaczona nieprawidłowo.
3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, organ Inspekcji wydaje
decyzję określającą szacunkową wielkość emisji za rok okresu rozliczeniowego,
którego dotyczyło wystąpienie Krajowego ośrodka. Przepisy art. 87 ust. 2–4
i 6 stosuje się odpowiednio.
Art. 89. Organ Inspekcji umarza postępowanie w sprawie oszacowania
wielkości emisji z instalacji albo z operacji lotniczej, o którym mowa w art. 88
ust. 1 pkt 1, jeżeli przed wydaniem decyzji prowadzący instalację albo operator
statku powietrznego dopełni obowiązku, o którym mowa w art. 86 ust. 1.
Art. 90. Krajowy ośrodek oraz organ Inspekcji przekazują ministrowi
właściwemu do spraw klimatu informacje, o których mowa
w art. 73 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067.
Art. 91. 1. Krajowy ośrodek wprowadza do rejestru Unii informację
o wielkości emisji z instalacji lub operacji lotniczych, na podstawie:
1) raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, albo
2) raportu, o którym mowa w art. 86 ust. 10
– który został zweryfikowany jako zadowalający.
2. Krajowy ośrodek zatwierdza w rejestrze Unii informację o wielkości emisji
z instalacji albo operacji lotniczych, ustaloną na podstawie raportu
zweryfikowanego jako zadowalający, w przypadku gdy Krajowy ośrodek:
1) nie występuje do organu Inspekcji z wnioskiem, o którym mowa w art. 87
ust. 1;
2) otrzyma informację, o której mowa w art. 87 ust. 7.
3. Krajowy ośrodek wprowadza do rejestru Unii informację o szacunkowej
wielkości emisji z instalacji albo operacji lotniczych wskazaną w decyzji
określającej szacunkową wielkość emisji, o której mowa w art. 87 ust. 5 i art. 88
ust. 2, oraz zatwierdza tę informację na rachunku posiadania operatora w tym
rejestrze ? w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania kopii tej decyzji.
11.03.2020
©Telksinoe s. 90/118
4. Wprowadzone do rejestru Unii zatwierdzone wielkości emisji z danej
instalacji albo operacji lotniczych wykonywanych przez danego operatora statku
powietrznego sumuje się oraz powiększa o czynnik korekty, o którym mowa
w art. 37 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. Wartość ta stanowi
sumę emisji z instalacji albo operacji lotniczych.
Art. 92. 1. W terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku prowadzący
instalację albo operator statku powietrznego dokonuje, za pośrednictwem rachunku
w rejestrze Unii, umorzenia uprawnień do emisji w liczbie odpowiadającej różnicy
pomiędzy sumą umorzonych na tym rachunku uprawnień do emisji w danym
okresie rozliczeniowym a sumą emisji z instalacji albo operacji lotniczych, o której
mowa w art. 91 ust. 4. Umorzenie to stanowi rozliczenie wielkości emisji.
2. W przypadkach, o których mowa art. 88 ust. 1, prowadzący instalację albo
operator statku powietrznego w terminie, o którym mowa w ust. 1, dokonuje
umorzenia uprawnień do emisji w liczbie określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej
o liczbę uprawnień do emisji odpowiadającą jego najlepszej wiedzy na temat
rzeczywistej wielkości emisji z instalacji albo operacji lotniczej w poprzednim roku
okresu rozliczeniowego, z tym że:
1) jeżeli liczba umorzonych uprawnień do emisji jest równa lub większa od
liczby określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień
odpowiadającą szacunkowej wielkości emisji określonej w decyzji, o której
mowa w art. 88 ust. 2, umorzenie to stanowi rozliczenie wielkości emisji;
2) jeżeli liczba umorzonych uprawnień do emisji jest mniejsza od liczby
określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień odpowiadającą
szacunkowej wielkości emisji określonej w decyzji, o której mowa w art. 88
ust. 2, umorzenie to nie stanowi rozliczenia wielkości emisji.
3. W przypadkach, o których mowa w art. 87 ust. 1, prowadzący instalację
albo operator statku powietrznego w terminie, o którym mowa w ust. 1, dokonuje
umorzenia uprawnień do emisji w liczbie określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej
o liczbę uprawnień do emisji odpowiadającą wielkości emisji ustalonej
w przedłożonym raporcie na temat wielkości emisji za poprzedni rok okresu
rozliczeniowego.
4. Umorzenie, o którym mowa w ust. 3, stanowi rozliczenie wielkości emisji,
jeżeli:
11.03.2020
©Telksinoe s. 91/118
1) z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 87, wynika, że ustalenia
zawarte w przedłożonym raporcie na temat wielkości emisji za poprzedni rok
okresu rozliczeniowego są zgodne ze stanem faktycznym albo
2) liczba umorzonych uprawnień do emisji jest równa lub większa od liczby
określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień odpowiadającą
szacunkowej wielkości emisji określonej w decyzji, o której mowa w art. 87
ust. 5.
5. Jeżeli liczba umorzonych uprawnień do emisji na podstawie ust. 3 jest
mniejsza od liczby określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień do
emisji odpowiadającą szacunkowej wielkości emisji określonej w decyzji, o której
mowa w art. 87 ust. 5, lub decyzji wydanej w związku z wystąpieniem, o którym
mowa w art. 88 ust. 2, prowadzący instalację lub operator statku powietrznego
dokonuje umorzenia brakującej liczby uprawnień do emisji w terminie 14 dni od
dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Umorzenie to stanowi rozliczenie
wielkości emisji.
6. Umorzone uprawnienia do emisji w liczbie przekraczającej liczbę
określoną zgodnie z ust. 1 powiększoną o liczbę uprawnień do emisji
odpowiadającą szacunkowej wielkości emisji określoną w decyzji, o której mowa
w art. 87 ust. 5 albo art. 88 ust. 2, są zaliczane na poczet rozliczenia wielkości
emisji w kolejnych latach okresu rozliczeniowego.
7. W przypadku powstania zaległości w zakresie rozliczenia wielkości emisji
z lat poprzednich umorzenie uprawnień do emisji zalicza się w pierwszej kolejności
na poczet rozliczenia tej zaległości.
Art. 93. Prowadzący instalację nie może wykorzystywać do rozliczenia
wielkości emisji, o której mowa w art. 92, uprawnień do emisji lotniczych,
o których mowa w art. 45.
Art. 94. 1. Krajowy ośrodek sporządza wykazy prowadzących instalacje lub
operatorów statków powietrznych, którzy:
1) w terminie nie dostarczyli Krajowemu ośrodkowi raportu, o którym mowa
w art. 80 ust. 3, lub sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84
ust. 1;
11.03.2020
©Telksinoe s. 92/118
2) w terminie, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lub 5, nie dokonali rozliczenia
wielkości emisji.
2. Krajowy ośrodek aktualizuje wykaz, o którym mowa ust. 1 pkt 2:
1) w przypadku, o którym mowa w art. 87 ust. 1 – niezwłocznie po upływie
terminu, o którym mowa w art. 92 ust. 5;
2) w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 lub 2 – niezwłocznie po
otrzymaniu kopii ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 88 ust. 3.
3. Krajowy ośrodek przekazuje wykazy, o których mowa w ust. 1, właściwym
organom Inspekcji w terminie do dnia 15 maja każdego roku oraz w terminie 7 dni
po każdej aktualizacji wykazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.
4. Wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera:
1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statku
powietrznego, oznaczenie adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby;
2) wskazanie roku okresu rozliczeniowego, za który nie został złożony raport.
5. Wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera:
1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statku
powietrznego, oznaczenie adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby;
2) sumę emisji z instalacji albo operacji lotniczych oraz sumę uprawnień do
emisji umorzonych na rachunku posiadania operatora lub rachunku posiadania
operatora statku powietrznego w rejestrze Unii w terminie, o którym mowa
w art. 92 ust. 1 lub 5;
3) liczbę uprawnień do emisji, które nie zostały umorzone.
Art. 95. 1. Krajowy ośrodek sporządza wykaz operatorów statków
powietrznych, którzy nie posiadają zatwierdzonego planu monitorowania emisji
z operacji lotniczych albo uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji
lotniczych, zgodnego z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012.
2. Krajowy ośrodek przekazuje wykaz, o którym mowa w ust. 1, organom
Inspekcji w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku.
3. Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko albo nazwę
operatora statku powietrznego oraz oznaczenie adresu miejsca zamieszkania albo
adresu siedziby.
11.03.2020
©Telksinoe s. 93/118
Art. 96. 1. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw
klimatu wykaz, o którym mowa w art. 94 ust. 1 pkt 2, w terminie do dnia 15 maja
każdego roku.
2. Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra wykaz,
o którym mowa w art. 94 ust. 1 pkt 2.
Art. 97. 1. Krajowy ośrodek w terminie do dnia 15 maja każdego roku
sporządza i przedstawia marszałkowi województwa wykaz prowadzących
instalacje i operatorów statków powietrznych, którzy nie dopełnili obowiązku
rozliczenia wielkości emisji.
2. Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko albo nazwę
prowadzącego instalację lub operatora statku powietrznego oraz wielkość emisji,
która została rozliczona zgodnie z art. 92.
3. Krajowy ośrodek na wezwanie marszałka województwa przekazuje
informacje o zmianach wykazu, o którym mowa w ust. 1.
Rozdział 13
Wykorzystanie jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej redukcji
emisji
Art. 98. 1. Prowadzący instalację lub operator statku powietrznego mogą
wykorzystać do wymiany na uprawnienia do emisji:
1) jednostki redukcji emisji;
2) jednostki poświadczonej redukcji emisji.
2. Uznaje się, że jedna jednostka redukcji emisji albo jednostka
poświadczonej redukcji emisji odpowiada jednemu uprawnieniu do emisji.
3. Wymiana, o której mowa w ust. 1, jest dokonywana w rejestrze Unii,
zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013.
4. Wymianie na uprawnienia do emisji nie podlegają jednostki redukcji emisji
i jednostki poświadczonej redukcji emisji, które:
1) zostały uzyskane w wyniku:
a) realizacji działań inwestycyjnych polegających na budowie obiektów
jądrowych,
b) użytkowania i zmian sposobu użytkowania gruntu,
11.03.2020
©Telksinoe s. 94/118
c) prowadzenia gospodarki leśnej;
2) nie zostały dopuszczone do wykorzystania na podstawie rozporządzenia
Komisji (UE) nr 550/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustalającego, na mocy
dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, pewne
ograniczenia w zakresie wykorzystania międzynarodowych jednostek z tytułu
projektów związanych z gazami przemysłowymi (Dz. Urz. UE L
149 z 08.06.2011, str. 1) oraz art. 58 rozporządzenia Komisji (UE)
nr 389/2013.
Art. 99. 1. Prowadzący instalację lub operator statku powietrznego mogą
wymienić jednostki poświadczonej redukcji emisji lub jednostki redukcji emisji
odpowiednio na uprawnienia do emisji ogólnych albo uprawnienia do emisji
lotniczych, ważne w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu
1 stycznia 2013 r. do wysokości limitów obliczonych zgodnie z rozporządzeniem
Komisji (UE) nr 1123/2013 z dnia 8 listopada 2013 r. w sprawie określania
uprawnień do międzynarodowych jednostek emisji zgodnie z dyrektywą
2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 299 z 09.11.2013,
str. 32), zwanym dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1123/2013”.
2. Wymiana, o której mowa w ust. 1, może zostać dokonana do dnia
31 grudnia 2020 r., w przypadku gdy:
1) jednostki redukcji emisji lub jednostki poświadczonej redukcji emisji zostały
wydane w związku z realizacją projektów zarejestrowanych przed rokiem
2013 za redukcje emisji osiągnięte od roku 2013;
2) jednostki poświadczonej redukcji emisji zostały wydane w związku
z realizacją projektów w krajach najsłabiej rozwiniętych rozpoczętych od
roku 2013 za redukcje emisji osiągnięte od roku 2013.
3. Kraje najsłabiej rozwinięte, o których mowa w ust. 2 pkt 2, oznaczają kraje
znajdujące się na liście zatwierdzonej przez Radę Gospodarczą i Społeczną
Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Art. 100. (uchylony)
Art. 101. 1. Krajowy ośrodek opracowuje i przekazuje ministrowi
właściwemu do spraw klimatu wykaz:
11.03.2020
©Telksinoe s. 95/118
1) instalacji, które uczestniczyły w systemie w okresie 2008–2012, wraz
z maksymalną liczbą jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej
redukcji emisji, jaką prowadzący instalację może wymienić na uprawnienia
do emisji ogólnych ważne w okresie rozliczeniowym 2013–2020;
2) pozostałych instalacji oraz operatorów statków powietrznych wraz
z maksymalną liczbą jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej
redukcji emisji, jaką prowadzący instalację albo operator statku powietrznego
może wymienić na uprawnienia do emisji ogólnych albo uprawnienia do
emisji lotniczych ważne w okresie rozliczeniowym 2013–2020, wynikającą
ze zweryfikowanej emisji z instalacji albo operacji lotniczych w okresie
2013–2020.
2. Maksymalną liczbę jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej
redukcji emisji, jaką prowadzący instalację lub operator statku powietrznego może
wymienić na uprawnienia do emisji ogólnych albo uprawnienia do emisji
lotniczych ważne w okresie rozliczeniowym 2013–2020, oblicza się zgodnie
z wymaganiami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1123/2013.
3. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje wykaz, o którym mowa
w ust. 1, do akceptacji Komisji Europejskiej.
4. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wykazu, o którym mowa
w ust. 1, Krajowy ośrodek, kierując się koniecznością realizacji obowiązku
wykonania decyzji Komisji Europejskiej dotyczącej tego wykazu, sporządza
poprawiony w zakresie wskazanym w decyzji Komisji Europejskiej wykaz.
5. Jeżeli Komisja Europejska zaakceptuje wykaz, o którym mowa w ust. 1,
minister właściwy do spraw klimatu ogłasza ten wykaz w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra.
6. Krajowy ośrodek corocznie aktualizuje wykaz, o którym mowa w ust. 1
pkt 2, na zasadach określonych w art. 2 rozporządzenia Komisji (UE)
nr 1123/2013. Przepisy ust. 2–5 stosuje się odpowiednio.
11.03.2020
©Telksinoe s. 96/118
Rozdział 14
Administracyjne kary pieniężne
Art. 102. 1. Jeżeli prowadzący instalację eksploatuje instalację bez
zezwolenia, o którym mowa w art. 51, podlega administracyjnej karze pieniężnej
w wysokości 50 000 zł.
2. Organ Inspekcji może, na wniosek prowadzącego instalację, w drodze
postanowienia, ustalić termin na złożenie wniosku o wydanie zezwolenia,
zawieszając na ten czas postępowanie w sprawie nałożenia administracyjnej kary
pieniężnej. Termin nie może być dłuższy niż 30 dni od dnia doręczenia
postanowienia.
3. W razie niezłożenia wniosku w wyznaczonym terminie organ Inspekcji
podejmuje zawieszone postępowanie i wydaje decyzję o nałożeniu kary.
4. W przypadku złożenia wniosku w wyznaczonym terminie,
administracyjnej kary pieniężnej nie nakłada się, a postępowanie w sprawie jej
nałożenia umarza się.
Art. 103. 1. Jeżeli operator statku powietrznego prowadzi operacje lotnicze
bez zatwierdzonych planów monitorowania, o których mowa w art. 74, podlega
administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 50 000 zł.
2. Jeżeli operator statku powietrznego nie wystąpił z wnioskiem, o którym
mowa w art. 76 ust. 2, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości
10 000 zł.
3. Jeżeli prowadzący instalację nie wystąpił z wnioskiem o zmianę
zezwolenia w przypadku, o którym mowa w art. 55 ust. 1 pkt 5, podlega
administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł.
4. Na wniosek prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego,
organ Inspekcji może odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, jeżeli
toczy się postępowanie odpowiednio w sprawie zmiany zezwolenia w zakresie
zatwierdzenia zmiany planu monitorowania wielkości emisji albo zatwierdzenia
planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonego planu
monitorowania emisji z operacji lotniczych lub zatwierdzenia istotnych zmian tych
planów, a w przypadku planu monitorowania tonokilometrów – zatwierdzenia
istotnej zmiany planu monitorowania tonokilometrów.
11.03.2020
©Telksinoe s. 97/118
Art. 104. 1. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który
nie dokonał rozliczenia wielkości emisji w terminie, o którym mowa
w art. 92 ust. 1 lub 5, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości
równej iloczynowi liczby uprawnień do emisji, która nie została umorzona,
i jednostkowej stawki administracyjnej kary pieniężnej za rok okresu
rozliczeniowego, za który to rozliczenie powinno nastąpić.
2. Jednostkowa stawka administracyjnej kary pieniężnej stanowi
równowartość 100 euro.
3. Wysokość stawki administracyjnej kary pieniężnej ustala się
z uwzględnieniem średniego kursu euro w przeliczeniu na złote ogłaszanego przez
Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy następujący po dniu 30 kwietnia
roku, w którym powstał obowiązek rozliczenia.
4. Jednostkowa stawka administracyjnej kary pieniężnej podlega corocznej
waloryzacji o średnioroczny zharmonizowany wskaźnik cen konsumpcyjnych
(HICP) ogółem w poprzednim roku dla obszaru Unii Europejskiej, ustalany na
podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/792 z dnia
11 maja 2016 r. w sprawie zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych
oraz wskaźnika cen nieruchomości mieszkalnych i uchylającego rozporządzenie
Rady (WE) nr 2494/95 (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 135
z 24.05.2016, str. 11).
5. Uiszczenie przez prowadzącego instalację albo operatora statku
powietrznego administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie zwalnia
go od rozliczenia wielkości emisji, o którym mowa w art. 92.
Art. 105. 1. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który
nie dostarczył w terminie określonym w art. 86 ust. 1 Krajowemu ośrodkowi
raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, lub sprawozdania z weryfikacji, o którym
mowa w art. 84 ust. 1, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości
50 000 zł.
2. Jeżeli w terminie do dnia 15 kwietnia prowadzący instalację albo operator
statku powietrznego dostarczy Krajowemu ośrodkowi raport, o którym mowa
w art. 80 ust. 3, i sprawozdanie z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1,
administracyjną karę pieniężną wymierza się w wysokości 10% kary, o której
mowa w ust. 1.
11.03.2020
©Telksinoe s. 98/118
3. Prowadzący instalację, który nie wprowadził w terminie określonym
w art. 66 ust. 5 zmian, o których mowa w art. 66 ust. 4, podlega administracyjnej
karze pieniężnej w wysokości 5000 zł.
4. Prowadzący instalację, która powstała w wyniku połączenia lub podziału,
o którym mowa w art. 59 ust. 1, który nie przedłożył w terminie informacji
i dokumentów, o których mowa w art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE)
2019/331, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 5000 zł.
Art. 106. 1. Administracyjne kary pieniężne, o których mowa w art. 102
ust. 1, art. 103 ust. 1–3, art. 104 ust. 1 i art. 105, nakłada, w drodze decyzji, organ
Inspekcji.
2. Organ Inspekcji stwierdza naruszenia, o których mowa w art. 102 ust. 1,
art. 103 ust. 1–3, art. 104 ust. 1 i art. 105, na podstawie wykazów, o których mowa
w art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1, lub ustaleń kontroli.
3. Organ Inspekcji stwierdza naruszenie, o którym mowa w art. 105 ust. 3 i 4,
na podstawie informacji przekazanej przez Krajowy ośrodek.
4. Organ Inspekcji przesyła Krajowemu ośrodkowi kopię decyzji o nałożeniu
administracyjnej kary pieniężnej, a w przypadku nałożenia administracyjnej kary
pieniężnej na operatora statku powietrznego, także ministrowi właści wemu do
spraw klimatu.
Art. 107. Administracyjne kary pieniężne, o których mowa w art. 102 ust. 1,
art. 103 ust. 1–3, art. 104 ust. 1 i art. 105, wnosi się na wyodrębniony rachunek
bankowy organu Inspekcji, który nałożył administracyjną karę pieniężną. Wpływy
z administracyjnych kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.
Art. 108. 1. Do administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa
w art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1–3, art. 104 ust. 1 i art. 105, stosuje się przepisy
działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
2. Uprawnienia organu podatkowego przysługują organowi Inspekcji,
zgodnie z art. 5 ust. 1, w sprawach, o których mowa w art. 102 ust. 1, art. 103
ust. 1–3, art. 104 ust. 1 i art. 105.
3. Egzekucja administracyjnych kar pieniężnych wynikających z decyzji,
o których mowa w art. 106 ust. 1, następuje w trybie przepisów ustawy z dnia
17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
11.03.2020
©Telksinoe s. 99/118
Art. 109. 1. W terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu
administracyjnej kary pieniężnej stała się ostateczna, organ Inspekcji przekazuje
ministrowi właściwemu do spraw klimatu informację o operatorach statków
powietrznych, którzy nie dopełnili obowiązku:
1) sporządzenia i przedłożenia do zatwierdzenia, zgodnie z art. 74 i art. 75 ust. 1,
planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonego planu
monitorowania emisji z operacji lotniczych albo złożenia wniosku, o którym
mowa w art. 76 ust. 2;
2) rozliczenia wielkości emisji, o którym mowa w art. 92.
2. Minister właściwy do spraw klimatu po otrzymaniu informacji, o której
mowa w ust. 1, oraz stwierdzeniu, że operator statku powietrznego:
1) pomimo nałożenia kary, o której mowa w art. 103 ust. 1 lub 2, nie dopełnił
obowiązku sporządzenia i przedłożenia do zatwierdzenia, zgodnie z art. 74
i art. 75 ust. 1, planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo
uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo
złożenia wniosku, o którym mowa w art. 76 ust. 2,
2) pomimo nałożenia kary, o której mowa w art. 104 ust. 1, nie dopełnił
obowiązku rozliczenia wielkości emisji, o którym mowa w art. 92
– zawiadamia operatora statku powietrznego o wszczęciu postępowania w sprawie
skierowania do Komisji Europejskiej wniosku o nałożenie zakazu prowadzenia
przez tego operatora operacji lotniczych.
3. Operator statku powietrznego, po otrzymaniu zawiadomienia, o którym
mowa w ust. 2, może złożyć wyjaśnienia ministrowi właściwemu do spraw
klimatu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.
4. Minister właściwy do spraw klimatu, po powiadomieniu Rady Ministrów,
przesyła do Komisji Europejskiej wniosek o nałożenie zakazu prowadzenia przez
operatora statku powietrznego operacji lotniczych.
5. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera:
1) dowody potwierdzające naruszenie przez operatora statku powietrznego
obowiązku sporządzenia i przedłożenia do zatwierdzenia planu
monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonego planu
monitorowania emisji z operacji lotniczych albo złożenia wniosku, o którym
11.03.2020
©Telksinoe s. 100/118
mowa w art. 76 ust. 2, oraz obowiązku dokonania w wymaganym terminie
rozliczenia wielkości emisji, o którym mowa w art. 92;
2) informację o podjętych środkach mających na celu wykonanie obowiązków,
o których mowa w pkt 1;
3) uzasadnienie celowości nałożenia zakazu prowadzenia przez operatora statku
powietrznego operacji lotniczych;
4) propozycje dotyczące czasowego i terytorialnego zakresu obowiązywania
zakazu prowadzenia operacji lotniczych oraz dodatkowych warunków lub
obowiązków, jakie powinny zostać nałożone na operatora statku
powietrznego.
6. Postępowanie w sprawie nałożenia zakazu prowadzenia przez operatora
statku powietrznego operacji lotniczych jest prowadzone zgodnie z przepisami
wykonawczymi wydanymi przez Komisję Europejską na podstawie art. 16 ust. 12
dyrektywy 2003/87/WE.
Rozdział 15
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 110–123. (pominięte)
Rozdział 16
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 124. 1. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy:
1) rachunki posiadania operatora, rachunki posiadania operatora statku
powietrznego, osobiste rachunki posiadania i krajowy rachunek posiadania,
o których mowa w art. 8 ustawy wymienionej w art. 151, stają się
odpowiednio rachunkami posiadania operatora, rachunkami posiadania
operatora statków powietrznych, osobistymi rachunkami posiadania oraz
krajowym rachunkiem posiadania w rejestrze Unii w rozumieniu niniejszej
ustawy;
2) uprawnienia do emisji przyznane na podstawie ustawy wymienionej
w art. 151, stają się uprawnieniami do emisji w rozumieniu niniejszej ustawy,
z tym że uprawnienia do emisji przyznane instalacji stają się uprawnieniami
11.03.2020
©Telksinoe s. 101/118
do emisji ogólnych, a uprawnienia przyznane operatorom statków
powietrznych stają się uprawnieniami do emisji lotniczych;
3) uprawnienia do emisji powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy na skutek wymiany, o której mowa w art. 60 ust. 1 rozporządzenia
Komisji (UE) 389/2013, stają się uprawnieniami do emisji lotniczych albo
uprawnieniami do emisji ogólnych w rozumieniu art. 3 pkt 7 i 8 tego
rozporządzenia;
4) zezwolenia wydane na podstawie art. 33 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r.
o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych
i innych substancji (Dz. U. poz. 2784, z 2008 r. poz. 1227 oraz z 2009 r.
poz. 1664) i art. 40 ustawy wymienionej w art. 151, stają się zezwoleniami
w rozumieniu niniejszej ustawy;
5) decyzje zatwierdzające plany monitorowania wielkości emisji oraz plany
monitorowania liczby tonokilometrów pochodzących z wykonywanych
operacji lotniczych, o których mowa w art. 53 ustawy wymienionej
w art. 151, stają się decyzjami zatwierdzającymi plany monitorowania,
o których mowa w art. 74;
6) decyzje w sprawie zatwierdzenia raportów z udoskonalenia metodyki
monitorowania, wydane przez organ właściwy do wydania zezwolenia w celu
wykonania art. 69 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, stają się
decyzjami zatwierdzającymi, o których mowa w art. 79 ust. 2.
2. Jednostki Kioto i uprawnienia do emisji, które były utrzymywane
w Krajowym rejestrze jednostek Kioto i uprawnień do emisji, na podstawie
dotychczasowych przepisów są utrzymywane w rejestrze Unii.
Art. 125. 1. W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o wydanie
zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych z instalacji na podstawie art. 51,
zwanego dalej „nowym zezwoleniem”, z uwzględnieniem art. 127.
2. Zezwolenie wydane na podstawie art. 33 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r.
o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych
substancji i art. 40 ustawy wymienionej w art. 151, wygasa z dniem, w którym
nowe zezwolenie stało się ostateczne.
11.03.2020
©Telksinoe s. 102/118
3. Organ właściwy do wydania zezwolenia stwierdza wygaśnięcie zezwolenia
wydanego na podstawie art. 33 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu
uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji
lub art. 40 ustawy wymienionej w art. 151, jeżeli prowadzący instalację nie wystąpi
z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia w terminie, o którym mowa w ust. 1.
Art. 126. 1. Prowadzący instalację, który przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy posiada plany monitorowania wielkości emisji zatwierdzone
decyzją inną niż zezwolenie wydane na podstawie art. 40 ustawy wymienionej
w art. 151, monitoruje wielkość emisji z instalacji zgodnie z tym planem, jednak
nie dłużej niż do dnia, w którym nowe zezwolenie stało się ostateczne.
2. Decyzja zatwierdzająca plan monitorowania, o którym mowa w ust. 1,
wygasa z dniem, w którym nowe zezwolenie stało się ostateczne, albo z dniem,
w którym decyzja stwierdzająca wygaśnięcie, o której mowa w art. 125 ust. 3, stała
się ostateczna.
Art. 127. 1. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną,
któremu wydano zezwolenie na podstawie art. 50 ustawy wymienionej w art. 151,
w terminie 3 miesięcy przed dniem oddania do eksploatacji instalacji, występuje
z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia.
2. Obowiązek monitorowania i rozliczania wielkości emisji z instalacji,
o której mowa w ust. 1, powstaje z dniem oddania jej do eksploatacji.
Art. 128. 1. W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy Krajowy ośrodek zamyka osobiste rachunki posiadania lub rachunki
obrotowe w rejestrze Unii, prowadzone dla posiadaczy, którzy nie spełniają
warunku, o którym mowa w art. 9 ust. 2 lub 3.
2. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, posiadacz rachunku przedłoży
Krajowemu ośrodkowi dokument potwierdzający spełnienie warunku, o którym
mowa w art. 9 ust. 2 lub 3, przepisu ust. 1 nie stosuje się.
Art. 129. 1. Wnioski o przydział uprawnień do emisji na okres rozliczeniowy
2013–2020 złożone przez prowadzącego instalację przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy stają się wnioskami, o których mowa w art. 20 ust. 1.
2. Wstępna całkowita roczna liczba uprawnień do emisji określona we
wnioskach, o których mowa w ust. 1, zaakceptowana przez Komisję Europejską
11.03.2020
©Telksinoe s. 103/118
staje się wstępną całkowitą roczną liczbą uprawnień do emisji w rozumieniu
niniejszej ustawy.
Art. 130. Projekt wykazu instalacji objętych systemem w okresie
rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r. wraz z przyznaną
im liczbą uprawnień do emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 2 ustawy
wymienionej w art. 151, przekazany Komisji Europejskiej przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy staje się wykazem, o którym mowa w art. 23 ust. 5.
Art. 131. 1. Postępowania w sprawie wniosków o przydział uprawnień do
emisji z rezerwy na okres rozliczeniowy 2008–2012 wszczęte na podstawie ustawy
wymienionej w art. 151 i niezakończone ostateczną decyzją, umarza się.
2. Wnioski o przydział uprawnień do emisji z rezerwy na okres rozliczeniowy
2013–2020, złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się
wnioskami, o których mowa w art. 68 ust. 1.
Art. 132. 1. W terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy
prowadzący instalację przedkłada Krajowemu ośrodkowi informację, o której
mowa w art. 64 ust. 1, za rok 2012, 2013 i 2014.
2. Jeżeli prowadzący instalację przekazał Krajowemu ośrodkowi informację,
o której mowa w ust. 1, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się,
że obowiązek określony w tym przepisie został spełniony.
3. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska
informacje o prowadzących instalacje, którzy w terminie nie dopełnili obowiązku,
o którym mowa w ust. 1, oraz informację o prowadzących instalacje, w których
nastąpiło całkowite lub częściowe zaprzestanie działalności w rozumieniu
niniejszej ustawy.
4. Uprawnienia do emisji wydane na rachunki posiadania operatora
w rejestrze Unii prowadzone dla prowadzących instalacje, którzy nie złożyli
informacji, zgodnie z ust. 1, podlegają zwrotowi.
5. Uprawnienia do emisji wydane na rachunki posiadania operatora
w rejestrze Unii prowadzone dla prowadzących instalacje, w których przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy nastąpiło znaczące zmniejszenie zdolności
produkcyjnej w rozumieniu niniejszej ustawy w liczbie większej niż wynikająca
z dostosowania do poziomu tego zmniejszenia, podlegają zwrotowi.
11.03.2020
©Telksinoe s. 104/118
Art. 133. 1. W przypadku gdy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy:
1) zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych wydane prowadzącemu instalację
na podstawie przepisów dotychczasowych wygasło na skutek upływu
terminu, na jaki zostało wydane, albo
2) wydano decyzję ostateczną stwierdzającą wygaśnięcie zezwolenia na emisję
gazów cieplarnianych
– uprawnienia do emisji wydane na rachunki posiadania operatora w rejestrze Unii
po roku, w którym zezwolenie wygasło, a przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, podlegają zwrotowi.
2. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli w terminie 30 dni od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy prowadzący instalację wystąpi z wnioskiem o wydanie
nowego zezwolenia i takie zezwolenie uzyska.
3. Do prowadzących instalacje, którzy uzyskają zezwolenie na emisję gazów
cieplarnianych, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się art. 125 ust. 1.
Art. 134. 1. W sprawach, o których mowa w art. 132 ust. 4 i 5 i art. 133 ust. 1,
Krajowy ośrodek występuje z wnioskiem o zwrot liczby wydanych uprawnień do
emisji do prowadzącego instalację. Prowadzący instalację zwraca wydane
uprawnienia do emisji w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku.
2. Jeżeli prowadzący instalację nie zwróci wydanych uprawnień do emisji
w terminie, o którym mowa w ust. 1, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi
właściwemu do spraw środowiska informację o prowadzącym instalację, który nie
dopełnił obowiązku zwrotu.
3. Informacja, o której mowa w ust. 2, zawiera:
1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację, zamieszkania albo
siedziby;
2) liczbę uprawnień do emisji podlegających zwrotowi.
4. Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zwrotu
równowartości uprawnień do emisji określając kwotę podlegającą zwrotowi.
5. Przy obliczaniu kwoty podlegającej zwrotowi przyjmuje się jednostkową
cenę uprawnienia do emisji, która odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji
notowanej na giełdach ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu,
w którym realizowany był obrót uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień
11.03.2020
©Telksinoe s. 105/118
wydania decyzji w przeliczeniu na złote według średniego kursu euro ogłaszanego
przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dzień wydania decyzji.
6. Do kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu
III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
7. Do obowiązku zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się przepisy
ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
8. Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której
mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.
Art. 135. 1. W terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy
Krajowy ośrodek dokonuje analizy informacji, o których mowa w art. 132 ust. 1,
pod kątem ich zgodności z danymi na temat wielkości emisji z instalacji zawartymi
w raporcie na temat wielkości emisji złożonym za rok, którego dotyczy informacja.
2. W przypadku gdy z analizy, o której mowa w ust. 1, wynikają rozbieżności
między informacją o wielkości emisji z instalacji a danymi o poziomie
działalności, zawartymi w informacji, o której mowa w art. 132 ust. 1, Krajowy
ośrodek występuje do prowadzącego instalację o przekazanie wyjaśnień.
3. Jeżeli z wyjaśnień prowadzącego instalację wynika, że informacja, o której
mowa w art. 132 ust. 1, zawiera błędne lub nieprawdziwe informacje, Krajowy
ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację
o stwierdzonych nieprawidłowościach.
4. Po otrzymaniu informacji, o której mowa w ust. 3, minister właściwy do
spraw środowiska występuje na piśmie do prowadzącego instalację
o wprowadzenie zmian w informacji, o której mowa w art. 132 ust. 1, wskazując
błędy i uchybienia wymagające zmiany.
5. Prowadzący instalację wprowadza zmiany, o których mowa w ust. 4,
w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.
6. Jeżeli ze zmienionej informacji wynika potrzeba dostosowania całkowitej
rocznej liczby uprawnień do emisji, o której mowa w art. 25 ust. 2 i 3 lub art. 26
ust. 4, Krajowy ośrodek oblicza dostosowaną całkowitą roczną liczbę uprawnień
do emisji. Przepisy art. 73 ust. 1–8 stosuje się odpowiednio.
7. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska
informację o stwierdzonych nieprawidłowościach i dostosowanej całkowitej
rocznej liczbie uprawnień do emisji.
11.03.2020
©Telksinoe s. 106/118
8. Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję określającą
dostosowaną całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji przydzielonej danej
instalacji.
9. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora
w rejestrze Unii w liczbie większej niż określona w decyzji, o której mowa
w ust. 8, podlegają zwrotowi. Przepisy art. 18 ust. 2–6 stosuje się odpowiednio.
10. W przypadku gdy prowadzący instalację nie wprowadzi zmian, o których
mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję
o zawieszeniu wydania uprawnień do emisji przydzielonych instalacji na kolejny
rok okresu rozliczeniowego. Przepisy art. 65 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.
11. Decyzję, o której mowa w ust. 10, uchyla się, jeżeli prowadzący instalację
wprowadzi zmiany, o których mowa w ust. 4.
Art. 136. 1. Dla zadań inwestycyjnych zrealizowanych przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy albo realizowanych w dniu jej wejścia w życie, albo
rozpoczynanych w ciągu 3 miesięcy od tego dnia, podmiot, o którym mowa
w art. 32 ust. 4, składa do ministra właściwego do spraw środowiska wniosek
o zatwierdzenie wskaźnika lub wskaźników zgodności w terminie 30 dni od dnia
wejścia w życie niniejszej ustawy.
2. Dla zadań inwestycyjnych zrealizowanych przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy, podmiot, o którym mowa w art. 32 ust. 4, przedkłada ministrowi
właściwemu do spraw środowiska poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego
wskaźnika lub wskaźników zgodności w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja
o zatwierdzeniu wskaźnika lub wskaźników zgodności stała się ostateczna.
Poświadczenia osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności
nie składa się, jeżeli poświadczenie to sporządza minister właściwy do spraw
środowiska.
3. Do poświadczenia osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników
zgodności, o którym mowa w ust. 2, przepisy art. 32 ust. 10–13 stosuje się.
4. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy przechowuje dokumentację związaną z realizacją tego zadania
przez okres 10 lat od dnia wydania uprawnień do emisji na rachunek posiadania
operatora w rejestrze Unii oraz udostępnia tę dokumentację na wezwanie ministra
właściwego do spraw środowiska.
11.03.2020
©Telksinoe s. 107/118
Art. 137. 1. Pierwszym okresem sprawozdawczym, o którym mowa w art. 34
ust. 14, jest okres od dnia 25 czerwca 2009 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. Drugim
okresem sprawozdawczym, o którym mowa w art. 34 ust. 14, jest okres od dnia
1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r.
2. Przepisy rozdziału 6 stosuje się do zadań inwestycyjnych realizowanych
w okresie sprawozdawczym rozpoczynającym się od dnia 1 lipca 2014 r.
Art. 138. 1. Zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe za okresy
sprawozdawcze, o których mowa w art. 137, złożone przez podmiot realizujący
zadanie inwestycyjne przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uznaje się za
sprawozdania rzeczowo-finansowe w rozumieniu niniejszej ustawy.
2. Do uprawnień do emisji wydanych prowadzącemu instalację wytwarzającą
energię elektryczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie
rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 kwietnia 2014 r. w sprawie wykazu
instalacji wytwarzających energię elektryczną, objętych systemem handlu
uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym
rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r., wraz z przyznaną im liczbą
uprawnień do emisji (Dz. U. poz. 472 oraz z 2015 r. poz. 555) stosuje się przepisy
niniejszej ustawy.
Art. 139. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie
Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra
liczbę uprawnień do emisji lotniczych, o którą zostanie zmniejszona pula
uprawnień do emisji przeznaczona do sprzedaży w drodze aukcji zgodnie z decyzją
Parlamentu Europejskiego i Rady nr 377/2013/UE z dnia 24 kwietnia 2013 r.
wprowadzającą tymczasowe odstępstwo od dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej
system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz. Urz.
UE L 113 z 25.04.2013, str. 1).
Art. 140. 1. Całkowitą liczbę uprawnień do emisji przyznanych operatorom
statków powietrznych na okres rozliczeniowy rozpoczynający się dnia 1 stycznia
2013 r. i liczbę uprawnień do emisji przyznanych na każdy rok tego okresu zawiera
informacja, o której mowa w art. 24 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 151,
ogłoszona w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu
11.03.2020
©Telksinoe s. 108/118
obsługującego ministra właściwego do spraw środowiska przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy.
2. Całkowita liczba uprawnień do emisji przyznanych operatorom statków
powietrznych oraz liczba uprawnień do emisji przyznanych operatorom statków
powietrznych na każdy rok okresu rozliczeniowego, o których mowa w ust. 1,
podlega zmniejszeniu proporcjonalnie do ograniczenia obowiązku rozliczenia
emisji z operacji lotniczych, o których mowa w art. 141 ust. 1, wynikającego
z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 421/2014 z dnia
16 kwietnia 2014 r. zmieniającego dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system
handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie, w celu
wprowadzenia w życie do 2020 r. porozumienia międzynarodowego w sprawie
stosowania jednego międzynarodowego środka rynkowego do emisji
z międzynarodowego lotnictwa (Dz. Urz. UE L 129 z 30.04.2014, str. 1).
3. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informacje
o zmniejszonych liczbach uprawnień do emisji, o których mowa w ust. 2.
Art. 141. 1. Przepisów rozdziału 12 nie stosuje się do monitorowania emisji
z operacji lotniczych:
1) rozpoczynających się lub kończących na lotniskach znajdujących się na
terytorium państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego wykonywanych do
i z państw spoza tego obszaru,
2) wykonywanych między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej
oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej a lotniskiem znajdującym się w innym regionie Europejskiego
Obszaru Gospodarczego
? wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.
1a. Przepisów rozdziału 12 w zakresie raportowania wielkości emisji,
o którym mowa w art. 86, oraz rozliczania wielkości emisji, o którym mowa
w art. 92, nie stosuje się do operacji lotniczych:
1) rozpoczynających się lub kończących się na lotniskach znajdujących się na
terytorium państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, wykonywanych
do i z państw spoza tego obszaru,
11.03.2020
©Telksinoe s. 109/118
2) wykonywanych między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej
oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej a lotniskiem znajdującym się w innym regionie Europejskiego
Obszaru Gospodarczego
– wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.
2. Raport na temat wielkości emisji pochodzących z operacji lotniczych
wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2013 r. pomiędzy
lotniskami znajdującymi się na terytorium państw Europejskiego Obszaru
Gospodarczego złożony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uważa się
za raport w rozumieniu art. 80 ust. 3.
3. W okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. przepisów
ustawy nie stosuje się do operatorów statków powietrznych wykonujących
niezarobkowe przewozy lotnicze, których całkowita roczna emisja CO2 z operacji
lotniczych wynosi mniej niż 1000 Mg.
Art. 142. Wykonywanie czynności weryfikacji przez jednostki uprawnione
w rozumieniu przepisów ustawy wymienionej w art. 151 wymaga uzyskania
akredytacji w rozumieniu przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012.
Art. 143. 1. W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy
posiadacz rachunku w rejestrze Unii jest obowiązany wnieść opłatę roczną
w wysokości i na zasadach określonych w art. 13, chyba że opłata ta została już
wniesiona.
2. Przepis art. 14 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 144. 1. W terminie do dnia 30 kwietnia 2016 r. prowadzący instalację lub
operator statku powietrznego dokonuje, za pośrednictwem rachunku w rejestrze
Unii, umorzenia uprawnień do emisji w liczbie odpowiadającej istniejącej na tym
rachunku zaległości w zakresie rozliczenia emisji z lat poprzednich.
2. Zaległość, o której mowa w ust. 1, stanowi różnicę pomiędzy sumą,
umorzonych na rachunku posiadania operatora albo rachunku posiadania operatora
statku powietrznego w rejestrze Unii, uprawnień do emisji a sumą wprowadzonych
do rejestru Unii zatwierdzonych wielkości emisji z danej instalacji albo operacji
lotniczych.
11.03.2020
©Telksinoe s. 110/118
Art. 145. Przychody, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 7 ustawy
zmienianej w art. 115 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy, oraz wpływy z opłat, o których mowa w art. 25 ustawy z dnia
22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów
cieplarnianych i innych substancji, należnych przed dniem wejścia w życie ustawy
wymienionej w art. 151, są uwzględniane przy ustalaniu wysokości zobowiązania
określonego w art. 401c ust. 8 ustawy zmienianej w art. 115, w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą.
Art. 146. 1. Do opłat należnych na podstawie:
1) art. 25 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do
powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji,
2) art. 27 ustawy wymienionej w art. 151
– stosuje się przepisy obowiązujące w czasie, w którym powstał obowiązek ich
uiszczenia.
2. Do opłaty, o której mowa w art. 27 ustawy wymienionej w art. 151,
należnej za 2013 rok, stosuje się przepisy tej ustawy, z tym że podstawą obliczenia
wysokości należnej opłaty, jest liczba uprawnień do emisji wydanych na rachunek
posiadania operatora w rejestrze Unii.
3. Jeżeli opłata, o której mowa w ust. 2, wniesiona przez prowadzącego
instalację przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy jest wyższa niż opłata,
której podstawą obliczenia jest liczba uprawnień do emisji wydanych na rachunek
posiadania operatora w rejestrze Unii, to różnica ta stanowi nadpłatę. Do nadpłaty
stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ? Ordynacja
podatkowa.
Art. 147. 1. Do postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych, o których
mowa w art. 70–72 ustawy wymienionej w art. 151, wszczętych i niezakończonych
w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy oraz do przekazywania wpływów z tytułu
tych kar po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a także do informacji o karach
nałożonych w roku 2015 stosuje się przepisy dotychczasowe.
2. Do postępowań w sprawie skierowania do Komisji Europejskiej wniosku
o nałożenie zakazu prowadzenia operacji lotniczych przez operatora statków
11.03.2020
©Telksinoe s. 111/118
powietrznych wszczętych i niezakończonych na podstawie art. 77 ustawy
wymienionej w art. 151, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 148. Spółki prowadzące rynek regulowany oraz firmy inwestycyjne
opracują i wdrożą procedurę przeciwdziałania i ujawniania przypadków
manipulacji w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 149. 1. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 18 ust. 3 ustawy
zmienianej w art. 110 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 18 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy.
2. Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy
zmienianej w art. 120 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej
w art. 120 w brzmieniu nadanym tą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
3. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 7 ust. 7 ustawy zmienianej
w art. 123 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 7 ust. 7 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
4. Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy
wymienionej w art. 151, w sprawie wykazu instalacji wytwarzających energię
elektryczną objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów
cieplarnianych w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia
2013 r. wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji zachowują moc do dnia
wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 29
ust. 1 niniejszej ustawy, nie dłużej niż przez 60 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy i mogą być zmieniane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy
wymienionej w art. 151.
5. Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy
wymienionej w art. 151, w sprawie wykazu instalacji innych niż wytwarzające
energię elektryczną, objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów
11.03.2020
©Telksinoe s. 112/118
cieplarnianych w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia
2013 r. wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji zachowują moc do dnia
wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 25 ust. 4
niniejszej ustawy, nie dłużej niż przez 60 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy i mogą być zmieniane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy
wymienionej w art. 151.
Art. 150. 1. W latach 2015–2024 maksymalny limit wydatków Narodowego
Funduszu będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi
w:
1) 2015 r. – 18 751 140 zł;
2) 2016 r. – 25 786 034 zł;
3) 2017 r. – 29 509 578 zł;
4) 2018 r. – 25 028 884 zł;
5) 2019 r. – 35 267 728 zł;
6) 2020 r. – 31 820 000 zł;
7) 2021 r. – 31 700 000 zł;
8) 2022 r. – 29 520 000 zł;
9) 2023 r. – 28 470 000 zł;
10) 2024 r. – 29 450 000 zł.
2. Minister właściwy do spraw klimatu monitoruje wykorzystanie limitu
wydatków, o którym mowa w ust. 1, oraz wdraża mechanizm korygujący, o którym
mowa w ust. 3.
3. W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na
dany rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków określonego w ust. 1 oraz
w przypadku gdy część planowanych wydatków, o których mowa w ust. 1,
przypadająca proporcjonalnie na okres od początku roku kalendarzowego do końca
danego kwartału, została przekroczona:
1) po pierwszym kwartale – co najmniej o 15%,
2) po dwóch kwartałach – co najmniej o 10%,
3) po trzech kwartałach – co najmniej o 5%
– minister właściwy do spraw klimatu stosuje mechanizm korygujący polegający
na wstrzymaniu wydatków.
11.03.2020
©Telksinoe s. 113/118
Art. 151. Traci moc ustawa z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie handlu
uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. poz. 695 oraz z 2013 r.
poz. 1238).
Art. 152. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia14).
14)
Ustawa została ogłoszona w dniu 25 sierpnia 2015 r.
11.03.2020
©Telksinoe s. 114/118
Załączniki do ustawy z
dnia 12 czerwca
2015 r.
Załącznik nr 1
RODZAJE DZIAŁAŃ PROWADZONYCH W INSTALACJACH WRAZ Z WARTOŚCIAMI
PROGOWYMI ODNIESIONYMI DO ZDOLNOŚCI PRODUKCYJNYCH TYCH INSTALACJI
I GAZY CIEPLARNIANE PRZYPORZĄDKOWANE DANEMU DZIAŁANIU
Lp. Rodzaje działań Gazy cieplarniane
1 Spalanie paliw w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy CO2
cieplnej przekraczającej 20 MW1)
2 Rafinowanie olejów mineralnych CO2
3 Produkcja koksu CO2
4 Prażenie lub spiekanie rud metalu, w tym rudy siarczkowej CO2
5 Produkcja surówki odlewniczej lub stali (pierwotny i wtórny CO2
wytop), łącznie z odlewaniem stałym, z wydajnością
powyżej 2,5 Mg na godzinę2)
6 Produkcja lub obróbka metali żelaznych (w tym stopów CO2
żelaznych), w której wykorzystywane są jednostki spalania
o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej
20 MW3)
7 Produkcja pierwotnego aluminium CO2 PFCs
8 Produkcja wtórnego aluminium, w której wykorzystywane są CO2
jednostki spalania o całkowitej nominalnej mocy cieplnej
przekraczającej 20 MW
9 Produkcja lub obróbka metali nieżelaznych, w tym produkcja CO2
stopów, rafinacja, odlewnictwo itp., w której
wykorzystywane są jednostki spalania o całkowitej
nominalnej mocy cieplnej (w tym paliwa wykorzystywane
jako czynniki redukujące) przekraczającej 20 MW
10 Produkcja klinkieru cementowego w piecach obrotowych CO2
o zdolności produkcyjnej przekraczającej 500 Mg dziennie
lub innych piecach o zdolności produkcyjnej powyżej 50 Mg
na dobę
11 Produkcja wapna lub kalcynacja dolomitu lub magnezytu CO2
w piecach obrotowych lub innych piecach o zdolności
produkcyjnej przekraczającej 50 Mg na dobę
12 Osuszanie lub kalcynacja gipsu lub produkcja płyt gipsowo - CO2
-kartonowych i innych wyrobów gipsowych, jeżeli
wykorzystywane są instalacje spalania o łącznej nominalnej
mocy cieplnej przekraczającej 20 MW
13 Wytwarzanie szkła, łącznie z włóknem szklanym, z wydajnością CO2
przetopu przekraczającą 20 Mg na dobę
14 Produkcja wyrobów ceramicznych przez wypalanie, CO2
o wydajności powyżej 75 Mg na dobę4)
15 Wytwarzanie materiałów izolacyjnych z wełny mineralnej CO2
z wykorzystaniem szkła, surowców skalnych lub żużlu przy
użyciu zdolności produkcyjnej przekraczającej 20 Mg na
dobę
16 Produkcja pulpy drzewnej lub innych materiałów włóknistych CO2
17 Produkcja papieru lub tektury o wydajności przekraczającej CO2
20 Mg na dobę
11.03.2020
©Telksinoe s. 115/118
18 Produkcja sadzy, w tym karbonizacja substancji organicznych, CO2
takich jak oleje mineralne, smoły, pozostałości krakowania
i destylacji, jeżeli wykorzystywane są jednostki spalania
o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej
20 MW
19 Produkcja kwasu azotowego CO2 N2O
20 Produkcja kwasu adypinowego CO2 N2O
21 Produkcja kwasu glioksalowego i glioksylowego CO2 N2O
22 Produkcja amoniaku CO2
23 Produkcja chemikaliów organicznych luzem poprzez CO2
krakowanie, reformowanie, częściowe lub pełne utlenianie
albo poprzez podobne procesy, przy zdolności produkcyjnej
przekraczającej 100 Mg na dobę
24 Produkcja wodoru (H2) i gazu do syntezy w drodze CO2
reformowania lub częściowego utleniania, przy zdolności
produkcyjnej przekraczającej 25 Mg na dobę
25 Produkcja węglanu sodu (Na2CO3) oraz wodorowęglanu sodu CO2
(NaHCO3)
26 Wychwytywanie dwutlenku węgla z instalacji objętej systemem CO2
handlu uprawnieniami do emisji, w celu jego przesyłania
i podziemnego składowania w celu przeprowadzenia
projektu demonstracyjnego wychwytu i składowania
dwutlenku węgla w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy z dnia
9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U.
z 2019 r. poz. 868, 1214 i 1495)
27 Przesyłanie dwutlenku węgla przeznaczonego do podziemnego CO2
składowania w celu przeprowadzenia projektu
demonstracyjnego wychwytu i składowania dwutlenku
węgla w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca
2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze z wykorzystaniem
sieci transportowej dwutlenku węgla
28 Podziemne składowanie dwutlenku węgla w celu CO2
przeprowadzenia projektu demonstracyjnego wychwytu
i składowania dwutlenku węgla w rozumieniu art. 1
ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne
i górnicze
Objaśnienia:
1) Ilość energii wprowadzonej do instalacji w paliwie w jednostce czasu przy jej nominalnym
obciążeniu.
2) Maksymalna ilość wyrobu lub wyrobów, która może być wytworzona w jednostce czasu
w normalnych warunkach pracy instalacji.
3) Produkcja lub obróbka metali żelaznych obejmuje w szczególności walcownie, piece do
ponownego podgrzewania, piece do wyżarzania, kuźnie, odlewnie oraz instalacje służące do
powlekania i wytrawiania metali.
4) Produkcja wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania obejmuje w szczególności produkcję
dachówek, cegieł, cegieł ognioodpornych, kafelków, wyrobów kamionkowych i porcelany.
1. Przy określaniu wartości progowych odnoszących się do zdolności
produkcyjnej instalacji, bierze się pod uwagę parametry tego samego rodzaju
charakteryzujące skalę działań prowadzonych w instalacji, to jest moc cieplną
instalacji lub zdolność produkcyjną instalacji. Jeżeli w instalacji prowadzone jest
więcej niż jedno działanie tego samego rodzaju parametry odnoszące się do tych
działań sumuje się, chyba że z przyczyn formalnych lub technicznych jest
ograniczona możliwość działania wszystkich instalacji jednocześnie.
11.03.2020
©Telksinoe s. 116/118
2. Przez zdolność produkcyjną instalacji rozumie się maksymalną ilość
wyrobu lub wyrobów, która może być wytworzona w jednostce czasu
w normalnych warunkach pracy instalacji.
3. W przypadku włączania instalacji do systemu na podstawie wartości
progowej odniesionej do nominalnej mocy cieplnej uwzględnia się sumę
nominalnej mocy cieplnej wszystkich stacjonarnych urządzeń technicznych,
w których zachodzi spalanie, obejmujących w szczególności: wszystkie rodzaje
kotłów, palników, turbin, podgrzewaczy, pieców, w tym pieców do kalcynacji,
pieców do prażenia, suszarnie, silniki, ogniwa paliwowe, pochodnie gazowe. Przy
obliczeniach nominalnej mocy cieplnej nie uwzględnia się stacjonarnych urządzeń
technicznych o nominalnej mocy cieplnej poniżej 3 MW oraz stacjonarnych
urządzeń technicznych wykorzystujących wyłącznie biomasę, przez które rozumie
się stacjonarne urządzenie techniczne wykorzystujące paliwa kopalne wyłącznie
podczas rozruchu lub wyłączeń.
4. Przez nominalną moc cieplną instalacji rozumie się ilość energii
wprowadzonej do instalacji w paliwie w jednostce czasu przy jej nominalnym
obciążeniu.
5. W przypadku instalacji służącej do działań, dla których wartość progowa
nie została określona przy pomocy nominalnej mocy cieplnej, o włączeniu tej
instalacji do systemu decyduje wartość progowa odniesiona do zdolności
produkcyjnej instalacji.
6. W przypadku przekroczenia wartości progowej nominalnej mocy cieplnej
lub zdolności produkcyjnej jakiegokolwiek rodzaju instalacji, wszystkie
stacjonarne urządzenia techniczne, w których dochodzi do spalania innego niż
spalanie odpadów niebezpiecznych lub komunalnych, muszą być objęte
zezwoleniem na emisję gazów cieplarnianych z instalacji.
11.03.2020
©Telksinoe s. 117/118
Załącznik nr 2
WSKAŹNIKI ZGODNOŚCI, SŁUŻĄCE WYKAZANIU, ŻE ZADANIA INWESTYCYJNE SĄ
REALIZOWANE ZGODNIE Z ZASADAMI OKREŚLONYMI W KOMUNIKACIE KOMISJI
NR 2011/C99/03
1. Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych związanych
z modernizacją istniejących instalacji wytwarzających energię elektryczną w tym
związanych z modernizacją pojedynczych urządzeń (m.in. kotłów, turbin,
generatorów, silników, agregatów, wymienników ciepła, transformatorów) lub
wymianą tych urządzeń:
1) rodzaj zastosowanego paliwa podstawowego (węgiel kamienny, węgiel
brunatny, gaz ziemny systemowy, gaz ziemny ze złóż lokalnych, olej ciężki,
olej lekki, biomasa, metan z odmetanowienia kopalń); w przypadku
współspalania: rodzaj zastosowanego paliwa współspalania oraz średni udział
współspalania [%] oraz
2) redukcja emisyjności w wyniku realizacji zadania inwestycyjnego [Mg
CO2/MWh].
2. Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych związanych z budową
nowych instalacji wytwarzających energię elektryczną:
1) rodzaj zastosowanego paliwa podstawowego (węgiel kamienny, węgiel
brunatny, gaz ziemny systemowy, gaz ziemny ze złóż lokalnych, olej ciężki,
olej lekki, biomasa, metan z odmetanowienia kopalń), w przypadku
współspalania: rodzaj zastosowanego paliwa współspalania oraz średni udział
współspalania [%] oraz
2) moc osiągalna [MWe], oraz
3) emisyjność w wyniku realizacji zadania inwestycyjnego [Mg CO2/MWh].
3. Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych w zakresie sieci
przesyłowych i dystrybucyjnych elektroenergetycznych:
1) długość powstałych bądź zmodernizowanych linii (z uwzględnieniem
podziału na sieci NN, SN, WN i nn) [km] lub
2) liczba odcinków powstałych bądź zmodernizowanych linii (z uwzględnieniem
podziału na sieci NN, SN, WN i nn) [szt.], lub
3) liczba nowych lub zmodernizowanych stacji elektroenergetycznych [szt.], lub
11.03.2020
©Telksinoe s. 118/118
4) liczba nowych lub zmodernizowanych pojedynczych elementów wyposażenia
stacji elektroenergetycznych (np. jednostek transformatorowych, pól
liniowych) [szt.], lub
5) redukcja strat w przesyle albo dystrybucji [%], lub
6) redukcja strat transformatorów [%], lub
7) wzrost przepustowości istniejących linii [%].
4. Wskaźniki zgodności dla zadań w zakresie sieci przesyłowej gazowej:
wzrost przepustowości technicznej sieci przesyłowej gazowej.
5. Wskaźniki zgodności dla zadań w zakresie sieci ciepłowniczych:
1) redukcja strat ciepła [%] lub
2) ilość energii elektrycznej z kogeneracji wprowadzona do sieci
elektroenergetycznej [MWh/rok], lub
3) ilość energii cieplnej z kogeneracji wprowadzona do sieci ciepłowniczej
[GJ/rok].
6. Emisyjność jest rozumiana jako wielkość emisji dwutlenku węgla w danym
roku z instalacji wytwarzającej energię elektryczną odniesiona do wielkości
produkcji energii elektrycznej w danym roku w tej instalacji wyrażonej w MWh.
7. W celu wykazania dotrzymania zatwierdzonych wskaźników zgodności
określonych jako redukcja lub wzrost danego parametru porównywana jest wartość
parametru przed przystąpieniem do realizacji zadania inwestycyjnego z wartością
parametru po zakończeniu realizacji zadania inwestycyjnego lub zakończeniu
wyszczególnionego w harmonogramie rzeczowym etapu zadania inwestycyjnego
w przypadku wystąpienia opóźnień związanych z realizacją zadania
inwestycyjnego.
11.03.2020
Do góry