Wyszukiwarka ustaw

2019 Pozycja 900

©Telksinoe s. 1/305

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2019 r.

poz. 900, 924, 1018, 1495, 1520,1553, 1556, 1649,

1655, 1667, 1751, 1818, 1978, 2020, 2200,

Dz. U. z 2020 r.

poz. 285, 568, 695, 1065, 1086, 1106.

U S T A W A

z dnia 29 sierpnia 1997 r.

Ordynacja podatkowa

DZIAŁ I

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa normuje:

1) zobowiązania podatkowe;

2) informacje podatkowe;

3) postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające;

4) tajemnicę skarbową.

Art. 1a. § 1. Ustawa normuje również sposób wykonywania przez organy

podatkowe obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony

osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie

swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne

rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn.

zm.1)), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”.

§ 2. Wykonywanie obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia

2016/679, odbywa się niezależnie od obowiązków organów podatkowych

przewidzianych w ustawie i nie wpływa na tok i wynik procedur podatkowych.

§ 3. Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia

2016/679, nie wpływa na tok i wynik procedur podatkowych.

Art. 2. § 1. Przepisy ustawy stosuje się do:

1) podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz

budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub

określania uprawnione są organy podatkowe;

2) (uchylony)

1)

Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2.

21.07.2020

©Telksinoe s. 2/305

3) opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach

i opłatach lokalnych;

4) spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących

do właściwości organów podatkowych.

§ 2. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się

również do opłat, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż

wymienione w § 1 pkt 1 organy.

§ 3. Organom, o których mowa w § 2, przysługują uprawnienia organów

podatkowych.

§ 4. Przepisów ustawy nie stosuje się do świadczeń pieniężnych wynikających

ze stosunków cywilnoprawnych.

Art. 2a. Niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa

podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika.

Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) ustawach podatkowych – rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat

oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot

opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania,

stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych,

podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób

trzecich;

2) przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw

podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską

umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez

Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących

problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na

podstawie ustaw podatkowych;

3) podatkach – rozumie się przez to również:

a) zaliczki na podatki,

b) raty podatków, jeżeli przepisy prawa podatkowego przewidują płatność

podatku w ratach,

c) opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe;

4) księgach podatkowych – rozumie się przez to księgi rachunkowe, podatkową

księgę przychodów i rozchodów, ewidencje oraz rejestry, do których

21.07.2020

©Telksinoe s. 3/305

prowadzenia, do celów podatkowych, na podstawie odrębnych przepisów,

obowiązani są podatnicy, płatnicy lub inkasenci;

5) deklaracjach – rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia,

sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie

przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci;

6) ulgach podatkowych – rozumie się przez to przewidziane w przepisach prawa

podatkowego zwolnienia, odliczenia, obniżki albo zmniejszenia, których

zastosowanie powoduje obniżenie podstawy opodatkowania lub wysokości

podatku, z wyjątkiem obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku

naliczonego, w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, oraz innych

odliczeń stanowiących element konstrukcji tego podatku;

7) zwrocie podatku – rozumie się przez to zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku

naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne

formy zwrotu podatku przewidziane w przepisach prawa podatkowego;

8) niepodatkowych należnościach budżetowych – rozumie się przez to niebędące

podatkami i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub

budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków

publicznoprawnych;

9) działalności gospodarczej – rozumie się przez to każdą działalność zarobkową w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212), w tym wykonywanie wolnego

zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym

imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej

działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką

działalność – do przedsiębiorców;

10) cenie transferowej – rozumie się przez to cenę transferową w rozumieniu

art. 23m ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od

osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509, z późn. zm.2)) oraz art. 11a

ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1036, z późn. zm.3));

2)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1540,

1552, 1629, 1669, 1693, 2073, 2126, 2159, 2192, 2193, 2215, 2242, 2244, 2245, 2246, 2429 i 2529

oraz z 2019 r. poz. 29, 271 i 303.

3)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1162,

1291, 1629, 1669, 1693, 2073, 2159, 2192, 2193, 2212, 2215, 2243, 2244, 2245, 2429 i 2500 oraz

z 2019 r. poz. 37, 326, 504 i 534.

21.07.2020

©Telksinoe s. 4/305

11) (uchylony)

12) (uchylony)

13) dokumencie elektronicznym – rozumie się przez to dokument elektroniczny,

o którym mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji

działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2019 r.

poz. 700 i 730);

14) portalu podatkowym – rozumie się przez to system teleinformatyczny

administracji skarbowej służący do kontaktu organów podatkowych

z podatnikami, płatnikami i inkasentami, a także ich następcami prawnymi oraz

osobami trzecimi, w szczególności do wnoszenia podań, składania deklaracji

oraz doręczania pism organów podatkowych za pomocą środków komunikacji

elektronicznej;

15) podaniu lub deklaracji odwzorowanych cyfrowo – rozumie się przez to dokument

elektroniczny będący kopią elektroniczną podania lub deklaracji, złożonych

w jednostkach organizacyjnych administracji skarbowej w postaci innej niż

elektroniczna, który został wprowadzony do systemu teleinformatycznego Szefa

Krajowej Administracji Skarbowej w sposób zapewniający niezaprzeczalność

i integralność odwzorowanych danych;

16) przedsiębiorstwie w spadku – rozumie się przez to przedsiębiorstwo w spadku w

rozumieniu ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym

przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją

przedsiębiorstw (Dz. U. poz. 1629);

17) zarządzie sukcesyjnym – rozumie się przez to zarząd sukcesyjny w rozumieniu

ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby

fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw;

18) korzyści podatkowej – rozumie się przez to:

a) niepowstanie zobowiązania podatkowego, odsunięcie w czasie powstania

zobowiązania podatkowego lub obniżenie jego wysokości,

b) powstanie lub zawyżenie straty podatkowej,

c) powstanie nadpłaty lub prawa do zwrotu podatku albo zawyżenie kwoty

nadpłaty lub zwrotu podatku,

d) brak obowiązku pobrania podatku przez płatnika, jeżeli wynika on

z okoliczności wskazanych w lit. a;

21.07.2020

©Telksinoe s. 5/305

19) środkach ograniczających umowne korzyści – rozumie się przez to

postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu

podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską

innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej lub

inne środki ograniczające lub odmawiające korzyści wynikających z tych umów.

Art. 3a. § 1. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, deklaracje mogą być

składane za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

§ 2. Organ podatkowy, elektroniczna skrzynka podawcza systemu

teleinformatycznego administracji skarbowej lub portal podatkowy potwierdzają,

w formie dokumentu elektronicznego, złożenie deklaracji za pomocą środków

komunikacji elektronicznej.

§ 3. (uchylony)

Art. 3b. § 1. Deklaracja składana za pomocą środków komunikacji

elektronicznej powinna zawierać:

1) dane w ustalonym formacie elektronicznym, zawarte we wzorze deklaracji

określonym w odrębnych przepisach;

2) jeden podpis elektroniczny.

§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia:

1) (uchylony)

2) sposób przesyłania deklaracji i podań za pomocą środków komunikacji

elektronicznej;

3) rodzaje podpisu elektronicznego, którymi powinny być opatrzone poszczególne

typy deklaracji lub podań.

§ 3. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w § 2, minister właściwy do

spraw finansów publicznych powinien uwzględnić:

1) potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności

danych zawartych w deklaracjach i podaniach oraz potrzebę ich ochrony przed

nieuprawnionym dostępem;

2) limity wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu

podatku wynikających z deklaracji i rodzaj podatku, którego dotyczy deklaracja,

a także wymagania dla poszczególnych rodzajów podpisu elektronicznego,

w szczególności dotyczące weryfikacji podpisu i kwalifikowanych

elektronicznych znaczników czasu.

21.07.2020

©Telksinoe s. 6/305

Art. 3c. (uchylony)

Art. 3d. Składanie deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej

wójtowi, burmistrzowi (prezydentowi miasta), staroście, marszałkowi województwa

regulują odrębne przepisy.

Art. 3e. § 1. Organ podatkowy może zwrócić się do podatnika, płatnika lub

inkasenta o wyrażenie zgody na doręczanie pism w formie dokumentu

elektronicznego we wszystkich sprawach podatkowych załatwianych przez ten organ.

§ 2. W przypadku wyrażenia przez podatnika, płatnika lub inkasenta zgody,

o której mowa w § 1, organ podatkowy poucza ich o skutkach prawnych

wynikających z wyrażenia tej zgody.

§ 3. Do doręczania, o którym mowa w § 1, stosuje się przepisy art. 144a oraz

art. 146.

Art. 3f. § 1. Uwierzytelnianie podatników, płatników, inkasentów, ich

następców prawnych oraz osób trzecich na portalu podatkowym wymaga użycia

danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego certyfikatu podpisu

elektronicznego, jeżeli te dane pozwalają na identyfikację i uwierzytelnienie

wymagane w celu realizacji usługi online, profilu zaufanego, profilu osobistego albo

innego środka identyfikacji elektronicznej, wydanego w systemie identyfikacji

elektronicznej przyłączonym do węzła krajowego identyfikacji elektronicznej,

o którym mowa w art. 21a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 5 września 2016 r.

o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 162),

adekwatnie do poziomu bezpieczeństwa środka identyfikacji elektronicznej

wymaganego dla usług świadczonych w portalu podatkowym.

§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, zakres i warunki korzystania z portalu podatkowego, mając na

względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności

danych zawartych we wnioskach, deklaracjach i pismach oraz potrzebę ich ochrony

przed nieuprawnionym dostępem.

§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze

rozporządzenia, inny sposób identyfikacji na portalu podatkowym niż przewidziany

w § 1, mając na względzie potrzebę upowszechniania kontaktów z organami

podatkowymi za pośrednictwem portalu podatkowego oraz konieczność zapewnienia

bezpieczeństwa, poufności i pewności w procesie identyfikacji.

21.07.2020

©Telksinoe s. 7/305

§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, rodzaje spraw, które mogą być załatwiane z wykorzystaniem portalu

podatkowego, mając na względzie potrzebę stopniowego upowszechniania

elektronicznej formy kontaktów z organami podatkowymi oraz charakter tych spraw.

§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze

rozporządzenia, wskazać organy podatkowe, które załatwiają sprawy

z wykorzystaniem portalu podatkowego, mając na względzie usprawnienie pracy

urzędów i obsługi podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych oraz

osób trzecich.

Art. 4. Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych

nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku

z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach.

Art. 5. Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego

zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa,

powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych

w przepisach prawa podatkowego.

Art. 6. Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz

bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu

lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej.

Art. 7. § 1. Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka

organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw

podatkowych obowiązkowi podatkowemu.

§ 2. Ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niż

wymienione w § 1.

Art. 7a. § 1. Prawa i obowiązki podatnika oraz płatnika będącego

przedsiębiorstwem w spadku, w przypadku gdy na mocy ustaw podatkowych podlega

obowiązkowi podatkowemu, w okresie od ustanowienia do dnia wygaśnięcia zarządu

sukcesyjnego wykonuje zarządca sukcesyjny.

§ 2. W okresie od chwili śmierci przedsiębiorcy do dnia ustanowienia zarządu

sukcesyjnego albo wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, a

także w okresie od dnia, w którym zarządca sukcesyjny przestał pełnić tę funkcję, do

dnia powołania kolejnego zarządcy sukcesyjnego albo wygaśnięcia zarządu

sukcesyjnego prawa i obowiązki podatnika oraz płatnika, o których mowa w § 1,

21.07.2020

©Telksinoe s. 8/305

wykonują osoby, o których mowa w art. 14 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie

sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych

z sukcesją przedsiębiorstw, dokonujące czynności, o których mowa w art. 13 tej

ustawy.

Art. 8. Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka

organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów

prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go

we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Art. 9. Inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka

organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika

podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Art. 10. § 1. Wprowadzenie zryczałtowanej formy opodatkowania nie pozbawia

podatnika możliwości dokonania wyboru opodatkowania na zasadach ogólnych.

§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe nie przewidują

możliwości wyboru przez podatnika formy opodatkowania.

Art. 11. Rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa

podatkowa stanowi inaczej.

Art. 12. § 1. Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne

zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie

nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

§ 2. Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia

w ostatnim tygodniu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu.

§ 3. Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia

w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby

takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca.

§ 4. Terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim

roku, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia

w ostatnim roku nie było – w dniu, który poprzedzałby bezpośrednio ten dzień.

§ 5. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny

od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach

wolnych od pracy, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej.

§ 6. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało:

21.07.2020

©Telksinoe s. 9/305

1) wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu podatkowego,

a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru;

2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu

ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r.

poz. 2188) lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi

powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane

przez polską placówkę pocztową operatora wyznaczonego po nadaniu

w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone w polskim urzędzie

konsularnym;

3) złożone przez żołnierza lub członka załogi statku morskiego w dowództwie

jednostki wojskowej lub kapitanowi statku;

4) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego;

5) złożone przez osobę aresztowaną w administracji aresztu śledczego.

DZIAŁ II

Organy podatkowe i ich właściwość

Rozdział 1

Organy podatkowe

Art. 13. § 1. Organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest:

1) naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego, wójt,

burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa – jako organ

pierwszej instancji;

1a) naczelnik urzędu celno-skarbowego jako organ odwoławczy w zakresie decyzji,

o których mowa w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej

Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, z późn. zm.4));

2) dyrektor izby administracji skarbowej – jako:

a) organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego

albo naczelnika urzędu celno-skarbowego, z zastrzeżeniem pkt 1a,

b) organ pierwszej instancji, na podstawie odrębnych przepisów,

c) organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej

instancji;

4)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 650, 723,

1000, 1039, 1499, 1544, 1577, 1654, 2193, 2245 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 53, 125 i 730.

21.07.2020

©Telksinoe s. 10/305

3) samorządowe kolegium odwoławcze – jako organ odwoławczy od decyzji wójta,

burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa.

§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest organem podatkowym – jako:

1) organ pierwszej instancji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji,

wznowienia postępowania, zmiany lub uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej

wygaśnięcia – z urzędu;

2) organ odwoławczy od decyzji wydanych w sprawach, o których mowa w pkt 1

i 7;

3) organ właściwy w sprawach uprzednich porozumień cenowych, o których mowa

w dziale III ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów

dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich

porozumień cenowych (Dz. U. poz. 2200);

4) organ właściwy w sprawach dotyczących interpretacji przepisów prawa

podatkowego, o których mowa w art. 14b § 1, w zakresie określonym w art. 14e

§ 1;

5) organ właściwy w sprawach informacji przekazywanych przez banki i

spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe o otwartych i zamkniętych

rachunkach bankowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;

6) organ właściwy w sprawach opinii zabezpieczających;

7) organ pierwszej instancji w sprawach, o których mowa w art. 119g § 1 i 8;

8) organ właściwy w sprawach dotyczących informacji o schematach

podatkowych;

9) organ właściwy w sprawach zmiany albo uchylenia wiążącej informacji

stawkowej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, z późn. zm.5));

10) organ właściwy w sprawach dotyczących realizacji współdziałania, o którym

mowa w dziale IIB.

§ 2a. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jest organem podatkowym –

jako:

1) organ właściwy w sprawach dotyczących wydawania interpretacji przepisów

prawa podatkowego, o których mowa w art. 14b § 1 i art. 14e § 1a;

5)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2193,

2215, 2244, 2354, 2392 i 2433 oraz z 2019 r. poz. 675, 1018, 1495, 1520 i 1751.

21.07.2020

©Telksinoe s. 11/305

2) organ pierwszej instancji w sprawach dotyczących wydawania wiążącej

informacji stawkowej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 11 marca

2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) organ odwoławczy od decyzji wydawanych w sprawach, o których mowa

w pkt 2;

4) organ właściwy w sprawach zmiany wiążącej informacji stawkowej,

w przypadkach, o których mowa w art. 42h ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o podatku od towarów i usług.

§ 2b. Minister właściwy do spraw finansów publicznych jest organem

podatkowym – jako organ właściwy w sprawach, o których mowa w art. 14a § 1.

§ 2c. W zakresie rozstrzygania spraw podatkowych uprawnienia naczelnika

urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celno-skarbowego oraz dyrektora izby

administracji skarbowej, jako organu podatkowego, przysługują także radcy

skarbowemu, wykonującemu czynności orzecznicze w tym organie.

§ 3. Organami podatkowymi wyższego stopnia są organy odwoławcze.

Art. 13a. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, nadać uprawnienia

organów podatkowych:

1) Szefowi Agencji Wywiadu,

2) Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

3) Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

4) Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego,

5) Szefowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego

– jeżeli jest to uzasadnione ochroną informacji niejawnych i wymogami

bezpieczeństwa państwa.

Art. 14. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej sprawuje ogólny nadzór

w sprawach podatkowych.

§ 2. W ramach nadzoru, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji

Skarbowej w celu wykonywania ustawowych zadań, w szczególności zadań

analityczno-sprawozdawczych, może przetwarzać dane wynikające z deklaracji

podatkowych składanych do naczelników urzędów skarbowych oraz naczelników

urzędów celno-skarbowych, a także informacje uzyskane na podstawie przepisów

działu III rozdziału 11a.

§ 3. Przetwarzanie danych, o którym mowa w § 2, odbywa się z zachowaniem

przepisów o ochronie danych osobowych oraz tajemnic ustawowo chronionych.

21.07.2020

©Telksinoe s. 12/305

§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych zapewnia

funkcjonowanie portalu podatkowego i jest administratorem danych podatników,

płatników, inkasentów, ich następców prawnych oraz osób trzecich korzystających z

tego portalu.

Rozdział 1a

Interpretacje przepisów prawa podatkowego

Art. 14a. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do

zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy

podatkowe, w szczególności:

1) dokonując ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne),

2) wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego dotyczące

stosowania tych przepisów (objaśnienia podatkowe)

– przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

§ 1a. Interpretacja ogólna powinna zawierać w szczególności:

1) opis zagadnienia, w związku z którym jest dokonywana interpretacja przepisów

prawa podatkowego;

2) wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów

prawa podatkowego do opisanego zagadnienia wraz z uzasadnieniem prawnym.

§ 1b. Z wnioskiem o wydanie interpretacji ogólnej nie może wystąpić organ

administracji publicznej.

§ 2. Wniosek o wydanie interpretacji ogólnej powinien zawierać uzasadnienie

konieczności wydania interpretacji ogólnej, w szczególności:

1) przedstawienie zagadnienia oraz wskazanie przepisów prawa podatkowego

wymagających wydania interpretacji ogólnej;

2) wskazanie niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego

w określonych decyzjach, postanowieniach oraz interpretacjach indywidualnych

wydanych przez organy podatkowe w takich samych stanach faktycznych lub

zdarzeniach przyszłych oraz w takich samych stanach prawnych.

§ 3. Interpretację ogólną wydaje się, jeżeli w dniu złożenia wniosku w sprawach,

o których mowa w § 2 pkt 2, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola

podatkowa, kontrola celno-skarbowa albo od decyzji lub na postanowienie nie zostało

wniesione odwołanie lub zażalenie.

21.07.2020

©Telksinoe s. 13/305

§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych pozostawia wniosek

o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia, jeżeli:

1) nie są spełnione warunki, o których mowa w § 2 i 3, lub wniosek nie spełnia

innych wymogów określonych przepisami prawa, lub

2) przedstawione we wniosku zagadnienie jest przedmiotem interpretacji ogólnej

i stan prawny nie uległ w tym zakresie zmianie.

§ 5. W sprawie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej bez

rozpatrzenia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Postanowienie nie

zawiera danych identyfikujących stronę postępowania, w którym wydano decyzję,

postanowienie lub interpretację indywidualną, wskazaną we wniosku o wydanie

interpretacji ogólnej. Przepisy rozdziałów 14 i 16 działu IV stosuje się odpowiednio.

§ 6. Prawo dostępu do akt sprawy wydania interpretacji ogólnej nie obejmuje

danych identyfikujących stronę postępowania, w którym wydano decyzję,

postanowienie lub interpretację indywidualną, wskazaną we wniosku o wydanie

interpretacji ogólnej.

§ 7. Na pisemne żądanie ministra właściwego do spraw finansów publicznych

organy podatkowe przekazują niezwłocznie akta dotyczące wskazanych we wniosku

o wydanie interpretacji ogólnej decyzji, postanowień oraz interpretacji

indywidualnych.

§ 8. Opłata podlega zwrotowi wyłącznie w przypadku wydania interpretacji

ogólnej. Zwrot opłaty następuje w terminie 7 dni od dnia opublikowania interpretacji

ogólnej.

§ 9. W sprawach dotyczących wydawania interpretacji ogólnych na wniosek

przepisy art. 14d, art. 14f, art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130,

art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3 i 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1–2 i 4,

art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10 i 23 działu IV stosuje się

odpowiednio.

§ 10. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu usprawnienia

obsługi wnioskodawców może, w drodze rozporządzenia, upoważnić dyrektora

Krajowej Informacji Skarbowej do wydawania, jako organ pierwszej instancji,

postanowień o których mowa w § 5, oraz wykonywania czynności, o których mowa

w § 7.

§ 11. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, biorąc pod uwagę

zapewnienie sprawności postępowania, określi, w drodze rozporządzenia, wzór

21.07.2020

©Telksinoe s. 14/305

wniosku o wydanie interpretacji ogólnej, który zawiera dane identyfikujące wnios-

kodawcę, dane wskazane w § 2, oraz sposób uiszczenia opłaty.

Art. 14b. § 1. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek

zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów

prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

§ 1a. W zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których

mowa w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie

wydaje się interpretacji indywidualnych.

§ 2. Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu

faktycznego lub zdarzeń przyszłych.

§ 2a. Przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy

prawa podatkowego:

1) regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych;

2) mające na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania, które odnoszą się do

nadużycia przepisów prawa podatkowego, prowadzenia rzeczywistej

działalności gospodarczej lub podejmowania działań w sposób sztuczny lub bez

uzasadnienia ekonomicznego, w tym:

a) zawarte w dziale IIIA w rozdziale 1,

b) zawarte w art. 5a pkt 33d, art. 24 ust. 19 i 20, art. 30f ust. 18, 20 i 20a

ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

oraz art. 4a pkt 29, art. 12 ust. 13 i 14, art. 22c, art. 24a ust. 16, 18 i 18a

ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych,

c) dotyczące przychodów zagranicznej jednostki kontrolowanej pochodzących

z transakcji z podmiotami powiązanymi, w przypadku gdy jednostka nie

wytwarza w związku z tymi transakcjami wartości dodanej pod względem

ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma, zawarte odpowiednio w art. 30f

ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od

osób fizycznych i art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.

o podatku dochodowym od osób prawnych,

d) środki ograniczające umowne korzyści.

§ 3. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest

do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia

przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej

tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

21.07.2020

©Telksinoe s. 15/305

§ 3a. W przypadku gdy przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji

indywidualnej stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe obejmuje transakcję, zespół

transakcji lub inne zdarzenia:

1) z udziałem osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

niemającej osobowości prawnej:

a) które mają miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, lub

b) które prowadzą działalność gospodarczą poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej za pośrednictwem zagranicznego zakładu, a transakcja, zespół

transakcji lub inne zdarzenia stanowią część lub całość działalności

gospodarczej zagranicznego zakładu, lub

c) będących stronami transakcji, zespołu transakcji lub uczestnikami zdarzenia

mającymi miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd w więcej niż jednym

państwie lub terytorium, lub

2) mające skutki transgraniczne

? składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest obowiązany również

do wskazania odpowiednio państwa lub terytorium miejsca zamieszkania tej osoby

fizycznej, danych identyfikujących tę osobę prawną lub jednostkę organizacyjną

niemającą osobowości prawnej, w tym państwa lub terytorium ich siedziby, zarządu

lub położenia tego zagranicznego zakładu, lub państwa lub terytorium, w których te

skutki transgraniczne wystąpiły lub mogą wystąpić.

§ 3b. Obowiązek, o którym mowa w § 3a, nie obejmuje wniosków o wydanie

interpretacji indywidualnej:

1) dotyczących wyłącznie indywidualnej sprawy osoby fizycznej;

2) w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług.

§ 4. Wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie

pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu

faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są

przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli

celno-skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej

istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. W razie złożenia fałszywego

oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych.

§ 5. Nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu

faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego

21.07.2020

©Telksinoe s. 16/305

się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo

gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub

postanowieniu organu podatkowego albo w porozumieniu podatkowym, o którym

mowa w art. 20zb.

§ 5a. Jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe

odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej

w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do

stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie

interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku.

W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji ogólnej

wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane postanowienie przysługuje

zażalenie.

§ 5b. Odmawia się, w drodze postanowienia, wydania interpretacji

indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia

przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą:

1) stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 lub

2) być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem środków ograniczających

umowne korzyści, lub

3) stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia

11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, z

późn. zm.6)).

§ 5c. Organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b,

chyba że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, które było

przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

Opinię Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, której przedmiotem jest zagadnienie

odpowiadające stanowi faktycznemu lub zdarzeniu przyszłemu przedstawionemu we

wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wraz z wnioskiem organu

uprawnionego do wydania interpretacji indywidualnej o jej wydanie, po usunięciu

danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty w nich wskazane, dołącza

się do akt sprawy.

6)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2193,

2215, 2244, 2354, 2392 i 2433 oraz z 2019 r. poz. 675.

21.07.2020

©Telksinoe s. 17/305

§ 5d. Powzięcie uzasadnionego przypuszczenia, o którym mowa w § 5b, może

wynikać również z łącznej oceny więcej niż jednego wniosku o wydanie interpretacji

indywidualnej, nawet jeżeli zostały złożone przez różnych wnioskodawców.

§ 5e. Na postanowienia wydane na podstawie § 1a, 5 i 5b przysługuje zażalenie.

§ 5f. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje interpretację

indywidualną po zasięgnięciu opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli

umowę o współdziałanie, o której mowa w art. 20s, zawarł wnioskodawca,

a w przypadku wniosku wspólnego – jeden z wnioskodawców.

§ 6. (uchylony)

§ 6a. (uchylony)

§ 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzór wniosku, o którym mowa w § 1, który zawiera dane

identyfikujące wnioskodawcę oraz dane wskazane w § 2–5, a także sposób uiszczenia

opłaty, o której mowa w art. 14f, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy

składanych wniosków oraz zapewnienia sprawnej obsługi wnioskodawców.

Art. 14c. § 1. Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis

przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę

stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić

od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe

w pełnym zakresie.

§ 2. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja

indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem

prawnym.

§ 3. Interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o treści art. 14na oraz

o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

§ 4. Interpretację indywidualną wydaną w formie dokumentu elektronicznego

opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo

podpisem osobistym.

Art. 14d. § 1. Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje

się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia

otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których

mowa w art. 139 § 4.

§ 2. W przypadku doręczenia interpretacji indywidualnej za pomocą środków

komunikacji elektronicznej interpretację indywidualną uważa się za wydaną

21.07.2020

©Telksinoe s. 18/305

z zachowaniem terminu, o którym mowa w § 1, jeżeli zawiadomienie, o którym mowa

w art. 152a § 1, zostało przesłane przed upływem tego terminu.

§ 3. Wnioskodawca może w każdym czasie wystąpić z żądaniem

poinformowania go telefonicznie albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej

o dacie wydania interpretacji indywidualnej oraz o zawartej w niej ocenie jego

stanowiska albo o innym sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Informację przekazuje się

niezwłocznie, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił z tym żądaniem przed

wydaniem interpretacji indywidualnej – nie później niż w dniu roboczym

następującym po dniu wydania tej interpretacji albo innego rozstrzygnięcia w sprawie.

Art. 14da. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może z urzędu

zmienić wydaną interpretację ogólną lub objaśnienia podatkowe, jeżeli stwierdzi ich

nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału

Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Art. 14e. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu:

1) zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej

nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów,

Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

2) uchylić wydaną interpretację indywidualną i umorzyć postępowanie w sprawie

wydania interpretacji indywidualnej, jeżeli w dniu jej wydania istniały przesłanki

odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji

indywidualnej;

3) uchylić wydaną interpretację indywidualną z uwagi na wystąpienie przesłanki

wymienionej w art. 14b § 5b i odmówić, w drodze postanowienia, na które służy

zażalenie, wydania interpretacji indywidualnej.

§ 1a. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu:

1) zmienić interpretację indywidualną w wyniku uwzględnienia skargi do sądu

administracyjnego na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r.

poz. 1302, 1467, 1544 i 1629 oraz z 2019 r. poz. 11 i 60);

2) stwierdzić wygaśniecie interpretacji indywidualnej, jeżeli jest ona niezgodna

z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym;

3) uchylić wydaną interpretację indywidualną i wydać postanowienie, o którym

mowa w art. 14b § 5a;

21.07.2020

©Telksinoe s. 19/305

4) zmienić postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a, w przypadku zmiany

interpretacji ogólnej wskazanej w tym postanowieniu;

5) uchylić postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a, jeżeli przedstawione we

wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe nie odpowiadają zagadnieniu

będącemu przedmiotem wskazanej w postanowieniu interpretacji ogólnej,

i rozpatruje wniosek o interpretację indywidualną.

§ 2. Zmiana interpretacji indywidualnej następuje w odniesieniu do opisanego

we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, na podstawie którego

wydana została zmieniona interpretacja.

§ 3. Uchylenie lub stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej oraz

zmiana lub uchylenie postanowienia, o którym mowa w art. 14b § 5a, następuje

w formie postanowienia, na które służy zażalenie.

§ 4. Zmianę interpretacji indywidualnej oraz postanowienia, o których mowa

w § 3, doręcza się podmiotowi, któremu w danej sprawie zostały wydane interpretacja

indywidualna lub postanowienie, albo jego następcy prawnemu.

§ 5. Stwierdzając wygaśnięcie interpretacji indywidualnej, w postanowieniu

wskazuje się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji.

Art. 14f. § 1. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie

w wysokości 40 zł, którą należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

§ 2. W przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji

indywidualnej odrębnych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się

opłatę od każdego przedstawionego we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub

zdarzenia przyszłego.

§ 2a. Zwrot nienależnej opłaty następuje nie później niż w terminie 7 dni od dnia

zakończenia postępowania w sprawie wydania interpretacji.

§ 2b. Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi

wyłącznie w przypadku:

1) wycofania wniosku – w całości;

2) wycofania części wniosku w odniesieniu do przedstawionego w nim odrębnego

stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego – w odpowiedniej części;

3) uiszczenia jej w kwocie wyższej od należnej – w odpowiedniej części.

§ 3. Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej stanowi dochód

budżetu państwa.

21.07.2020

©Telksinoe s. 20/305

Art. 14g. § 1. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający

wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych

przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.

§ 2. (uchylony)

§ 3. (uchylony)

Art. 14h. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się

odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130,

art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1–2 i 4, art. 170,

art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do

sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7,

10, 14, 16 i 23 działu IV.

Art. 14i. § 1. Interpretacje ogólne są publikowane, bez zbędnej zwłoki,

w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów oraz zamieszczane w Biuletynie

Informacji Publicznej.

§ 1a. Objaśnienia podatkowe są zamieszczane w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do

spraw finansów publicznych pod nazwą „Objaśnienia podatkowe”, wraz z

oznaczeniem daty ich zamieszczenia.

§ 2. Interpretacja indywidualna, jej zmiana oraz postanowienia, o których mowa

w art. 14e § 3, wraz z informacją o dacie doręczenia są niezwłocznie przekazywane

organom podatkowym właściwym ze względu na zakres spraw będących przedmiotem

interpretacji.

§ 3. Interpretacja indywidualna, po usunięciu danych identyfikujących

wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji, jest niezwłocznie

zamieszczana w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

§ 4. W Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych zamieszcza się

informację o zmianie, uchyleniu oraz stwierdzeniu wygaśnięcia interpretacji

indywidualnej.

§ 5. W Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych zamieszcza się

informacje o nieprawidłowych interpretacjach indywidualnych, które z powodu

śmierci, likwidacji lub rozwiązania wnioskodawcy, dla którego interpretacja

21.07.2020

©Telksinoe s. 21/305

indywidualna została wydana, nie mogą zostać zmienione, uchylone lub nie można

stwierdzić ich wygaśnięcia.

Art. 14j. § 1. Stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne

wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa.

§ 2. W zakresie, o którym mowa w § 1, opłata za wniosek o wydanie

interpretacji indywidualnej stanowi dochód budżetu jednostki samorządu

terytorialnego.

§ 2a. Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa

zmienia wydaną przez ten organ interpretację indywidualną, uchyla ją i stwierdza jej

wygaśnięcie oraz zmienia lub uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a.

§ 3. W zakresie nieuregulowanym w § 1–2a stosuje się odpowiednio przepisy

niniejszego rozdziału.

Art. 14k. § 1. Zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą,

stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu

prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację

indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku

nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

§ 2. Zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić

temu, kto się do niej zastosował, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej

w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

§ 3. W zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa

zmianie, której wygaśnięcie stwierdzono, lub interpretacji nieuwzględnionej

w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach

o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych

sprawach umarza się oraz nie nalicza się odsetek za zwłokę.

Art. 14l. W przypadku gdy skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu

odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce przed

opublikowaniem interpretacji ogólnej lub przed doręczeniem interpretacji

indywidualnej, zastosowanie się do tej interpretacji nie zwalnia z obowiązku zapłaty

podatku.

Art. 14m. § 1. Zastosowanie się do interpretacji, która następnie została

zmieniona, której wygaśnięcie stwierdzono lub która nie została uwzględniona

w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, powoduje zwolnienie z obowiązku zapłaty

21.07.2020

©Telksinoe s. 22/305

podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji,

jeżeli:

1) zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania się do

interpretacji, która uległa zmianie, lub interpretacji nieuwzględnionej

w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej oraz

2) skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny

będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce po opublikowaniu interpretacji

ogólnej albo po doręczeniu interpretacji indywidualnej.

§ 2. Zwolnienie, o którym mowa w § 1, obejmuje:

1) w przypadku rocznego rozliczenia podatków – okres do końca roku

podatkowego, w którym opublikowano zmienioną interpretację ogólną,

doręczono zmienioną interpretację indywidualną lub stwierdzono jej

wygaśnięcie albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu

administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem

jego prawomocności;

2) w przypadku kwartalnego rozliczenia podatków – okres do końca kwartału,

w którym opublikowano zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmienioną

interpretację indywidualną lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono

organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego

interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności, oraz kwartał

następny;

3) w przypadku miesięcznego rozliczenia podatków – okres do końca miesiąca,

w którym opublikowano zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmienioną

interpretację indywidualną lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono

organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego

interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności, oraz miesiąc

następny.

§ 3. Na wniosek podatnika, który zastosował się do interpretacji, w decyzji

określającej lub ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego organ podatkowy

określa również wysokość podatku objętego zwolnieniem, o którym mowa w § 1, albo

– w przypadku uiszczenia podatku w zakresie objętym tym zwolnieniem – określa

wysokość nadpłaty.

§ 4. Organ podatkowy informuje podatnika w formie pisemnej o dacie

doręczenia odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 2, podając jednocześnie

21.07.2020

©Telksinoe s. 23/305

informacje, z jakim dniem kończy się okres zwolnienia z obowiązku płacenia podatku

wynikającego z uchylonej przez orzeczenie interpretacji.

Art. 14n. § 1. Przepisy art. 14k i art. 14m stosuje się odpowiednio w przypadku:

1) zastosowania się przez spółkę do interpretacji indywidualnej wydanej przed

powstaniem spółki na wniosek osób planujących utworzenie tej spółki –

w zakresie dotyczącym działalności tej spółki;

1a) zastosowania się przez podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów

o podatku dochodowym od osób prawnych do interpretacji indywidualnej

wydanej przed powstaniem grupy, na wniosek spółki planującej utworzenie tej

grupy, w zakresie działalności tej podatkowej grupy kapitałowej;

2) zastosowania się przez oddział lub przedstawicielstwo do interpretacji

indywidualnej dotyczącej działalności tego oddziału lub przedstawicielstwa

wydanej przed powstaniem tego oddziału lub przedstawicielstwa na wniosek

tworzącego je przedsiębiorcy;

3) zastosowania się przez przedsiębiorstwo w spadku do interpretacji indywidualnej

wydanej przed śmiercią przedsiębiorcy na jego wniosek.

§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1, zmianę, uchylenie lub stwierdzenie

wygaśnięcia interpretacji indywidualnej albo zmianę lub uchylenie postanowienia,

o którym mowa w art. 14b § 5a, doręcza się odpowiednio spółce, podatkowej grupie

kapitałowej w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych,

oddziałowi lub przedstawicielstwu, wskazanym przez wnioskującego o wydanie

interpretacji indywidualnej.

§ 3. Przepisy art. 14k i art. 14m stosuje się odpowiednio w przypadku:

1) uchylenia interpretacji indywidualnej – na podstawie art. 14e § 1 pkt 3 lub § 1a

pkt 3;

2) zmiany lub uchylenia postanowienia, o którym mowa w art. 14b § 5a.

§ 4. W przypadku zastosowania się przez podatnika w danym okresie

rozliczeniowym do:

1) objaśnień podatkowych,

2) utrwalonej praktyki interpretacyjnej organów Krajowej Administracji Skarbowej

– stosuje się odpowiednio przepisy art. 14k–14m.

§ 5. Przez utrwaloną praktykę interpretacyjną, o której mowa w § 4 pkt 2,

rozumie się wyjaśnienia zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego,

dominujące w interpretacjach indywidualnych wydawanych w takich samych stanach

21.07.2020

©Telksinoe s. 24/305

faktycznych lub w odniesieniu do takich samych zdarzeń przyszłych oraz w takim

samym stanie prawnym, w trakcie okresu rozliczeniowego, o którym mowa w § 4,

oraz w okresie 12 miesięcy przed rozpoczęciem tego okresu rozliczeniowego.

§ 6. W przypadku gdy do okresu rozliczeniowego, o którym mowa w § 4, oraz

okresu 12 miesięcy przed rozpoczęciem tego okresu rozliczeniowego zastosowanie

mają wydane w odniesieniu do takiego samego zagadnienia interpretacja ogólna lub

objaśnienia podatkowe, wydane w takim samym stanie prawnym przed rozpoczęciem

lub w trakcie okresu rozliczeniowego, o którym mowa w § 4, począwszy od dnia

opublikowania takiej interpretacji ogólnej lub zamieszczenia takich objaśnień

podatkowych przez utrwaloną praktykę interpretacyjną, o której mowa w § 4 pkt 2,

należy rozumieć odpowiednio wyjaśnienie zakresu i sposobu stosowania przepisów

prawa podatkowego wynikające z interpretacji ogólnej lub wyjaśnienia przepisów

prawa podatkowego, dotyczące stosowania tych przepisów, zawarte w objaśnieniach

podatkowych.

§ 7. Przez okres rozliczeniowy, o którym mowa w § 4, w przypadku podatków

nierozliczanych okresowo, rozumie się miesiąc, w którym powstał obowiązek

podatkowy w danym podatku.

Art. 14na. § 1. Przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub

zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element

czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5

ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

§ 2. Przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa,

stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się

do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień

podatkowych.

Art. 14nb. W przypadku, o którym mowa w art. 14b § 3a, przepisy art. 14k?14n

stosuje się do transakcji, zespołu transakcji lub innego zdarzenia w zakresie, w jakim

we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zgodnie z art. 14b § 3a zostały

wskazane państwa, terytoria i dane, o których mowa w tym przepisie.

21.07.2020

©Telksinoe s. 25/305

Art. 14o. § 1. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie

określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął

termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawid-

łowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.

§ 2. Przepisy art. 14e i art. 14i § 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 14p. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do należności

płatników lub inkasentów, zobowiązań osób trzecich oraz do należności, o których

mowa w art. 52 § 1.

Art. 14r. § 1. Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może

wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym

zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu

przyszłym (wniosek wspólny).

§ 2. Zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest

stroną postępowania w sprawie interpretacji, oraz składają oświadczenie, o którym

mowa w art. 14b § 4.

§ 3. Interpretację indywidualną lub postanowienie w sprawie doręcza się

podmiotowi wskazanemu jako strona. Pozostałym zainteresowanym doręcza się odpis

interpretacji lub postanowienia.

§ 4. Opłata za wniosek wspólny jest ustalana jako iloczyn kwoty określonej

zgodnie z art. 14f i liczby zainteresowanych wskazanych we wniosku.

§ 5. W zakresie nieuregulowanym w § 1–4 przepisy niniejszego rozdziału

stosuje się odpowiednio.

§ 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzór wniosku wspólnego zawierającego dane identyfikujące

zainteresowanych oraz dane wskazane w § 2 i w art. 14b § 3–5, a także sposób

uiszczenia opłaty, o której mowa w § 4, mając na względzie konieczność

ujednolicenia formy składanych wniosków oraz zapewnienia sprawnej obsługi

wnioskodawców.

Art. 14s. § 1. Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić Zmiana w § 1 w

art. 14s wejdzie

zamawiający w rozumieniu [ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień w życie z dn.

publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1986 i 2215 oraz z 2019 r. poz. 53 i 730)]

U. z 2019 r. poz.

z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. poz. 2019)> w 2020).

zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym

21.07.2020

©Telksinoe s. 26/305

zamówieniem publicznym, podmiot publiczny w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia

2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1834 oraz z 2018 r.

poz. 1693) w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia w

związku z zawieraną umową o partnerstwie publiczno-prywatnym, lub zamawiający

w rozumieniu ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty

budowlane lub usługi (Dz. U. poz. 1920, z 2018 r. poz. 1669 i 1693 oraz z 2019 r. poz.

730) w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia

koncesjonariusza wraz z ewentualną płatnością od zamawiającego w związku z

zawieraną umową koncesji na roboty budowlane lub usługi. Przepisu art. 14b § 4 nie

stosuje się.

§ 2. Przepisy art. 14k–14n stosuje się odpowiednio do wykonawcy, partnera

prywatnego lub koncesjonariusza.

Rozdział 2

Właściwość organów podatkowych

Art. 15. § 1. Organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości

rzeczowej i miejscowej.

§ 2. Właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem również

zakresu zadań i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych, określonych

na podstawie odrębnych przepisów.

Art. 16. Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według

przepisów określających zakres ich działania.

Art. 17. § 1. Jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość

miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu

siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2.

§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze

rozporządzenia, właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach

niektórych zobowiązań podatkowych lub poszczególnych kategorii podatników,

płatników lub inkasentów w sposób odmienny niż określony w § 1, uwzględniając

w szczególności posiadanie miejsca zamieszkania lub siedziby za granicą, miejsce

uzyskiwania dochodów oraz miejsce położenia przedmiotu opodatkowania.

Art. 17a. Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie orzeczenia

o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jest organ podatkowy właściwy dla

podatnika, płatnika lub inkasenta.

21.07.2020

©Telksinoe s. 27/305

Art. 17b. § 1. Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie praw

i obowiązków podatnika (płatnika, inkasenta), przejętych przez następcę prawnego,

jest organ podatkowy właściwy dla następcy prawnego.

§ 2. Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach następstwa

prawnego spadkobierców oraz zapisobierców jest organ właściwy ze względu na

ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy.

Art. 18. § 1. Jeżeli w trakcie roku podatkowego lub określonego w odrębnych

przepisach innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę

właściwości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym właściwym

miejscowo za ten okres rozliczeniowy pozostaje ten organ podatkowy, który był

właściwy w pierwszym dniu roku podatkowego lub okresu rozliczeniowego.

§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze

rozporządzenia, przypadki, w których, w razie zmiany właściwości miejscowej

w trakcie roku podatkowego lub okresu rozliczeniowego, właściwym organem

podatkowym jest organ inny niż wymieniony w § 1, uwzględniając w szczególności

zmianę miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby podatnika.

Art. 18a. § 1. Jeżeli po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu

rozliczeniowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej

organu podatkowego, organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach

dotyczących poprzednich lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych jest

organ właściwy po zaistnieniu tych zdarzeń, z zastrzeżeniem art. 18b.

§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze

rozporządzenia, przypadki, w których, w razie zmiany właściwości miejscowej po

zakończeniu roku podatkowego lub okresu rozliczeniowego, właściwym organem

podatkowym będzie organ inny niż wymieniony w § 1, uwzględniając

w szczególności przypadki zmiany miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby

podatnika.

Art. 18b. § 1. Organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania

podatkowego lub kontroli podatkowej do określenia lub ustalenia wysokości

zobowiązania podatkowego pozostają właściwe we wszystkich sprawach związanych

ze zobowiązaniem podatkowym, które jest przedmiotem postępowania lub kontroli,

chociażby w trakcie postępowania lub kontroli nastąpiło zdarzenie powodujące

zmianę właściwości.

21.07.2020

©Telksinoe s. 28/305

§ 2. Jeżeli zdarzenie powodujące zmianę właściwości organu podatkowego

nastąpiło po zakończeniu kontroli podatkowej, organem właściwym miejscowo

w sprawie, której ta kontrola dotyczy, pozostaje organ właściwy w dniu wszczęcia

kontroli podatkowej.

§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio:

1) w razie następstwa prawnego powodującego zmianę właściwości;

2) w sprawach, o których mowa w art. 21 § 3a, art. 24 i art. 30;

3) w sprawach orzekania o odpowiedzialności osób trzecich.

Art. 18c. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w celu

usprawnienia i przyspieszenia kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego

w pierwszej instancji, wyznaczyć, w drodze postanowienia, odpowiednio naczelnika

urzędu skarbowego albo dyrektora izby administracji skarbowej jako właściwego do

przeprowadzenia tych kontroli lub postępowań w sprawach dotyczących podatników

pozostających w zakresie właściwości miejscowej różnych organów, jeżeli zachodzi

uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub konieczność

zabezpieczenia dowodów jego popełnienia, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2. Dyrektor izby administracji skarbowej może, w celu usprawnienia

i przyspieszenia kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego, wyznaczyć,

w drodze postanowienia, nadzorowanego naczelnika urzędu skarbowego jako właś-

ciwego do przeprowadzenia tych kontroli lub postępowań w sprawach dotyczących

podatników pozostających w zakresie właściwości miejscowej różnych

nadzorowanych naczelników, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia

przestępstwa skarbowego lub konieczność zabezpieczenia dowodów jego popełnienia.

§ 3. Wyznaczonym organem podatkowym może być wyłącznie organ właściwy

przynajmniej dla jednego z podatników.

§ 4. W razie wyznaczenia organu po wszczęciu kontroli podatkowej lub

postępowania podatkowego wyznaczony organ podatkowy przejmuje kontrolę lub

postępowanie do dalszego prowadzenia. Czynności podjęte w toku kontroli

podatkowej oraz we wszczętym postępowaniu podatkowym pozostają w mocy.

§ 5. Postanowienie w sprawie wyznaczenia organu podatkowego określa

podatnika, dla którego został wyznaczony organ podatkowy, oraz zakres spraw tego

podatnika objętych właściwością wyznaczonego organu podatkowego.

§ 6. Postanowienie w sprawie wyznaczenia organu podatkowego doręcza się

podatnikowi, dla którego został wyznaczony organ podatkowy, wyznaczonemu

21.07.2020

©Telksinoe s. 29/305

organowi podatkowemu oraz organom podatkowym właściwym uprzednio,

a w przypadku, o którym mowa w § 1, także dyrektorom izb administracji skarbowej.

Art. 18d. § 1. Organ podatkowy pierwszej instancji przekazuje, w drodze

postanowienia, do dalszego prowadzenia przez naczelnika urzędu celno-skarbowego,

po wyrażeniu uprzednio zgody przez ten organ, prowadzone postępowanie podatkowe,

jeżeli informacje otrzymane przez organ podatkowy z banku lub innej instytucji

finansowej, o których mowa w art. 182, nie pozwalają na wyjaśnienie istotnych

okoliczności faktycznych sprawy.

§ 2. Postanowienie, o którym mowa w § 1, powinno zawierać w szczególności:

1) wskazanie postępowania podatkowego, którego przejęcie dotyczy;

2) uzasadnienie, że informacje otrzymane przez organ podatkowy z banku lub innej

instytucji finansowej nie pozwalają na wyjaśnienie istotnych okoliczności

faktycznych sprawy;

3) wskazanie naczelnika urzędu celno-skarbowego właściwego na dzień wszczęcia

przejmowanego postępowania podatkowego.

§ 3. Czynności podjęte we wszczętym postępowaniu podatkowym pozostają

w mocy.

§ 4. Postanowienie o przekazaniu sprawy doręcza się stronie, właściwemu

naczelnikowi urzędu celno-skarbowego oraz dyrektorowi izby administracji

skarbowej nadzorującemu naczelnika urzędu skarbowego.

Art. 19. § 1. Spory o właściwość rozstrzyga:

1) między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze

właściwości miejscowej tego samego dyrektora izby administracji skarbowej –

dyrektor tej izby administracji skarbowej;

2) między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze

właściwości miejscowych różnych dyrektorów izb administracji skarbowej –

Szef Krajowej Administracji Skarbowej;

3) między naczelnikami urzędów celno-skarbowych działających na obszarze

właściwości miejscowej tego samego dyrektora izby administracji skarbowej –

dyrektor tej izby administracji skarbowej;

4) między naczelnikami urzędów celno-skarbowych działających na obszarze

właściwości miejscowej różnych dyrektorów izb administracji skarbowej – Szef

Krajowej Administracji Skarbowej;

21.07.2020

©Telksinoe s. 30/305

4a) między naczelnikami urzędów skarbowych a naczelnikami urzędów

celno-skarbowych – Szef Krajowej Administracji Skarbowej;

5) między wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem

województwa a naczelnikiem urzędu skarbowego lub naczelnikiem urzędu

celno-skarbowego – sąd administracyjny;

6) między wójtami, burmistrzami (prezydentami miast) i starostami – wspólne dla

nich samorządowe kolegium odwoławcze, a w razie braku takiego kolegium –

sąd administracyjny;

7) między marszałkami województw – sąd administracyjny;

8) w pozostałych przypadkach – Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 2. Spór o właściwość rozstrzyga się, w drodze postanowienia, na wniosek

organu będącego stroną sporu.

§ 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 2, 4 i 4a, wniosek

o rozstrzygnięcie sporu wnosi odpowiednio naczelnik urzędu skarbowego lub

naczelnik urzędu celno-skarbowego za pośrednictwem właściwego dyrektora izby

administracji skarbowej.

Art. 20. Do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość organ podatkowy, na

którego obszarze nastąpiło wszczęcie postępowania, podejmuje tylko te czynności,

które są niezbędne ze względu na interes publiczny lub ważny interes strony.

DZIAŁ IIA

(uchylony)

DZIAŁ IIB

Współdziałanie

Rozdział 1

Umowa o współdziałanie

Art. 20s. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zawrzeć

z podatnikiem, na jego wniosek, umowę o współdziałanie w zakresie podatków

pozostających we właściwości Krajowej Administracji Skarbowej, zwaną dalej

„umową o współdziałanie”.

§ 2. Umowa o współdziałanie służy zapewnieniu przestrzegania przez podatnika

przepisów prawa podatkowego w warunkach przejrzystości podejmowanych działań

oraz wzajemnego zaufania i zrozumienia między organem podatkowym

21.07.2020

©Telksinoe s. 31/305

a podatnikiem, przy uwzględnieniu charakteru prowadzonej przez podatnika

działalności.

§ 3. Wniosek, o którym mowa w § 1, może złożyć podatnik, u którego wartość

przychodu wykazana w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia

15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, w poprzednim roku

podatkowym przekroczyła równowartość 50 000 000 euro, przeliczonych na złote

według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim

dniu roboczym roku kalendarzowego poprzedzającego rok złożenia wniosku.

§?4.?Umowa o współdziałanie może być zawarta z podatnikiem, który otrzymał

pozytywną opinię z audytu wstępnego.

§?5.?W przypadku odmowy zawarcia umowy o współdziałanie Szef Krajowej

Administracji Skarbowej wskazuje przyczyny takiej odmowy wraz z uzasadnieniem.

Art. 20t. § 1. Umowa o współdziałanie jest zawierana w formie pisemnej na czas

nieokreślony.

§?2.?Umowa o współdziałanie zawiera ustalenia stron niezbędne dla prawidłowej

realizacji warunków umowy, w tym szczegółowe określenie praw i obowiązków stron

wynikających z zawartej umowy oraz sposób informowania się o osobach

upoważnionych do kontaktu między stronami tej umowy.

Art. 20u. Podatnik, który zawarł umowę o współdziałanie, jest obowiązany do:

1) dobrowolnego i prawidłowego wykonywania obowiązków wynikających

z przepisów prawa podatkowego;

2) posiadania skutecznego i adekwatnego zbioru zidentyfikowanych i opisanych

procesów oraz procedur dotyczących zarządzania wykonywaniem obowiązków

wynikających z przepisów prawa podatkowego i zapewniających ich

prawidłowe wykonanie (ramy wewnętrznego nadzoru podatkowego);

3) zgłaszania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, bez wezwania, istotnych

zagadnień podatkowych, które rozsądnie oceniając, mogą stać się źródłem sporu

między podatnikiem a organem podatkowym, zgodnie z określonymi w umowie

o współdziałanie progami istotności;

4) niezwłocznego przekazywania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, bez

wezwania, istotnych informacji mogących mieć wpływ na uzyskanie korzyści

podatkowej przez podatnika, zgodnie z określonymi w umowie o współdziałanie

progami istotności.

21.07.2020

©Telksinoe s. 32/305

Art. 20v. W zakresie objętym umową o współdziałanie Szef Krajowej

Administracji Skarbowej:

1) dostosowuje formę i częstotliwość działań weryfikujących poprawność

wykonywania przez podatnika obowiązków wynikających z przepisów prawa

podatkowego do aktualnego poziomu skuteczności i adekwatności ram

wewnętrznego nadzoru podatkowego i dotychczasowej współpracy z organami

podatkowymi;

2) przeprowadza kontrolę celno-skarbową podatnika;

3) wyraża zgodę na podjęcie wobec podatnika czynności sprawdzających na

podstawie art. 274c przez inne organy Krajowej Administracji Skarbowej oraz

wystąpienie do podatnika w trybie art. 79 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r.

o Krajowej Administracji Skarbowej.

Art. 20w. Następca prawny podatnika nie wstępuje w prawa i obowiązki

wynikające z umowy o współdziałanie.

Art. 20x. § 1. Podatnik może w każdym czasie wypowiedzieć umowę

o współdziałanie.

§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wypowiedzieć umowę

o współdziałanie w przypadku:

1) naruszenia przez podatnika postanowień tej umowy lub

2) poważnego lub powtarzającego się naruszania przez podatnika przepisów prawa

podatkowego

– wskazując przyczyny jej wypowiedzenia wraz z uzasadnieniem.

§ 3. Rozwiązanie umowy o współdziałanie następuje z dniem złożenia, w formie

pisemnej, drugiej stronie wypowiedzenia tej umowy, chyba że z treści tego

wypowiedzenia wynika późniejszy termin.

§ 4. W przypadku rozwiązania umowy o współdziałanie dane podatnika są

niezwłocznie usuwane z ewidencji, o której mowa w art. 20za.

Art. 20y. W okresie 2 lat od dnia rozwiązania umowy o współdziałanie przez

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie art. 20x § 2 podatnik ten nie

może złożyć wniosku o zawarcie kolejnej umowy o współdziałanie.

Art. 20z. Z dniem rozwiązania umowy o współdziałanie Szef Krajowej

Administracji Skarbowej może wypowiedzieć porozumienie podatkowe, o którym

mowa w rozdziale 2.

21.07.2020

©Telksinoe s. 33/305

Art. 20za. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi ewidencję

podatników, z którymi zawarł umowę o współdziałanie.

§ 2. Ewidencja, o której mowa w § 1, zawiera:

1) nazwę i numer identyfikacji podatkowej podatnika, z którym została zawarta

umowa o współdziałanie;

2) datę rozpoczęcia obowiązywania umowy o współdziałanie.

§ 3. Ewidencja, o której mowa w § 1, jest jawna i udostępnia się ją w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw finansów publicznych.

Rozdział 2

Porozumienia podatkowe

Art. 20zb. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zawrzeć z podatnikiem

będącym stroną umowy o współdziałanie, w formie pisemnej, porozumienie

podatkowe w zakresie objętym tą umową w sprawie:

1) interpretacji przepisów prawa podatkowego;

2) ustalania cen transferowych;

3) braku zasadności zastosowania art. 119a § 1;

4) wysokości prognozowanego na następny rok podatkowy zobowiązania

podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych;

5) innej, niezbędnej dla zapewnienia prawidłowej realizacji umowy

o współdziałanie.

Art. 20zc. § 1. Porozumienie podatkowe nie może zostać zawarte w zakresie

czynności i zdarzeń objętych toczącym się postępowaniem podatkowym, kontrolą

podatkową, kontrolą celno-skarbową lub postępowaniem przed sądem

administracyjnym albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do istoty

w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.

§ 2. W przypadku odmowy zawarcia porozumienia podatkowego Szef Krajowej

Administracji Skarbowej wskazuje przyczyny odmowy wraz z uzasadnieniem.

§ 3. Do porozumienia podatkowego w sprawie, o której mowa w art. 20zb pkt 1,

przepisy art. 14c § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 4. Do porozumienia podatkowego w sprawie, o której mowa w art. 20zb pkt 2,

przepisy art. 83, art. 85–88, art. 90 ust. 1 i 3, art. 92, art. 95 ust. 1–6 i 8, art. 96,

art. 98–100, art. 105 ust. 1 i 3, art. 106 ust. 1 i 3 oraz art. 107 ustawy z dnia

21.07.2020

©Telksinoe s. 34/305

16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego

opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych stosuje się

odpowiednio, przy czym:

1) opłaty, o których mowa w art. 98 i art. 99 tej ustawy, pobiera się po zawarciu

porozumienia w wysokości 50% kwot, o których mowa w art. 98 i art. 99 tej

ustawy;

2) obowiązek przedstawienia dokumentów lub informacji, o których mowa

w art. 90 ust. 1 oraz art. 107 tej ustawy, nie dotyczy dokumentów lub informacji

przekazanych uprzednio Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w ramach

umowy o współdziałanie lub audytu podatkowego.

§ 5. Do porozumienia podatkowego, o którym mowa w art. 20zb pkt 3, przepisy

art. 119x § 1, art. 119y § 1, art. 119za pkt 1 i 2 oraz art. 119zc stosuje się odpowiednio,

przy czym:

1) obowiązek przedstawienia dokumentów i informacji, o których mowa

w art. 119x § 1, nie dotyczy dokumentów przekazanych uprzednio Szefowi

Krajowej Administracji Skarbowej w ramach umowy o współdziałanie lub

audytu podatkowego;

2) opłatę, o której mowa w art. 119zc, pobiera się po zawarciu porozumienia

w wysokości 50% kwoty, o której mowa w art. 119zc § 1.

Art. 20zd. Przed zawarciem porozumienia podatkowego Szef Krajowej

Administracji Skarbowej może zasięgnąć opinii:

1) Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego

właściwego dla podatnika będącego stroną umowy o współdziałanie –

w przypadku porozumienia podatkowego w sprawie, o której mowa w art. 20zb

pkt 1;

2) Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania – w przypadku

porozumienia podatkowego, o którym mowa w art. 20zb pkt 3, przy czym

przepis art. 119h § 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 20ze. § 1. Podatnik może w każdym czasie wypowiedzieć porozumienie

podatkowe.

§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wypowiedzieć porozumienie

podatkowe, jeżeli:

21.07.2020

©Telksinoe s. 35/305

1) wyjdą na jaw istotne dla sprawy, w jakiej zawarto porozumienie, nowe

okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu zawarcia tego

porozumienia, nieznane Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, lub

2) stwierdzi, że porozumienie jest nieprawidłowe w świetle w szczególności

orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej, uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego lub interpretacji

ogólnych, lub

3) zostanie rozwiązana umowa o współdziałanie.

§ 3. Z zastrzeżeniem art. 20z, rozwiązanie porozumienia podatkowego następuje

z dniem złożenia, w formie pisemnej, drugiej stronie wypowiedzenia tego

porozumienia wraz z uzasadnieniem. Podatnik w wypowiedzeniu porozumienia może

wskazać inny niż wynikający ze zdania pierwszego termin rozwiązania porozumienia,

poprzedzający dzień złożenia tego wypowiedzenia.

§ 4. Rozwiązanie porozumienia podatkowego na podstawie § 2 pkt 1 wywołuje

skutki prawne od dnia jego zawarcia.

§ 5. Zastosowanie się do porozumienia rozwiązanego na podstawie § 1 oraz

§ 2 pkt 2 i 3 nie może szkodzić podatnikowi. Przepisy art. 14k oraz art. 14m § 1–

3 stosuje się odpowiednio.

Art. 20zf. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do porozumień

podatkowych przepisy działu IV rozdziału 11 stosuje się odpowiednio.

Rozdział 3

Audyt podatkowy

Art. 20zg. ??Audyt podatkowy przeprowadza Szef Krajowej Administracji

Skarbowej wobec podatnika przed zawarciem umowy o współdziałanie (audyt

wstępny) oraz w trakcie obowiązywania umowy o współdziałanie (audyt

monitorujący) w celu sprawdzenia:

1) prawidłowości wypełniania obowiązków podatkowych;

2) skuteczności i adekwatności ram wewnętrznego nadzoru podatkowego.

Art.?20zh. § 1. Podatnik jest obowiązany do przekazywania na wniosek Szefa

Krajowej Administracji Skarbowej dokumentów i informacji niezbędnych do

przeprowadzenia audytu podatkowego.

21.07.2020

©Telksinoe s. 36/305

§ 2. Dokumenty i informacje uznane przez Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej za zawierające tajemnicę przedsiębiorstwa są niszczone w terminie

2 miesięcy od dnia:

1) rozwiązania umowy o współdziałanie;

2) zakończenia audytu wstępnego, jeżeli audyt wstępny został zakończony opinią –

w przypadku niezawarcia umowy o współdziałanie;

3) zakończenia weryfikacji zastosowania się przez podatnika do wydanych zaleceń,

o których mowa w art. 20zi § 1 pkt 2 – w przypadku niezawarcia umowy

o współdziałanie.

Art.?20zi. §?1.? Z przeprowadzonego audytu podatkowego Szef Krajowej

Administracji Skarbowej sporządza:

1) opinię pozytywną albo

2) zalecenia wskazujące, jakie czynności podatnik powinien podjąć w celu

usunięcia stwierdzonych w ramach tego audytu nieprawidłowości, wraz

z uzasadnieniem, albo

3) opinię negatywną.

§?2. ?Audyt monitorujący jest wykonywany w sposób ciągły.

§?3.? Opinia oraz zalecenia są przekazywane niezwłocznie podatnikowi.

§?4.? Termin realizacji czynności podejmowanych w związku z przekazanymi

zaleceniami podatnik uzgadnia z Szefem Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 5. W przypadku zastosowania się przez podatnika do zaleceń audytu

wstępnego audyt ten może być wznowiony na okres niezbędny do weryfikacji

zastosowania się podatnika do tych zaleceń.

Art. 20zj. §?1. O przeprowadzeniu audytu wstępnego i jego zakresie decyduje

Szef Krajowej Administracji Skarbowej, biorąc pod uwagę ocenę ryzyka

podatkowego zidentyfikowanego u podatnika wnioskującego o zawarcie umowy

o współdziałanie.

§ 2. Podatnik jest informowany o zakresie audytu wstępnego.

§?3.?Harmonogram działań podejmowanych w ramach audytu wstępnego Szef

Krajowej Administracji Skarbowej uzgadnia z podatnikiem.

§?4.? Audyt wstępny w zakresie poprawności wypełniania obowiązków

podatkowych obejmuje 2 lata podatkowe poprzedzające rok, w którym podatnik

wystąpił z wnioskiem o podpisanie umowy o współdziałanie, oraz okres od początku

21.07.2020

©Telksinoe s. 37/305

roku podatkowego, w którym podatnik wystąpił z wnioskiem, do dnia zakończenia

tego audytu.

§ 5. Audyt wstępny w zakresie poprawności wypełniania obowiązków

podatkowych przez następcę prawnego podatnika, który zawarł umowę

o współdziałanie, może objąć krótszy okres niż określony w § 4.

Art. 20zk. Audyt podatkowy w zakresie prawidłowości wypełniania

obowiązków podatkowych obejmuje analizę ryzyka i badanie dokumentacji

dotyczącej zidentyfikowanych u podatnika obszarów ryzyka podatkowego.

Art. 20zl. Audyt podatkowy w zakresie ram wewnętrznego nadzoru

podatkowego obejmuje ocenę możliwości prawidłowego wykonywania obowiązków

podatkowych poprzez weryfikację poziomu wdrożenia i funkcjonowania:

1) systemu zarządzania ryzykiem,

2) kontroli wewnętrznej,

3) audytu wewnętrznego,

4) nadzoru nad zgodnością działalności z przepisami prawa, regulacjami

wewnętrznymi i dobrowolnie przyjętymi standardami,

5) mechanizmów nadzoru zewnętrznego, w tym niezależnego audytu funkcji

podatkowej

– w odniesieniu do spraw podatkowych.

Art. 20zm. §?1. W przypadku złożenia prawnie skutecznej deklaracji lub korekty

deklaracji:

1) w terminie 14 dni od dnia otrzymania zaleceń audytu wstępnego i w celu

usunięcia stwierdzonych w nim nieprawidłowości w zakresie realizacji

obowiązków podatkowych i wpłacenia związanej z tą korektą zaległości

podatkowej w terminie 7 dni od daty złożenia tej deklaracji albo korekty

deklaracji – przepis art. 56a § 1 stosuje się odpowiednio;

2) za okres rozliczeniowy objęty audytem monitorującym oraz pod warunkiem

wpłacenia zaległości podatkowych w terminie 7 dni od dnia złożenia tej

deklaracji albo korekty deklaracji – nie nalicza się odsetek za zwłokę.

§ 2. Przepis §?1 pkt 1 stosuje się do deklaracji oraz korekt deklaracji złożonych

za okresy nieobjęte audytem wstępnym, jeżeli złożone zostały w celu usunięcia

nieprawidłowości stwierdzonych w wyniku tego audytu.

21.07.2020

©Telksinoe s. 38/305

§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, nie wszczyna się postępowania

w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Art. 20zn. §?1.?Czynności w zakresie audytu podatkowego wykonują

pracownicy zatrudnieni w wyodrębnionej w tym celu komórce organizacyjnej urzędu

obsługującego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, działający z jego

upoważnienia.

§?2.?Czynności w zakresie audytu podatkowego mogą być wykonywane

z upoważnienia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej przez pracowników

i funkcjonariuszy jednostek Krajowej Administracji Skarbowej.

§?3.?Pracownicy i funkcjonariusze wykonujący czynności w zakresie audytu

podatkowego nie mogą uczestniczyć w przeprowadzaniu kontroli podatkowej,

kontroli celno-skarbowej oraz w postępowaniu podatkowym wobec podatnika

objętego tym audytem przez okres 3 lat od dnia jego zakończenia.

Art.?20zo. §?1.? Niezależny audyt funkcji podatkowej jest przeprowadzany na

zlecenie podatnika przez niezależnego audytora podatkowego.

§?2. Niezależnym audytorem podatkowym może być spółka doradztwa

podatkowego, firma audytorska, doradca podatkowy lub biegły rewident, z wyjątkiem

podmiotu:

1) wykonującego na rzecz podatnika czynności rewizji finansowej, usługi

doradztwa podatkowego lub prawnego,

2) będącego krajowym podmiotem powiązanym lub zagranicznym podmiotem

powiązanym w rozumieniu ustawy z dnia 16 października 2019 r.

o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz

zawieraniu uprzednich porozumień cenowych wobec:

a) podatnika,

b) podmiotu wykonującego usługi doradztwa podatkowego lub czynności

rewizji finansowej na rzecz tego podatnika,

3) wykonującego usługi, o których mowa w pkt 2 lit. b, na rzecz podmiotu, który

świadczy na rzecz podatnika takie usługi

– w okresie objętym tym audytem podatkowym oraz w trakcie jego przeprowadzania.

Art. 20zp. § 1.? Niezależny audyt funkcji podatkowej obejmuje sprawdzenie

prawidłowości wykonywania obowiązków podatkowych oraz skuteczności

i adekwatności wdrożonych ram wewnętrznego nadzoru podatkowego.

21.07.2020

©Telksinoe s. 39/305

§?2. Z przeprowadzenia niezależnego audytu funkcji podatkowej sporządza się

raport zawierający wynik niezależnego audytu funkcji podatkowej. Raport podpisuje

niezależny audytor podatkowy przeprowadzający ten audyt.

§?3. Raport z niezależnego audytu funkcji podatkowej jest przekazywany

niezwłocznie podatnikowi wraz z dokumentacją audytu zawierającą testy i procedury

przeprowadzone w jego trakcie.

Art. 20zq. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale przepisy działu

IV rozdziału 11 stosuje się odpowiednio.

Rozdział 4

Przepisy wspólne

Art.?20zr.? W zakresie nieuregulowanym w niniejszym dziale przepisy art. 168,

art. 172, art. 173 i art. 175–177 oraz działu IV rozdziału 1 z wyłączeniem art. 127,

rozdziałów 5 i 10 stosuje się odpowiednio.

DZIAŁ III

Zobowiązania podatkowe

Rozdział 1

Powstawanie zobowiązania podatkowego

Art. 21. § 1. Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem:

1) zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego

zobowiązania;

2) doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego

zobowiązania.

§ 2. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek

złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1

pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3.

§ 3. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że

podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części

podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna

niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ

podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 3a. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że

w złożonej deklaracji wykazano nieprawidłową kwotę zwrotu podatku lub kwotę

21.07.2020

©Telksinoe s. 40/305

podatku naliczonego przeniesionego do rozliczenia lub kwotę nadwyżki podatku

naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług do

odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych, w deklaracji nie wykazano tych

kwot albo podatnik nie złożył deklaracji, mimo ciążącego na nim obowiązku, organ

podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku

lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych

okresach rozliczeniowych.

§ 4. Przepisy § 3 i art. 53a stosuje się odpowiednio, gdy podatnik lub inny

podmiot jest obowiązany do zapłaty podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku bez

złożenia deklaracji, a obowiązku tego nie wykonał w całości lub w części.

§ 5. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek

złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1

pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy

szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego

albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji,

mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze

stanem faktycznym.

Art. 21a. Podatnik, który zamierza skorzystać z ulgi podatkowej, której

warunkiem, określonym w odrębnych przepisach, jest brak zaległości podatkowych,

może złożyć wniosek do właściwego organu podatkowego o przeprowadzenie

postępowania podatkowego. Do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania

podatkowego przepis art. 21 § 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 21b. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że

podatnik osiągnął dochód, przychód lub zysk w wysokości niepowodującej powstania

zobowiązania podatkowego, organ wydaje decyzję, w której określa wysokość tego

dochodu, przychodu lub zysku.

Art. 22. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze

rozporządzenia, w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym

interesem podatników:

1) zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podatku,

okres, w którym następuje zaniechanie, i grupy podatników, których dotyczy

zaniechanie;

21.07.2020

©Telksinoe s. 41/305

2) zwolnić niektóre grupy płatników z obowiązku pobierania podatków lub zaliczek

na podatki oraz określić termin wpłacenia podatku i wynikające z tego

zwolnienia obowiązki informacyjne podatników, chyba że podatnik jest

obowiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego

podatku.

§ 1a. Rozporządzenie, o którym mowa w § 1 pkt 1, dotyczące zaniechania

poboru podatku od podatników prowadzących działalność gospodarczą, którzy

w wyniku zaniechania poboru podatku staną się beneficjentami pomocy w rozumieniu

przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, stanowiące

pomoc publiczną, zawiera program pomocowy, określający przeznaczenie i warunki

dopuszczalności pomocy publicznej.

§ 2. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, może zwolnić płatnika

z obowiązku pobrania podatku, jeżeli:

1) pobranie podatku zagraża ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego

egzystencji, lub

2) podatnik uprawdopodobni, że pobrany podatek byłby niewspółmiernie wysoki

w stosunku do podatku należnego za rok podatkowy lub inny okres

rozliczeniowy.

§ 2a. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na

podatek, jeżeli podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad

określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku

do podatku należnego od dochodu lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy.

§ 3. (uchylony)

§ 4. (uchylony)

§ 5. W przypadku wydania decyzji na podstawie § 2 organ podatkowy określa

termin wpłacenia przez podatnika podatku lub zaliczki na podatek, chyba że podatnik

jest obowiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego

podatku.

§ 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach

wymienionych w § 2 i 2a.

Art. 23. § 1. Organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze

oszacowania, jeżeli:

21.07.2020

©Telksinoe s. 42/305

1) brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia

lub

2) dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy

opodatkowania, lub

3) podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy

opodatkowania.

§ 2. Organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze

oszacowania, jeżeli:

1) pomimo braku ksiąg podatkowych dowody uzyskane w toku postępowania,

pozwalają na określenie podstawy opodatkowania;

2) dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi

w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania.

§ 3. Podstawę opodatkowania określa się w drodze oszacowania, stosując

w szczególności następujące metody:

1) porównawczą wewnętrzną – polegającą na porównaniu wysokości obrotów

w tym samym przedsiębiorstwie za poprzednie okresy, w których znana jest

wysokość obrotu;

2) porównawczą zewnętrzną – polegającą na porównaniu wysokości obrotów

w innych przedsiębiorstwach prowadzących działalność o podobnym zakresie

i w podobnych warunkach;

3) remanentową – polegającą na porównaniu wartości majątku przedsiębiorstwa na

początku i na końcu okresu, z uwzględnieniem wskaźnika szybkości obrotu;

4) produkcyjną – polegającą na ustaleniu zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa;

5) kosztową – polegającą na ustaleniu wysokości obrotu na podstawie wysokości

kosztów poniesionych przez przedsiębiorstwo, z uwzględnieniem wskaźnika

udziałów tych kosztów w obrocie;

6) udziału dochodu w obrocie – polegającą na ustaleniu wysokości dochodów ze

sprzedaży określonych towarów i wykonywania określonych usług,

z uwzględnieniem wysokości udziału tej sprzedaży (wykonanych usług)

w całym obrocie.

§ 4. (uchylony)

§ 5. Określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno

zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy

21.07.2020

©Telksinoe s. 43/305

opodatkowania. Organ podatkowy, określając podstawę opodatkowania w drodze

oszacowania, uzasadnia wybór metody oszacowania.

Art. 23a. Jeżeli podstawa opodatkowania została określona w drodze

oszacowania, a podatnik jest zobowiązany do wpłaty zaliczek na podatek, organ

podatkowy określa wysokość zaliczek, za okres, za który podstawa opodatkowania

została oszacowana, proporcjonalnie do wysokości zobowiązania podatkowego za

cały rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy. Przepis art. 53a stosuje się

odpowiednio.

Art. 24. Organ podatkowy, w drodze decyzji, określa wysokość straty

poniesionej przez podatnika, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ ten stwierdzi,

że podatnik nie złożył deklaracji, nie wykazał w deklaracji straty lub wysokość

poniesionej straty różni się od wysokości wykazanej w deklaracji, a poniesienie straty

zgodnie z przepisami prawa podatkowego uprawnia do skorzystania z ulg

podatkowych.

Art. 24a. (uchylony)

Art. 24b. (uchylony)

Art. 25. (uchylony)

Rozdział 2

Odpowiedzialność podatnika, płatnika i inkasenta

Art. 26. Podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze

zobowiązań podatkowych podatki.

Art. 26a. § 1. Podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniżenia lub

nieujawnienia przez płatnika podstawy opodatkowania czynności, o których mowa

w art. 12, 13 oraz 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych – do wysokości zaliczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik.

§ 2. W przypadku, o którym mowa w § 1, nie stosuje się przepisu art. 30 § 5.

Art. 27. (uchylony)

Art. 28. § 1. Płatnikom i inkasentom przysługuje zryczałtowane wynagrodzenie

z tytułu terminowego wpłacania podatków pobranych na rzecz budżetu państwa.

§ 2. (uchylony)

21.07.2020

©Telksinoe s. 44/305

§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe zasady ustalania wynagrodzenia płatników i inkasentów

pobierających podatki na rzecz budżetu państwa, w relacji do kwoty pobranych

podatków, oraz tryb pobrania wynagrodzenia.

2) (uchylony)

§ 4. Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może ustalać

wynagrodzenie dla płatników lub inkasentów z tytułu poboru podatków stanowiących

dochody, odpowiednio, budżetu gminy, powiatu lub województwa.

Art. 29. § 1. W przypadku osób pozostających w związku małżeńskim

odpowiedzialność, o której mowa w art. 26, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz

majątek wspólny podatnika i jego małżonka.

§ 2. Skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności

majątkowej nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem:

1) zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności

majątkowej;

2) zniesienia wspólności majątkowej prawomocnym orzeczeniem sądu;

3) ustania wspólności majątkowej w przypadku ubezwłasnowolnienia małżonka;

4) uprawomocnienia się orzeczenia sądu o separacji.

§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do płatnika oraz inkasenta.

Art. 30. § 1. Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8,

odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.

§ 2. Inkasent, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 9, odpowiada

za podatek pobrany a niewpłacony.

§ 3. Płatnik lub inkasent odpowiada za należności wymienione w § 1 lub 2 całym

swoim majątkiem.

§ 4. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi

okoliczność, o której mowa w§1 lub 2, organ ten wydaje decyzję

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, w której określa wysokość

należności z tytułu niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku.

§ 5. Przepisów § 1–4 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej

albo jeżeli podatek nie został pobrany z winy podatnika; w tych przypadkach organ

podatkowy wydaje decyzję o odpowiedzialności podatnika. Odpowiedzialność

podatnika można orzec w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

21.07.2020

©Telksinoe s. 45/305

§ 5a. Odpowiedzialność płatnika nie może być wyłączona ani ograniczona na

podstawie § 5, jeżeli:

1) płatnik i podatnik byli podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 23m

ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych lub art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku

dochodowym od osób prawnych;

2) płatnik lub podatnik był podmiotem kontrolowanym lub kontrolującym

w odniesieniu do kontroli uregulowanej w art. 30f ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia

26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 24a

ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych;

3) płatnik lub podatnik był podmiotem z rezydencją podatkową, miejscem

rejestracji, siedzibą lub mającym zarząd w kraju lub na terytorium stosującym

szkodliwą konkurencję podatkową w zakresie podatku dochodowego od osób

fizycznych oraz podatku dochodowego od osób prawnych;

4) płatnik lub podatnik był podmiotem z rezydencją podatkową, miejscem

rejestracji, siedzibą lub mającym zarząd w kraju lub na terytorium, z którym

Rzeczpospolita Polska nie zawarła ratyfikowanej umowy międzynarodowej,

w szczególności umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, albo Unia

Europejska nie ratyfikowała umowy międzynarodowej – stanowiącej podstawę

do uzyskania od organów podatkowych tego państwa informacji podatkowych;

5) płatnik lub podatnik był zarządzany lub kontrolowany, bezpośrednio lub

pośrednio, lub był w relacjach umownych lub faktycznych, w tym jako

założyciel, fundator lub beneficjent fundacji lub trustu lub innego podmiotu lub

tytułu o charakterze powierniczym;

6) niewykonanie przez płatnika obowiązku nastąpiło w odniesieniu do podmiotu,

dla którego na podstawie publicznie dostępnych informacji nie jest możliwe

ustalenie udziałowca, akcjonariusza lub podmiotu o zbliżonych uprawnieniach,

który posiada co najmniej 10% udziałów w kapitale lub co najmniej 10% praw

głosu w organach kontrolnych, stanowiących lub zarządzających, lub co

najmniej 10% praw do uczestnictwa w zyskach.

§ 6. Decyzję, o której mowa w § 4 i 5, organ podatkowy może wydać również po

zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego.

21.07.2020

©Telksinoe s. 46/305

Art. 31. Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości

prawnej, będące płatnikami lub inkasentami, są obowiązane wyznaczyć osoby, do

których obowiązków należy obliczanie i pobieranie podatków oraz terminowe

wpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot, a także zgłosić właściwemu

miejscowo organowi podatkowemu imiona, nazwiska i adresy tych osób. Zgłoszenia

należy dokonać w terminie wyznaczonym do dokonania pierwszej wpłaty, a w razie

zmiany osoby wyznaczonej – w terminie 14 dni od dnia, w którym wyznaczono inną

osobę.

Art. 32. § 1. Płatnicy i inkasenci obowiązani są przechowywać dokumenty

związane z poborem lub inkasem podatków do czasu upływu terminu przedawnienia

zobowiązania płatnika lub inkasenta.

§ 1a. W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej niemającej osobowości prawnej podmiot dokonujący likwidacji lub

rozwiązania zawiadamia pisemnie właściwy organ podatkowy, nie później niż

w ostatnim dniu istnienia osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej, o miejscu przechowywania dokumentów związanych z poborem

lub inkasem podatku.

§ 2. Po upływie okresu, o którym mowa w § 1, płatnicy i inkasenci obowiązani

są przekazać podatnikom dokumenty związane z poborem lub inkasem podatku;

dokumenty podlegają zniszczeniu, jeżeli przekazanie ich podatnikowi jest

niemożliwe.

Rozdział 3

Zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych

Art. 33. § 1. Zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być

zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku

małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie

zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza

wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności

polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.

W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis

art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio.

21.07.2020

©Telksinoe s. 47/305

§ 2. Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać

również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-

-skarbowej, przed wydaniem decyzji:

1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3) określającej wysokość zwrotu podatku.

§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem

art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od

zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu.

§ 4. W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie

posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji

o zabezpieczeniu:

1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje

przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1;

2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę

należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu,

jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2

pkt 2.

§ 4a. Przepisy § 1–4 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia zobowiązań

podatkowych związanych ze stosowaniem art. 119a lub środków ograniczających

umowne korzyści. Zabezpieczenia zobowiązań podatkowych, o których mowa

w zdaniu pierwszym, dokonać można również przed wszczęciem lub przejęciem

postępowania podatkowego na podstawie art. 119g § 1 lub 3.

§ 4b. Dokonanie zabezpieczenia w przypadku, o którym mowa w § 4a, nie

narusza art. 13 § 2 pkt 7.

§ 5. (uchylony)

Art. 33a. § 1. Decyzja o zabezpieczeniu wygasa:

1) po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania

podatkowego;

2) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku.

§ 2. Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu nie narusza zarządzenia

zabezpieczenia wydanego na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

21.07.2020

©Telksinoe s. 48/305

Art. 33b. Przepis art. 33 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia na majątku:

1) płatnika lub inkasenta; decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia

decyzji o odpowiedzialności podatkowej;

2) osób, o których mowa w art. 115, art. 116 i art. 116a, po doręczeniu im decyzji

orzekającej o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe, jeżeli

zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie przez spółkę lub inną

osobę prawną wykonane, w szczególności gdy spółka lub inna osoba prawna

trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym

lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić

lub udaremnić postępowanie egzekucyjne; decyzja o zabezpieczeniu wygasa

w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec osoby trzeciej;

3) podatnika, o którym mowa w art. 117b i art. 117ba, po doręczeniu mu decyzji

orzekającej o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe dostawcy

towarów lub usługodawcy, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie

nie zostanie przez dostawcę towarów lub usługodawcę wykonane,

w szczególności gdy dostawca towarów lub usługodawca trwale nie uiszcza

wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje

czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub

udaremnić postępowanie egzekucyjne; decyzja o zabezpieczeniu wygasa

w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec podatnika,

o którym mowa w art. 117b i art. 117ba.

Art. 33c. § 1. Przepisy art. 33 § 2 pkt 2, § 4 pkt 2 oraz art. 33a § 1 pkt 2 stosuje

się odpowiednio do decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę, o której mowa

w art. 53a.

§ 2. Przepisy art. 33 § 2 pkt 2 i 3, § 3, § 4 pkt 2, art. 33a § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 33b

stosuje się odpowiednio do zaległości, o których mowa w art. 52 i art. 52a.

Art. 33d. § 1. Zabezpieczenie wykonania decyzji nakładającej obowiązek

podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji lub wykonanie decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33,

następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo

w formie określonej w § 2.

§ 2. Zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ

podatkowy, na wniosek strony, zabezpieczenia wykonania zobowiązania

wynikającego z tej decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, w formie:

21.07.2020

©Telksinoe s. 49/305

1) gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej;

2) poręczenia banku;

3) weksla z poręczeniem wekslowym banku;

4) czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku;

5) zastawu rejestrowego na prawach z papierów wartościowych emitowanych przez

Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski – według ich wartości nominalnej;

6) uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego;

7) pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego,

potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową,

do wyłącznego dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na

rachunku lokaty terminowej.

§ 3. W razie złożenia wniosku o zabezpieczenie w formie określonej

w § 2 zabezpieczenie w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, w zakresie objętym tym wnioskiem, może nastąpić po wydaniu

postanowienia o odmowie przyjęcia zabezpieczenia.

§ 4. Jeżeli wniosek o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 złożono po

ustanowieniu zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, zakres zabezpieczenia ustanowionego w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uchyla się lub zmienia, w zakresie

przyjętego zabezpieczenia.

Art. 33e. Gwarantem lub poręczycielem może być osoba wpisana do wykazu

gwarantów, o którym mowa w art. 52 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne

(Dz. U. z 2018 r. poz. 167, z późn. zm.7)).

Art. 33f. § 1. Strona może dowolnie wybrać formę lub formy zabezpieczenia,

o których mowa w art. 33d § 2.

§ 2. W przypadku przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2,

strona może wystąpić o przedłużenie terminu przyjętego zabezpieczenia.

Art. 33g. W sprawie przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2,

lub przedłużenia terminu przyjętego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33f § 2,

wydaje się postanowienie, na które przysługuje zażalenie.

7)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1544,

1669, 1697, 2227 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 60.

21.07.2020

©Telksinoe s. 50/305

Art. 34. § 1. Skarbowi Państwa i jednostce samorządu terytorialnego

przysługuje hipoteka na wszystkich nieruchomościach podatnika, płatnika, inkasenta,

następcy prawnego lub osób trzecich z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych

w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, a także z tytułu zaległości podatkowych

w podatkach stanowiących ich dochód oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości,

zwana dalej „hipoteką przymusową”.

§ 2. W zakresie zobowiązań podatkowych stanowiących dochód jednostki

samorządu terytorialnego pobieranych przez urzędy skarbowe wniosek o wpis

hipoteki przymusowej do sądu składa właściwy naczelnik urzędu skarbowego.

§ 3. Przedmiotem hipoteki przymusowej może być:

1) część ułamkowa nieruchomości, jeżeli stanowi udział podatnika;

2) nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej podatnika i jego

małżonka;

3) nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej wspólników spółki

cywilnej lub część ułamkowa nieruchomości stanowiąca udział wspólników

spółki cywilnej – z tytułu zaległości podatkowych spółki.

§ 4. Przedmiotem hipoteki przymusowej może być także:

1) użytkowanie wieczyste wraz z budynkami i urządzeniami na użytkowanym

gruncie stanowiącymi własność użytkownika wieczystego lub udział w tym

prawie;

2) spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu lub udział w tym prawie;

3) wierzytelność zabezpieczona hipoteką;

4) statek morski lub statek morski w budowie wpisane do rejestru okrętowego.

§ 5. Do hipotek określonych w § 3 i 4 stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące hipoteki na nieruchomości.

§ 6. Przepisy § 2–5 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od

płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osób trzecich.

Art. 35. § 1. Hipoteka przymusowa powstaje przez dokonanie wpisu do księgi

wieczystej, z zastrzeżeniem art. 38 § 2.

§ 2. Podstawą wpisu hipoteki przymusowej jest:

1) doręczona decyzja:

a) ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego,

b) określająca wysokość zobowiązania podatkowego,

c) określająca wysokość odsetek za zwłokę,

21.07.2020

©Telksinoe s. 51/305

d) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,

e) o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej,

f) o odpowiedzialności spadkobiercy,

g) określająca wysokość zwrotu podatku;

2) tytuł wykonawczy lub zarządzenie zabezpieczenia, jeżeli może być wystawione,

na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bez

wydawania decyzji, o której mowa w pkt 1.

§ 3. Wpisu hipoteki przymusowej do księgi wieczystej dokonuje właściwy sąd

rejonowy, a w przypadku hipoteki morskiej przymusowej właściwa izba morska na

wniosek organu podatkowego.

Art. 36. (uchylony)

Art. 37. (uchylony)

Art. 38. § 1. Organy podatkowe mogą występować z wnioskiem o założenie

księgi wieczystej dla nieruchomości podatnika, płatnika, inkasenta, następców

prawnych oraz osób trzecich odpowiadających za zaległości podatkowe.

§ 2. Jeżeli przedmiot hipoteki przymusowej nie posiada księgi wieczystej,

zabezpieczenie zobowiązań podatkowych dokonywane jest przez złożenie wniosku

o wpis do zbioru dokumentów.

Art. 38a. Zaspokojenie z przedmiotu hipoteki przymusowej następuje w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, chyba że z przedmiotu

hipoteki jest prowadzona egzekucja przez sądowy organ egzekucyjny.

Art. 39. § 1. W toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub

kontroli celno-skarbowej, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa niewykonania

zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wzywa stronę postępowania lub

kontrolowanego do złożenia oświadczenia o:

1) nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem

hipoteki przymusowej;

2) rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być

przedmiotem zastawu skarbowego.

§ 2. Strona lub kontrolowany mogą odmówić złożenia oświadczenia.

§ 3. Oświadczenie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe

zeznania. Odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania nie podlega niepodanie

21.07.2020

©Telksinoe s. 52/305

szacunkowej wartości rzeczy lub praw majątkowych albo podanie wartości

nieodpowiadającej rzeczywistej wartości ujawnionych rzeczy lub praw.

§ 4. Organ podatkowy jest obowiązany uprzedzić osobę wezwaną o prawie

odmowy złożenia tego oświadczenia oraz o odpowiedzialności karnej za fałszywe

zeznania.

§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia

jednolitości składanych oświadczeń określi, w drodze rozporządzenia, wzór

formularza oświadczenia, o którym mowa w § 1, uwzględniając:

1) dane identyfikujące osobę składającą oświadczenie;

2) rodzaj, miejsce położenia i powierzchnię nieruchomości, rodzaj prawa

majątkowego, które może być przedmiotem hipoteki przymusowej, miejsce

położenia rzeczy, w stosunku do której przysługuje prawo majątkowe, numer

księgi wieczystej lub zbioru dokumentów i oznaczenie sądu właściwego do

prowadzenia księgi wieczystej lub zbioru dokumentów, stan prawny

nieruchomości wraz z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunkową wartość

nieruchomości lub praw;

3) rodzaj rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być

przedmiotem zastawu skarbowego, dane identyfikujące te rzeczy lub prawa, ich

stan prawny wraz z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunkową wartość rzeczy

ruchomych lub praw.

Art. 40. (uchylony)

Art. 41. § 1. Skarbowi Państwa i jednostkom samorządu terytorialnego z tytułu

zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2,

a także z tytułu zaległości podatkowych stanowiących ich dochód oraz odsetek za

zwłokę od tych zaległości przysługuje zastaw skarbowy na wszystkich będących

własnością podatnika oraz stanowiących współwłasność łączną podatnika i jego

małżonka rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, jeżeli wartość

poszczególnych rzeczy lub praw wynosi w dniu ustanowienia zastawu co najmniej

12 400 zł8), z zastrzeżeniem § 2.

§ 2. Zastawem skarbowym nie mogą być obciążone rzeczy lub prawa majątkowe

niepodlegające egzekucji oraz mogące być przedmiotem hipoteki.

8)

Wysokość kwoty na dany rok jest ustalona na podstawie art. 119 § 2 niniejszej ustawy.

21.07.2020

©Telksinoe s. 53/305

§ 3. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od

płatników lub inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich odpowiadających

za zaległości podatkowe.

Art. 42. Organ podatkowy dokonuje spisu rzeczy ruchomych oraz zbywalnych

praw majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego.

Art. 43. § 1. Tworzy się Rejestr Zastawów Skarbowych, zwany dalej „rejestrem

zastawów”.

§ 2. Wpis do rejestru zastawów obejmuje:

1) datę ustanowienia zastawu skarbowego;

2) podstawę prawną wniosku o wpis zastawu skarbowego;

3) oznaczenie organu występującego z wnioskiem o wpis zastawu skarbowego;

4) dane dotyczące podmiotu, o którym mowa w art. 41 § 1 i 3: imię i nazwisko lub

nazwę (firmę), miejsce zamieszkania lub adres siedziby oraz identyfikator

podatkowy, a w przypadku nierezydenta – numer paszportu lub inny numer

identyfikacyjny, o ile nie posiada identyfikatora podatkowego, oraz znany adres

do doręczeń w Rzeczypospolitej Polskiej;

5) dane identyfikujące przedmiot zastawu skarbowego;

6) wysokość zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej zabezpieczonej

zastawem skarbowym;

7) datę wygaśnięcia i wykreślenia zastawu skarbowego.

§ 3. Rejestr zastawów jest prowadzony w systemie teleinformatycznym przez

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 4. (uchylony)

§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze

rozporządzenia, wyznaczyć organ Krajowej Administracji Skarbowej do

wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie

prowadzenia rejestru zastawów, mając na względzie konieczność zapewnienia

sprawnego funkcjonowania tego rejestru oraz wymiany informacji pomiędzy

organami uprawnionymi do występowania o wpis zastawu skarbowego do tego

rejestru oraz organami egzekucyjnymi.

Art. 44. § 1. Podstawą wniosku o wpis zastawu skarbowego do rejestru

zastawów jest doręczona decyzja:

1) ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego;

21.07.2020

©Telksinoe s. 54/305

2) określająca wysokość zobowiązania podatkowego;

3) określająca wysokość odsetek za zwłokę;

4) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta;

5) o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej;

6) o odpowiedzialności spadkobiercy;

7) określająca wysokość zwrotu podatku.

§ 2. W przypadku zobowiązań podatkowych powstających w sposób

przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 podstawę wniosku o wpis zastawu skarbowego

stanowi również deklaracja, jeżeli wykazane w niej zobowiązanie podatkowe nie

zostało wykonane. Wpis zastawu skarbowego nie może być dokonany wcześniej niż

po upływie 14 dni od upływu terminu płatności zobowiązania podatkowego.

Art. 45. § 1. Zastaw skarbowy powstaje z dniem wpisu do rejestru zastawów.

§ 2. O kolejności wpisu rozstrzyga czas wpływu wniosku do organu

prowadzącego rejestr zastawów. Za czas wpływu wniosku uważa się godzinę,

z dokładnością co do minuty, w której w danym dniu wniosek wpłynął do organu.

Wnioski, które wpłynęły w tym samym czasie, uznaje się za złożone równocześnie.

§ 3. O dokonaniu wpisu zastawu skarbowego organ prowadzący rejestr

zastawów zawiadamia podatnika, płatnika lub inkasenta, następcę prawnego lub osobę

trzecią odpowiadającą za zobowiązanie podatkowe lub zaległość podatkową oraz

organ, na wniosek którego dokonano wpisu.

§ 4. Wpisem w rejestrze zastawów jest również wykreślenie.

Art. 46. § 1. Zastaw skarbowy jest skuteczny wobec każdorazowego właściciela

przedmiotu zastawu i ma pierwszeństwo przed jego wierzycielami osobistymi.

§ 2. Zastaw skarbowy wpisany wcześniej ma pierwszeństwo przed zastawem

skarbowym wpisanym później.

§ 3. W przypadku gdy rzecz ruchoma lub zbywalne prawo majątkowe zostały

obciążone zastawem ujawnionym w innym rejestrze prowadzonym na podstawie

odrębnych ustaw, zastaw wpisany wcześniej ma pierwszeństwo przed zastawem

wpisanym później.

§ 4. Zaspokojenie z przedmiotu zastawu skarbowego następuje w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, chyba że z ruchomości lub

zbywalnego prawa majątkowego jest prowadzona egzekucja przez sądowy organ

egzekucyjny.

21.07.2020

©Telksinoe s. 55/305

Art. 46a. § 1. Organ prowadzący rejestr zastawów dokonuje wpisu zastawu

skarbowego na wniosek organu uprawnionego do występowania w imieniu Skarbu

Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

§ 2. Wnioski i inne dokumenty przesyła się do organu prowadzącego rejestr

zastawów za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Art. 46b. § 1. Wnioski o wpis składa się na urzędowym formularzu.

§ 2. Rozpoznając wniosek o wpis, organ prowadzący rejestr zastawów bada:

1) treść i formę wniosku;

2) zgodność danych wskazanych we wniosku z dostępnymi mu danymi

zgromadzonymi w systemach teleinformatycznych, przy pomocy których są

prowadzone rejestry publiczne osób, ruchomości lub zbywalnych praw

majątkowych.

§ 3. Brak wymaganej treści lub niezachowanie wymaganej formy wniosku, lub

niezgodność danych, o których mowa w § 2, stanowi przeszkodę do dokonania wpisu.

Organ prowadzący rejestr zastawów informuje organ, który wystąpił o dokonanie

wpisu, o przyczynie niedokonania wpisu.

Art. 46c. § 1. Wypis z rejestru zastawów wydaje naczelnik urzędu skarbowego,

do którego wpłynął wniosek zainteresowanego. Wypis zawiera informacje w zakresie

obciążenia ruchomości lub zbywalnego prawa majątkowego zastawem skarbowym,

inne niż dane, o których mowa w art. 43 § 2 pkt 4, a także informacje dotyczące

wysokości zabezpieczonego zastawem skarbowym zobowiązania podatkowego lub

zaległości podatkowej, oznaczenie organu, na wniosek którego wpisano zastaw

skarbowy do rejestru zastawów, numer jego wniosku o wpis oraz datę powstania

zastawu skarbowego.

§ 2. Naczelnik urzędu skarbowego, do którego wpłynął wniosek

zainteresowanego, wydaje, na wniosek tego zainteresowanego, zaświadczenie o:

1) braku wpisu zainteresowanego do rejestru zastawów;

2) wpisie zainteresowanego do rejestru zastawów jako właściciela obciążonych

zastawem skarbowym ruchomości lub zbywalnego prawa majątkowego wraz

z danymi dotyczącymi:

a) przedmiotu zastawu skarbowego,

b) wysokości zabezpieczonych zastawem skarbowym zobowiązania

podatkowego lub zaległości podatkowej,

21.07.2020

©Telksinoe s. 56/305

c) organu, na wniosek którego wpisano zastaw skarbowy do rejestru

zastawów, i numeru jego wniosku o wpis,

d) daty powstania zastawu skarbowego.

§ 3. Naczelnicy urzędów skarbowych przetwarzają dane z rejestru zastawów

w zakresie niezbędnym do wydawania wypisów z rejestru i zaświadczeń.

§ 4. Wypisy z rejestru zastawów i zaświadczenia mają moc dokumentów

urzędowych.

§ 5. Za wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia pobiera się opłatę

stanowiącą dochód budżetu państwa w wysokości nie większej niż 50 zł.

W przypadku nieuiszczenia opłaty wniosek o wydanie wypisu lub zaświadczenia

pozostawia się bez rozpatrzenia.

§ 6. Wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia nie narusza przepisów

o tajemnicy skarbowej.

§ 7. Wypisy i zaświadczenia mogą być sporządzane w postaci elektronicznej,

zgodnie z art. 152a.

Art. 46d. § 1. Rejestr zastawów jest dostępny w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego organ prowadzący ten

rejestr.

§ 2. Bezpłatne wyszukiwanie w rejestrze zastawów informacji, o których mowa

w art. 46c § 1, odbywa się za pośrednictwem aplikacji zamieszczonej w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego organ

prowadzący ten rejestr. Przepis art. 46c § 6 stosuje się odpowiednio.

Art. 46e. Dostęp do rejestru zastawów zapewnia się organom uprawnionym do

występowania o wpis zastawu skarbowego do tego rejestru oraz organom

egzekucyjnym w zakresie niezbędnym do wykonywania ich ustawowych zadań.

Art. 46f. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) strukturę rejestru zastawów,

2) sposób przesyłania wniosków o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów

i innych dokumentów,

3) wzór wniosku o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów,

4) wzór wniosku o wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia,

5) wysokość opłaty za wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia,

21.07.2020

©Telksinoe s. 57/305

6) tryb zapewnienia dostępu do rejestru zastawów organom uprawnionym do

występowania o wpis zastawu skarbowego do tego rejestru oraz organom

egzekucyjnym, innym niż naczelnicy urzędów skarbowych

– przy uwzględnieniu potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa przesyłania

dokumentów, ujednolicenia treści składanych wniosków, sprawności postępowania

w sprawie dokonywania wpisu, ułatwienia pozyskiwania informacji zawartych

w rejestrze, sprawności wydawania wypisów z rejestru zastawów i zaświadczeń oraz

kosztów związanych z wydaniem wypisu z tego rejestru i zaświadczenia.

Art. 46g. Zastaw skarbowy wygasa:

1) z mocy prawa, z dniem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego albo

2) z dniem:

a) sprzedaży przedmiotu zastawu skarbowego w postępowaniu egzekucyjnym

lub upadłościowym albo

b) wykreślenia wpisu z rejestru zastawów.

Art. 46h. § 1. Organ, na wniosek którego ustanowiono zastaw skarbowy, może

wydać decyzję w sprawie wykreślenia zastawu skarbowego z rejestru zastawów, na

wniosek:

1) osoby powołującej się na swoje prawo własności ruchomości lub zbywalne

prawo majątkowe, jeżeli ruchomość lub zbywalne prawo majątkowe obciążone

zastawem skarbowym w dniu jego powstania nie stanowiły własności podatnika,

płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osoby trzeciej odpowiadającej za

zobowiązanie podatkowe lub zaległości podatkowe;

2) podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osoby trzeciej

odpowiadającej za zobowiązanie podatkowe lub zaległości podatkowe, której

w dniu powstania zastawu skarbowego nie przysługiwało prawo własności

obciążonej zastawem skarbowym ruchomości lub zbywalne prawo majątkowe.

§ 2. Ostateczną decyzję o wykreśleniu zastawu skarbowego doręcza się również

organowi prowadzącemu rejestr zastawów, który z urzędu wykreśla zastaw skarbowy

z tego rejestru.

Art. 46i. Na wniosek organu uprawnionego do występowania w imieniu Skarbu

Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 46a § 1,

wykreśla się zastaw skarbowy z rejestru zastawów w przypadku stwierdzenia przez

ten organ:

21.07.2020

©Telksinoe s. 58/305

1) wygaśnięcia zastawu skarbowego zgodnie z art. 46g pkt 1 i 2 lit. a;

2) utraty zasadności istnienia zastawu skarbowego, w szczególności znacznego

obniżenia wartości przedmiotu tego zastawu;

3) ustanowienia innego zabezpieczenia zobowiązania podatkowego lub zaległości

podatkowej zabezpieczonych uprzednio tym zastawem skarbowym.

Rozdział 4

Terminy płatności

Art. 47. § 1. Termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji

ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 2. Jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy

płatności podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość

zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed

terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku,

obowiązuje termin określony w § 1.

§ 3. Jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin

płatności uważa się ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa

podatkowego, wpłata powinna nastąpić.

§ 4. Terminem płatności dla płatników jest ostatni dzień, w którym, zgodnie

z przepisami prawa podatkowego, powinna nastąpić wpłata należności z tytułu

podatku.

§ 4a. Terminem płatności dla inkasentów jest dzień następujący po ostatnim

dniu, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata podatku powinna

nastąpić, chyba że organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego

wyznaczył termin późniejszy.

§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze

rozporządzenia, terminy płatności poszczególnych podatków, zaliczek na podatek lub

rat podatku, wskazując dzień, miesiąc i rok, w którym upływa termin płatności.

Art. 48. § 1. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach

uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może

odraczać terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego, z wyjątkiem

terminów określonych w art. 68–71, art. 77 § 1–3, art. 79 § 2, art. 80 § 1, art. 87 § 3

i 4, art. 88 § 1 i art. 118.

21.07.2020

©Telksinoe s. 59/305

§ 2. Przepisy § 1 stosuje się odpowiednio do terminów dotyczących płatników

lub inkasentów.

§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach, o których

mowa w § 1, uwzględniając właściwość organów w zakresie czynności, dla których

przewidziane są terminy, oraz termin udzielanego odroczenia.

Art. 49. § 1. W razie wydania decyzji na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub

pkt 2 nowym terminem płatności jest dzień, w którym, zgodnie z decyzją, powinna

nastąpić zapłata odroczonego podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za

zwłokę albo poszczególnych rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość

podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę.

§ 2. Jeżeli w terminie określonym w decyzji podatnik nie dokonał zapłaty

odroczonego podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub nie

zapłacił którejkolwiek z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość

podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę, terminem płatności podatku lub zaległości

podatkowej objętej odroczeniem lub ratą staje się odpowiednio termin określony

w art. 47 § 1–3.

§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do odroczonych lub rozłożonych na

raty należności płatników lub inkasentów.

Art. 50. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze

rozporządzenia, przedłużać terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego

z wyjątkiem terminów określonych w art. 68–71, art. 77 § 1, art. 79 § 2, art. 80 § 1,

art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1 i art. 118, określając grupy podatników, którym przedłużono

terminy, rodzaje czynności, których termin wykonania został przedłużony, oraz dzień

upływu przedłużonego terminu.

Rozdział 5

Zaległość podatkowa

Art. 51. § 1. Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie

płatności.

§ 2. Za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności

zaliczkę na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a, lub ratę

podatku.

21.07.2020

©Telksinoe s. 60/305

§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się również do należności z tytułu podatków,

zaliczek na podatki oraz rat podatków niewpłaconych w terminie płatności przez

płatnika lub inkasenta.

Art. 52. § 1. Zwrotowi bez wezwania organu podatkowego podlega uprzednio

zwrócona przez organ podatkowy lub zaliczona na poczet zaległości podatkowych

oraz odsetek za zwłokę albo bieżących zobowiązań podatkowych, wraz

z oprocentowaniem:

1) nadpłata lub zwrot podatku wykazane nienależnie lub w wysokości większej od

należnej, ujęte w deklaracji lub we wniosku o zwrot podatku w rozumieniu

przepisów rozdziału 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym

od osób fizycznych lub rozdziału 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku

dochodowym od osób prawnych;

2) nadpłata lub zwrot podatku:

a) określone lub stwierdzone w decyzji, która następnie została uchylona,

zmieniona lub stwierdzono jej nieważność albo stwierdzono jej

wygaśnięcie,

b) stwierdzone na wniosek w trybie art. 75 § 4 albo przepisów rozdziału 7b

ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

lub rozdziału 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od

osób prawnych, w zakresie wynikającym z tego wniosku, nienależnie lub

w wysokości większej od należnej,

c) wykazane dodatkowo, w korekcie deklaracji dokonanej w trybie art. 274,

nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

§ 2. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, kwoty podlegające zwrotowi

traktuje się jako zaległości podatkowe.

§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, w razie niedokonania zwrotu

w terminie 30 dni, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa obowiązek

zwrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji. Po upływie tego terminu

kwotę podlegającą zwrotowi traktuje się jako zaległość podatkową.

Art. 52a. Zwrotowi bez wezwania organu podatkowego podlega wynagrodzenie

płatników lub inkasentów pobrane nienależnie lub w wysokości większej od należnej,

które traktuje się jako zaległość podatkową. Organ podatkowy wydaje decyzję,

w której określa wysokość zaległości podatkowej.

21.07.2020

©Telksinoe s. 61/305

Rozdział 6

Odsetki za zwłokę i opłata prolongacyjna

Art. 53. § 1. Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2

i art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do nieuregulowanych w terminie zaliczek na

podatek w części przekraczającej wysokość podatku należnego za okres

rozliczeniowy.

§ 3. Odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub

osoba trzecia odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a,

art. 62 § 4, art. 66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1.

§ 4. Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu

terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany

dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego.

§ 5. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 1 pkt 1, odsetki za zwłokę

naliczane są odpowiednio od dnia zwrotu nadpłaty, zwrotu podatku, zwrotu

oprocentowania lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych lub na poczet

bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych.

§ 6. W przypadkach, o których mowa w art. 52a, odsetki za zwłokę naliczane są

od dnia pobrania wynagrodzenia.

Art. 53a. § 1. Jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku

podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że

podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek

jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub

w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę na

dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy,

a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie – odsetki na ostatni dzień terminu

złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zaliczek na podatek od towarów

i usług.

Art. 54. § 1. Odsetek za zwłokę nie nalicza się:

1) za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte

zabezpieczeniem środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych

21.07.2020

©Telksinoe s. 62/305

zabezpieczeniem rzeczy lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości

podatkowych;

2) za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1,

do dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy;

3) za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3,

do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu

odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3;

4) w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu – od dnia wydania

postanowienia o zawieszeniu postępowania do dnia doręczenia postanowienia

o podjęciu zawieszonego postępowania;

5) jeżeli wysokość odsetek nie przekraczałaby trzykrotności wartości opłaty

pobieranej przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia

23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe za traktowanie przesyłki listowej jako

przesyłki poleconej;

6) (uchylony)

7) za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia

decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona

w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania;

7a) za okres od dnia następnego po upływie dwóch lat od dnia złożenia deklaracji,

od zaległości związanych z popełnionymi w deklaracji błędami rachunkowymi

lub oczywistymi omyłkami, jeżeli w tym okresie nie zostały one ujawnione przez

organ podatkowy;

7b) za okres od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji określonej w art. 119zfa

§ 1 do dnia cofnięcia skutków unikania opodatkowania zgodnie z art. 119zfk § 1

lub 2, od zaległości podatkowych związanych z osiągnięciem korzyści

podatkowej;

8) w zakresie przewidzianym w odrębnych ustawach.

§ 2. Przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji

przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn

niezależnych od organu.

§ 3. Przepisy § 1 pkt 2, 3 i 7 stosuje się również w razie uchylenia decyzji

i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz stwierdzenia nieważności

decyzji. W tym przypadku terminy należy liczyć sumując na poszczególnych etapach

okresy trwania postępowania.

21.07.2020

©Telksinoe s. 63/305

§ 4. Przepis § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w razie przeniesienia na poczet

zobowiązań podatkowych zajętych uprzednio rzeczy lub praw majątkowych.

§ 5. (uchylony)

Art. 55. § 1. Odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego.

§ 2. Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz

z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty

zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu

wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

Art. 56. § 1. Stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej

stopy oprocentowania kredytu lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami

o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym że stawka ta nie może być niższa niż 8%.

§ 1a. (uchylony)

§ 1b. (uchylony)

§ 2. (uchylony)

§ 3. (uchylony)

Art. 56a. § 1. Obniżoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 50% stawki

odsetek za zwłokę stosuje się w przypadku spełnienia łącznie następujących

warunków:

1) złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji, nie później niż w terminie

6 miesięcy od dnia upływu terminu do złożenia deklaracji;

2) zapłaty zaległości podatkowej w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie zaliczenia nadpłaty lub zwrotu

podatku, a także w razie potrącenia lub przeniesienia własności rzeczy lub praw

majątkowych w trybie określonym w art. 66, na wniosek złożony w terminie 7 dni od

dnia złożenia korekty deklaracji.

§ 3. Obniżonej stawki odsetek za zwłokę nie stosuje się w przypadku korekty

deklaracji:

1) złożonej po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli

podatkowej, a w przypadkach gdy nie stosuje się zawiadomienia – po

zakończeniu kontroli podatkowej;

1a) złożonej po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli

celno-skarbowej;

2) dokonanej w wyniku czynności sprawdzających.

21.07.2020

©Telksinoe s. 64/305

Art. 56b. Podwyższoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 150% stawki

odsetek za zwłokę stosuje się do zaległości w podatku od towarów i usług oraz

w podatku akcyzowym w przypadku:

1) zaniżenia zobowiązania podatkowego, zawyżenia kwoty nadpłaty lub zwrotu

podatku ujawnionych przez organ podatkowy w toku kontroli podatkowej,

kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego,

2) korekty deklaracji:

a) złożonej po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli

podatkowej, a w przypadkach gdy nie stosuje się zawiadomienia – po

zakończeniu kontroli podatkowej,

b) dokonanej w wyniku czynności sprawdzających,

c) złożonej po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli

celno-skarbowej

– jeżeli kwota zaniżenia zobowiązania podatkowego, zawyżenia kwoty nadpłaty lub

zwrotu podatku przekracza 25% kwoty należnej i jest wyższa niż pięciokrotna

wysokość minimalnego wynagrodzenia w rozumieniu ustawy z dnia 10 października

2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2018 r. poz. 2177),

obowiązującego w dniu następującym po dniu upływu terminu płatności zobowiązania

lub terminu zwrotu;

3) ujawnienia przez organ podatkowy w toku czynności sprawdzających, kontroli

podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego

niezłożenia deklaracji, mimo ciążącego obowiązku oraz braku zapłaty podatku.

Art. 56ba. Przepisu art. 56b nie stosuje się do zaległości w podatku od towarów

i usług, w przypadku gdy ustala się dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym

mowa w art. 112b lub art. 112c ustawy o podatku od towarów i usług.

Art. 56c. Stawki odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56–56b, ulegają

obniżeniu lub podwyższeniu w stopniu odpowiadającym obniżeniu lub podwyższeniu

podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, począwszy od dnia,

w którym stopa ta uległa zmianie.

Art. 56d. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze

obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

stawki odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56–56b.

21.07.2020

©Telksinoe s. 65/305

Art. 57. § 1. W decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, dotyczącej

podatków stanowiących dochód budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę

prolongacyjną od kwoty podatku lub zaległości podatkowej.

§ 2. Stawka opłaty prolongacyjnej jest równa obniżonej stawce odsetek za

zwłokę.

§ 3. Wysokość opłaty prolongacyjnej oblicza się przy zastosowaniu stawki

opłaty prolongacyjnej obowiązującej w dniu wydania decyzji, o której mowa w § 1.

§ 4. Opłata prolongacyjna wpłacana jest w terminach płatności, o których mowa

w art. 49 § 1; w razie niedotrzymania terminu płatności przepis art. 49 § 2 i 3 oraz

art. 55 § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 5. Nie ustala się opłaty prolongacyjnej, gdy przyczyną wydania decyzji,

o której mowa w § 1, były klęska żywiołowa lub wypadek losowy.

§ 6. Organ podatkowy może odstąpić od ustalenia opłaty prolongacyjnej, jeżeli

wydanie decyzji, o której mowa w § 1, następuje w związku z postępowaniem

układowym lub na podstawie odrębnych ustaw.

§ 7. Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może wprowadzić

opłatę prolongacyjną – w wysokości nie większej niż określona w § 2 – z tytułu

rozłożenia na raty lub odroczenia terminu płatności podatków oraz zaległości

podatkowych stanowiących dochód odpowiednio – gminy, powiatu lub województwa.

Przepisy § 3–5 stosuje się odpowiednio.

§ 8. Przepisy § 1–4 i 7 stosuje się również do odroczonych lub rozłożonych na

raty należności płatników lub inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich.

Art. 58. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe zasady naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty

prolongacyjnej.

Rozdział 6a

Dodatkowe zobowiązanie podatkowe

Art. 58a. § 1. Wydając decyzję z zastosowaniem:

1) art. 119a § 1 lub 7,

2) środków ograniczających umowne korzyści,

3) art. 24 ust. 19 i 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od

osób fizycznych, a także art. 12 ust. 13 i 14 oraz art. 22c ustawy z dnia 15 lutego

1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych,

21.07.2020

©Telksinoe s. 66/305

4) przepisów rozdziału 4b oddziału 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku

dochodowym od osób fizycznych lub rozdziału 1a oddziału 2 ustawy z dnia

15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych,

5) art. 30 § 1, gdy oświadczenie, o którym mowa w art. 41 ust. 15 lub 21 ustawy

z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub

oświadczenie, o którym mowa w art. 26 ust. 7a lub 7g ustawy z dnia 15 lutego

1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, nie było zgodne z prawdą,

płatnik nie dokonał wymaganej weryfikacji lub podjęta przez płatnika

weryfikacja nie była adekwatna do charakteru i skali działalności płatnika

– organ podatkowy ustala jednocześnie dodatkowe zobowiązanie podatkowe na

podstawie przepisów niniejszego rozdziału.

§ 2. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do ustalania dodatkowego

zobowiązania podatkowego w sprawach innych niż określone w § 1.

§ 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1–3, organ podatkowy może

odstąpić od ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, jeżeli na podstawie

istniejących okoliczności oraz faktów należy przyjąć, że w momencie dokonywania

czynności, których dotyczy decyzja, podatnik pozostawał w błędnym, ale

usprawiedliwionym przekonaniu o zgodności uzyskanej przez niego w danych

okolicznościach korzyści podatkowej z przedmiotem i celem ustawy podatkowej lub

jej przepisu (dobra wiara).

§ 4. Na ocenę, że podatnik działał w dobrej wierze, może wskazywać

w szczególności nieprowadzenie przez niego działalności gospodarczej lub

prowadzenie jej w niewielkiej skali, wskutek czego nie można było rozsądnie

oczekiwać, że w odniesieniu do czynności, których dotyczy decyzja, o której mowa

w § 1, będzie on korzystał z profesjonalnych porad dotyczących ich skutków

podatkowych.

§ 5. Na ocenę, że podatnik działał w dobrej wierze, może wskazywać również

wywiązywanie się z obowiązków wynikających z umowy o współdziałanie, jeżeli

zdarzenie lub czynność skutkujące zastosowaniem przepisów, o których mowa

w § 1 pkt 1–3, wystąpiły w okresie trwania tej umowy.

Art. 58b. § 1. W przypadku wydania decyzji z zastosowaniem przepisów lub

środków określonych w art. 58a § 1 pkt 1–4, gdy decyzja dotyczy podatku

dochodowego od osób prawnych lub podatku dochodowego od osób fizycznych,

z wyjątkiem zryczałtowanych form opodatkowania, dodatkowe zobowiązanie

21.07.2020

©Telksinoe s. 67/305

podatkowe wynosi 10% sumy nienależnie wykazanej lub zawyżonej straty podatkowej

i niewykazanego w całości lub w części dochodu do opodatkowania w zakresie

wynikającym z tej decyzji.

§ 2. W przypadku wydawania decyzji z zastosowaniem przepisów określonych

w art. 58a § 1 pkt 1 w zakresie podatków innych niż wymienione w § 1, dodatkowe

zobowiązanie podatkowe wynosi 40% kwoty korzyści podatkowej w zakresie

wynikającym z tej decyzji.

§ 3. W sytuacji określonej w art. 58a § 1 pkt 5 dodatkowe zobowiązanie

podatkowe ustala się jako 10% podstawy opodatkowania należności, w stosunku do

której płatnik zastosował niższą stawkę podatku lub nie pobrał podatku.

§ 4. W sytuacjach określonych w § 1 i 2 organ podatkowy oblicza podstawę do

ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, przyjmując, że przepisy lub

środki określone w art. 58a § 1 mają wpływ na rozliczenie podatkowe jako ostatnie.

Art. 58c. § 1. Stawki wskazane w art. 58b ulegają podwojeniu, jeżeli:

1) podstawa do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego przekracza

15 000 000 zł – w zakresie nadwyżki ponad tę kwotę;

2) nie upłynęło 10 lat od końca roku kalendarzowego, w którym podatnikowi lub

płatnikowi doręczono ostateczną decyzję z zastosowaniem przepisów lub

środków, o których mowa w art. 58a § 1 pkt 1–3 – w zakresie kwoty stanowiącej

podstawę ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, związanej

z zastosowaniem tych przepisów lub środków;

3) strona nie przedłożyła organowi podatkowemu dokumentacji podatkowej,

o której mowa w przepisach rozdziału 4b oddziału 3 ustawy z dnia 26 lipca

1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub rozdziału 1a oddziału 3

ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych –

w zakresie tej części podstawy ustalenia dodatkowego zobowiązania

podatkowego, która wynika z zastosowania przepisów wskazanych w art. 58a

§ 1 pkt 4 i dotyczy transakcji, dla której nie przedłożono dokumentacji

podatkowej.

§ 2. W przypadku gdy łącznie zaistnieją przesłanki wymienione w § 1 pkt 1 i 3,

stawka, o której mowa w art. 58b § 1, ulega potrojeniu.

21.07.2020

©Telksinoe s. 68/305

§ 3. Przepisu § 1 pkt 3 nie stosuje się, jeżeli strona uzupełni niekompletną

dokumentację podatkową w pełnym zakresie w terminie wskazanym przez organ

podatkowy, nie dłuższym niż 14 dni.

Art. 58d. Stawki wskazane w art. 58b i art. 58c ulegają obniżeniu o połowę

w przypadku wydania decyzji na podstawie art. 119a § 7 – w zakresie podstawy

ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, która związana jest z cofnięciem

skutków unikania opodatkowania określonym w art. 81b § 1a.

Art. 58e. Dodatkowego zobowiązania podatkowego uregulowanego

w niniejszym rozdziale nie stosuje się względem osoby fizycznej, która za ten sam

czyn ponosi odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo

skarbowe.

Rozdział 7

Wygaśnięcie zobowiązań podatkowych

Art. 59. § 1. Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek:

1) zapłaty;

2) pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;

3) potrącenia;

4) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;

5) zaniechania poboru;

6) przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych;

7) przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu

egzekucyjnym;

8) umorzenia zaległości;

9) przedawnienia;

10) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m;

11) nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu

terytorialnego stwierdzonego przez prawomocne postanowienie o stwierdzeniu

nabycia spadku – ze skutkiem na dzień otwarcia spadku.

§ 2. Zobowiązanie płatnika lub inkasenta wygasa w całości lub w części

wskutek:

1) wpłaty;

2) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;

3) umorzenia, w przypadkach przewidzianych w art. 67d § 3;

21.07.2020

©Telksinoe s. 69/305

4) przejęcia własności nieruchomości lub przejęcia prawa majątkowego

w postępowaniu egzekucyjnym;

5) przedawnienia;

6) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m;

7) nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu

terytorialnego stwierdzonego przez prawomocne postanowienie o stwierdzeniu

nabycia spadku – ze skutkiem na dzień otwarcia spadku.

Art. 60. § 1. Za termin dokonania zapłaty podatku uważa się:

1) przy zapłacie gotówką – dzień wpłacenia kwoty podatku w kasie organu

podatkowego lub w kasie podmiotu obsługującego organ podatkowy, lub na

rachunek tego organu w banku, w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z

dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, w spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej, w biurze usług płatniczych, w instytucji

płatniczej, w małej instytucji płatniczej lub w instytucji pieniądza

elektronicznego albo dzień pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;

2) w obrocie bezgotówkowym – dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika,

rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub

rachunku płatniczego podatnika w instytucji płatniczej, w małej instytucji

płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego na podstawie polecenia

przelewu, a w przypadku zapłaty za pomocą instrumentu płatniczego innego niż

polecenie przelewu, zwanego dalej „innym instrumentem płatniczym” – dzień

uzyskania potwierdzenia autoryzacji transakcji płatniczej, o której mowa w art.

40 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2019

r. poz. 659 i 730).

§ 1a. W przypadku polecenia przelewu z rachunku bankowego podatnika

w banku lub instytucji kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w unijnej

instytucji płatniczej w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r.

o usługach płatniczych lub unijnej instytucji pieniądza elektronicznego, niemających

siedziby lub oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za termin zapłaty

podatku uważa się dzień złożenia zlecenia płatniczego przez podatnika, jeżeli

wpłacana kwota zostanie uznana na rachunku bankowym organu podatkowego

w terminie wskazanym w art. 54 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach

płatniczych. W razie przekroczenia tego terminu za termin zapłaty uważa się dzień

uznania kwoty na rachunku bankowym organu podatkowego.

21.07.2020

©Telksinoe s. 70/305

§ 2. Przepisy § 1 i 1a stosuje się również do wpłat dokonywanych przez płatnika

lub inkasenta.

§ 2a. (uchylony)

§ 2b. (uchylony)

§ 2c. (uchylony)

§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw łączności i po zasięgnięciu opinii Prezesa

Narodowego Banku Polskiego, może określić, w drodze rozporządzenia, wzór

formularza wpłaty gotówkowej oraz polecenia przelewu na rachunek organu

podatkowego, uwzględniając dane identyfikujące wpłacającego oraz tytuł wpłaty.

§ 4. Zlecenia płatnicze na rzecz organów podatkowych mogą być składane

również w formie dokumentu elektronicznego przy użyciu oprogramowania

udostępnionego przez banki lub innego dostawcę usług płatniczych w rozumieniu

ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, uprawnionego do

przyjmowania zleceń płatniczych albo w inny sposób uzgodniony z bankiem lub

innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie.

§ 5. Zlecenie płatnicze, o którym mowa w § 4, powinno zawierać dane

identyfikujące wpłacającego, w tym identyfikator podatkowy, oraz powinno

wskazywać tytuł wpłaty, przy czym niepodanie lub błędne podanie tych informacji

stanowi podstawę do odmowy realizacji wpłaty gotówkowej lub polecenia przelewu.

§ 6. Rozliczanie płatności na rzecz organów podatkowych następuje poprzez

międzybankowy system rozliczeń elektronicznych w krajowej organizacji

rozliczeniowej lub poprzez system elektronicznych rozrachunków

międzyoddziałowych Narodowego Banku Polskiego.

Art. 61. § 1. Zapłata podatków przez podatników prowadzących działalność

gospodarczą i obowiązanych do prowadzenia księgi rachunkowej lub podatkowej

księgi przychodów i rozchodów następuje w formie polecenia przelewu.

§ 1a. Zapłata opłaty skarbowej przez podatników, o których mowa w § 1, może

nastąpić w gotówce.

§ 1b. Zapłata podatków przez mikroprzedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia

6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców może nastąpić również w gotówce.

§ 2. Formę rozliczeń, o której mowa w § 1, stosuje się również do wpłat kwot

podatków pobranych przez płatników, jeżeli płatnicy spełniają warunki określone

w § 1.

21.07.2020

©Telksinoe s. 71/305

§ 3. Przepisu § 1 nie stosuje się:

1) do zapłaty podatków niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą;

2) gdy zapłata podatku, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, jest doko-

nywana papierami wartościowymi lub znakami akcyzy;

3) do pobierania podatków przez płatników lub inkasentów.

§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze

rozporządzenia, dopuścić zapłatę niektórych podatków papierami wartościowymi,

określając szczegółowe zasady stosowania tej formy zapłaty podatku, termin i sposób

dokonania zapłaty, rodzaj papieru wartościowego oraz sposób obliczenia jego

wartości dla potrzeb zapłaty podatku.

Art. 61a. § 1. Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa mogą,

w drodze uchwały, dopuścić zapłatę podatków, stanowiących dochody odpowiednio

budżetu gminy, powiatu lub województwa, za pomocą innego instrumentu

płatniczego, w tym instrumentu płatniczego, na którym przechowywany jest pieniądz

elektroniczny.

§ 2. W przypadku wymienionym w § 1 za termin dokonania zapłaty podatku

uważa się dzień obciążenia rachunku płatniczego podatnika, płatnika lub inkasenta lub

jego rachunku w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, innego

niż płatniczy, albo dzień pobrania wartości pieniężnej z pieniądza elektronicznego.

Art. 61b. § 1. Wpłata podatków, opłat oraz niepodatkowych należności

budżetowych dokonywana na rachunek urzędu skarbowego jest realizowana przy

użyciu rachunku bankowego urzędu skarbowego albo identyfikującego podatnika,

płatnika lub urząd skarbowy indywidualnego rachunku podatkowego (mikrorachunek

podatkowy).

§ 2. Struktura mikrorachunku podatkowego jest zgodna z formatem Numeru

Rachunku Bankowego i zawiera:

1) liczbę kontrolną;

2) numer rozliczeniowy jednostki organizacyjnej banku;

3) numer porządkowy rachunku bankowego, w skład którego wchodzi identyfikator

podatkowy podatnika lub płatnika albo kod urzędu skarbowego.

§ 3. Numer mikrorachunku podatkowego jest udostępniany, po podaniu

identyfikatora podatkowego podatnika lub płatnika, za pośrednictwem portalu

podatkowego lub w urzędzie skarbowym.

21.07.2020

©Telksinoe s. 72/305

§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, rodzaje podatków, opłat lub niepodatkowych należności

budżetowych, których wpłata jest realizowana przy użyciu mikrorachunku

podatkowego, mając na względzie uwarunkowania techniczne i organizacyjne

umożliwiające przekazywanie należności przy użyciu tego mikrorachunku.

Art. 62. § 1. Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych

tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem

podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania – na poczet zobowiązania

podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań

podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania

podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet

zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez

podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości

podatkowej we wskazanym podatku – na poczet zaległości podatkowej

o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych

podatnika.

§ 1a. Jeżeli na podatniku ciążą koszty doręczonego upomnienia, dokonaną

wpłatę zalicza się w pierwszej kolejności na poczet tych kosztów.

§ 2. Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek,

dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaliczki, począwszy od zobowiązania

o najwcześniejszym terminie płatności.

§ 3. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie dokonywania wpłat na poczet

rat, na jakie rozłożono podatek lub zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę

oraz rat podatku.

§ 4. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za

zwłokę oraz kosztów upomnienia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie,

z zastrzeżeniem § 4a.

§ 4a. Postanowienie, o którym mowa w § 4, wydaje się wyłącznie na wniosek,

w przypadku gdy:

1) wpłata w całości pokrywa kwotę główną zaległości wraz z odsetkami za zwłokę

lub

2) zaliczenie wpłaty następuje w całości zgodnie z żądaniem podatnika, lub

21.07.2020

©Telksinoe s. 73/305

3) kwota wpłaty podlegającej zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej, odsetek

za zwłokę lub kosztów upomnienia nie przekracza pięciokrotności kosztów

upomnienia, lub

4) od wpłat dokonanych po terminie płatności nie naliczono odsetek za zwłokę

zgodnie z art. 54 § 1 pkt 5.

§ 5. Przepisy § 1–4a stosuje się odpowiednio do wpłat dokonywanych przez

płatników, inkasentów, następców prawnych oraz osoby trzecie.

Art. 62a. Przepisy dotyczące zapłaty podatku stosuje się odpowiednio do

zaliczenia na poczet zobowiązania podatkowego środków pieniężnych przyjętych jako

zabezpieczenie na podstawie art. 33d § 2 pkt 6 i 7.

Art. 62b. § 1. Zapłata podatku może nastąpić także przez:

1) małżonka podatnika, jego zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma

i macochę;

2) aktualnego właściciela przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu

skarbowego, jeżeli podatek zabezpieczony jest hipoteką przymusową lub

zastawem skarbowym;

3) inny podmiot, w przypadku gdy kwota podatku nie przekracza 1000 zł.

§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, jeżeli treść dowodu zapłaty

nie budzi wątpliwości co do przeznaczenia zapłaty na zobowiązanie podatnika uznaje

się, że wpłata pochodzi ze środków podatnika.

§ 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1–3, przepisy dotyczące zapłaty

podatku przez podatnika stosuje się odpowiednio.

Art. 63. § 1. Podstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę,

opłaty prolongacyjne, oprocentowanie nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące

płatnikom i inkasentom zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki

kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50

i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych, z zastrzeżeniem § 1a i 2.

§ 1a. Podstawy opodatkowania, o których mowa w art. 30a ust. 1 pkt 1–3 ustawy

z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz kwoty

podatków od nich pobierane zaokrągla się do pełnych groszy w górę.

§ 2. Zaokrąglania podstaw opodatkowania i kwot podatków nie stosuje się do

opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych.

21.07.2020

©Telksinoe s. 74/305

§ 3. Przepisu § 1 nie stosuje się do zaliczenia wpłaty, zaliczenia nadpłaty lub

zaliczenia zwrotu podatku.

Art. 64. § 1. Zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe wraz

z odsetkami za zwłokę w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa podlegają,

na wniosek podatnika, potrąceniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej

wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z tytułu:

1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub

art. 4172 Kodeksu cywilnego;

2) prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności

przewidzianych w art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego;

3) nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej

wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów

o gospodarce nieruchomościami;

4) odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub

zatrzymanie, uzyskanego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania

karnego;

5) odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne

orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz bytu

Państwa Polskiego;

6) odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do wzajemnych, bezspornych i wymagalnych

wierzytelności podatnika wobec państwowych jednostek budżetowych z tytułu

zamówień wykonanych przez niego na podstawie umów zawartych w trybie

przepisów o zamówieniach publicznych, pod warunkiem że potrącenie jest

dokonywane przez tego podatnika i z tej wierzytelności.

§ 2a. Do potrącenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę przepis

art. 55 § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 3. Potrącenia z tytułów wymienionych w § 1 i 2 można również dokonać

z urzędu.

§ 4. Na wniosek podatnika wierzytelności z tytułów wymienionych w § 1

i 2 mogą być również zaliczane na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

§ 5. Potrącenie następuje z dniem:

1) złożenia wniosku, który został uwzględniony;

2) wydania z urzędu postanowienia o potrąceniu.

21.07.2020

©Telksinoe s. 75/305

§ 6. Odmowa potrącenia następuje w drodze decyzji.

§ 6a. Potrącenie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

§ 7. Jednostka budżetowa, której zobowiązanie zostało potrącone

z wierzytelności podatnika, jest obowiązana wpłacić równowartość wygasłego

podatku do organu podatkowego w terminie 7 dni od dnia dokonania potrącenia. Od

niewpłaconej w terminie równowartości wygasłego podatku nalicza się odsetki za

zwłokę.

Art. 65. § 1. Uprawnienie, o którym mowa w art. 64 § 1, przysługuje również

podatnikom w stosunku do gminy, powiatu lub województwa z tytułu:

1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub

art. 4172 Kodeksu cywilnego;

2) prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności

przewidzianych w art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego;

3) nabycia przez gminę, powiat lub województwo nieruchomości na cele

uzasadniające jej wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na

podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami;

4) odszkodowania orzeczonego w decyzji wydanej przez wójta, burmistrza

(prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa.

§ 2. Przepisy art. 64 § 2–7 stosuje się odpowiednio.

Art. 66. § 1. Szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania

podatkowego jest przeniesienie własności rzeczy lub praw majątkowych na rzecz:

1) Skarbu Państwa – w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków

stanowiących dochody budżetu państwa;

2) gminy, powiatu lub województwa – w zamian za zaległości podatkowe z tytułu

podatków stanowiących dochody ich budżetów.

§ 2. Przeniesienie następuje na wniosek podatnika:

1) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, na podstawie umowy zawartej, za

zgodą właściwego naczelnika urzędu skarbowego, a w przypadku gdy

przedmiotem umowy jest przeniesienie akcji lub udziałów także za zgodą

Prezesa Rady Ministrów, między starostą wykonującym zadanie z zakresu

administracji rządowej a podatnikiem;

2) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, na podstawie umowy zawartej między

wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem

województwa a podatnikiem.

21.07.2020

©Telksinoe s. 76/305

§ 3. Umowa, o której mowa w § 2, wymaga formy pisemnej.

§ 3a. Starosta powiadamia właściwego naczelnika urzędu skarbowego

o zawarciu umowy, o której mowa w § 2, przesyłając jednocześnie jej kopię.

§ 3b. Wyrażenie lub odmowa wyrażenia zgody, o której mowa w § 2 pkt 1,

następuje w drodze postanowienia.

§ 4. W przypadkach wymienionych w § 1 za termin wygaśnięcia zobowiązania

podatkowego uważa się dzień przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych.

§ 5. W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w § 2, organ podatkowy

pierwszej instancji wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zobowiązania

podatkowego. Przepis art. 55 § 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 67. (uchylony)

Rozdział 7a

Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych

Art. 67a. § 1. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b,

w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem

publicznym, może:

1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za

zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek;

3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub

opłatę prolongacyjną.

§ 2. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za

zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa.

Art. 67b. § 1. Organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego

działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych,

określonych w art. 67a:

1) które nie stanowią pomocy publicznej;

2) które stanowią pomoc de minimis – w zakresie i na zasadach określonych

w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących

pomocy w ramach zasady de minimis;

3) które stanowią pomoc publiczną:

a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe

lub inne nadzwyczajne zdarzenia,

21.07.2020

©Telksinoe s. 77/305

b) udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń

w gospodarce o charakterze ponadsektorowym,

c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających

w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie

europejskim,

d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa

narodowego, nauki i oświaty,

e) będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie

gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów,

f) na szkolenia,

g) na zatrudnienie,

h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw,

i) na restrukturyzację,

j) na ochronę środowiska,

k) na prace badawczo-rozwojowe,

l) regionalną,

m) udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę

Ministrów.

§ 2. Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a,

w przypadku wymienionym w § 1 pkt 3 lit. a, mogą być udzielane jako pomoc

indywidualna albo w ramach programów pomocowych określonych w odrębnych

przepisach.

§ 3. Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a,

w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3 lit. b–l mogą być udzielane jako pomoc

indywidualna zgodna z programami rządowymi lub samorządowymi albo udzielane

w ramach programów pomocowych określonych w odrębnych przepisach.

§ 4. (uchylony)

§ 5. (uchylony)

§ 6. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzeń, inne niż określone

w § 1 pkt 3 lit. a–l, przeznaczenia pomocy udzielanej w formie ulg w spłacie

zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, oraz szczegółowe warunki

udzielania tych ulg dla określonych przez Radę Ministrów przeznaczeń wraz ze

wskazaniem przypadków, w których ulgi udzielane są jako pomoc indywidualna,

21.07.2020

©Telksinoe s. 78/305

mając na uwadze dopuszczalność i warunki udzielania pomocy państwa określone

w przepisach prawa wspólnotowego.

Art. 67c. § 1. Przepisy art. 67a § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 67b stosuje się odpowiednio

do należności przypadających od płatników lub inkasentów.

§ 2. Przepisy art. 67a oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należności

przypadających od spadkobierców podatnika lub płatnika oraz osób trzecich.

Art. 67d. § 1. Organ podatkowy może z urzędu udzielać ulg w spłacie

zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3, jeżeli:

1) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie

uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne;

2) kwota zaległości podatkowej nie przekracza pięciokrotnej wartości kosztów

upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

3) kwota zaległości podatkowej nie została zaspokojona w zakończonym lub

umorzonym postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym albo sąd oddalił

wniosek o ogłoszenie upadłości;

4) podatnik zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości

niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił

przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie

przekracza kwoty 5000 zł, i jednocześnie brak jest spadkobierców innych niż

Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego oraz nie ma możliwości

orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.

§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 3 i 4, decyzję umarzającą

zaległość podatkową pozostawia się w aktach sprawy.

§ 3. Przepisy § 1 pkt 3 i 4 i § 2 stosuje się odpowiednio do umarzania zaległości

płatnika lub inkasenta.

§ 4. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 3, organ podatkowy może umorzyć

zaległość podatkową, jeżeli umorzenie nie będzie stanowiło pomocy publicznej lub

będzie stanowiło pomoc de minimis w zakresie i na zasadach określonych

w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy

w ramach zasady de minimis.

Art. 67e. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, właściwość rzeczową poszczególnych organów podatkowych

w sprawach stosowania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, uwzględniając

21.07.2020

©Telksinoe s. 79/305

wysokość kwoty będącej przedmiotem ulgi oraz terminy wpłat podatku lub zaległości

podatkowej.

Rozdział 8

Przedawnienie

Art. 68. § 1. Zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie

powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat,

licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

§ 2. Jeżeli podatnik:

1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa

podatkowego,

2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia

wysokości zobowiązania podatkowego,

zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że

decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat,

licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

§ 3. Dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług nie

powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat,

licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

§ 3a. Dodatkowe zobowiązanie podatkowe ustalone na podstawie przepisów

rozdziału 6a nie powstaje, jeżeli decyzja określona w art. 58a § 1 została doręczona po

upływie:

1) terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego — w przypadku określenia

wysokości zobowiązania podatkowego, straty podatkowej, wysokości nadpłaty

lub zwrotu podatku, lub orzeczenia o odpowiedzialności płatnika za podatek

niepobrany lub pobrany a niewpłacony, odpowiedzialności podatnika za podatek

niepobrany przez płatnika, lub zakresie odpowiedzialności lub uprawnień

spadkobiercy, albo w przypadku umorzenia postępowania w tej sprawie;

2) terminu określonego w § 1 i 2, do którego ustawa dopuszcza powstanie

zobowiązania podatkowego – w przypadku ustalenia zobowiązania

podatkowego albo w przypadku umorzenia postępowania w tej sprawie;

3) terminów wskazanych w art. 118 § 1 – w przypadku orzeczenia

o odpowiedzialności osoby trzeciej albo w przypadku umorzenia postępowania

w tej sprawie;

21.07.2020

©Telksinoe s. 80/305

4) 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin

przedawnienia zobowiązania podatkowego – w przypadku rozpatrzenia wniosku

o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku lub umorzenia postępowania w tych

sprawach.

§ 4. (utracił moc)9)

§ 4a. Zobowiązanie podatkowe z tytułu opodatkowania przychodów

nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł

nieujawnionych nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została

doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał

obowiązek podatkowy w tym zakresie.

§ 5. Bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest

uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia trwa do dnia, w którym decyzja innego

organu stała się ostateczna lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak

niż przez 2 lata.

Art. 69. § 1. W razie niedopełnienia przez podatnika warunków uprawniających

do skorzystania z uzyskanej ulgi podatkowej, prawo do wydania decyzji ustalającej

zobowiązanie podatkowe powstaje w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące

utratę prawa do ulgi.

§ 2. Termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi 3 lata od końca

roku podatkowego, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące utratę prawa do ulgi

podatkowej, a jeżeli podatnik nie zgłosił organowi podatkowemu utraty prawa do ulgi

co najmniej na 2 miesiące przed upływem tego terminu – termin do wydania decyzji,

o której mowa w § 1, wynosi 5 lat.

§ 3. Ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego następuje na podstawie

stanu prawnego obowiązującego w dniu powstania obowiązku podatkowego oraz

istniejącego w tym dniu stanu faktycznego.

§ 4. Jeżeli, zgodnie z odrębnymi przepisami, zobowiązanie podatkowe ustalane

jest na rok kalendarzowy lub na inny okres, decyzja, o której mowa w § 1, wydawana

jest na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu nabycia prawa do ulgi.

Art. 70. § 1. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od

końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

9)

Z dniem 28 lutego 2015 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r.

sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. poz. 985).

21.07.2020

©Telksinoe s. 81/305

§ 2. Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega

zawieszeniu:

1) od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia

terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty

podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej;

2) od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu

płatności podatku, wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów

publicznych, do dnia upływu przedłużonego terminu.

§ 3. Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu

biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu

uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania

upadłościowego.

§ 3a. Jeżeli ogłoszenie upadłości, o którym mowa w § 3, nastąpiło przed

rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna

się od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu

lub umorzeniu postępowania upadłościowego.

§ 4. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania

środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu

terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym

zastosowano środek egzekucyjny.

§ 5. (uchylony)

§ 6. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się,

a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:

1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie

skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie

popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego

zobowiązania;

2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego

zobowiązania;

3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia

stosunku prawnego lub prawa;

4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d

§ 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

21.07.2020

©Telksinoe s. 82/305

5) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach

określonych w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, z

późn. zm.10));

6) wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony,

o którym mowa w art. 119h § 2, o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania

Unikaniu Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”, co do zasadności zastosowania

art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści.

§ 7. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej,

od dnia następującego po dniu:

1) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe

lub wykroczenie skarbowe;

2) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego,

ze stwierdzeniem jego prawomocności;

3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia

istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;

4) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;

5) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

6) doręczenia stronie opinii Rady wydanej po wystąpieniu przez Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, co

do zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne

korzyści, lub po dniu upływu terminu na wydanie tej opinii.

§ 8. Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone

hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia

zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.

Art. 70a. § 1. Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz

w art. 70 § 1, ulega zawieszeniu, jeżeli możliwość ustalenia lub określenia

zobowiązania podatkowego wynika z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania

lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest

Rzeczpospolita Polska, a ustalenie lub określenie przez organ podatkowy wysokości

10)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1356,

1499, 1629, 2192, 2193 i 2432 oraz z 2019 r. poz. 730.

21.07.2020

©Telksinoe s. 83/305

tego zobowiązania uzależnione jest od uzyskania odpowiednich informacji od

organów innego państwa.

§ 1a. Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz

art. 70 § 1, ulega zawieszeniu w przypadku wszczęcia procedury wzajemnego

porozumiewania na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego

opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, jeżeli ta umowa nie

przewiduje możliwości wprowadzenia w życie zawartego porozumienia bez względu

na terminy przedawnienia. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje od

dnia wszczęcia procedury wzajemnego porozumiewania, jednak trwa nie dłużej niż

przez okres 3 lat.

§ 2. Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, następuje od

dnia wystąpienia przez organ podatkowy z wnioskiem do organu innego państwa do

dnia uzyskania przez organ podatkowy żądanej informacji – jednak nie dłużej niż

przez okres 3 lat.

§ 3. Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1 i 1a, może

następować wielokrotnie; w takich przypadkach okres łącznego zawieszenia terminu

przedawnienia nie może przekroczyć 3 lat.

Art. 70b. (uchylony)

Art. 70c. Organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego,

z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego

lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub

zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku,

o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia,

o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu

przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Art. 70d. Upływ terminu przedawnienia pozostaje bez wpływu na

wprowadzenie w życie rozstrzygnięcia zapadłego w ramach procedury rozstrzygania

sporów dotyczących podwójnego opodatkowania w przypadkach, o których mowa w:

1) dziale II rozdziale 2 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu

sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich

porozumień cenowych lub

2) umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowie

międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, jeżeli umowa ta

21.07.2020

©Telksinoe s. 84/305

przewiduje możliwość wprowadzenia w życie rozstrzygnięcia bez względu na

upływ terminu przedawnienia.

Art. 70e. § 1. Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1, 3 i 3a

oraz art. 70 § 1, ulega zawieszeniu w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie

wydania decyzji określającej warunki cofnięcia skutków unikania opodatkowania.

§ 2. Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, następuje

z dniem złożenia wniosku o wydanie decyzji określającej warunki cofnięcia skutków

unikania opodatkowania i trwa do dnia następującego po dniu wydania ostatecznej

decyzji określającej warunki cofnięcia skutków unikania opodatkowania lub innego

aktu kończącego postępowanie w tej sprawie, a w przypadku wniesienia skargi do

sądu administracyjnego na tę decyzję lub akt – do dnia następującego po dniu

doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze

stwierdzeniem jego prawomocności.

Art. 71. Przepisy art. 70, art. 70a, art. 70c i art. 70e stosuje się odpowiednio do:

1) należności płatników lub inkasentów;

2) zaległości, o których mowa w art. 52 i art. 52a, z tym że bieg terminu

przedawnienia liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym organ

podatkowy dokonał zwrotu lub zaliczenia nienależnej kwoty lub płatnik pobrał

nienależne wynagrodzenie.

Rozdział 9

Nadpłata

Art. 72. § 1. Za nadpłatę uważa się kwotę:

1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;

2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od

należnej;

3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której

mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od

należnej;

4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji

o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość

zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub

w wysokości większej od należnej.

21.07.2020

©Telksinoe s. 85/305

§ 1a. Na równi z nadpłatą traktuje się kwotę stanowiącą różnicę określoną

zgodnie z art. 27f ust. 8–10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od

osób fizycznych, wykazaną w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia

26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub wynikającą

z decyzji.

§ 1b. Na równi z nadpłatą traktuje się kwotę przysługującą podatnikowi na

podstawie art. 26ea ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym

od osób fizycznych oraz kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 18da

ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych,

wykazaną w zeznaniu lub wynikającą z decyzji.

§ 2. Na równi z nadpłatą traktuje się:

1) część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę, jeżeli wpłata

ta dotyczyła zaległości podatkowej;

2) nienależnie zapłacone:

a) zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art. 52a,

b) odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek,

c) opłatę prolongacyjną.

Art. 73. § 1. Nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem:

1) zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od

należnej;

2) pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od

należnej;

3) zapłaty przez płatnika lub inkasenta należności wynikającej z decyzji o jego

odpowiedzialności podatkowej, jeżeli należność ta została określona nienależnie

lub w wysokości większej od należnej;

4) wpłacenia przez płatnika lub inkasenta podatku w wysokości większej od

wysokości pobranego podatku;

5) zapłaty przez osobę trzecią lub spadkobiercę należności wynikającej z decyzji

o odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania

podatkowego spadkodawcy, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub

w wysokości większej od należnej.

6) (uchylony)

§ 2. Nadpłata powstaje z dniem złożenia:

1) zeznania rocznego – dla podatników podatku dochodowego;

21.07.2020

©Telksinoe s. 86/305

1a) (uchylony)

2) deklaracji podatku akcyzowego – dla podatników podatku akcyzowego;

3) deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy – dla jednoosobowych spółek

Skarbu Państwa i przedsiębiorstw państwowych.

4) (uchylony)

Art. 74. Jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego lub orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,

a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany

w art. 21 § 1 pkt 1:

1) złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub inną deklarację,

z której wynika wysokość zobowiązania podatkowego – wysokość nadpłaty

określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną

deklarację;

2) został rozliczony przez płatnika – wysokość nadpłaty określa podatnik we

wniosku o jej zwrot, składając równocześnie zeznanie (deklarację), o którym

mowa w art. 73 § 2 pkt 1;

3) nie był obowiązany do składania deklaracji – wysokość nadpłaty określa

podatnik we wniosku o jej zwrot.

Art. 74a. W przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74 wysokość

nadpłaty określa organ podatkowy.

Art. 75. § 1. Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika

podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie

nadpłaty podatku.

§ 2. Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje

podatnikom, płatnikom i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki

cywilnej w momencie rozwiązania spółki w zakresie zobowiązań spółki. Płatnik lub

inkasent jest uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli

wpłacony podatek nie został pobrany od podatnika.

§ 2a. Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje

spółkom, które tworzyły podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów

o podatku dochodowym od osób prawnych, w momencie utraty przez grupę statusu

podatnika w zakresie zobowiązań tej grupy.

21.07.2020

©Telksinoe s. 87/305

§ 3. Jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania

(deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem

o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).

§ 3a. Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w momencie rozwiązania

spółki, jest obowiązana złożyć równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty

skorygowane zeznanie (deklarację) w zakresie zobowiązań spółki oraz umowę spółki

aktualną na dzień rozwiązania spółki.

§ 4. Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi

wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej

nadpłatę. W takim przypadku korekta wywołuje skutki prawne.

§ 4a. W decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość

zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim

powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego.

W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty.

§ 4b. Przepis § 4a nie ogranicza możliwości wydania decyzji w trybie art. 21 § 3,

o czym informuje się adresata w decyzji stwierdzającej nadpłatę.

§ 5. Jeżeli zwrotu nadpłaty w trybie, o którym mowa w § 4, dokonano

nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, w zakresie nadpłaty będącej

przedmiotem wniosku nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa

i wykroczenia skarbowe.

§ 5a. Zwrotu nadpłaty osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili

rozwiązania spółki, dokonuje się w proporcjach wynikających z prawa do udziału

w zysku określonego w umowie spółki. Jeżeli z dołączonej umowy nie wynikają te

udziały w zysku, przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe.

§ 6. Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe przewidują inny tryb

zwrotu podatku.

§ 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach, o których

mowa w § 1, uwzględniając w szczególności rodzaj podatku i przypadki poboru

podatku przez płatnika.

Art. 76. § 1. Nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu

z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za

zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia

oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi

21.07.2020

©Telksinoe s. 88/305

z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub

w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

§ 2. (uchylony)

§ 2a. W razie zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku jej zaliczenie na

poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę

określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań

podatkowych ma pierwszeństwo przed realizacją zajęcia.

§ 3. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zaliczania nadpłaty:

1) płatnika lub inkasenta na poczet jego zaległości podatkowych, bieżących

zobowiązań podatkowych lub zobowiązań powstałych w związku

z wykonywaniem obowiązków płatnika lub inkasenta;

2) spółki cywilnej na poczet zobowiązań wspólników lub byłych wspólników tej

spółki, z tym że w przypadku istniejącej spółki wymaga to zgody wszystkich

wspólników.

§ 4. (uchylony)

Art. 76a. § 1. W sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz

bieżących zobowiązań podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy

zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych

przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 2. Zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem:

1) powstania nadpłaty – w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1–3 i 5

oraz § 2;

2) złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Art. 76b. § 1. Przepisy art. 76, art. 76a, art. 77b, art. 79 i art. 80 stosuje się

odpowiednio do zwrotu podatku. Zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1,

następuje odpowiednio z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku lub

korekty takiej deklaracji.

§ 2. W przypadku złożenia przez podatnika upoważnienia organu podatkowego

na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, zwrot podatku wraz

z oprocentowaniem może być przekazany, w całości lub w części, na wskazany

rachunek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako

zabezpieczenie kredytu udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę, jeżeli w dniu

złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku, w stosunku do podatnika nie jest

21.07.2020

©Telksinoe s. 89/305

prowadzone postępowanie mające na celu ustalenie lub określenie wysokości

zobowiązań podatkowych.

§ 3. Przekazanie zwrotu podatku wraz z oprocentowaniem bankowi lub

spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej traktuje się na równi z przekazaniem

zwrotu na rachunek podatnika.

§ 4. Przekazanie bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej

zwrotu podatku wraz z oprocentowaniem ma pierwszeństwo przed:

1) zaliczeniem tego zwrotu na poczet zaległości podatkowych i bieżących

zobowiązań podatkowych ujawnionych po złożeniu deklaracji wykazującej

zwrot podatku;

2) realizacją zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu podatku w postępowaniu

egzekucyjnym, otrzymanego przez organ podatkowy po dniu złożenia deklaracji

wykazującej zwrot.

Art. 76c. Nadpłatę wynikającą z zaliczek na podatek zwraca się po zakończeniu

okresu, za który rozlicza się podatek. Jeżeli jednak nadpłata wynika z decyzji

stwierdzającej nadpłatę, wydanej w związku z art. 75 § 1, zwrot nadpłaty następuje

w terminie 30 dni od dnia wydania tej decyzji.

Art. 77. § 1. Nadpłata podlega zwrotowi w terminie:

1) 30 dni od dnia wydania nowej decyzji – jeżeli nadpłata powstała w związku

z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji;

2) 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę lub określającej

wysokość nadpłaty;

3) 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu albo stwierdzeniu

nieważności decyzji – jeżeli w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem

nieważności decyzji nie wystąpi obowiązek wydania nowej decyzji;

4) 30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 74;

4a) 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub

publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub

zmieniono w całości lub w części akt normatywny, jeżeli wniosek, o którym

mowa w art. 74, został złożony przed terminem wejścia w życie orzeczenia

Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

21.07.2020

©Telksinoe s. 90/305

5) 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 §

2 pkt 1–3, z zastrzeżeniem pkt 5a i § 2;

5a) 45 dni od dnia złożenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej zeznania,

o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1, przez podatników podatku dochodowego od

osób fizycznych, z zastrzeżeniem § 2;

6) 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze:

a) skorygowanym zeznaniem (deklaracją) – w przypadkach, o których mowa

w art. 75 § 3,

b) skorygowanym zeznaniem (deklaracją) i z umową spółki aktualną na dzień

rozwiązania spółki – w przypadku, o którym mowa w art. 75 § 3a

– lecz nie wcześniej niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub

deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, albo 45 dni od dnia złożenia za pomocą

środków komunikacji elektronicznej zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt

1, przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych.

7) (uchylony)

§ 2. Nadpłata wynikająca ze skorygowanej deklaracji podlega zwrotowi w

terminie:

1) 45 dni od dnia jej skorygowania – w przypadku skorygowania za pomocą

środków komunikacji elektronicznej zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt

1, przez podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych;

2) 3 miesięcy od dnia upływu terminu do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w

art. 274 § 3 – w przypadku skorygowania zeznania w trybie określonym w art.

274 § 1 pkt 1;

3) 3 miesięcy od dnia jej skorygowania – w innych przypadkach niż określone w

pkt 1 i 2.

§ 3. (uchylony)

§ 4. W przypadku niewydania nowej decyzji w terminie 3 miesięcy od dnia

uchylenia albo stwierdzenia nieważności przez organ podatkowy lub od dnia

doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze

stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję albo stwierdzającego jej

nieważność, nadpłata stanowiąca kwotę wpłaconą na podstawie decyzji uchylonej

albo decyzji, której nieważność stwierdzono, podlega zwrotowi bez zbędnej zwłoki.

21.07.2020

©Telksinoe s. 91/305

Art. 77a. Organ podatkowy może, na wniosek podatnika, w przypadkach

uzasadnionych jego ważnym interesem, dokonać zwrotu nadwyżki wpłaconych kwot

zaliczek na podatek dochodowy.

Art. 77b. § 1. Zwrot nadpłaty następuje:

1) w przypadku gdy podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do posiadania

rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-

-kredytowej, wyłącznie na ten rachunek wskazany przez podatnika, płatnika lub

inkasenta;

2) w przypadku gdy podatnik, płatnik lub inkasent nie jest obowiązany do

posiadania rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej, na wskazany rachunek bankowy lub rachunek

w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej podatnika, płatnika lub

inkasenta albo przekazem pocztowym, chyba że podatnik, płatnik lub inkasent

zażądają zwrotu nadpłaty w kasie.

§ 2. Za dzień zwrotu nadpłaty uważa się dzień:

1) obciążenia rachunku bankowego organu podatkowego na podstawie polecenia

przelewu;

2) nadania przekazu pocztowego;

3) wypłacenia kwoty nadpłaty przez organ podatkowy lub postawienia nadpłaty do

dyspozycji podatnika w kasie.

§ 3. Nadpłata, której wysokość nie przekracza dwukrotności kosztów

upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, jeżeli nie wskazano rachunku, na który

ma zostać zwrócona, podlega zwrotowi w kasie.

§ 4. Nadpłata zwracana przekazem pocztowym jest pomniejszana o koszty jej

zwrotu.

§ 5. Przepisy § 1–4 stosuje się odpowiednio do:

1) następców prawnych i osób trzecich;

2) osób, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki;

3) spółek, które tworzyły podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów

o podatku dochodowym od osób prawnych w chwili utraty przez tę podatkową

grupę kapitałową statusu podatnika.

Art. 77c. § 1. Nadpłata wynikająca z korekty zeznania w podatku dochodowym

od osób fizycznych jest pomniejszana o kwotę odpowiadającą nadwyżce kwoty

przekazanej na rzecz organizacji pożytku publicznego zgodnie z wnioskiem

21.07.2020

©Telksinoe s. 92/305

podatnika, o którym mowa w odrębnych przepisach, ponad zaokrągloną do pełnych

dziesiątek groszy w dół kwotę 1% podatku należnego wynikającego z tej korekty.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do nadpłat wynikających z decyzji.

Art. 78. § 1. Nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej

wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1, pobieranych od

zaległości podatkowych.

§ 2. Nadpłaty, których wysokość nie przekracza dwukrotności kosztów

upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, nie podlegają oprocentowaniu.

§ 3. Oprocentowanie przysługuje:

1) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 – od dnia powstania

nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki

zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie – od

dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji;

2) (uchylony)

3) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 – od dnia złożenia

wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem

(deklaracją):

a) jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania

decyzji stwierdzającej nadpłatę,

b) jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie

2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do

opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent,

c) jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa

w art. 77 § 1 pkt 6, chyba że do opóźnienia w zwrocie nadpłaty przyczynił

się podatnik, płatnik lub inkasent;

4) w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 5 i § 2 pkt 2 i 3 – od dnia powstania

nadpłaty, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 3 miesięcy od dnia

złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1–3, lub od

dnia skorygowania zeznania lub deklaracji w trybie art. 274 lub art. 274a;

4a) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 5a i § 2 pkt 1 – od dnia powstania

nadpłaty, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 45 dni od dnia złożenia

zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1, lub od dnia skorygowania zeznania

w trybie art. 274 lub art. 274a.

5) (uchylony)

21.07.2020

©Telksinoe s. 93/305

§ 4. Oprocentowanie z tytułu nadpłaty przysługuje do dnia zwrotu nadpłaty,

zaliczenia jej na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych lub dnia

złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań

podatkowych, z zastrzeżeniem § 5 pkt 2.

§ 5. W przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 4 i 4a oprocentowanie

przysługuje za okres:

1) od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu – pod warunkiem złożenia przez

podatnika wniosku o zwrot nadpłaty przed terminem albo w terminie 30 dni od

dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji

sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku

Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono

w całości lub w części akt normatywny;

2) od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia

Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt

normatywny – jeżeli wniosek o zwrot nadpłaty został złożony po upływie 30 dni

od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji

sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku

Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono

w całości lub w części ten akt.

Art. 78a. Jeżeli kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty

wraz z jej oprocentowaniem, zwróconą kwotę zalicza się proporcjonalnie na poczet

kwoty nadpłaty oraz kwoty jej oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu

zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do kwoty oprocentowania.

Art. 79. § 1. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać

wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub

kontroli celno-skarbowej – w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy

postępowanie lub kontrola. W razie wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego

w sprawie, w której został złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty, żądanie zawarte

we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podlega rozpatrzeniu w tym postępowaniu.

§ 2. Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot

nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego,

chyba że ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku.

21.07.2020

©Telksinoe s. 94/305

§ 3. Decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty na wniosek złożony przed

upływem terminu przedawnienia można wydać także po upływie tego terminu.

§ 4. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty można złożyć po upływie terminu

przedawnienia, jeżeli istnienie nadpłaty wynika z wprowadzenia w życie

rozstrzygnięcia zapadłego w ramach procedury rozstrzygania sporów dotyczących

podwójnego opodatkowania w przypadkach, o których mowa w:

1) dziale II rozdziale 2 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu

sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich

porozumień cenowych lub

2) umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowie

międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, jeżeli umowa ta

przewiduje możliwość wprowadzenia w życie rozstrzygnięcia po upływie

terminu przedawnienia

– przy czym przepis § 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 80. § 1. Prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc

od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej zwrotu.

§ 2. Po upływie terminu określonego w § 1 wygasa również prawo do złożenia

wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych oraz

możliwość zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań

podatkowych.

§ 3. Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zwrot nadpłaty lub zaliczenie jej

na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych przerywa bieg terminu do zwrotu

nadpłaty.

Rozdział 9a

Podpisywanie deklaracji

Art. 80a. § 1. Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, deklaracja, w tym

deklaracja składana za pomocą środków komunikacji elektronicznej, może być

podpisana także przez pełnomocnika podatnika, płatnika lub inkasenta.

§ 2. Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie

o odwołaniu tego pełnomocnictwa składa się organowi podatkowemu właściwemu

w sprawach podatku, którego dana deklaracja dotyczy.

§ 2a. Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków

komunikacji elektronicznej oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa

21.07.2020

©Telksinoe s. 95/305

podatnik, płatnik lub inkasent składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu

w sprawach ewidencji podatników i płatników.

§ 2b. Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie

o odwołaniu tego pełnomocnictwa może być złożone w formie dokumentu

elektronicznego.

§ 2c. Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie

o odwołaniu tego pełnomocnictwa składane w formie dokumentu elektronicznego

podatnik, płatnik lub inkasent składa do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 3. Jeżeli przepisy prawa podatkowego wymagają podpisania deklaracji przez

więcej niż jedną osobę, pełnomocnictwo do podpisania tej deklaracji jest skuteczne,

jeżeli udzieliły go wszystkie osoby.

§ 4. W kwestiach dotyczących pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji

stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące pełnomocnictwa w postępowaniu

podatkowym.

§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzory pełnomocnictw do podpisywania deklaracji i wzory

zawiadomienia o zmianie lub odwołaniu tych pełnomocnictw, uwzględniając zakres

pełnomocnictwa i dane identyfikujące podatnika, płatnika lub inkasenta oraz

pełnomocnika, a także mając na celu uproszczenie zgłaszania pełnomocnictwa oraz

pewność ustalenia zakresu działania pełnomocnika.

Art. 80b. Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, podpisanie deklaracji

przez pełnomocnika zwalnia podatnika, płatnika lub inkasenta z obowiązku

podpisania deklaracji.

Rozdział 10

Korekta deklaracji

Art. 81. § 1. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy

i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.

§ 1a. Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania

spółki, może skorygować uprzednio złożoną deklarację w zakresie wskazanym

w art. 75 § 3a.

§ 2. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.

§ 3. (uchylony)

Art. 81a. (uchylony)

21.07.2020

©Telksinoe s. 96/305

Art. 81b. § 1. Uprawnienie do skorygowania deklaracji:

1) ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli

podatkowej – w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą;

2) przysługuje nadal po zakończeniu:

a) kontroli podatkowej,

b) postępowania podatkowego – w zakresie nieobjętym decyzją określającą

wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 1a. Prawo do skorygowania deklaracji oraz cofnięcia skutków unikania

opodatkowania przysługuje podatnikowi lub płatnikowi jednokrotnie, z zastrzeżeniem

art. 200 § 4, w toku postępowania podatkowego, o którym mowa w art. 119g, przed

wydaniem decyzji w pierwszej instancji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia

zawiadomienia o wyznaczeniu terminu, o którym mowa w art. 200 § 3, na zasadach

określonych w tym zawiadomieniu. Ponowne skorygowanie deklaracji po

zakończeniu postępowania podatkowego nie wywołuje skutków prawnych w zakresie,

w jakim wcześniej dokonana korekta przewidywała cofnięcie skutków unikania

opodatkowania.

§ 1b. W przypadku, o którym mowa w § 1a, złożona korekta nie wywołuje

skutków prawnych w zakresie cofnięcia skutków unikania opodatkowania, jeżeli tylko

częściowo uwzględnia ocenę prawną związaną z unikaniem opodatkowania, zawartą

w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 200 § 3, lub nie uwzględnia tej oceny

w ogóle.

§ 1c. Uprawnienie, o którym mowa w § 1a, nie przysługuje, jeżeli:

1) postępowanie podatkowe prowadzone jest w wyniku uchylenia przez organ

odwoławczy lub sąd administracyjny decyzji organu podatkowego wydanej

w pierwszej instancji;

2) nie upłynęło 10 lat od końca roku kalendarzowego, w którym podatnikowi lub

płatnikowi doręczono ostateczną decyzję wydaną z zastosowaniem przepisu

art. 119a § 1 lub 7 albo środków ograniczających umowne korzyści.

§ 1d. Organ podatkowy informuje w ciągu 3 dni roboczych Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej o złożeniu zgodnie z § 1a korygującej deklaracji.

§ 1e. W przypadku cofnięcia skutków unikania opodatkowania na podstawie

§ 1a przepisy art. 119j stosuje się odpowiednio.

§ 1f. Korektę, o której mowa w § 1a, składa się wraz z uzasadnieniem przyczyn

korekty.

21.07.2020

©Telksinoe s. 97/305

§ 2. Korekta złożona w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje

skutków prawnych. Organ podatkowy zawiadamia pisemnie składającego korektę

o jej bezskuteczności.

§ 2a. Korekta złożona wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje

skutków prawnych w razie odmowy stwierdzenia nadpłaty w całości lub w części oraz

w razie umorzenia postępowania w związku z wycofaniem wniosku. W uzasadnieniu

wydanej decyzji organ podatkowy wskazuje bezskuteczność takiej korekty.

§ 3. (uchylony)

Art. 81c. (uchylony)

Rozdział 11

Informacje podatkowe

Art. 82. § 1. Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości

prawnej oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są obowiązane do

sporządzania i przekazywania informacji:

1) na pisemne żądanie organu podatkowego – o zdarzeniach wynikających ze

stosunków cywilnoprawnych albo z prawa pracy, mogących mieć wpływ na

powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania podatkowego

osób lub jednostek, z którymi zawarto umowę;

2) bez wezwania przez organ podatkowy – o umowach zawartych z nierezydentami

w rozumieniu przepisów prawa dewizowego;

3) w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach.

§ 1a. (uchylony)

[§ 1b. Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej Przepis

uchylający § 1b w

oraz osoby fizyczne, prowadzące księgi podatkowe przy użyciu programów art. 82 w życie z

dn. 1.10.2020 r.

komputerowych, są obowiązane, bez wezwania organu podatkowego, do

(Dz. U. z 2019 r.

przekazywania, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, Szefowi Krajowej poz. 1520 oraz z

2020 r. poz. 568,

Administracji Skarbowej informacji o prowadzonej ewidencji, o której mowa 1086).

w art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,

w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa

w art. 193a § 2, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich

części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3, za okresy

miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym

miesiącu, wskazując miesiąc, którego ta informacja dotyczy.]

21.07.2020

©Telksinoe s. 98/305

§ 2. (uchylony)

§ 2a. Jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na pisemne

żądanie naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celno-skarbowego

obowiązane są do sporządzenia i przekazania informacji o składkach płatnika

i ubezpieczonego.

§ 2b. (uchylony)

§ 2c. (uchylony)

[§ 2d. Informacje, o których mowa w § 1b, udostępniane są organom Krajowej Przepis

uchylający § 2d w

Administracji Skarbowej do realizacji celów i zadań ustawowych.] art. 82 w życie z

dn. 1.10.2020 r.

§ 3. (uchylony) (Dz. U. z 2019 r.

§ 4. (uchylony) poz. 1520 oraz z

2020 r. poz. 568,

§ 5. Organ podatkowy określa zakres żądanych informacji, o których mowa 1086).

w § 1 pkt 1 i § 2a, oraz termin ich przekazania.

§ 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) przypadki oraz zakres informacji, o których mowa w § 1 pkt 2, a także

szczegółowe zasady, termin oraz tryb ich sporządzania i przekazywania, ze

szczególnym uwzględnieniem powiązań kapitałowych oraz nadzorczych

pomiędzy rezydentami i nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa

dewizowego oraz posiadania przez nierezydentów przedsiębiorstw, oddziałów

i przedstawicielstw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) organy administracji rządowej lub samorządowej obowiązane do przekazywania

informacji podatkowych bez wezwania przez organ podatkowy, zakres tych

informacji, a także tryb ich sporządzania oraz terminy przekazywania.

§ 7. (uchylony)

§ 8. (uchylony)

Art. 82a. § 1. Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości

prawnej oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą obowiązane są do

gromadzenia, sporządzania i przekazywania, bez wezwania przez organ podatkowy,

informacji o wynagrodzeniach za świadczone na ich rzecz usługi (wykonywaną

pracę), wypłacanych przez podmiot będący nierezydentem osobom fizycznym

będącym nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego, świadczącym

te usługi (wykonującym pracę), jeżeli:

21.07.2020

©Telksinoe s. 99/305

1) w związku z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innymi

ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których stroną jest

Rzeczpospolita Polska, może to mieć wpływ na powstanie obowiązku

podatkowego lub wysokość zobowiązania podatkowego osób otrzymujących

wynagrodzenie;

2) podmiot będący nierezydentem bezpośrednio lub pośrednio bierze udział

w zarządzaniu lub kontroli podmiotu, którego dotyczy obowiązek informacyjny,

albo posiada udział w kapitale tego podmiotu uprawniający do co najmniej 25%

wszystkich praw głosu.

§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, zakres informacji, o których mowa w § 1, a także szczegółowe

zasady, termin oraz tryb ich sporządzania, ze szczególnym uwzględnieniem czasu

pobytu nierezydenta w kraju, danych identyfikujących nierezydenta i podmiot

wypłacający nierezydentowi wynagrodzenie, wysokość wynagrodzenia, formy

i termin jego wypłaty.

Art. 82b. § 1. Organy administracji rządowej i samorządowej oraz państwowe

i samorządowe jednostki organizacyjne są obowiązane współdziałać, nieodpłatnie

udostępniać informacje w sprawach indywidualnych oraz udzielać pomocy organom

podatkowym przy wykonywaniu zadań określonych w ustawie.

§ 2. Przy wykonywaniu swoich zadań organy podatkowe są uprawnione do

nieodpłatnego korzystania z informacji zgromadzonych w aktach spraw, zbiorach

danych, ewidencjach i rejestrach przez organy administracji rządowej i samorządowej,

sądy, państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne oraz państwowe osoby

prawne, w tym również z informacji zapisanych w postaci elektronicznej,

z zastrzeżeniem odrębnych przepisów.

Art. 83. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz

ministrem właściwym do spraw administracji publicznej określi, w drodze

rozporządzenia, zakres i termin przekazywania informacji, o których mowa

w art. 82 § 1, przez organy lub jednostki podległe tym ministrom, uwzględniając dane

identyfikujące strony zawartej umowy oraz tryb ich przekazywania zapewniający

szczególną ochronę informacji w nich zawartych.

21.07.2020

©Telksinoe s. 100/305

Art. 84. § 1. Sądy, komornicy sądowi oraz notariusze są obowiązani sporządzać

i przekazywać właściwym organom podatkowym informacje wynikające ze zdarzeń

prawnych, które mogą spowodować powstanie zobowiązania podatkowego.

§ 2. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje informacji,

ich formę, z uwzględnieniem formy wypisu aktu, zakres, terminy oraz sposób

przekazywania informacji przez sądy, komorników sądowych i notariuszy.

Art. 85. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić,

w drodze rozporządzenia, w zakresie niezbędnym do kontroli prawidłowości

wykonywania obowiązków podatkowych oraz korzystania z uprawnień

przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, grupy podmiotów obowiązanych

do składania zeznań, wykazów, informacji lub deklaracji oraz ustalać zakres danych

zawartych w tych dokumentach, a także terminy ich składania i rodzaje dokumentów,

które powinny być do nich dołączone.

Art. 86. § 1. Podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych

przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu

okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe

stanowią inaczej.

§ 2. W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej niemającej osobowości prawnej podmiot dokonujący jej likwidacji lub

rozwiązania zawiadamia pisemnie właściwy organ podatkowy, nie później niż

w ostatnim dniu istnienia tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, o miejscu

przechowywania ksiąg podatkowych oraz dokumentów związanych z ich

prowadzeniem.

Rozdział 11a

Informacje o schematach podatkowych

Art. 86a. § 1. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o:

1) innej szczególnej cesze rozpoznawczej – rozumie się przez to właściwość

uzgodnienia polegającą na tym, że spełniony jest co najmniej jeden z poniższych

warunków:

a) wpływ na część odroczoną podatku dochodowego lub aktywa albo rezerwy

z tytułu podatku odroczonego, wynikający lub oczekiwany w związku

z wykonaniem uzgodnienia u korzystającego jest istotny dla danej jednostki

21.07.2020

©Telksinoe s. 101/305

w rozumieniu przepisów o rachunkowości oraz przekracza w trakcie roku

kalendarzowego kwotę 5 000 000 zł,

b) płatnik podatku dochodowego byłby zobowiązany do pobrania podatku

przekraczającego w trakcie roku kalendarzowego kwotę 5 000 000 zł, jeżeli

w odniesieniu do wypłat należności wynikających lub oczekiwanych

w związku z wykonaniem uzgodnienia nie miałyby zastosowania właściwe

umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub zwolnienia podatkowe,

c) dochody (przychody) podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy

z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub

art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych, wynikające lub oczekiwane w związku z wykonaniem

uzgodnienia, przekraczają łącznie w trakcie roku kalendarzowego kwotę

25 000 000 zł,

d) różnica pomiędzy polskim podatkiem dochodowym, który byłby należny

w związku z wykonaniem uzgodnienia od korzystającego nieposiadającego

siedziby, zarządu ani miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, gdyby był on podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy

z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub

art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych, a podlegającym faktycznej zapłacie podatkiem dochodowym

w państwie siedziby, zarządu lub miejsca zamieszkania korzystającego

w związku z wykonaniem uzgodnienia, przekracza łącznie w trakcie roku

kalendarzowego kwotę 5 000 000 zł;

2) instytucji finansowej – oznacza to instytucję finansową w rozumieniu

art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji

podatkowych z innymi państwami (Dz. U. z 2019 r. poz. 648, 694 i 730) lub

instytucję finansową w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. g umowy między Rządem

Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie

poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych oraz

wdrożenia ustawodawstwa FATCA, oraz towarzyszących Uzgodnień

Końcowych, podpisanych w Warszawie dnia 7 października 2014 r. (Dz. U.

z 2015 r. poz. 1647 oraz z 2017 r. poz. 158);

3) korzystającym – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę

organizacyjną niemającą osobowości prawnej, której udostępniane jest lub

21.07.2020

©Telksinoe s. 102/305

u której wdrażane jest uzgodnienie, lub która jest przygotowana do wdrożenia

uzgodnienia lub dokonała czynności służącej wdrożeniu takiego uzgodnienia;

4) korzyści podatkowej – rozumie się przez to korzyść podatkową w rozumieniu

art. 3 pkt 18 lub:

a) podwyższenie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym,

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od

towarów i usług, do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy,

b) niepowstanie obowiązku lub odsunięcie w czasie powstania obowiązku

sporządzania i przekazywania informacji podatkowych, w tym informacji

o schematach podatkowych;

5) NSP – rozumie się przez to numer schematu podatkowego;

5a) NZSPT – rozumie się przez to numer zgłoszenia schematu podatkowego

transgranicznego nadawany przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej

w celu automatycznej wymiany informacji o schematach podatkowych

transgranicznych;

6) ogólnej cesze rozpoznawczej – rozumie się przez to właściwość uzgodnienia

polegającą na tym, że spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków:

a) promotor lub korzystający zobowiązali się do zachowania w poufności

wobec osób trzecich, w szczególności wobec innych korzystających,

promotorów lub organów podatkowych, sposobu, w jaki uzgodnienie

pozwala na uzyskanie korzyści podatkowej,

b) promotor uprawniony jest do otrzymania wynagrodzenia, którego wysokość

uzależniona jest od wysokości korzyści podatkowej wynikającej

z uzgodnienia,

c) promotor uprawniony jest do otrzymania wynagrodzenia uzależnionego od

uzyskania korzyści podatkowej wynikającej z uzgodnienia lub zobowiązał

się do zwrotu wynagrodzenia lub jego części, w przypadku gdy korzyść

podatkowa nie powstanie lub powstanie w wysokości niższej, niż

zakładano,

d) dokonywane w ramach uzgodnienia czynności opierają się na znacznie

ujednoliconej dokumentacji albo przyjmują znacznie ujednoliconą formę,

które nie wymagają istotnych zmian w celu wdrożenia schematu u więcej

niż jednego korzystającego,

21.07.2020

©Telksinoe s. 103/305

e) podejmowane są celowe czynności dotyczące nabycia spółki przynoszącej

straty, zaprzestania głównej działalności takiej spółki i wykorzystywania

strat takiej spółki w celu zmniejszenia zobowiązań podatkowych, w tym

poprzez przeniesienie tych strat do podmiotu na terytorium innego państwa

lub przyspieszenie wykorzystania tych strat,

f) dochodzi do zmiany kwalifikacji dochodów (przychodów) do innego źródła

dochodów (przychodów) lub zmiany zasad opodatkowania, których

skutkiem jest faktycznie niższe opodatkowanie, zwolnienie lub wyłączenie

z opodatkowania,

g) czynności prowadzą do okrężnego obiegu środków pieniężnych poprzez

zaangażowanie podmiotów pośredniczących niepełniących istotnych

funkcji gospodarczych, lub działań, które wzajemnie się znoszą lub

kompensują lub prowadzą do uzyskania stanu identycznego lub zbliżonego

do stanu istniejącego przed dokonaniem tych czynności albo mają inne

podobne cechy,

h) obejmuje ono podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów

transgraniczne płatności pomiędzy podmiotami powiązanymi, a w państwie

miejsca zamieszkania, siedziby lub zarządu odbiorcy:

– nie nakłada się podatku dochodowego od osób prawnych lub pobiera

się podatek dochodowy od osób prawnych według stawki zerowej lub

stawki mniejszej niż 5%,

– płatności te korzystają z całkowitego zwolnienia lub objęte są

preferencyjnymi zasadami opodatkowania,

i) korzystający zobowiązał się, że w przypadku wdrożenia uzgodnienia będzie

współpracował z promotorem, który udostępnił uzgodnienie, albo zapłaci

promotorowi wynagrodzenie lub odszkodowanie,

j) promotor lub korzystający faktycznie respektują co najmniej jedno

z zobowiązań wskazanych w lit. b i c,

k) na podstawie istniejących okoliczności należy przyjąć, że rozsądnie

działający promotor lub korzystający, do których nie stosowałyby się

obowiązki przewidziane w przepisach niniejszego rozdziału, chcieliby,

żeby co najmniej jedno ze zobowiązań wskazanych w lit. a–c było

faktycznie respektowane;

21.07.2020

©Telksinoe s. 104/305

7) podmiocie powiązanym – rozumie się przez to podmiot powiązany z innym

podmiotem poprzez co najmniej jeden ze sposobów określonych poniżej:

a) osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej uczestniczy w zarządzaniu innym podmiotem

i wywiera znaczący wpływ na podmiot zarządzany,

b) osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej uczestniczy w sprawowaniu kontroli nad innym

podmiotem poprzez udział kapitałowy, który uprawnia do ponad 25% praw

głosu,

c) osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej posiada bezpośrednio lub pośrednio udział w kapitale

innego podmiotu w wysokości ponad 25% kapitału, przy czym wysokość

udziału pośredniego ustala się, mnożąc wysokość udziału na kolejnych

poziomach, oraz uznaje się, że osoba posiadająca ponad 50% praw głosu

posiada 100% tych praw,

d) osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej jest uprawniona do co najmniej 25% zysków innego

podmiotu;

8) promotorze – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę

organizacyjną niemającą osobowości prawnej, w szczególności doradcę

podatkowego, adwokata, radcę prawnego, pracownika banku lub innej instytucji

finansowej doradzającego klientom, również w przypadku gdy podmiot ten nie

posiada miejsca zamieszkania, siedziby ani zarządu na terytorium kraju, która

opracowuje, oferuje, udostępnia lub wdraża uzgodnienie lub zarządza

wdrażaniem uzgodnienia;

9) rachunku finansowym – oznacza to rachunek finansowy w rozumieniu

art. 24 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji

podatkowych z innymi państwami lub rachunek finansowy w rozumieniu art. 1

ust. 1 lit. s umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów

Zjednoczonych Ameryki w sprawie poprawy wypełniania międzynarodowych

obowiązków podatkowych oraz wdrożenia ustawodawstwa FATCA, oraz

towarzyszących Uzgodnień Końcowych, podpisanych w Warszawie dnia

7 października 2014 r.;

10) schemacie podatkowym – rozumie się przez to uzgodnienie, które:

21.07.2020

©Telksinoe s. 105/305

a) spełnia kryterium głównej korzyści oraz posiada ogólną cechę

rozpoznawczą,

b) posiada szczególną cechę rozpoznawczą, lub

c) posiada inną szczególną cechę rozpoznawczą;

11) schemacie podatkowym standaryzowanym – rozumie się przez to schemat

podatkowy możliwy do wdrożenia lub udostępnienia u więcej niż jednego

korzystającego bez konieczności zmiany jego istotnych założeń, w szczególności

dotyczących rodzaju czynności podejmowanych lub planowanych w ramach

schematu podatkowego;

12) schemacie podatkowym transgranicznym – rozumie się przez to uzgodnienie,

które spełnia kryterium transgraniczne oraz:

a) spełnia kryterium głównej korzyści oraz posiada którąkolwiek z ogólnych

cech rozpoznawczych, o których mowa w pkt 6 lit. a–h, lub

b) posiada szczególną cechę rozpoznawczą;

13) szczególnej cesze rozpoznawczej – rozumie się przez to właściwość uzgodnienia

polegającą na tym, że spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków:

a) obejmuje ono podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów

transgraniczne płatności pomiędzy podmiotami powiązanymi oraz:

– odbiorca płatności nie ma miejsca zamieszkania, siedziby ani zarządu

w żadnym z państw,

– odbiorca płatności posiada miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd

na terytorium lub w kraju stosującym szkodliwą konkurencję

podatkową, wskazanych w aktach wykonawczych wydanych na

podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz

przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych oraz w unijnym

wykazie jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatkowych

przyjmowanym przez Radę Unii Europejskiej,

b) w odniesieniu do tego samego środka trwałego lub wartości niematerialnej

i prawnej dokonywane są odpisy amortyzacyjne w więcej niż jednym

państwie,

c) ten sam dochód lub majątek korzysta z metod mających na celu unikanie

podwójnego opodatkowania w więcej niż jednym państwie,

21.07.2020

©Telksinoe s. 106/305

d) w ramach uzgodnienia dochodzi do przeniesienia aktywów i określone

przez dwa państwa wynagrodzenie z tego tytułu dla celów podatkowych

różni się co najmniej o 25%,

e) może skutkować obejściem obowiązku raportowania wynikającego

z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych

z innymi państwami lub równoważnych ustaw, umów lub porozumień

w zakresie automatycznej wymiany informacji o rachunkach finansowych,

włączając umowy lub porozumienia z państwami trzecimi lub

wykorzystywać brak równoważnych przepisów, umów lub porozumień lub

ich niewłaściwe wdrożenie,

f) występuje nieprzejrzysta struktura własności prawnej lub trudny do

ustalenia jest beneficjent rzeczywisty z uwagi na wykorzystanie osób

prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości

prawnej, konstrukcji lub struktur prawnych:

– które nie prowadzą znaczącej działalności gospodarczej

z wykorzystaniem lokalu, personelu oraz wyposażenia

wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej,

– które są zarejestrowane, zarządzane, znajdują się, są kontrolowane lub

założone w państwie lub na terytorium innym niż państwo lub

terytorium miejsca zamieszkania, siedziby lub zarządu beneficjenta

rzeczywistego aktywów będących w posiadaniu takich osób prawnych

oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej,

konstrukcji lub struktur prawnych

– jeżeli nie można wskazać beneficjenta rzeczywistego osób prawnych oraz

jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, konstrukcji

lub struktur prawnych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 1 marca

2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu

(Dz. U. poz. 723, 1075, 1499 i 2215 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730),

g) wykorzystuje wprowadzone jednostronnie w danym państwie uproszczenie

w stosowaniu przepisów związanych z ustalaniem cen transferowych, przy

czym nie uważa się za uproszczenie wprowadzone jednostronnie

uproszczenia, które wynika bezpośrednio z Wytycznych Organizacji

Współpracy Gospodarczej i Rozwoju w sprawie cen transferowych dla

przedsiębiorstw wielonarodowych oraz administracji podatkowych, a także

21.07.2020

©Telksinoe s. 107/305

innych międzynarodowych regulacji, wytycznych lub rekomendacji

w zakresie cen transferowych,

h) dochodzi do przeniesienia praw do trudnych do wyceny wartości

niematerialnych,

i) pomiędzy podmiotami powiązanymi dochodzi do przeniesienia funkcji,

ryzyka lub aktywów, jeżeli przewidywany roczny wynik finansowy

podmiotu przenoszącego lub podmiotów przenoszących przed odsetkami

i opodatkowaniem (EBIT) w trzyletnim okresie po tym przeniesieniu

wyniósłby mniej niż 50% przewidywanego rocznego EBIT, gdyby nie

dokonano przeniesienia;

14) trudnych do wyceny wartościach niematerialnych – rozumie się przez to wartości

niematerialne, w tym wartości prawne, a także prawa do tych wartości, które

w momencie ich przenoszenia między podmiotami powiązanymi nie miały

wiarygodnie określonej wartości porównywalnej, oraz prognozy przyszłych

przepływów pieniężnych lub spodziewanych przychodów z tych wartości, lub

założenia zastosowane przy ich wycenie, obarczone są wysokim poziomem

niepewności;

15) udostępnianiu – rozumie się przez to:

a) oferowanie uzgodnienia korzystającemu, zawarcie umowy, której

przedmiotem jest przekazanie informacji o uzgodnieniu, lub przyjmowanie

wynagrodzenia z tytułu przekazania informacji o uzgodnieniu, lub

b) przekazywanie korzystającemu w jakiejkolwiek formie, w tym drogą

elektroniczną, telefoniczną lub osobiście, informacji o uzgodnieniu,

w szczególności poprzez przedstawianie jego założeń;

16) uzgodnieniu – rozumie się przez to czynność lub zespół powiązanych ze sobą

czynności, w tym czynność planowaną lub zespół czynności planowanych,

których co najmniej jedna strona jest podatnikiem lub które mają lub mogą mieć

wpływ na powstanie lub niepowstanie obowiązku podatkowego;

17) wdrażaniu – rozumie się przez to dokonywanie czynności faktycznych lub

prawnych umożliwiających wykonanie lub zmierzających do wykonania

uzgodnienia, w tym:

a) zarządzanie, faktyczne uczestniczenie w podejmowaniu decyzji lub

przeprowadzanie czynności związanych z uzgodnieniem, także gdy

21.07.2020

©Telksinoe s. 108/305

podejmowanie decyzji lub czynności dotyczy wykonania uzgodnienia przez

inny podmiot,

b) pośredniczenie lub udzielanie pomocy w czynnościach związanych

z uzgodnieniem,

c) dokonywanie innych czynności będących elementem uzgodnienia, lub

d) oferowanie czynności wskazanych w lit. a–c, zawarcie umowy, której

przedmiotem są te czynności, lub przyjmowanie wynagrodzenia z tytułu

tych czynności lub umowy;

18) wspomagającym – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub

jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, w szczególności

biegłego rewidenta, notariusza, osobę świadczącą usługi prowadzenia ksiąg

rachunkowych, księgowego lub dyrektora finansowego, bank lub inną instytucję

finansową, a także ich pracownika, która przy zachowaniu staranności ogólnie

wymaganej w dokonywanych czynnościach, przy uwzględnieniu zawodowego

charakteru działalności, obszaru specjalizacji oraz przedmiotu wykonywanych

czynności, podjęła się udzielić, bezpośrednio lub za pośrednictwem innych osób,

pomocy, wsparcia lub porad dotyczących opracowania, wprowadzenia do

obrotu, organizowania, udostępnienia do wdrożenia lub nadzorowania wdrożenia

uzgodnienia.

§ 2. Kryterium głównej korzyści uważa się za spełnione, jeżeli na podstawie

istniejących okoliczności oraz faktów należy przyjąć, że podmiot działający rozsądnie

i kierujący się zgodnymi z prawem celami innymi niż osiągnięcie korzyści podatkowej

mógłby zasadnie wybrać inny sposób postępowania, z którym nie wiązałoby się

uzyskanie korzyści podatkowej rozsądnie oczekiwanej lub wynikającej z wykonania

uzgodnienia, a korzyść podatkowa jest główną lub jedną z głównych korzyści, którą

podmiot spodziewa się osiągnąć w związku z wykonaniem uzgodnienia.

§ 3. Kryterium transgraniczne uważa się za spełnione, jeżeli uzgodnienie dotyczy

więcej niż jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Unii Europejskiej i państwa trzeciego oraz spełnia co najmniej jeden

z poniższych warunków:

1) nie wszyscy uczestnicy uzgodnienia mają miejsce zamieszkania, siedzibę lub

zarząd na terytorium tego samego państwa,

2) co najmniej jeden uczestnik uzgodnienia ma miejsce zamieszkania, siedzibę lub

zarząd na terytorium więcej niż jednego państwa,

21.07.2020

©Telksinoe s. 109/305

3) co najmniej jeden uczestnik uzgodnienia prowadzi działalność na terytorium

danego państwa za pośrednictwem zagranicznego zakładu w tym państwie,

a uzgodnienie stanowi część albo całość działalności gospodarczej tego

zagranicznego zakładu,

4) co najmniej jeden uczestnik uzgodnienia prowadzi działalność na terytorium

innego państwa nie mając miejsca zamieszkania ani siedziby na terytorium tego

państwa oraz nie posiadając zagranicznego zakładu na terytorium tego państwa,

5) uzgodnienie może mieć wpływ na automatyczną wymianę informacji, o której

mowa w dziale III ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji

podatkowych z innymi państwami, lub na wskazanie beneficjenta rzeczywistego

w rozumieniu ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu

pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu

– z wyjątkiem sytuacji, gdy uzgodnienie dotyczy wyłącznie podatku od wartości

dodanej, w tym podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego lub ceł,

nakładanych na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

§ 4. Kryterium kwalifikowanego korzystającego uważa się za spełnione, jeżeli

przychody lub koszty korzystającego albo wartość aktywów tego podmiotu

w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ustalone na podstawie prowadzonych

ksiąg rachunkowych, przekroczyły w roku poprzedzającym lub w bieżącym roku

obrotowym równowartość 10 000 000 euro lub jeżeli udostępniane lub wdrażane

uzgodnienie dotyczy rzeczy lub praw o wartości rynkowej przekraczającej

równowartość 2 500 000 euro lub jeżeli korzystający jest podmiotem powiązanym

w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku

dochodowym od osób fizycznych lub art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego

1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych z takim podmiotem. W przypadku

podmiotów, które nie prowadzą ksiąg rachunkowych, przychody i koszty ustala się

odpowiednio zgodnie z ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od

osób fizycznych lub ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych w odpowiednich latach podatkowych, a wartość aktywów – zgodnie z ich

wartością rynkową w odpowiednich latach kalendarzowych.

§ 5. Obowiązek przekazania informacji o schemacie podatkowym nie powstaje,

gdy schemat podatkowy, inny niż schemat podatkowy transgraniczny, dotyczy

wyłącznie:

21.07.2020

©Telksinoe s. 110/305

1) korzystającego, dla którego nie jest spełnione kryterium kwalifikowanego

korzystającego, lub

2) korzystającego, który jest stroną umowy o współdziałanie, jeżeli w ramach

audytu wstępnego Szef Krajowej Administracji Skarbowej potwierdził

wykonywanie przez niego obowiązków, o których mowa w niniejszym

rozdziale.

§ 6. W przypadku gdy korzystającym jest spółka wchodząca w skład podatkowej

grupy kapitałowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku

dochodowym od osób prawnych, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się

odpowiednio.

§ 7. Przy ustalaniu podmiotu powiązanego uznaje się, że:

1) jeżeli w zarządzaniu, kontroli, kapitale lub zyskach tego samego podmiotu

uczestniczy, zgodnie z § 1 pkt 7, więcej niż jeden podmiot, wszystkie takie

podmioty są podmiotami powiązanymi;

2) jeżeli te same podmioty uczestniczą w zarządzaniu lub kontroli lub posiadają

udział w kapitale lub zyskach, zgodnie z § 1 pkt 7, więcej niż jednego podmiotu,

wszystkie takie podmioty są podmiotami powiązanymi;

3) podmiot, który działa wspólnie z drugim podmiotem w odniesieniu do praw

głosu lub udziału w kapitale trzeciego podmiotu, jest podmiotem dysponującym

prawami głosu w tym trzecim podmiocie lub udziałem w kapitale tego trzeciego

podmiotu, które należą do drugiego podmiotu;

4) osoba fizyczna, jej małżonek oraz wstępni lub zstępni w linii prostej stanowią

jedną osobę.

§ 8. Wyrażone w euro kwoty, o których mowa w § 4, przelicza się na złote

według średniego kursu ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu

roku kalendarzowego poprzedzającego rok, w którym nastąpiło zdarzenie skutkujące

obowiązkiem przekazania informacji o schemacie podatkowym innym niż schemat

podatkowy transgraniczny.

§ 9. Warunek, o którym mowa w § 1 pkt 13 lit. e, dotyczy w szczególności

uzgodnień, w których:

1) wykorzystywany jest rachunek, produkt lub inwestycja, które nie są rachunkami

finansowymi, lecz posiadają cechy rachunku finansowego;

2) dochodzi do przeniesienia rachunku finansowego lub aktywów do państw lub

dochodzi do wykorzystania regulacji prawnych państw – w przypadku gdy te

21.07.2020

©Telksinoe s. 111/305

państwa nie mają podstawy prawnej do automatycznej wymiany informacji

z państwem rezydencji posiadacza rachunku;

3) dochodzi do przekwalifikowania dochodu lub majątku na produkty lub płatności,

które nie podlegają automatycznej wymianie informacji o rachunkach

finansowych;

4) dochodzi do przeniesienia lub przekwalifikowania instytucji finansowej,

rachunku finansowego lub znajdujących się w nich aktywów na instytucję

finansową, rachunek finansowy lub aktywa, które nie podlegają obowiązkowi

raportowania w ramach automatycznej wymiany informacji o rachunkach

finansowych;

5) wykorzystywane są podmioty, porozumienia umowne lub struktury, które

prowadzą lub których celem jest doprowadzenie do braku raportowania

o przynajmniej jednym posiadaczu rachunku lub przynajmniej jednej osobie

kontrolującej w ramach automatycznej wymiany informacji o rachunkach

finansowych;

6) wykorzystywana jest nieskuteczność lub niedoskonałość procedur należytej

staranności stosowanych przez instytucje finansowe w celu wywiązania się

z obowiązków raportowania informacji o rachunkach finansowych, włączając

wykorzystanie państw z nieadekwatnymi lub nieefektywnymi systemami

egzekwowania przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy lub

posiadających nieefektywne przepisy dotyczące przejrzystości w odniesieniu do

osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej lub

porozumień prawnych.

§ 10. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze

obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”:

1) listę krajów i terytoriów wskazanych w unijnym wykazie jurysdykcji

niechętnych współpracy do celów podatkowych przyjmowanym przez Radę Unii

Europejskiej, które nie zostały ujęte w wykazie krajów i terytoriów stosujących

szkodliwą konkurencję podatkową wydawanym na podstawie przepisów

o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów o podatku

dochodowym od osób prawnych,

2) dzień przyjęcia wykazu, o którym mowa w pkt 1, przez Radę Unii Europejskiej

– w terminie 7 dni od dnia przyjęcia tego wykazu.

21.07.2020

©Telksinoe s. 112/305

Art. 86b. § 1. Promotor przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej

informację o schemacie podatkowym w terminie 30 dni od dnia następnego po

udostępnieniu schematu podatkowego, od następnego dnia po przygotowaniu do

wdrożenia schematu podatkowego lub od dnia dokonania pierwszej czynności

związanej z wdrażaniem schematu podatkowego – w zależności od tego, które z tych

zdarzeń nastąpi wcześniej.

§ 2. Promotor informuje pisemnie korzystającego o NSP tego schematu

podatkowego, załączając potwierdzenie nadania NSP, niezwłocznie po jego

otrzymaniu.

§ 2a. W przypadku, o którym mowa w art. 86g § 2c, promotor przekazuje

korzystającemu NSP wraz z załącznikiem zawierającym wyłącznie dane

identyfikujące tego korzystającego.

§ 3. W przypadku gdy w terminie, o którym mowa w § 1, schemat podatkowy

nie posiada jeszcze NSP, promotor informuje o tym pisemnie korzystającego oraz

przekazuje mu dane, o których mowa w art. 86f, dotyczące schematu podatkowego.

§ 4. W przypadku gdy przekazanie przez promotora informacji o schemacie

podatkowym innym niż schemat podatkowy standaryzowany naruszałoby obowiązek

zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej i promotor nie został zwolniony

przez korzystającego z obowiązku jej zachowania w tym zakresie, promotor

niezwłocznie:

1) informuje pisemnie korzystającego w terminie, o którym mowa w § 1,

o obowiązku przekazania schematu podatkowego do Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej oraz

2) przekazuje korzystającemu dane, o których mowa w art. 86f § 1, dotyczące

schematu podatkowego.

§ 5. W sytuacji, o której mowa w § 4, gdy więcej niż jeden promotor jest

obowiązany do przekazania informacji o schemacie podatkowym, promotor wskazany

w tym przepisie, równocześnie z poinformowaniem korzystającego, informuje

pisemnie inne znane mu podmioty obowiązane do przekazania informacji o schemacie

podatkowym, że nie przekaże informacji o schemacie podatkowym do Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej.

§ 6. Promotor, w terminie 30 dni od dnia, w którym poinformował

korzystającego lub inne podmioty o obowiązku przekazania informacji o schemacie

podatkowym, zawiadamia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej

21.07.2020

©Telksinoe s. 113/305

o poinformowaniu korzystającego lub innych podmiotów o obowiązku przekazania

schematu podatkowego do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, wskazując datę

udostępnienia schematu podatkowego lub dokonania czynności związanej

z wdrażaniem schematu podatkowego oraz liczbę podmiotów, które poinformował na

podstawie § 4 lub 5.

§ 7. Nie stanowi naruszenia obowiązku zachowania prawnie chronionej

tajemnicy zawodowej:

1) przekazanie informacji o schemacie podatkowym w sytuacji, w której

przekazujący tę informację został zwolniony z obowiązku jej zachowania;

2) przekazanie informacji o schemacie podatkowym standaryzowanym;

3) przesłanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej informacji, o której

mowa w § 6.

§ 8. Jeżeli promotor jest obowiązany do przekazania informacji o schemacie

podatkowym transgranicznym w więcej niż jednym państwie członkowskim Unii

Europejskiej na podstawie przepisów tego państwa implementujących wymogi

wynikające z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r.

w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej

dyrektywę 77/799/EWG (Dz. Urz. UE L 64 z 11.03.2011, str. 1, z późn. zm.11)),

obowiązek ten podlega wykonaniu wyłącznie w tym państwie członkowskim Unii

Europejskiej, które widnieje wyżej na poniższej liście:

1) państwo, w którym ma miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd;

2) państwo, w którym za pośrednictwem zagranicznego zakładu świadczy usługi

dotyczące schematu podatkowego;

3) państwo, w którym jest zarejestrowany lub którego przepisom prawa podlega;

4) państwo, w którym jest członkiem samorządu zawodowego lub innej organizacji

pozarządowej posiadającej siedzibę lub zarząd na terytorium tego państwa,

reprezentujących osoby lub podmioty świadczące usługi prawne, doradztwa

podatkowego lub doradcze.

Art. 86c. § 1. Jeżeli korzystający nie został poinformowany zgodnie z art. 86b

§ 2 lub 3, przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację

o schemacie podatkowym w terminie 30 dni od dnia następującego po udostępnieniu

11)

Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 50 z 23.02.2012, str. 58,

Dz. Urz. UE L 359 z 16.12.2014, str. 1, Dz. Urz. UE L 332 z 18.12.2015, str. 1, Dz. Urz. UE L 146

z 03.06.2016, str. 8, Dz. Urz. UE L 342 z 16.12.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 139 z 05.06.2018,

str. 1.

21.07.2020

©Telksinoe s. 114/305

mu schematu podatkowego, przygotowaniu przez niego schematu podatkowego do

wdrożenia lub od dnia dokonania pierwszej czynności związanej z wdrażaniem

schematu podatkowego przez korzystającego, w zależności od tego, które z tych

zdarzeń nastąpi wcześniej.

§ 2. Korzystający, który został poinformowany zgodnie z art. 86b § 4,

przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację o schemacie

podatkowym również w sytuacji, w której uzgodnienie, w ocenie korzystającego, nie

stanowi schematu podatkowego, w terminie, o którym mowa w § 1. Przekazując

informację o schemacie podatkowym, korzystający weryfikuje dane otrzymane od

promotora oraz modyfikuje je dla zapewnienia ich zgodności ze stanem rzeczywistym

w tej informacji. Informacja o schemacie podatkowym przekazana przez

korzystającego zawiera również dane otrzymane od promotora zgodnie z art. 86b § 4.

§ 3. Jeżeli korzystający jest obowiązany do przekazania informacji o schemacie

podatkowym transgranicznym w więcej niż jednym państwie członkowskim Unii

Europejskiej na podstawie przepisów tego państwa implementujących wymogi

wynikające z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r.

w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej

dyrektywę 77/799/EWG, obowiązek ten podlega wykonaniu wyłącznie w tym

państwie członkowskim Unii Europejskiej, które widnieje wyżej na poniższej liście:

1) państwo, w którym posiada miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd;

2) państwo, w którym za pośrednictwem zagranicznego zakładu korzysta ze

schematu podatkowego;

3) państwo, w którym uzyskuje dochody lub osiąga zyski, mimo że nie posiada

miejsca zamieszkania, siedziby, zarządu ani zagranicznego zakładu w żadnym

państwie członkowskim Unii Europejskiej;

4) państwo, w którym prowadzi działalność, mimo że nie posiada miejsca

zamieszkania, siedziby, zarządu ani zagranicznego zakładu w żadnym państwie

członkowskim Unii Europejskiej.

§ 4. Jeżeli więcej niż jeden korzystający ma obowiązek przekazania informacji

o tym samym schemacie podatkowym transgranicznym, obowiązek ten podlega

wykonaniu przez korzystającego, który widnieje wyżej na poniższej liście:

1) korzystający, który uzgodnił schemat podatkowy transgraniczny z promotorem

lub wspomagającym,

21.07.2020

©Telksinoe s. 115/305

2) korzystający, który zarządza wdrożeniem schematu podatkowego

transgranicznego

– przy czym pozostali korzystający są zwolnieni z tego obowiązku, jeżeli udowodnią,

że informacja o tym schemacie podatkowym transgranicznym została przekazana

przez tego korzystającego, w szczególności poprzez przedstawienie potwierdzenia

nadania NSP. Przepis art. 86b § 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 86d. § 1. Promotor lub korzystający zlecający wspomagającemu wykonanie

czynności pozostających w zakresie jego działania w odniesieniu do schematu

podatkowego informują go pisemnie o NSP tego schematu podatkowego, załączając

potwierdzenie nadania NSP, najpóźniej w dniu poprzedzającym wykonanie tych

czynności. Przepisy art. 86b § 2a i 3 stosuje się odpowiednio.

§ 2. Jeżeli wspomagający:

1) nie został poinformowany o NSP schematu podatkowego zgodnie z § 1 lub nie

została mu przekazana informacja, o której mowa w art. 86b § 3, oraz

2) przy zachowaniu staranności ogólnie wymaganej w dokonywanych przez niego

czynnościach, przy uwzględnieniu zawodowego charakteru jego działalności,

obszaru jego specjalizacji oraz przedmiotu wykonywanych przez niego

czynności, powziął lub powinien był powziąć wątpliwości, że uzgodnienie,

w odniesieniu do którego jest wspomagającym, może stanowić schemat

podatkowy

– jest on obowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 5 dni roboczych

od dnia, w którym powziął lub powinien był powziąć wątpliwości, o których mowa

w pkt 2, wystąpić z odrębnym pismem do promotora lub korzystającego zlecających

wykonanie czynności o przekazanie mu pisemnego oświadczenia, że uzgodnienie nie

stanowi schematu podatkowego.

§ 3. W terminie, o którym mowa w § 2, wspomagający obowiązany jest

zawiadomić Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o wystąpieniu sytuacji

wskazanej w § 2, wskazując dzień, w którym powziął wątpliwości, że uzgodnienie

stanowi schemat podatkowy, oraz liczbę podmiotów, do których wystąpił

o przekazanie mu pisemnego oświadczenia, że uzgodnienie nie stanowi schematu

podatkowego. Wspomagający może wstrzymać się z wykonaniem czynności w

odniesieniu do uzgodnienia do dnia otrzymania tego oświadczenia, potwierdzenia

nadania NSP lub informacji, o której mowa w art. 86b § 3.

21.07.2020

©Telksinoe s. 116/305

§ 4. Jeżeli wspomagający nie został poinformowany o NSP schematu

podatkowego zgodnie z § 1, jest on obowiązany przekazać Szefowi Krajowej

Administracji Skarbowej informację o schemacie podatkowym, jeżeli dostrzegł lub

powinien był dostrzec, że uzgodnienie, w odniesieniu do którego jest

wspomagającym, stanowi schemat podatkowy przy zachowaniu staranności ogólnie

wymaganej w dokonywanych przez niego czynnościach, przy uwzględnieniu

zawodowego charakteru jego działalności, obszaru jego specjalizacji oraz przedmiotu

wykonywanych przez niego czynności. Przepis art. 86b § 1 stosuje się odpowiednio,

przy czym wspomagający jest również obowiązany do przekazania informacji

o schemacie podatkowym w terminie 30 dni od następnego dnia po udzieleniu

bezpośrednio lub za pośrednictwem innych osób, pomocy, wsparcia lub porad

dotyczących opracowania, wprowadzenia do obrotu, organizowania, udostępnienia do

wdrożenia lub nadzorowania wdrożenia schematu podatkowego.

§ 5. W przypadku gdy przekazanie przez wspomagającego informacji

o schemacie podatkowym naruszałoby obowiązek zachowania prawnie chronionej

tajemnicy zawodowej i wspomagający nie został zwolniony z obowiązku zachowania

tajemnicy przez korzystającego w tym zakresie, jest on obowiązany niezwłocznie

poinformować pisemnie korzystającego lub promotora zlecających mu czynności, że

w jego opinii uzgodnienie stanowi schemat podatkowy, o którym należy przekazać

informację Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej. Jednocześnie w terminie,

o którym mowa w § 4, wspomagający obowiązany jest zawiadomić Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej o wystąpieniu sytuacji wskazanej w zdaniu poprzedzającym,

wskazując dzień, w którym dostrzegł, że uzgodnienie stanowi schemat podatkowy,

oraz liczbę podmiotów, które poinformował o obowiązku przekazania informacji

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej. Przepis art. 86b § 7 stosuje się

odpowiednio.

§ 6. W przypadku, o którym mowa w § 3, wspomagający, który wstrzymał się

z wykonaniem czynności w odniesieniu do uzgodnienia, nie ponosi odpowiedzialności

cywilnej względem zlecającego mu te czynności w zakresie związanym ze

wstrzymaniem się z wykonaniem tych czynności. W sytuacji wskazanej w zdaniu

poprzedzającym wspomagający nie ponosi również odpowiedzialności dyscyplinarnej

związanej ze wstrzymaniem się z wykonaniem czynności w odniesieniu do

uzgodnienia.

21.07.2020

©Telksinoe s. 117/305

§ 7. Jeżeli wspomagający jest obowiązany do przekazania informacji

o schemacie podatkowym transgranicznym w więcej niż jednym państwie

członkowskim Unii Europejskiej na podstawie przepisów tego państwa

implementujących wymogi wynikające z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady

2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej

w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG, obowiązek ten

podlega wykonaniu wyłącznie w tym państwie członkowskim Unii Europejskiej, które

widnieje wyżej na poniższej liście:

1) państwo, w którym posiada miejsca zamieszkania, siedzibę lub zarząd;

2) państwo, w którym za pośrednictwem zagranicznego zakładu świadczy usługi

dotyczące schematu podatkowego;

3) państwo, w którym jest zarejestrowany lub którego przepisom prawa podlega;

4) państwo, w którym jest członkiem samorządu zawodowego lub innej organizacji

pozarządowej posiadającej siedzibę lub zarząd na terytorium tego państwa

reprezentujących osoby lub podmioty świadczące usługi prawne, doradztwa

podatkowego lub doradcze.

Art. 86e. § 1. W przypadku gdy więcej niż jeden podmiot jest obowiązany do

przekazania informacji o schemacie podatkowym, wykonanie tego obowiązku przez

jednego z nich zwalnia pozostałych, którzy zostali wskazani w informacji o schemacie

podatkowym i pisemnie poinformowani o NSP tego schematu podatkowego, z

załączeniem potwierdzenia nadania NSP. Przepis art. 86b § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 2. W przypadkach, o których mowa w art. 86b § 8, art. 86c § 3 oraz art. 86d

§ 7, gdy odpowiednio promotor, korzystający lub wspomagający udowodni, że

schemat podatkowy transgraniczny został poprawnie przekazany właściwym organom

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie przepisów tego

państwa implementujących wymogi wynikające z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady

2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej

w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG, jest on zwolniony

z obowiązku przekazania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informacji

o tym schemacie podatkowym. Przepis art. 86b § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 3. Z obowiązku przekazania informacji o schemacie podatkowym nie zwalnia

trwające postępowanie w przedmiocie wydania uprzedniego porozumienia cenowego,

o którym mowa w ustawie z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów

21.07.2020

©Telksinoe s. 118/305

dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień

cenowych, lub wydanie takiego porozumienia.

Art. 86f. § 1. Informacja o schemacie podatkowym zawiera:

1) dane identyfikujące przekazującego informację oraz korzystającego, któremu

udostępniony został schemat podatkowy, w tym informacje dotyczące firmy lub

imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, identyfikator podatkowy, miejsce

zamieszkania, siedziby lub zarządu, a w przypadku osoby niemającej na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania lub podmiotu

niemającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu –

numer i serię paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, lub

inny numer identyfikacyjny, jeżeli osoba ta nie posiada identyfikatora

podatkowego oraz w przypadkach, gdy uzgodnienie dotyczy osób będących

podmiotami powiązanymi z promotorem lub korzystającym;

2) podstawę prawną przekazywania informacji o schematach podatkowych wraz ze

wskazaniem przesłanek skutkujących uznaniem danego uzgodnienia za schemat

podatkowy, w tym wskazaniem cechy rozpoznawczej oraz roli przekazującego

tę informację;

3) wskazanie, czy przekazywana informacja o schemacie podatkowym dotyczy

schematu podatkowego standaryzowanego lub schematu podatkowego

transgranicznego;

4) streszczenie opisu uzgodnienia stanowiącego schemat podatkowy, nazwę

uzgodnienia, jeżeli ją nadano, opis działalności gospodarczej, do której ma

zastosowanie schemat podatkowy, bez ujawnienia danych objętych tajemnicą

handlową, przemysłową, zawodową lub procesu produkcyjnego;

5) wyczerpujący, według wiedzy przekazującego informację, opis uzgodnienia

stanowiącego schemat podatkowy, wraz ze wskazaniem wartości przedmiotów

tych czynności, założeń uzgodnienia, czynności dokonywanych w ramach

uzgodnienia i ich chronologii oraz występujących powiązań pomiędzy

podmiotami powiązanymi;

6) wskazanie znanych przekazującemu informację celów, których realizacji

schemat podatkowy ma służyć;

7) przepisy prawa podatkowego znajdujące, według wiedzy przekazującego

informację, zastosowanie w schemacie podatkowym;

21.07.2020

©Telksinoe s. 119/305

8) szacunkową wartość korzyści podatkowej lub przybliżoną wartość aktywa

w podatku odroczonym, jeżeli występują i są znane przekazującemu informację

lub możliwe do oszacowania przez niego;

9) wskazanie dokonanych czynności, które skutkowały przekazaniem informacji

o schemacie podatkowym, wraz ze wskazaniem dnia, w którym została lub

zostanie dokonana pierwsza czynność służąca wdrożeniu tego schematu;

10) wskazanie etapu, na jakim zgodnie z wiedzą przekazującego informację znajduje

się schemat podatkowy, w szczególności informacji o terminach jego

udostępniania lub wdrażania lub o dacie czynności w ramach uzgodnienia;

11) wskazanie danych identyfikujących, o których mowa w pkt 1, znanych

przekazującemu informację podmiotów uczestniczących, mających uczestniczyć

w schemacie podatkowym lub na które może mieć wpływ schemat podatkowy,

oraz państw i terytoriów, w których podmioty te posiadają miejsce zamieszkania,

siedzibę lub zarząd, lub których schemat ten może dotyczyć;

12) wskazanie danych identyfikujących, o których mowa w pkt 1, znanych

przekazującemu informację innych podmiotów obowiązanych do przekazania

informacji o schemacie podatkowym, jeżeli występują;

13) adres elektroniczny, na który będą doręczane potwierdzenie nadania NSP oraz

inne pisma w zakresie związanym ze stosowaniem przepisów art. 86g–86i, przy

czym wskazanie tego adresu traktuje się na równi z wyrażeniem zgody na ich

doręczanie wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej;

14) wskazanie NSP nadanego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej

w odniesieniu do schematu podatkowego transgranicznego – w przypadku gdy

NSP został nadany temu schematowi przez inne państwo członkowskie Unii

Europejskiej.

§ 2. Jeżeli promotor lub wspomagający jest obowiązany do zachowania prawnie

chronionej tajemnicy zawodowej i nie został zwolniony przez korzystającego

z obowiązku jej zachowania, przekazywana przez niego informacja o schemacie

podatkowym, który jest schematem podatkowym standaryzowanym, nie zawiera

danych identyfikujących korzystającego, któremu udostępniony został schemat

podatkowy, oraz informacji, o których mowa w § 1 pkt 11 i 12.

§ 3. Jeżeli promotor lub wspomagający nie jest obowiązany do zachowania

prawnie chronionej tajemnicy zawodowej lub został zwolniony z obowiązku jej

zachowania przez korzystającego, łącznie z informacją o schemacie podatkowym,

21.07.2020

©Telksinoe s. 120/305

o której mowa w § 2, przekazuje dane identyfikujące korzystającego, któremu

udostępniony został schemat podatkowy i który jest lub był pierwszym podmiotem,

któremu udostępnił ten schemat podatkowy, oraz informacje, o których mowa

w § 1 pkt 11 i 12.

§ 4. W terminie 30 dni po zakończeniu kwartału promotor lub wspomagający

przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację zawierającą dane

identyfikujące korzystającego, określone w § 1 pkt 1, 9 i 11, któremu w trakcie tego

kwartału udostępnił schemat podatkowy standaryzowany, wskazując NSP.

W przypadku, w którym przekazanie danych, o których mowa w zdaniu pierwszym,

naruszałoby obowiązek zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej,

obowiązek ich przekazania nie obejmuje danych korzystającego oraz danych

identyfikujących podmiot uczestniczący określony w § 1 pkt 11, który nie zwolnił

promotora lub wspomagającego z obowiązku zachowania tajemnicy w tym zakresie.

Art. 86g. § 1. Informacja o schemacie podatkowym przekazywana jest drogą

elektroniczną do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej nadaje NSP, chyba że informacja

o schemacie podatkowym zawiera NSP nadany przez inne państwo członkowskie Unii

Europejskiej.

§ 2a. Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje potwierdzenie nadania

NSP zawierające NSP oraz dane wskazane w przekazanej informacji o schemacie

podatkowym. W przypadku schematów podatkowych transgranicznych potwierdzenie

nadania NSP zawiera również NZSPT.

§ 2b. W przypadku gdy przekazującym informację o schemacie podatkowym

jest osoba fizyczna, potwierdzenie nadania NSP w zakresie danych identyfikujących

przekazującego tę informację zawiera wyłącznie imię i nazwisko oraz identyfikator

podatkowy tej osoby.

§ 2c. W przypadku gdy korzystającym lub podmiotami, o których mowa

w art. 86f § 1 pkt 1, 11 i 12, są osoby fizyczne, dane identyfikujące tego

korzystającego i te podmioty wskazuje się wyłącznie w załącznikach do

potwierdzenia nadania NSP, przy czym jeden załącznik zawiera dane osobowe

dotyczące jednej osoby fizycznej.

§ 3. Potwierdzenie nadania NSP jest wydawane niezwłocznie, nie później niż

w terminie 7 dni od dnia wpływu poprawnej informacji o schemacie podatkowym do

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

21.07.2020

©Telksinoe s. 121/305

§ 4. (uchylony)

§ 5. Za pomocą internetowego narzędzia dostępnego na stronie podmiotowej

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych

zainteresowany może potwierdzić poprawność lub ważność NSP. Potwierdzenie

zawiera informację tylko o poprawności lub ważności NSP.

Art. 86h. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zwrócić się do

przekazującego informacje na podstawie przepisów niniejszego rozdziału o ich

uzupełnienie lub wyjaśnienie wątpliwości co do ich treści zarówno przed, jak i po

nadaniu NSP, w szczególności w celu automatycznej wymiany informacji

o schematach podatkowych transgranicznych.

§ 1a. Uzupełnienie informacji o schemacie podatkowym polega na przekazaniu

pełnego zakresu danych, o których mowa w art. 86f § 1.

§ 2. Nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub

wykroczenia skarbowe wyłącznie w oparciu o informacje przekazywane na podstawie

niniejszego rozdziału.

Art. 86i. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wydaje postanowienie

o odmowie nadania NSP w przypadku stwierdzenia, że przekazana informacja

o schemacie podatkowym nie spełnia wymogów określonych dla tej informacji.

§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej unieważnia z urzędu, w drodze

postanowienia, NSP nadany schematowi podatkowemu w przypadku:

1) wielokrotnego nadania NSP temu samemu schematowi podatkowemu;

2) nadania NSP na podstawie fałszywych lub fikcyjnych danych.

§ 3. W postanowieniu, o którym mowa w § 2 pkt 1, Szef Krajowej Administracji

Skarbowej wskazuje właściwy NSP dla danego schematu podatkowego.

§ 4. Nie można posługiwać się unieważnionym NSP, a unieważniony NSP nie

może zostać ponownie nadany.

§ 5. Na postanowienie, o którym mowa w § 1 i 2, służy zażalenie.

§ 6. W sytuacji braku możliwości potwierdzenia tożsamości lub istnienia

podmiotu, który przekazał informację o schemacie podatkowym, Szef Krajowej

Administracji Skarbowej pozostawia informację o schemacie podatkowym bez

rozpatrzenia.

Art. 86ia. Szef Krajowej Administracji Skarbowej doręcza potwierdzenie

nadania NSP oraz inne pisma w zakresie związanym ze stosowaniem przepisów

21.07.2020

©Telksinoe s. 122/305

art. 86g–86i, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na adres elektroniczny

wskazany przez przekazującego w informacji o schemacie podatkowym.

Art. 86j. § 1. Korzystający, który dokonywał w danym okresie rozliczeniowym

jakichkolwiek czynności będących elementem schematu podatkowego lub uzyskiwał

wynikającą z niego korzyść podatkową, w terminie złożenia deklaracji podatkowej

dotyczącej tego okresu rozliczeniowego przekazuje do Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej informację, według ustalonego wzoru, o zastosowaniu schematu

podatkowego zawierającą:

1) NSP tego schematu podatkowego;

2) wysokość korzyści podatkowej wynikającej ze schematu podatkowego – jeżeli

korzystający uzyskiwał w danym okresie rozliczeniowym taką korzyść.

§ 2. W przypadku gdy schemat podatkowy, o którym mowa w § 1, nie posiada

NSP, informacja, o której mowa w § 1, zawiera również dane, o których mowa

w art. 86f.

§ 3. Jeżeli korzystający posiada dane, o których mowa w art. 86f, dotyczące

schematu podatkowego, które odbiegają od danych zawartych w otrzymanym przez

niego potwierdzeniu nadania NSP lub informacji, o której mowa w art. 86f § 4,

w informacji, o której mowa w § 1, korzystający modyfikuje te dane dla zapewnienia

ich zgodności ze stanem rzeczywistym.

§ 4. Przekazywana informacja, o której mowa w § 1, w tym zawierająca dane

wskazane w § 2 lub 3, jest podpisywana przez:

1) osobę fizyczną – w przypadku podatnika będącego osobą fizyczną,

2) osobę upoważnioną przez przedsiębiorcę zagranicznego do reprezentowania go

w oddziale – w przypadku podatnika będącego przedsiębiorcą zagranicznym

posiadającym oddział działający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

3) osobę uprawnioną do reprezentacji – w przypadku pozostałych podatników

– przy czym nie jest dopuszczalne podpisanie tej informacji przez pełnomocnika.

§ 5. (uchylony)

§ 6. W przypadku korzystającego wchodzącego w skład podatkowej grupy

kapitałowej w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od

osób prawnych informację, o której mowa w § 1, korzystający przekazuje w terminie

złożenia deklaracji podatkowej dotyczącej danego okresu rozliczeniowego

podatkowej grupy kapitałowej.

21.07.2020

©Telksinoe s. 123/305

§ 7. Informacja, o której mowa w § 1, składana jest pod rygorem

odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia i zawiera klauzulę

o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

Art. 86k. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może wydać

i opublikować w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych ogólne

wyjaśnienia dotyczące możliwości zastosowania klauzuli przeciwko unikaniu

opodatkowania lub innych przepisów mających na celu przeciwdziałanie unikaniu

opodatkowania w przypadku zastosowania schematu podatkowego lub kategorii

schematów podatkowych.

§ 2. W celu wydania wyjaśnień, o których mowa w § 1, minister właściwy do

spraw finansów publicznych może zwrócić się o opinię do Rady, a także do Szefa

Krajowej Administracji Skarbowej, przedstawiając założenia takich wyjaśnień lub ich

projekt.

§ 3. Publikując wyjaśnienia, o których mowa w § 1, minister właściwy do spraw

finansów publicznych może wskazać NSP schematów podatkowych, których te

wyjaśnienia dotyczą. Niewskazanie NSP schematu podatkowego nie wyklucza

możliwości zastosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania lub innych

przepisów mających na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania do takiego

schematu podatkowego.

Art. 86l. § 1. Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające

osobowości prawnej będące promotorami, zatrudniające promotorów lub faktycznie

wypłacające im wynagrodzenie, których przychody lub koszty, w rozumieniu

przepisów o rachunkowości, ustalone na podstawie prowadzonych ksiąg

rachunkowych, przekroczyły w roku poprzedzającym rok obrotowy równowartość

8 000 000 zł, wprowadzają i stosują wewnętrzną procedurę w zakresie

przeciwdziałania niewywiązywaniu się z obowiązku przekazywania informacji

o schematach podatkowych, zwaną dalej „wewnętrzną procedurą”.

§ 2. Wewnętrzna procedura określa – z uwzględnieniem charakteru, rodzaju

i rozmiaru prowadzonej działalności – stosowane zasady postępowania i obejmuje

w szczególności:

1) określenie czynności lub działań podejmowanych w celu, o którym mowa w § 1;

21.07.2020

©Telksinoe s. 124/305

2) środki stosowane w celu właściwego wypełnienia obowiązku przekazywania

informacji o schematach podatkowych;

3) określenie zasad przechowywania dokumentów oraz informacji;

4) określenie zasad wykonywania obowiązków obejmujących przekazywanie

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informacji o schematach

podatkowych;

5) określenie zasad upowszechniania wśród pracowników tego podmiotu wiedzy

z zakresu przepisów niniejszego rozdziału;

6) określenie zasad zgłaszania przez pracowników rzeczywistych lub potencjalnych

naruszeń przepisów niniejszego rozdziału;

7) określenie zasad kontroli wewnętrznej lub audytu przestrzegania przepisów

niniejszego rozdziału oraz zasad postępowania określonych w wewnętrznej

procedurze.

§ 3. Wewnętrzna procedura podlega akceptacji przez członków kadry

kierowniczej wyższego szczebla danego podmiotu, w tym członków zarządu lub

dyrektorów posiadających wiedzę z zakresu prawa podatkowego oraz podejmujących

decyzje mające wpływ na ryzyko jego nieprzestrzegania przez kontrahentów będących

korzystającymi.

§ 4. Podmiot obowiązany do stosowania w roku obrotowym wewnętrznej

procedury zgodnie z § 1 jest obowiązany do jej stosowania przez okres kolejno

następujących po tym roku 3 lat obrotowych, w przypadku gdy wysokość przychodów

lub kosztów, o których mowa w § 1, nie przekroczyła w roku poprzedzającym ten

okres równowartości 8 000 000 zł.

Art. 86m. § 1. Podmioty, o których mowa w art. 86l § 1, w przypadku

niedopełnienia obowiązków, o których mowa w art. 86l, podlegają karze pieniężnej.

Karę pieniężną nakłada Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w drodze decyzji,

w wysokości nie większej niż 2 000 000 zł.

§ 2. W przypadku stwierdzenia prawomocnym wyrokiem sądu popełnienia

czynu wymienionego w art. 80f ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny

skarbowy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1958, 2192, 2193, 2227 i 2354 oraz z 2019 r. poz.

694) przez promotora będącego osobą fizyczną zatrudnioną lub faktycznie

otrzymującą wynagrodzenie od podmiotu, o którym mowa w art. 86l § 1, który nie

dopełnił obowiązków, o których mowa w art. 86l, kara pieniężna, o której mowa

w § 1, może zostać nałożona w wysokości nie większej niż 10 000 000 zł.

21.07.2020

©Telksinoe s. 125/305

§ 3. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do nakładania kary

pieniężnej stosuje się przepisy działu IVA Kodeksu postępowania administracyjnego.

§ 4. Do postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w § 1,

stosuje się odpowiednio przepisy działu IV, przy czym od decyzji w sprawie nałożenia

kary pieniężnej przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw finansów

publicznych.

Art. 86n. § 1. Informacje i zawiadomienia, o których mowa w art. 86b § 1 i 6,

art. 86c § 1 i 2, art. 86d § 3, 4 i 5, art. 86f § 4 oraz art. 86j § 1, są przesyłane za pomocą

środków komunikacji elektronicznej w postaci elektronicznej odpowiadającej

strukturze logicznej, o której mowa w § 2.

§ 2. Struktura logiczna postaci elektronicznej informacji i zawiadomień,

o których mowa w art. 86b § 1 i 6, art. 86c § 1 i 2, art. 86d § 3, 4 i 5, art. 86f § 4 oraz

art. 86j § 1, jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, sposób przesyłania informacji, o których mowa w art. 86b § 1 i 6,

art. 86c § 1 i 2, art. 86d § 3, 4 i 5, art. 86f § 4 oraz art. 86j § 1, za pomocą środków

komunikacji elektronicznej, mając na uwadze usprawnienie wypełniania,

przekazywania i przetwarzania tych informacji oraz uwzględniając potrzebę

zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych w nich

zawartych i potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.

§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze

rozporządzenia, upoważnić inny organ Krajowej Administracji Skarbowej do

wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o których mowa

w art. 86g–86ia, określając szczegółowy zakres upoważnienia oraz upoważnione

organy, mając na względzie zapewnienie sprawnego i skutecznego wykonywania tych

zadań.

Art. 86na. Pełnomocnictwo szczególne do działania w sprawie z zakresu

stosowania art. 86b–86ia upoważnia również do działania w innych sprawach z tego

samego zakresu, chyba że w pełnomocnictwie zastrzeżono inaczej.

Art. 86o. W zakresie nieuregulowanym w art. 86b–86ia stosuje się odpowiednio

przepisy art. 120, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 165 § 3b,

art. 165a, art. 168, art. 170, art. 171, art. 189 § 3, art. 208, działu IV rozdziału 3a,

21.07.2020

©Telksinoe s. 126/305

rozdziału 5 z wyłączeniem art. 144a § 1b, rozdziałów 6, 7, 14, 16 i 23 oraz działu

VIIIA.

Rozdział 12

Rachunki

Art. 87. § 1. Jeżeli z odrębnych przepisów nie wynika obowiązek wystawienia

faktury, podatnicy prowadzący działalność gospodarczą są obowiązani, na żądanie

kupującego lub usługobiorcy, wystawić rachunek potwierdzający dokonanie

sprzedaży lub wykonanie usługi.

§ 2. Obowiązek wystawienia rachunku, o którym mowa w § 1, nie dotyczy

rolników sprzedających produkty roślinne i zwierzęce pochodzące z własnej uprawy,

hodowli lub chowu, nieprzerobione lub nieprzetworzone sposobem przemysłowym,

chyba że sprzedaż jest dokonywana w ich odrębnych, stałych miejscach sprzedaży

poza obrębem uprawy, hodowli lub chowu, z wyjątkiem sprzedaży na targowiskach,

o których mowa w art. 20 ust. 1c pkt 3 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku

dochodowym od osób fizycznych.

§ 3. Podatnicy wymienieni w § 1, od których zażądano rachunku przed

wykonaniem usługi lub wydaniem towaru, wystawiają rachunek nie później niż

w terminie 7 dni od dnia wykonania usługi lub wydania towaru. Jeżeli jednak żądanie

wystawienia rachunku zostało zgłoszone po wykonaniu usługi lub wydaniu towaru,

wystawienie rachunku następuje w terminie 7 dni od dnia zgłoszenia żądania.

§ 4. Podatnik nie ma obowiązku wystawienia rachunku, jeżeli żądanie zostało

zgłoszone po upływie 3 miesięcy od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, zakres informacji, które muszą być zawarte w rachunkach,

uwzględniając w szczególności dane identyfikujące sprzedawcę i kupującego,

wykonawcę i odbiorcę usług oraz oznaczenie wartości i rodzaju transakcji.

Art. 88. § 1. Podatnicy wystawiający rachunki są obowiązani kolejno je

numerować i przechowywać kopie tych rachunków, w kolejności ich wystawienia, do

czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do podatników obowiązanych do

żądania rachunków.

Art. 89. (uchylony)

Art. 90. (uchylony)

21.07.2020

©Telksinoe s. 127/305

Rozdział 13

Odpowiedzialność solidarna

Art. 91. Do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje

się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych.

Art. 92. § 1. Jeżeli, zgodnie z ustawami podatkowymi, podatnicy ponoszą

solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe, a zobowiązania te powstają

w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, odpowiedzialnymi solidarnie są podatnicy,

którym doręczono decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do zobowiązań podatkowych pobieranych

w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. W tym przypadku zasady

odpowiedzialności solidarnej stosuje się z chwilą doręczenia decyzji (nakazu

płatniczego) osobie, na którą, zgodnie z odrębnymi przepisami, wystawia się decyzję

(nakaz płatniczy).

§ 3. Małżonkowie opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów na

podstawie odrębnych przepisów ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania

podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku od sumy

dochodów małżonków, z zastrzeżeniem § 3a.

§ 3a. W razie śmierci jednego z małżonków, o których mowa w § 3, drugi

z małżonków ponosi odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz przysługuje

mu wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku.

§ 4. Do wierzytelności o zwrot nadpłaty, o której mowa w § 3, stosuje się

przepisy Kodeksu cywilnego o wierzytelnościach cywilnoprawnych.

Rozdział 14

Prawa i obowiązki następców prawnych oraz podmiotów przekształconych

Art. 93. § 1. Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się:

1) osób prawnych,

2) osobowych spółek handlowych,

3) osobowych i kapitałowych spółek handlowych

– wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa

i obowiązki każdej z łączących się osób lub spółek.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez

przejęcie:

1) innej osoby prawnej (osób prawnych);

21.07.2020

©Telksinoe s. 128/305

2) osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych).

§ 3. (uchylony)

Art. 93a. § 1. Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku:

1) przekształcenia innej osoby prawnej,

2) przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej

– wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa

i obowiązki przekształcanej osoby lub spółki.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do:

1) osobowej spółki handlowej zawiązanej (powstałej) w wyniku przekształcenia:

a) innej spółki niemającej osobowości prawnej,

b) spółki kapitałowej;

2) (uchylony)

3) stowarzyszenia utworzonego w wyniku przekształcenia stowarzyszenia

zwykłego.

§ 3. Bank utworzony przez wniesienie tytułem wkładu niepieniężnego

wszystkich składników majątkowych oddziału instytucji kredytowej, stanowiących

przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część, wstępuje we wszelkie przewidziane

w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki instytucji kredytowej związane

z działalnością tego oddziału.

§ 4. Jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia

przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wstępuje w przewidziane w przepisach prawa

podatkowego prawa przekształcanego przedsiębiorcy związane z prowadzoną

działalnością gospodarczą, z wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane

na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie spółek kapitałowych.

§ 5. Spółka niemająca osobowości prawnej, do której osoba fizyczna wniosła na

pokrycie udziału wkład w postaci swojego przedsiębiorstwa, wstępuje w przewidziane

w przepisach prawa podatkowego prawa wniesionego przedsiębiorstwa, z wyjątkiem

tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów regulujących

opodatkowanie spółek niemających osobowości prawnej.

Art. 93b. Przepisy art. 93 i art. 93a § 1–3 stosuje się odpowiednio do łączenia się

i przekształceń samorządowych zakładów budżetowych.

Art. 93c. § 1. Osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku

podziału wstępują, z dniem podziału lub z dniem wydzielenia, we wszelkie

21.07.2020

©Telksinoe s. 129/305

przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej

dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im, w planie podziału, składnikami

majątku.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału,

a przy podziale przez wydzielenie – także majątek osoby prawnej dzielonej, stanowi

zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

Art. 93d. Przepisy art. 93–93c mają zastosowanie również do praw

i obowiązków wynikających z decyzji wydanych na podstawie przepisów prawa

podatkowego.

Art. 93e. Przepisy art. 93–93d stosuje się w zakresie, w jakim odrębne ustawy,

umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz inne ratyfikowane umowy

międzynarodowe, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie stanowią inaczej.

Art. 94. Przepisy art. 93 § 1, art. 93d i art. 93e, z zastrzeżeniem art. 95, stosuje

się również do nabywców przedsiębiorstw państwowych oraz do spółek, które na

podstawie przepisów o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw

państwowych12) nabyły lub przejęły te przedsiębiorstwa.

Art. 95. § 1. Odpowiedzialność nabywców lub spółek, o których mowa

w art. 94, z tytułu:

1) odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych zlikwidowanego

przedsiębiorstwa,

2) oprocentowania przypadających do zwrotu zaliczek naliczonego podatku od

towarów i usług

– ograniczona jest do odsetek (oprocentowania) naliczonych do dnia wykreślenia

przedsiębiorstwa z rejestru przedsiębiorstw państwowych13).

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności Skarbu Państwa

lub gminy, powiatu albo województwa z tytułu oprocentowania nadpłat oraz

oprocentowania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług.

12)

Obecnie tytuł ustawy – o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników na podstawie

art. 14 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach

zarządzania mieniem państwowym (Dz. U. poz. 2260), która weszła w życie z dniem 1 stycznia

2017 r.

13)

Obecnie Krajowy Rejestr Sądowy na podstawie art. 86 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r.

o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 986 i 1544 oraz z 2019 r. poz. 55, 60 i 534),

która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

21.07.2020

©Telksinoe s. 130/305

Art. 96. Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w art. 95,

naliczane są nadal:

1) po upływie 14 dni od dnia doręczenia spółce decyzji określającej wysokość

zobowiązania podatkowego lub wydania decyzji w sprawie zwrotu zaliczek

naliczonego podatku od towarów i usług;

2) począwszy od dnia otrzymania przez organ podatkowy wniosku o zwrot nadpłaty

lub o zwrot różnicy podatku od towarów i usług.

Art. 97. § 1. Spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 1a, 2 i 2a, przejmują

przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki

spadkodawcy.

§ 1a. Przedsiębiorstwo w spadku, w przypadku gdy ustanowiono zarząd

sukcesyjny, wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe

prawa i obowiązki spadkodawcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,

z wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie odrębnych

ustaw. Przepis art. 26 stosuje się odpowiednio.

§ 1b. Do czasu wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego przewidziane w przepisach

prawa podatkowego majątkowe i niemajątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy

związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym również prawa nabyte przez

przedsiębiorcę wynikające z decyzji wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 i 2, są

wykonywane przez zarządcę sukcesyjnego.

§ 2. Jeżeli, na podstawie przepisów prawa podatkowego, spadkodawcy

przysługiwały prawa o charakterze niemajątkowym, związane z prowadzoną

działalnością gospodarczą, uprawnienia te przechodzą na spadkobierców pod

warunkiem dalszego prowadzenia tej działalności na ich rachunek.

2a. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w przypadku dalszego prowadzenia

działalności przez przedsiębiorstwo w spadku i ustanowienia zarządu sukcesyjnego.

§ 3. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do praw i obowiązków z tytułu

sprawowanej przez spadkodawcę funkcji płatnika.

§ 4. Przepisy § 1–3 stosuje się również do praw i obowiązków wynikających

z decyzji wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego.

Art. 97a. § 1. Odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa

w spadku ponoszą zapisobierca windykacyjny kontynuujący prowadzenie tego

przedsiębiorstwa, spadkobiercy zmarłego przedsiębiorcy, jeżeli nie został uczyniony

zapis windykacyjny obejmujący przedsiębiorstwo w spadku, a także małżonek

21.07.2020

©Telksinoe s. 131/305

zmarłego przedsiębiorcy, któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku.

Przepis art. 98 stosuje się odpowiednio.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się także do osób, które uczestniczyły w powołaniu

zarządcy sukcesyjnego, a następnie odrzuciły spadek albo okazało się, że nie są

spadkobiercami, z tym że osoby, które odrzuciły spadek, nie odpowiadają za

zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa w spadku powstałe po dniu, w którym ten

spadek odrzuciły, a osoby, które nie są spadkobiercami – za zobowiązania podatkowe

przedsiębiorstwa w spadku powstałe po dniu, w którym uprawomocniło się

postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, zarejestrowano akt poświadczenia

dziedziczenia albo wydano europejskie poświadczenie spadkowe.

§ 3. Organ podatkowy orzeka w jednej decyzji o zakresie odpowiedzialności

osób, o których mowa w § 1 i 2.

§ 4. Jeżeli deklaracja jest nieprawidłowa lub deklaracji nie złożono, organ

podatkowy orzekając o zakresie odpowiedzialności jednocześnie ustala lub określa

kwoty, o których mowa w art. 21 § 3 i 3a, art. 24 lub art. 74a.

Art. 98. § 1. Do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe

spadkodawcy stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku

oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności spadkobierców za:

1) zaległości podatkowe, w tym również za zaległości, o których mowa w art. 52

oraz art. 52a;

2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy;

3) pobrane, a niewpłacone podatki z tytułu sprawowanej przez spadkodawcę

funkcji płatnika lub inkasenta;

4) niezwrócone przez spadkodawcę zaliczki na naliczony podatek od towarów

i usług oraz ich oprocentowanie;

5) opłatę prolongacyjną;

6) koszty postępowania podatkowego;

7) koszty upomnienia i koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec

spadkodawcy powstałe do dnia otwarcia spadku.

§ 3. (uchylony)

Art. 99. Bieg terminów przewidzianych w art. 70, art. 71, art. 77 § 1 oraz

art. 80 § 1 nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia śmierci

21.07.2020

©Telksinoe s. 132/305

spadkodawcy do dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu

nabycia spadku lub zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia, nie dłużej

jednak niż do dnia, w którym upłynęły 2 lata od śmierci spadkodawcy.

Art. 100. § 1. Organ podatkowy orzeka w jednej decyzji o zakresie

odpowiedzialności lub uprawnień poszczególnych spadkobierców na podstawie

decyzji ostatecznych wydanych wobec spadkodawcy oraz jego zobowiązań

wynikających z prawidłowych deklaracji.

§ 2. Jeżeli deklaracja złożona przez spadkodawcę jest nieprawidłowa lub

deklaracji nie złożono, orzekając o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień

spadkobierców, organ podatkowy jednocześnie ustala lub określa kwoty, o których

mowa w art. 21 § 3 i 3a, art. 24 lub art. 74a.

§ 3. Termin płatności przez spadkobiercę zobowiązań wynikających z decyzji

o zakresie jego odpowiedzialności wynosi 14 dni od dnia jej doręczenia.

Art. 101. § 1. Odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy oraz

oprocentowanie niezwróconych zaliczek naliczonego podatku od towarów i usług

naliczane są do dnia otwarcia spadku.

§ 2. Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w § 1, naliczane

są nadal w przypadku niedotrzymania przez spadkobierców terminu określonego

w art. 100 § 3.

§ 3. (uchylony)

Art. 102. § 1. (uchylony)

§ 2. W miejsce strony zmarłej w toku postępowania w sprawach dotyczących

praw i obowiązków wymienionych w art. 97 wstępują jej spadkobiercy.

§ 3. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do następców prawnych, o których

mowa w art. 93–93c i art. 94.

Art. 103. § 1. Organy podatkowe zawiadamiają spadkobierców o:

1) złożonych przez spadkodawcę odwołaniach od decyzji, zażaleniach na

postanowienia i skargach do sądu administracyjnego;

2) decyzjach wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, jeżeli nie upłynął

termin płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej lub termin

płatności rat;

21.07.2020

©Telksinoe s. 133/305

3) decyzjach i postanowieniach, które zostały doręczone spadkodawcy, a w dniu

jego śmierci nie upłynął jeszcze termin do złożenia odwołania, zażalenia lub

skargi do sądu administracyjnego;

4) wszczętej kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej;

5) złożonych przez spadkodawcę wnioskach o wszczęcie postępowania;

6) postępowaniach wszczętych z urzędu wobec spadkodawcy.

§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, terminy do złożenia

odwołania, zażalenia lub skargi do sądu administracyjnego biegną ponownie od dnia

doręczenia zawiadomienia.

Art. 104. (uchylony)

Art. 105. § 1. Oprocentowanie z tytułu przypadających na rzecz spadkodawcy

nadpłat oraz zwrotów podatków naliczane jest do dnia otwarcia spadku.

§ 2. Przypadające na rzecz spadkodawcy nadpłaty oraz zwroty podatków, a także

oprocentowanie z tych tytułów zwracane są poszczególnym spadkobiercom

proporcjonalnie do ich udziału spadkowego określonego w prawomocnym

postanowieniu sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowanym akcie

poświadczenia dziedziczenia złożonym w organie podatkowym.

§ 3. (uchylony)

§ 4. Oprocentowanie naliczane jest nadal, jeżeli zwrot nadpłaty lub zwrot

podatku nie został dokonany w terminie 15 dni od dnia złożenia prawomocnego

postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowanego aktu

poświadczenia dziedziczenia.

Art. 106. § 1. Zapisobierca, który otrzymał należny mu zapis, ponosi

odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spadkodawcy.

§ 2. Zakres odpowiedzialności zapisobiercy ograniczony jest do wartości

otrzymanego zapisu.

§ 3. Do odpowiedzialności zapisobiercy stosuje się odpowiednio przepisy art. 97

§ 1 i art. 97a oraz art. 98–103.

Rozdział 15

Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich

Art. 107. § 1. W przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym

rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem

solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie.

21.07.2020

©Telksinoe s. 134/305

§ 1a. Osoby trzecie odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z następcą

prawnym podatnika za przejęte przez niego zaległości podatkowe.

§ 2. Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają

również za:

1) podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub

inkasentów;

2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych;

3) niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz

za oprocentowanie tych zaliczek;

4) koszty postępowania egzekucyjnego.

§ 3. Ogłoszenie upadłości podatnika lub jego następcy prawnego nie ma wpływu

na naliczanie odsetek za zwłokę w odniesieniu do osoby trzeciej.

Art. 108. § 1. O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy

orzeka w drodze decyzji.

§ 2. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie

może zostać wszczęte przed:

1) upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania;

2) dniem doręczenia decyzji:

a) określającej wysokość zobowiązania podatkowego,

b) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,

c) w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług,

d) określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę,

e) określającej wysokość zaległości podatkowej, o której mowa w art. 52 oraz

art. 52a;

3) dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego – w przypadku, o którym mowa

w § 3;

4) dniem odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków

egzekucyjnych, zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji – w przypadku, o którym mowa w § 3a.

§ 3. W razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na

zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga

się uprzedniego wydania decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.

21.07.2020

©Telksinoe s. 135/305

§ 3a. W razie odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków

egzekucyjnych, zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe

podatnika lub płatnika z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób

przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji

określającej wysokość zobowiązania podatkowego i decyzji, o której mowa

w art. 53a.

[§ 4. Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności

podatkowej osoby trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja

z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna, odstąpiono od

czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych albo nie

przystąpiono do egzekucji administracyjnej w wyniku uprawdopodobnienia przez

organ egzekucyjny braku możliwości uzyskania w toku egzekucji administracyjnej

kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.]

<§ 4. Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności Nowe brzmienie

§ 4 w art. 108

podatkowej osoby trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja wejdzie w życie z

dn. 20.02.2021 r.

z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna, odstąpiono (Dz. U. z 2019 r.

od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych albo nie poz. 1553).

przystąpiono do egzekucji administracyjnej w wyniku uprawdopodobnienia

przez organ egzekucyjny braku możliwości uzyskania w toku egzekucji

administracyjnej kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne.>

Art. 109. § 1. W sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przepisy

art. 29, art. 47 § 1, art. 51 § 1, art. 53 § 3, art. 54, art. 55, art. 57, art. 59, art. 60,

art. 64–66 oraz art. 76–76b stosuje się odpowiednio.

§ 2. W razie niedotrzymania terminu płatności osoba trzecia odpowiada również

za naliczone po dniu wydania decyzji o jej odpowiedzialności podatkowej odsetki za

zwłokę od:

1) zaległości podatkowych;

2) należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;

3) niezwróconych w terminie zaliczek na naliczony podatek od towarów i usług.

Art. 110. § 1. Rozwiedziony małżonek podatnika odpowiada całym swoim

majątkiem solidarnie z byłym małżonkiem za zaległości podatkowe z tytułu

zobowiązań podatkowych powstałych w czasie trwania wspólności majątkowej,

21.07.2020

©Telksinoe s. 136/305

jednakże tylko do wysokości wartości przypadającego mu udziału w majątku

wspólnym.

§ 2. Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie obejmuje:

1) niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;

2) odsetek za zwłokę oraz kosztów egzekucyjnych powstałych po dniu

uprawomocnienia się orzeczenia o rozwodzie.

§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie unieważnienia małżeństwa

oraz separacji.

Art. 111. § 1. Członek rodziny podatnika odpowiada całym swoim majątkiem

solidarnie z podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą za zaległości

podatkowe wynikające z tej działalności i powstałe w okresie, w którym stale

współdziałał z podatnikiem w jej wykonywaniu, osiągając korzyści z prowadzonej

przez niego działalności.

§ 2. Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie dotyczy osób, które w okresie

stałego współdziałania z podatnikiem były osobami, wobec których na podatniku

ciążył obowiązek alimentacyjny – w zakresie wynikającym z obowiązku

alimentacyjnego.

§ 3. Za członków rodziny podatnika uważa się zstępnych, wstępnych,

rodzeństwo, małżonków zstępnych, osobę pozostającą w stosunku przysposobienia

oraz pozostającą z podatnikiem w faktycznym pożyciu.

§ 4. Przepis § 1 stosuje się również do małżonków, którzy zawarli umowę

o ograniczeniu lub wyłączeniu wspólności majątkowej, których wspólność majątkowa

została zniesiona przez sąd, oraz małżonków pozostających w separacji.

§ 5. Odpowiedzialność, o której mowa w § 1:

1) ograniczona jest do wysokości uzyskanych korzyści;

2) nie obejmuje niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1,

z wyjątkiem należności, które nie zostały pobrane od osób wymienionych w § 3

i 4.

Art. 112. § 1. Nabywca przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części

przedsiębiorstwa odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za

powstałe do dnia nabycia zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością

gospodarczą, chyba że przy zachowaniu należytej staranności nie mógł wiedzieć

o tych zaległościach.

§ 2. (uchylony)

21.07.2020

©Telksinoe s. 137/305

§ 3. Zakres odpowiedzialności nabywcy jest ograniczony do wartości nabytego

przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części.

§ 4. Zakres odpowiedzialności nabywcy nie obejmuje:

1) należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;

2) odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz oprocentowania, o którym

mowa w art. 107 § 2 pkt 3, powstałych po dniu nabycia.

§ 5. Przepisu § 4 nie stosuje się do nabywców będących małżonkami lub

członkami rodziny podatnika, o których mowa w art. 111 § 3.

§ 6. Nabywca nie odpowiada za zaległości podatkowe, które nie zostały

wykazane w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 306g.

§ 7. Nabywca odpowiada również za zaległości podatkowe i inne należności

zbywcy, wymienione w art. 107 § 2 pkt 2–4, z zastrzeżeniem § 4 pkt 2, powstałe po

dniu wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 306g, a przed dniem nabycia

przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, jeżeli od dnia wydania

zaświadczenia do dnia zbycia upłynęło więcej niż 30 dni.

Art. 112a. Przepisu art. 112 nie stosuje się do nabycia w postępowaniu

egzekucyjnym oraz upadłościowym.

Art. 112b. Jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia

przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną odpowiada całym swoim majątkiem

solidarnie z tą osobą fizyczną za powstałe do dnia przekształcenia zaległości

podatkowe przedsiębiorcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Art. 112c. Spółka niemająca osobowości prawnej, do której osoba fizyczna

wniosła na pokrycie udziału swoje przedsiębiorstwo, odpowiada całym swoim

majątkiem solidarnie z tą osobą fizyczną za powstałe do dnia wniesienia

przedsiębiorstwa zaległości podatkowe związane z wniesionym przedsiębiorstwem.

Art. 113. Jeżeli podatnik, za zgodą innej osoby, w celu zatajenia prowadzenia

działalności gospodarczej lub rzeczywistych rozmiarów tej działalności, posługuje się

lub posługiwał się imieniem i nazwiskiem, nazwą lub firmą tej osoby, osoba ta ponosi

solidarną odpowiedzialność z podatnikiem całym swoim majątkiem za zaległości

podatkowe powstałe podczas prowadzenia tej działalności.

Art. 114. § 1. Właściciel, samoistny posiadacz lub użytkownik wieczysty rzeczy

lub prawa majątkowego pozostający z użytkownikiem danej rzeczy lub prawa

majątkowego w związku, o którym mowa w § 2, odpowiada za zaległości podatkowe

21.07.2020

©Telksinoe s. 138/305

użytkownika powstałe w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez

użytkownika, jeżeli dana rzecz lub prawo są związane z działalnością gospodarczą lub

służą do jej prowadzenia.

§ 2. Związek, o którym mowa w § 1, ma miejsce, gdy podczas trwania

użytkowania między:

1) właścicielem, samoistnym posiadaczem lub użytkownikiem wieczystym rzeczy

lub prawa majątkowego a ich użytkownikiem lub

2) osobami pełniącymi funkcje zarządzające, nadzorcze albo kontrolne

w podmiocie będącym właścicielem, samoistnym posiadaczem lub

użytkownikiem wieczystym rzeczy lub prawa majątkowego a osobami

pełniącymi takie funkcje w podmiocie będącym ich użytkownikiem

– istnieją powiązania o charakterze rodzinnym, kapitałowym lub majątkowym

w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym albo wynikające ze stosunku pracy.

§ 3. Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, ograniczona jest do równowartości

rzeczy lub praw majątkowych będących przedmiotem użytkowania.

§ 4. Przepisy § 1–3 stosuje się odpowiednio do najmu, dzierżawy, leasingu lub

innych umów o podobnym charakterze.

Art. 114a. § 1. Dzierżawca lub użytkownik nieruchomości odpowiada całym

swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem będącym właścicielem, użytkownikiem

wieczystym lub posiadaczem samoistnym nieruchomości za zaległości podatkowe

z tytułu zobowiązań podatkowych wynikających z opodatkowania nieruchomości,

powstałych podczas trwania dzierżawy lub użytkowania.

§ 1a. Przepis § 1 stosuje się, jeżeli między dzierżawcą lub użytkownikiem

a podatnikiem istnieją powiązania o charakterze rodzinnym, kapitałowym lub

majątkowym w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym albo wynikające ze

stosunku pracy.

§ 2. Zakres odpowiedzialności dzierżawcy lub użytkownika nieruchomości nie

obejmuje należności wymienionych w art. 107 § 2.

Art. 115. § 1. Wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz

komplementariusz spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej odpowiada

całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za

zaległości podatkowe spółki.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za

zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie,

21.07.2020

©Telksinoe s. 139/305

gdy był on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe

w czasie, gdy był on wspólnikiem. Za zobowiązania podatkowe powstałe na podstawie

odrębnych przepisów po rozwiązaniu spółki, za zaległości podatkowe z tytułu

zobowiązań, których termin płatności upływał po rozwiązaniu spółki, oraz za

zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe po rozwiązaniu spółki,

odpowiadają osoby będące wspólnikami w momencie rozwiązania spółki.

§ 3. (uchylony)

§ 4. Orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1, nie wymaga

uprzedniego wydania decyzji w sprawach, o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2, a

rozstrzygnięcie w tych sprawach następuje w decyzji orzekającej o

odpowiedzialności.

§ 5. Przepis § 4 stosuje się również w przypadku rozwiązania spółki.

Art. 116. § 1. [Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną Nowe brzmienie

wprowadzenia do

odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki wyliczenia w § 1

akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim w art. 116

wejdzie w życie z

majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się dn. 1.03.2021 r.

(Dz. U. z 2019 r.

w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:]

2020 r. poz. 288).

spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w organizacji, prostej spółki akcyjnej, prostej spółki

akcyjnej w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji

odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli

egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna,

a członek zarządu:>

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym

czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu

ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2019 r.

poz. 243 i 326) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie

układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo

restrukturyzacyjne, albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie

zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

21.07.2020

©Telksinoe s. 140/305

§ 1a. Jeżeli obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości powstał

i istniał wyłącznie w czasie, gdy prowadzona była egzekucja przez zarząd

przymusowy albo przez sprzedaż przedsiębiorstwa na podstawie przepisów Kodeksu

postępowania cywilnego, uznaje się, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości

nastąpiło bez winy członka zarządu, o którym mowa w § 1.

§ 2. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe

z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich

obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a

powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

§ 2a. Za zobowiązania podatkowe powstałe na podstawie odrębnych przepisów

po likwidacji spółki, za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin

płatności upływał po likwidacji spółki, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz

art. 52a powstałe po likwidacji spółki, odpowiadają osoby pełniące obowiązki członka

zarządu w momencie likwidacji spółki. Przepis art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio.

[§ 3. W przypadku gdy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji

lub spółka akcyjna w organizacji nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe spółki

odpowiada jej pełnomocnik albo odpowiadają wspólnicy, jeżeli pełnomocnik nie

został powołany. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio.]

<§ 3. W przypadku gdy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Nowe brzmienie

§ 3 i dodany § 5 w

w organizacji, prosta spółka akcyjna w organizacji lub spółka akcyjna art. 116 wejdą w

w organizacji nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe spółki odpowiada jej życie z dn.

1.03.2021 r. (Dz.

pełnomocnik albo odpowiadają wspólnicy, jeżeli pełnomocnik nie został U. z 2019 r. poz.

1655 oraz z 2020

powołany. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio.> r. poz. 288).

§ 4. Przepisy § 1–3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego

pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji.

<§ 5. W przypadku prostej spółki akcyjnej w organizacji, w której

powołano radę dyrektorów, przepisy § 1–4 stosuje się odpowiednio do rady

dyrektorów i dyrektorów.>

Art. 116a. § 1. Za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione

w art. 116 odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów

zarządzających tymi osobami. Przepis art. 116 stosuje się odpowiednio.

§ 2. Za zaległości podatkowe stowarzyszenia powstałe przed jego wpisem do

właściwego rejestru odpowiadają solidarnie osoby działające na rzecz stowarzyszenia

do chwili wpisu.

21.07.2020

©Telksinoe s. 141/305

§ 3. Członek zarządu stowarzyszenia zwykłego odpowiada całym swoim

majątkiem solidarnie ze stowarzyszeniem i pozostałymi członkami zarządu za

zaległości podatkowe stowarzyszenia.

§ 4. W przypadku gdy stowarzyszenie zwykłe nie posiada zarządu, za zaległości

podatkowe stowarzyszenia odpowiada całym swoim majątkiem członek

stowarzyszenia solidarnie ze stowarzyszeniem i pozostałymi członkami.

§ 5. Do odpowiedzialności podatkowej, o której mowa w § 3 i 4, stosuje się

odpowiednio przepisy art. 115 § 2 i 4.

Art. 116b. § 1. Likwidatorzy spółki, z wyjątkiem likwidatorów ustanowionych

przez sąd, odpowiadają za zaległości podatkowe spółki powstałe w czasie likwidacji.

§ 2. Likwidatorzy innych osób prawnych niż wymienione

w art. 116 odpowiadają za zaległości podatkowe tych osób powstałe w czasie

likwidacji.

§ 3. Do odpowiedzialności likwidatorów przepisy art. 116 i art. 116a stosuje się

odpowiednio.

Art. 117. § 1. Osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku

podziału (osoby nowo zawiązane) odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem za

zaległości podatkowe osoby prawnej dzielonej, jeżeli majątek przejmowany na skutek

podziału, a przy podziale przez wydzielenie – także majątek osoby prawnej dzielonej,

nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

§ 2. Zakres odpowiedzialności osób prawnych przejmujących lub osób prawnych

nowo zawiązanych ograniczony jest do wartości aktywów netto nabytych,

wynikających z planu podziału.

§ 3. Zakres odpowiedzialności osób prawnych przejmujących lub osób prawnych

nowo zawiązanych przy podziale przez wydzielenie ograniczony jest do zaległości

z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych do dnia wydzielenia.

§ 4. Przepis art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio do orzekania

o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe osoby prawnej wykreślonej

z właściwego rejestru na skutek jej podziału.

Art. 117a. § 1. Gwarant lub poręczyciel, którego zabezpieczenie zostało przyjęte

przez organ podatkowy, odpowiada całym swoim majątkiem, solidarnie

z podatnikiem, płatnikiem, inkasentem, ich następcą prawnym lub osobą trzecią, za

zobowiązanie wynikające z decyzji, która jest przedmiotem zabezpieczenia, wraz

21.07.2020

©Telksinoe s. 142/305

z odsetkami za zwłokę, oraz kosztami postępowania egzekucyjnego powstałymi

w związku z wykonaniem tej decyzji – do wysokości kwoty gwarancji lub poręczenia

i w terminie wskazanym w gwarancji lub poręczeniu.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się do gwaranta lub poręczyciela, którego zabezpieczenie

zostało przyjęte przez organ podatkowy, w związku ze zwrotem podatku od towarów

i usług.

Art. 117b. § 1. Podatnik, o którym mowa w art. 105a ustawy z dnia 11 marca

2004 r. o podatku od towarów i usług, odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem

za zaległości podatkowe podmiotu dokonującego na jego rzecz dostawy towarów

w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o podatku od towarów i usług.

§ 2. Zakres odpowiedzialności podatkowej nie obejmuje należności

wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1, 3 i 4 oraz odsetek za zwłokę powstałych przed

dniem wydania decyzji o tej odpowiedzialności.

Art. 117ba. § 1. Podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy z dnia 11 marca

2004 r. o podatku od towarów i usług, na rzecz którego dokonano dostawy towarów

lub świadczenia usług, odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem wraz

z dostawcą towarów lub usługodawcą zarejestrowanym na potrzeby podatku od

towarów i usług jako podatnik VAT czynny za jego zaległości podatkowe w części

podatku od towarów i usług proporcjonalnie przypadającej na tę dostawę towarów lub

to świadczenie usług, jeżeli zapłata należności za dostawę towarów lub świadczenie

usług, potwierdzone fakturą, została dokonana przelewem na rachunek inny niż

zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b

ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

§ 2. Podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o podatku od towarów i usług, który na podstawie umowy zawartej z dostawcą

towarów lub usługodawcą zarejestrowanym na potrzeby podatku od towarów i usług

jako podatnik VAT czynny albo z nabywcą towarów lub usługobiorcą jest obowiązany

do pobrania należności od nabywcy towarów lub usługobiorcy za dostawę towarów

lub świadczenie usług, potwierdzone fakturą, i przekazania jej w całości albo części

dostawcy towarów lub usługodawcy, odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem

wraz z dostawcą towarów lub usługodawcą za jego zaległości podatkowe w części

podatku od towarów i usług proporcjonalnie przypadającej na tę należność, jeżeli

dokonał zapłaty tej należności przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień

21.07.2020

©Telksinoe s. 143/305

zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy

z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

§ 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli zapłata należności przez podatnika:

1) wynika z transakcji innej niż określona w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r.

– Prawo przedsiębiorców lub

2) została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia

przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy z dnia

11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a podatnik złożył przy pierwszej

zapłacie należności przelewem na ten rachunek zawiadomienie o zapłacie

należności na ten rachunek do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla

podatnika, który dokonał zapłaty należności, w terminie 7 dni od dnia zlecenia

przelewu, lub

3) została dokonana przelewem na rachunek banku lub rachunek spółdzielczej kasy

oszczędnościowo-kredytowej:

a) służący do dokonywania rozliczeń z tytułu nabywanych przez ten bank lub

tę kasę wierzytelności pieniężnych lub

b) wykorzystywany przez ten bank lub tę kasę do pobrania należności od

nabywcy towarów lub usługobiorcy za dostawę towarów lub świadczenie

usług, potwierdzone fakturą, i przekazania jej w całości albo części

dostawcy towarów lub usługodawcy, lub

c) prowadzony przez ten bank lub tę kasę w ramach gospodarki własnej,

niebędący rachunkiem rozliczeniowym

– jeżeli odpowiednio bank, spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa lub

podmiot będący wystawcą faktury, wraz z informacją o numerze rachunku do

zapłaty, przekazali podatnikowi informację, że rachunek wskazany do zapłaty

jest rachunkiem, o którym mowa w lit. a, b lub c, lub

4) została dokonana z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności, o którym

mowa w art. 108a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,

lub

5) wynika z faktury dokumentującej czynności z tytułu wewnątrzwspólnotowego

nabycia towarów, importu towarów, importu usług lub dostawy towarów

rozliczanej przez nabywcę.

§ 4. Zawiadomienie, o którym mowa w § 3 pkt 2, zawiera:

21.07.2020

©Telksinoe s. 144/305

1) numer identyfikacyjny, firmę (nazwę) oraz adres siedziby albo, w przypadku

podatnika będącego osobą fizyczną, imię i nazwisko oraz adres stałego miejsca

prowadzenia działalności, a w przypadku nieposiadania stałego miejsca

prowadzenia działalności – adres miejsca zamieszkania, podatnika, który

dokonał zapłaty należności;

2) dane wystawcy faktury wskazane na fakturze (numer identyfikacyjny, nazwę

albo imię i nazwisko oraz adres);

3) numer rachunku, na który dokonano zapłaty należności;

4) wysokość należności zapłaconej przelewem na rachunek, o którym mowa

w pkt 3, i dzień zlecenia przelewu na ten rachunek.

§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze

rozporządzenia, wzór zawiadomienia, o którym mowa w § 3 pkt 2, wraz

z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego jego wypełnienia, uwzględniając

konieczność uproszczenia i usprawnienia procesu składania zawiadomień.

Art. 117bb. (uchylony)

Art. 117c. Pełnomocnik, o którym mowa w art. 96 ust. 4b ustawy o podatku od

towarów i usług, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za

zaległości podatkowe podatnika powstałe z tytułu czynności wykonanych w ciągu

6 miesięcy od dnia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego, na

zasadach określonych w przepisach o podatku od towarów i usług. Przepisu

art. 107 § 2 nie stosuje się.

Art. 117d. § 1. Zarządca sukcesyjny odpowiada solidarnie z podatnikiem oraz

osobami, o których mowa w art. 97a § 1 i 2, całym swoim majątkiem za zaległości

podatkowe związane z działalnością przedsiębiorstwa w spadku, z zastrzeżeniem § 4.

Egzekucja z majątku zarządcy sukcesyjnego może być prowadzona w przypadku, gdy

egzekucja z majątku podatnika oraz osób, o których mowa w art. 97a § 1 i 2, okaże się

bezskuteczna.

§ 2. Zakres odpowiedzialności zarządcy sukcesyjnego jest ograniczony do

zaległości podatkowych z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w

czasie pełnienia przez niego tej funkcji, oraz zaległości wymienionych w art. 52 oraz

art. 52a powstałych w czasie pełnienia funkcji przez tego zarządcę sukcesyjnego.

§ 3. Za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności

upływał po dniu wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego, oraz zaległości wymienione w

21.07.2020

©Telksinoe s. 145/305

art. 52 oraz art. 52a powstałe po dniu wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego odpowiada

osoba pełniąca funkcję zarządcy sukcesyjnego w dniu wygaśnięcia zarządu

sukcesyjnego. Przepisy § 1 zdanie drugie oraz art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 4. Za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały od otwarcia

spadku do dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego lub wygaśnięcia uprawnienia do

powołania zarządcy sukcesyjnego i od dnia, w którym zarządca sukcesyjny przestał

pełnić swoją funkcję, do dnia powołania kolejnego zarządcy sukcesyjnego albo

wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego, oraz zaległości wymienione w art. 52 i art. 52a

powstałe w tych okresach odpowiada całym swoim majątkiem zarządca faktyczny,

który dokonał czynności skutkującej powstaniem zobowiązania podatkowego.

Zarządcą faktycznym jest osoba, która faktycznie zajmuje się sprawami

gospodarczymi, w szczególności finansowymi przedsiębiorstwa w spadku. Przepisy §

1 zdanie drugie oraz art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 118. § 1. Nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby

trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość

podatkowa, upłynęło 5 lat, a w przypadku, o którym mowa:

1) w art. 117b § 1 – jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym miała miejsce

dostawa towarów, upłynęły 3 lata;

2) w art. 117c – jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym upływa

6-miesięczny okres od dnia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT

czynnego, upłynęły 3 lata.

§ 2. Przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji, o której mowa w § 1,

następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została

doręczona decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Przepisy

art. 70 § 2 pkt 1, § 3 i 4 stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia

po jego przerwaniu wynosi 3 lata.

Art. 119. § 1. Kwota, o której mowa w art. 41 § 1, podlega w każdym roku

podwyższeniu w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług

konsumpcyjnych w pierwszych dwóch kwartałach danego roku w stosunku do

analogicznego okresu poprzedniego roku, a jeżeli wskaźnik ten ma wartość ujemną,

kwota nie ulega zmianie.

§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu

z Prezesem Głównego Urzędu Statystycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia,

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, do dnia

21.07.2020

©Telksinoe s. 146/305

15 sierpnia danego roku, kwotę, o której mowa w art. 41 § 1, w zaokrągleniu do

pełnych setek złotych, z pominięciem dziesiątek złotych.

DZIAŁ IIIA

Przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania

Rozdział 1

Klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania

Art. 119a. § 1. Czynność nie skutkuje osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli

osiągnięcie tej korzyści, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem lub

celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, było głównym lub jednym z głównych

celów jej dokonania, a sposób działania był sztuczny (unikanie opodatkowania).

§ 2. W sytuacji określonej w § 1 skutki podatkowe czynności określa się na

podstawie takiego stanu rzeczy, jaki mógłby zaistnieć, gdyby dokonano czynności

odpowiedniej.

§ 3. Za odpowiednią uznaje się czynność, której podmiot mógłby w danych

okolicznościach dokonać, jeżeli działałby rozsądnie i kierował się zgodnymi

z prawem celami innymi niż osiągnięcie korzyści podatkowej sprzecznej z

przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, a sposób działania nie

byłby sztuczny. Czynność odpowiednia może polegać także na zaniechaniu działania.

§ 4. Jeżeli w toku postępowania strona wskaże czynność odpowiednią, skutki

podatkowe określa się na podstawie takiego stanu rzeczy, jaki zaistniałby, gdyby

dokonano tej czynności.

§ 5. Przepisy § 2–4 nie mają zastosowania, jeżeli okoliczności wskazują, że

osiągnięcie korzyści podatkowej było jedynym celem dokonania czynności, o której

mowa w § 1. W takiej sytuacji skutki podatkowe określa się na podstawie takiego

stanu rzeczy, jaki zaistniałby, gdyby czynności nie dokonano.

§ 6. Jeżeli korzyść podatkowa została osiągnięta w rezultacie dokonania

czynności, o której mowa w § 1, w wyniku zastosowania przepisu ustawy podatkowej

określającego warunki przyznania zwolnienia podmiotowego lub przedmiotowego,

wyłączenia z podstawy opodatkowania, w tym wyłączenia przychodów (dochodów)

z opodatkowania, lub odliczenia od przychodu, dochodu lub podatku, to skutki

podatkowe określa się na podstawie stanu prawnego, jaki zaistniałby, gdyby dany

przepis ustawy podatkowej nie miał zastosowania. Przepisów § 2–5 nie stosuje się.

21.07.2020

©Telksinoe s. 147/305

§ 7. Jeżeli dokonane przez stronę cofnięcie skutków unikania opodatkowania,

o którym mowa w art. 81b § 1a, w całości uwzględnia ocenę prawną organu

podatkowego związaną z unikaniem opodatkowania, zawartą w zawiadomieniu

wydanym na podstawie art. 200 § 3, organ podatkowy zawiera w decyzji wskazanie

korzyści podatkowej lub dochodu stanowiącego podstawę ustalenia dodatkowego

zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 58d.

Art. 119b. § 1. Decyzji wydawanej z zastosowaniem art. 119a nie wydaje się:

1) (uchylony)

2) do podmiotu, który uzyskał opinię zabezpieczającą – w zakresie objętym opinią,

do dnia doręczenia uchylenia lub zmiany opinii zabezpieczającej;

3) (uchylony)

4) do podatku od towarów i usług oraz do opłat i niepodatkowych należności

budżetowych;

5) (uchylony)

6) do podmiotu, który zawarł porozumienie podatkowe, o którym mowa w art. 20zb

pkt 3, w zakresie objętym tym porozumieniem.

§ 2. (uchylony)

Art. 119c. § 1. Sposób działania nie jest sztuczny, jeżeli na podstawie

istniejących okoliczności należy przyjąć, że podmiot działający rozsądnie i kierujący

się zgodnymi z prawem celami zastosowałby ten sposób działania w dominującej

mierze z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych. Do przyczyn, o których mowa

w zdaniu pierwszym, nie zalicza się celu osiągnięcia korzyści podatkowej sprzecznej

z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu.

§ 2. Na ocenę, że sposób działania był sztuczny, może wskazywać

w szczególności występowanie:

1) nieuzasadnionego dzielenia operacji lub

2) angażowania podmiotów pośredniczących mimo braku uzasadnienia

ekonomicznego lub gospodarczego, lub

3) elementów prowadzących do uzyskania stanu identycznego lub zbliżonego do

stanu istniejącego przed dokonaniem czynności, lub

4) elementów wzajemnie się znoszących lub kompensujących, lub

5) ryzyka gospodarczego przewyższającego spodziewane korzyści inne niż

podatkowe w takim stopniu, że należy uznać, że działający rozsądnie podmiot

nie wybrałby tego sposobu działania, lub

21.07.2020

©Telksinoe s. 148/305

6) sytuacji, w której osiągnięta korzyść podatkowa nie ma odzwierciedlenia

w poniesionym przez podmiot ryzyku gospodarczym lub jego przepływach

pieniężnych, lub

7) zysku przed opodatkowaniem, który jest nieznaczny w porównaniu do korzyści

podatkowej, która nie wynika bezpośrednio z rzeczywiście poniesionej

ekonomicznej straty, lub

8) angażowania podmiotu, który nie prowadzi rzeczywistej działalności

gospodarczej lub nie pełni istotnej funkcji ekonomicznej, lub który posiada

siedzibę lub miejsce zamieszkania w kraju lub na terytorium określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 23v ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca

1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 11j ust. 2 ustawy

z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Art. 119d. Przy ocenie, czy osiągnięcie korzyści podatkowej było głównym lub

jednym z głównych celów dokonania czynności, bierze się pod uwagę cele

ekonomiczne czynności wskazane przez stronę.

Art. 119e. (uchylony)

Art. 119f. § 1. W rozumieniu niniejszego działu czynność oznacza także zespół

powiązanych ze sobą czynności, dokonanych przez te same bądź różne podmioty.

§ 2. (uchylony)

Rozdział 2

Postępowanie podatkowe w przypadku unikania opodatkowania

Art. 119g. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wszczyna postępowanie

podatkowe lub, w drodze postanowienia, w całości lub w części na wniosek organu

podatkowego przejmuje do dalszego prowadzenia postępowanie podatkowe, kontrolę

podatkową lub kontrolę celno-skarbową, jeżeli w sprawach:

1) określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego,

2) określenia wysokości straty podatkowej,

3) stwierdzenia nadpłaty lub określenia wysokości nadpłaty albo zwrotu podatku,

4) odpowiedzialności płatnika za podatek niepobrany lub pobrany a niewpłacony,

oraz odpowiedzialności podatnika za podatek niepobrany przez płatnika,

5) o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień spadkobiercy

– może być wydana decyzja z zastosowaniem art. 119a.

21.07.2020

©Telksinoe s. 149/305

§ 2. W przypadku podatków, do których ustalania lub określania uprawnieni są

wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa, Szef

Krajowej Administracji Skarbowej na wniosek właściwego organu podatkowego

może wyłącznie przejąć postępowanie podatkowe.

§ 3. Przejmując kontrolę podatkową lub kontrolę celno-skarbową, Szef Krajowej

Administracji Skarbowej z urzędu ją zawiesza i jednocześnie wszczyna postępowanie

podatkowe. Do zawieszonej kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej

przepisy art. 201 § 3 i art. 206 stosuje się odpowiednio.

§ 4. W postanowieniu, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji

Skarbowej wskazuje, w jakim zakresie przejmuje postępowanie podatkowe, kontrolę

podatkową lub kontrolę celno-skarbową.

§ 5. Czynności dokonane przez organ podatkowy przed przejęciem

postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej

pozostają w mocy.

§ 6. Postanowienie o przejęciu postępowania podatkowego, kontroli podatkowej

lub kontroli celno-skarbowej doręcza się stronie albo kontrolowanemu oraz organowi,

który prowadził postępowanie lub kontrolę.

§ 7. W przypadku gdy będąca stroną postępowania podatkowego spółka cywilna,

jawna, partnerska, komandytowa albo komandytowo-akcyjna została rozwiązana

w jego trakcie, postępowanie podatkowe kończy się decyzją, o której mowa

w art. 115 § 4.

§ 8. Jeżeli w sprawie może być wydana decyzja z zastosowaniem środków

ograniczających umowne korzyści, przepisy art. 119a § 7 oraz niniejszego rozdziału

stosuje się odpowiednio.

Art. 119ga. § 1. Wniosek określony w art. 119g § 1 i 2 zawiera w szczególności

oznaczenie strony lub kontrolowanego, zakres prowadzonego postępowania

podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, opis ustaleń

faktycznych, informację o stwierdzonych nieprawidłowościach oraz uzasadnienie

odnośnie do możliwości zastosowania art. 119a wraz ze wskazaniem korzyści

podatkowej oraz sposobu jej wyliczenia.

§ 2. Przed przejęciem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub

kontroli celno-skarbowej Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zlecić

organowi podatkowemu przeprowadzenie dodatkowych czynności.

21.07.2020

©Telksinoe s. 150/305

§ 3. Szef Krajowej Administracji Skarbowej przejmuje do dalszego prowadzenia

postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową lub kontrolę celno-skarbową, jeżeli

z załączonych do wniosku akt postępowania, w tym zgromadzonych dowodów,

wynika, że w sprawie może zostać wydana decyzja z zastosowaniem art. 119a.

§ 4. W przypadku niespełnienia przesłanek określonych w § 1 lub 3 Szef

Krajowej Administracji Skarbowej zwraca akta sprawy właściwemu organowi

podatkowemu.

Art. 119gb. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może odmówić

wszczęcia postępowania podatkowego lub odmówić przejęcia postępowania

podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, a postępowanie

wszczęte lub przejęte może umorzyć lub przekazać właściwemu organowi

podatkowemu, jeżeli zastosowanie innych niż art. 119a przepisów prawa

podatkowego pozwala na przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania.

§ 2. W przypadku określonym w § 1 Szef Krajowej Administracji Skarbowej

może umorzyć wszczęte na podstawie art. 119g § 3 postępowanie podatkowe,

a przejętą kontrolę podatkową lub kontrolę celno-skarbową przekazać organowi

podatkowemu.

§ 3. W sprawie przekazania, o którym mowa w§1 i 2, wydaje się

postanowienie, które doręcza się stronie oraz organowi podatkowemu, któremu

sprawa jest przekazywana. Czynności dokonane przed przekazaniem sprawy pozostają

w mocy.

Art. 119gc. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wystąpić do

właściwego organu podatkowego, o którym mowa w art. 119g § 2, o zajęcie

stanowiska w sprawie w wyznaczonym terminie, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia

doręczenia wystąpienia. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może w tym celu

udostępnić organowi podatkowemu do wglądu akta postępowania podatkowego.

Art. 119gd. § 1. Organem podatkowym właściwym do wydania decyzji

o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33, w toku postępowania podatkowego

określonego w niniejszym rozdziale albo przed wszczęciem lub przejęciem

postępowania podatkowego na podstawie art. 119g § 1 lub 3 jest organ podatkowy

określony w art. 13 § 1 pkt 1.

§ 2. Wydanie decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33, w toku

postępowania podatkowego określonego w niniejszym rozdziale albo przed

21.07.2020

©Telksinoe s. 151/305

wszczęciem lub przejęciem postępowania podatkowego na podstawie art. 119g § 1 lub

3 następuje po zasięgnięciu opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

Przepisów art. 209 § 2 i 5 nie stosuje się.

Art. 119h. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w toku

postępowania, zasięgnąć opinii Rady co do zasadności zastosowania art. 119a.

§ 2. Na wniosek strony zgłoszony w odwołaniu od decyzji wydanej w sprawie,

o której mowa w art. 119g § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej zasięga opinii

Rady, chyba że wcześniej opinia została wydana. Decyzja w sprawie, o której mowa

w art. 119g § 1, wydana w pierwszej instancji zawiera pouczenie o prawie złożenia

wniosku o zasięgnięcie opinii Rady.

§ 3. Występując o opinię, Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje

akta sprawy Radzie. O wystąpieniu o opinię Szef Krajowej Administracji Skarbowej

niezwłocznie informuje stronę.

§ 4. Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli decyzja organu podatkowego pierwszej

instancji została wydana z zastosowaniem art. 119a § 7.

Art. 119i. § 1. Rada może zwrócić się do strony oraz Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej o udzielenie informacji i wyjaśnień dotyczących sprawy,

w której Szef Krajowej Administracji Skarbowej zwrócił się do Rady o wydanie

opinii.

§ 2. Strona i Szef Krajowej Administracji Skarbowej z własnej inicjatywy mogą

przedłożyć Radzie swoje stanowisko na piśmie. Strona może dostarczyć Radzie

dodatkowe dokumenty.

§ 3. Na zaproszenie przewodniczącego w posiedzeniu Rady, którego

przedmiotem jest wyrażenie opinii co do zasadności zastosowania art. 119a, lub

w jego części może uczestniczyć przedstawiciel Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej oraz strona, jej przedstawiciel lub pełnomocnik. Zaproszenie

przedstawiciela Szefa Krajowej Administracji Skarbowej albo strony do udziału

w posiedzeniu wymaga skierowania zaproszenia w takim samym zakresie także

odpowiednio do strony albo przedstawiciela Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 4. Rada wydaje pisemną opinię co do zasadności zastosowania art. 119a wraz

z uzasadnieniem.

§ 5. Opinię wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie

3 miesięcy od dnia otrzymania akt sprawy. Do tego terminu nie wlicza się terminów

21.07.2020

©Telksinoe s. 152/305

wyznaczonych przez Radę na udzielenie przez stronę lub Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej informacji i wyjaśnień dotyczących sprawy.

§ 6. Opinię doręcza się Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej oraz stronie.

§ 7. Członek Rady, który nie zgadza się ze stanowiskiem zawartym w opinii

Rady lub z jego uzasadnieniem, może zgłosić zdanie odrębne, sporządzając jego

pisemne uzasadnienie. Członkowie Rady mogą zgłosić wspólne zdanie odrębne.

Zdania odrębne podlegają doręczeniu wraz z opinią Rady.

§ 8. Po wydaniu opinii albo po bezskutecznym upływie terminu wskazanego

w § 5 Rada zwraca akta sprawy Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.

Otrzymane przez Radę od strony informacje, wyjaśnienia oraz dokumenty włącza się

do akt sprawy.

§ 9. Organ podatkowy pomija opinię Rady wydaną z uchybieniem terminowi

określonemu w § 5.

§ 10. (uchylony)

Art. 119j. § 1. Podmiot inny niż strona postępowania zakończonego decyzją

wydaną w sprawie, o której mowa w art. 119g § 1, uczestniczący w czynności, której

skutki podatkowe określono w tej decyzji, z wyłączeniem skutków podatkowych

określonych na podstawie art. 119a § 6, może skorygować swoją deklarację,

uwzględniając treść decyzji, a także wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty

lub zwrot podatku, jeżeli decyzja jest ostateczna, a w przypadku złożenia skargi –

jeżeli sąd administracyjny prawomocnie oddalił skargę na tę decyzję, oraz decyzja ta

została wykonana w całości.

§ 2. W terminie miesiąca od dnia spełnienia przesłanek wskazanych w § 1 Szef

Krajowej Administracji Skarbowej, w drodze postanowienia, zawiadamia podmiot,

o którym mowa w tym przepisie, o możliwości złożenia korekty deklaracji lub

wniosku o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku. Postanowienie zawiera opis

skutków podatkowych dotyczących tego podmiotu oraz pouczenie o terminie złożenia

korekty deklaracji lub wniosku o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku. Do

postanowienia, o którym mowa w zdaniu pierwszym, przepisu art. 293 nie stosuje się.

§ 3. Korektę deklaracji oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku

związane z realizacją uprawnień, o których mowa w § 1, należy złożyć w terminie

miesiąca od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w § 2.

§ 4. Termin określony w § 3 nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu

na okres, w którym złożenie korekty deklaracji lub wniosku o stwierdzenie nadpłaty

21.07.2020

©Telksinoe s. 153/305

lub zwrot podatku z uwagi na prowadzoną kontrolę podatkową, kontrolę celno-

-skarbową lub postępowanie podatkowe nie jest skutecznie możliwe.

§ 5. W sytuacji określonej w § 4, na żądanie podmiotu będącego stroną

postępowania podatkowego, organ podatkowy uwzględnia uprawnienia wynikające

z § 1.

Art. 119k. § 1. W razie stwierdzenia, że w sprawie nie zachodzą przesłanki

zastosowania art. 119a, Szef Krajowej Administracji Skarbowej umarza postępowanie

lub przekazuje, w drodze postanowienia, sprawę właściwemu organowi

podatkowemu. Czynności dokonane przed przekazaniem sprawy pozostają w mocy.

§ 1a. W razie stwierdzenia w postępowaniu odwoławczym, że w sprawie nie

zachodzą przesłanki zastosowania art. 119a, organ odwoławczy uchyla w całości

decyzję organu pierwszej instancji i umarza postępowanie lub przekazuje sprawę

właściwemu organowi podatkowemu. Czynności dokonane przed przekazaniem

sprawy pozostają w mocy.

§ 2. Wydanie decyzji ostatecznej z zastosowaniem art. 119a stanowi

w przejętym zakresie zakończenie kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej.

§ 3. (uchylony)

§ 4. Postanowienie i decyzję, o których mowa w § 1 i 1a, doręcza się stronie oraz

organowi, któremu sprawa lub postępowanie są przekazywane.

Art. 119l. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się

przepisy działu IV oraz przepisy art. 45, art. 46, art. 49, art. 49b i art. 51 ustawy z dnia

16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.

Rozdział 3

Rada do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania

Art. 119m. § 1. Rada jest niezależnym organem, którego zadaniem jest

opiniowanie zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne

korzyści w indywidualnych sprawach.

§ 2. Zadaniem Rady jest także opiniowanie projektów ustaw podatkowych

i zmian w przepisach prawa podatkowego zawartych w innych aktach normatywnych

związanych z przeciwdziałaniem unikaniu opodatkowania.

§ 3. Na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych, o którym

mowa w art. 86k § 2, Rada może również wydawać opinie dotyczące przedstawionych

założeń lub projektów ogólnych wyjaśnień, o których mowa w art. 86k § 2.

21.07.2020

©Telksinoe s. 154/305

§ 4. Rada może wydawać opinie w sprawach dotyczących cofnięcia skutków

unikania opodatkowania.

Art. 119n. Radę powołuje minister właściwy do spraw finansów publicznych na

czteroletnią kadencję. Rada działa do dnia powołania Rady kolejnej kadencji, nie

dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia upływu kadencji.

Art. 119o. § 1. W skład Rady wchodzą:

1) 2 osoby wskazane przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

2) 1 osoba wskazana przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego spośród

sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w stanie spoczynku;

3) 2 osoby powołane spośród pracowników szkół wyższych, jednostek

organizacyjnych Polskiej Akademii Nauk lub instytutów badawczych

w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 736 i 1669 oraz z 2019 r. poz. 534);

4) 1 osoba wskazana przez Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego

jako przedstawiciel jednostek samorządu terytorialnego;

5) 1 osoba będąca doradcą podatkowym, wskazana przez Krajową Radę Doradców

Podatkowych;

6) 1 osoba wskazana przez Ministra Sprawiedliwości;

7) 1 osoba wskazana przez Radę Dialogu Społecznego.

§ 2. Do Rady może być powołana osoba, która:

1) ma wiedzę, doświadczenie i autorytet w zakresie prawa podatkowego, systemu

finansowego, rynków finansowych, obrotu gospodarczego lub

międzynarodowego prawa gospodarczego dające rękojmię prawidłowej

realizacji zadań Rady;

2) ma obywatelstwo polskie;

3) korzysta z pełni praw publicznych;

4) ma pełną zdolność do czynności prawnych;

5) nie była prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

6) jest nieskazitelnego charakteru.

§ 3. Podmiot wskazujący członka Rady ocenia spełnianie przez niego przesłanek

określonych w § 2 pkt 1 i 6. Osoby, o których mowa w § 1 pkt 3, minister właściwy

do spraw finansów publicznych powołuje po zasięgnięciu pisemnej opinii podmiotów

zatrudniających te osoby.

21.07.2020

©Telksinoe s. 155/305

§ 4. Przed powołaniem w skład Rady osoba powoływana składa oświadczenie

o spełnieniu przesłanek, o których mowa w § 2 pkt 2–5.

§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w celu wyłonienia

kandydatów na członków Rady, o których mowa w § 1 pkt 3, zamieszcza w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw finansów publicznych ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń

kandydatów na członków Rady. Ogłoszenie zawiera w szczególności termin składania

zgłoszeń nie krótszy niż 30 dni od dnia zamieszczenia ogłoszenia, sposób i miejsce

składania zgłoszeń.

Art. 119p. § 1. Przed upływem kadencji członkostwo w Radzie wygasa w razie

śmierci członka, rezygnacji z członkostwa w Radzie lub zaprzestania spełniania przez

członka którejkolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 119o § 2 pkt 2–6.

Wygaśnięcie członkostwa stwierdza minister właściwy do spraw finansów

publicznych.

§ 1a. Wygaśnięcie członkostwa w Radzie z uwagi na zaprzestanie spełniania

przez członka przesłanki, o której mowa w art. 119o § 2 pkt 6, jest skuteczne, jeżeli

w terminie 30 dni od dnia doręczenia Radzie informacji, popartej szczegółowym

uzasadnieniem w tym zakresie, Rada nie wyrazi sprzeciwu. Uchwała w przedmiocie

wyrażenia sprzeciwu może zostać podjęta w głosowaniu tajnym, bezwzględną

większością głosów, w obecności co najmniej połowy składu Rady. Członek Rady,

którego głosowanie dotyczy, nie posiada prawa głosu oraz nie jest zaliczany do składu

Rady w tym głosowaniu.

§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych na wniosek

przewodniczącego Rady może odwołać członka Rady w razie nieusprawiedliwionego

niewykonywania przez niego obowiązków lub nienależytego ich wykonywania,

w szczególności przyczynienia się do uchybienia terminowi wydania opinii na

wniosek strony, lub trwałej niemożności ich wykonywania. Odwołanie

przewodniczącego Rady nie wymaga wniosku, o którym mowa w zdaniu pierwszym.

Art. 119q. § 1. Wygaśnięcie członkostwa w Radzie lub odwołanie członka Rady

nie wstrzymuje jej prac, chyba że skład Rady uległ zmniejszeniu o więcej niż

2 członków.

§ 2. Osoba powołana w miejsce członka Rady, którego członkostwo ustało

wskutek odwołania lub wygasło, pełni funkcję do upływu kadencji Rady.

21.07.2020

©Telksinoe s. 156/305

Art. 119r. § 1. Rada wybiera przewodniczącego spośród swoich członków

w głosowaniu tajnym, zwykłą większością głosów, w obecności co najmniej połowy

składu Rady, na pierwszym posiedzeniu zwołanym przez ministra właściwego do

spraw finansów publicznych, odbywającym się nie później niż w terminie miesiąca od

dnia powołania Rady.

§ 2. Jeżeli przewodniczący nie zostanie wybrany na pierwszym posiedzeniu,

wybiera go minister właściwy do spraw finansów publicznych.

§ 3. Przewodniczący pełni funkcję do końca kadencji Rady. W razie złożenia

przez niego rezygnacji z funkcji przewodniczącego, wygaśnięcia jego członkostwa lub

jego odwołania, stosuje się odpowiednio tryb wyboru przewodniczącego określony

w § 1, z tym że minister właściwy do spraw finansów publicznych zwołuje

posiedzenie Rady tylko w przypadku, gdy nie zostało ono zwołane przez

dotychczasowego przewodniczącego w okresie pełnienia przez niego funkcji.

Art. 119s. § 1. Przewodniczący Rady:

1) kieruje jej pracami;

2) zwołuje posiedzenia Rady;

3) wyznacza członków Rady, których zadaniem jest sporządzenie projektu

uzasadnienia opinii Rady co do zasadności zastosowania art. 119a lub środków

ograniczających umowne korzyści w indywidualnej sprawie;

4) informuje ministra właściwego do spraw finansów publicznych o każdym

przypadku uchybienia przez Radę terminowi określonemu w art. 119i § 5,

podając przyczyny tego uchybienia oraz wskazując członków Rady, którzy się

do tego przyczynili.

§ 2. Stanowisko co do zasadności zastosowania art. 119a lub środków

ograniczających umowne korzyści w indywidualnej sprawie Rada przyjmuje na

posiedzeniu bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy składu

Rady.

§ 3. Szczegółowy tryb pracy Rady określa regulamin uchwalony przez nią

zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy składu Rady.

§ 4. Obsługę prac Rady zapewnia minister właściwy do spraw finansów

publicznych. Wydatki związane z działaniem Rady są pokrywane z budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw finansów publicznych.

21.07.2020

©Telksinoe s. 157/305

§ 5. Sekretarz Rady jest powoływany i odwoływany przez ministra właściwego

do spraw finansów publicznych. Sekretarzem Rady może być wyłącznie pracownik

urzędu obsługującego tego ministra.

§ 6. Do zadań sekretarza Rady należy organizacja posiedzeń Rady,

w szczególności zapewnienie obsługi finansowej związanej z funkcjonowaniem Rady

oraz sprawowanie obsługi administracyjno-biurowej Rady.

§ 7. Sekretarz może uczestniczyć w posiedzeniach Rady bez prawa głosu.

Art. 119t. Opinie Rady, po usunięciu danych identyfikujących stronę oraz inne

podmioty wskazane w jej treści, są niezwłocznie zamieszczane w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw finansów publicznych.

Art. 119u. Do wyłączenia członków Rady w zakresie wydawania opinii

w poszczególnych sprawach stosuje się odpowiednio przepisy art. 130 § 1 i 2.

Art. 119v. § 1. Przewodniczącemu oraz sekretarzowi Rady przysługuje

wynagrodzenie za każdy miesiąc, w którym odbyło się posiedzenie Rady.

§ 2. Członkom Rady przysługuje:

1) wynagrodzenie za udział w pracach Rady, w tym za sporządzenie projektu

uzasadnienia stanowiska zawartego w opinii, z zastrzeżeniem § 3, przy czym

sposób podziału wynagrodzenia za sporządzenie projektu uzasadnienia

stanowiska zawartego w opinii między członków Rady wskazuje

przewodniczący Rady;

2) zwrot kosztów podróży i noclegów obejmujący świadczenia przewidziane

w przepisach o należnościach przysługujących pracownikowi zatrudnionemu

w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży

służbowej na obszarze kraju, w tym diety i ryczałty.

§ 3. W przypadku wydania opinii z uchybieniem terminu określonego w art. 119i

§ 5 członkowi Rady, który przyczynił się do uchybienia temu terminowi, nie

przysługuje wynagrodzenie za sporządzenie projektu uzasadnienia stanowiska

zawartego w opinii.

§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wysokość:

21.07.2020

©Telksinoe s. 158/305

a) wynagrodzenia: przewodniczącego Rady, sekretarza Rady oraz członka

Rady za uczestniczenie w posiedzeniach Rady, biorąc pod uwagę zakres ich

obowiązków,

b) łącznego wynagrodzenia dla członków Rady za sporządzenie projektu

uzasadnienia stanowiska zawartego w opinii w indywidualnej sprawie,

uwzględniając szacunkowo nakład pracy niezbędny do przygotowania

uzasadnienia opinii, a także mając na uwadze, aby wysokość tego

wynagrodzenia nie przekraczała dwukrotności kwoty bazowej dla członków

korpusu służby cywilnej, której wysokość, ustaloną według odrębnych

przepisów, określa ustawa budżetowa;

2) warunki i tryb zwrotu kosztów podróży i noclegów przysługującego członkom

Rady w związku z poniesieniem tych kosztów w ramach udziału w pracach Rady

oraz sposób obliczania wysokości albo maksymalną kwotę tego zwrotu, biorąc

pod uwagę racjonalność ponoszonych kosztów podróży i noclegów.

Rozdział 4

Opinie zabezpieczające

Art. 119w. § 1. Zainteresowany może zwrócić się do Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej o wydanie opinii zabezpieczającej.

§ 2. Zainteresowani, którzy powiązani są tą samą czynnością, mogą wystąpić ze

wspólnym wnioskiem.

§ 3. Wniosek może dotyczyć czynności planowanej, rozpoczętej lub dokonanej.

Art. 119x. § 1. Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej powinien zawierać

dane istotne dla określenia podatkowych skutków czynności oraz zastosowania do tej

czynności art. 119a § 1, w tym w szczególności:

1) dane identyfikujące wnioskodawcę;

2) wskazanie podmiotów dokonujących czynności;

3) wyczerpujący opis czynności wraz ze wskazaniem występujących pomiędzy

podmiotami powiązań w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca

1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 11a ust. 1 pkt 5 ustawy

z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych;

3a) NSP w rozumieniu przepisów działu III rozdziału 11a odnoszący się do

uzgodnienia albo wyjaśnienie, z jakich powodów faktycznych lub prawnych

uzgodnienie nie podlegało zgłoszeniu celem nadania NSP;

21.07.2020

©Telksinoe s. 159/305

4) wskazanie celów, których realizacji czynność ma służyć;

5) wskazanie ekonomicznego lub gospodarczego uzasadnienia czynności;

6) określenie skutków podatkowych, w tym korzyści podatkowych, będących

rezultatem czynności objętych wnioskiem;

6a) wskazanie innych niż w pkt 6 korzyści podatkowych, niepodlegających ocenie

określonej w art. 119za pkt 2, których osiągnięcie uzależnione jest choćby

pośrednio od dokonania czynności;

6b) wskazanie innych czynności planowanych, rozpoczętych lub dokonanych, od

których choćby pośrednio uzależnione jest osiągnięcie korzyści podatkowych,

o których mowa w pkt 6 i 6a;

7) przedstawienie własnego stanowiska w sprawie.

§ 2. Do wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej może być załączona

dokumentacja dotycząca czynności, w szczególności oryginały lub kopie umów lub

ich projektów.

§ 3. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wzywa wnoszącego wniosek

o wydanie opinii zabezpieczającej niespełniający wymogów określonych w § 1 lub

innych wymogów określonych przepisami prawa do usunięcia braków w terminie

14 dni od dnia doręczenia wezwania, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku

spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

§ 4. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zwrócić się o wyjaśnienie

wątpliwości co do danych zawartych we wniosku lub zorganizować spotkanie

uzgodnieniowe w celu wyjaśnienia tych wątpliwości.

§ 5. Ze spotkania uzgodnieniowego sporządza się protokół. Przebieg spotkania

uzgodnieniowego może być ponadto utrwalony za pomocą aparatury rejestrującej

obraz i dźwięk lub na informatycznych nośnikach danych.

Art. 119y. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wydaje opinię

zabezpieczającą, jeżeli przedstawione we wniosku okoliczności wskazują, że do

wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej z czynności nie ma

zastosowania art. 119a § 1.

§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej odmawia wydania opinii

zabezpieczającej, jeżeli przedstawione we wniosku okoliczności wskazują, że do

wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej z czynności może mieć

zastosowanie art. 119a § 1. Odmawiając wydania opinii zabezpieczającej, wskazuje

21.07.2020

©Telksinoe s. 160/305

się okoliczności świadczące o tym, że do wskazanej we wniosku korzyści podatkowej

wynikającej z czynności może mieć zastosowanie art. 119a § 1.

§ 3. Odmowa wydania opinii zabezpieczającej zawiera pouczenie o prawie

wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Art. 119z. Złożenie wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej nie stanowi

przeszkody do prowadzenia czynności sprawdzających, kontroli podatkowej,

postępowania podatkowego lub kontroli celno-skarbowej.

Art. 119za. Opinia zabezpieczająca zawiera w szczególności:

1) wyczerpujący opis czynności, której dotyczył wniosek;

2) ocenę, że do wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej

z czynności nie ma zastosowania przepis art. 119a;

3) pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Art. 119zb. § 1. Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej załatwia się bez

zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku

przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 2. Do terminu określonego w § 1 nie wlicza się terminów i okresów, o których

mowa w art. 139 § 4.

§ 3. W przypadkach uzasadnionych złożonością sprawy, w szczególności

w razie zasięgnięcia opinii biegłego, termin, o którym mowa w § 1, może być

przedłużany, nie więcej jednak niż o 9 miesięcy.

Art. 119zc. § 1. Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej podlega opłacie

w wysokości 20 000 zł, którą należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia

wniosku. Opłata od wspólnego wniosku zainteresowanych ulega zwiększeniu

o 5000 zł od piątego i każdego kolejnego zainteresowanego.

§ 2. Opłata podlega zwrotowi w przypadku:

1) wycofania wniosku – w połowie;

2) uiszczenia jej w kwocie wyższej niż należna – w odpowiedniej części.

§ 3. Zwrot nienależnie uiszczonej opłaty następuje nie później niż w terminie

7 dni od dnia zakończenia postępowania w sprawie wydania opinii zabezpieczającej.

§ 4. Koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 3, obciążają

wnioskodawcę.

Art. 119zd. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić

wydaną opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej, jeżeli

21.07.2020

©Telksinoe s. 161/305

jest ona sprzeczna z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

§ 2. (uchylony)

Art. 119zda. § 1. Na podstawie treści opinii zabezpieczającej lub odmowy

wydania opinii zabezpieczającej sporządza się informację, którą niezwłocznie

zamieszcza się w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

§ 2. Informacja, o której mowa w § 1, zawiera w szczególności zwięzły opis

poddanej pod opinię czynności oraz wyjaśnienie powodów podjętego rozstrzygnięcia.

Informacja nie może zawierać danych identyfikujących lub pozwalających na

zidentyfikowanie wnioskodawcy lub innych podmiotów wskazanych w treści aktu.

Art. 119ze. Jeżeli postępowanie w sprawie wydania opinii zabezpieczającej

stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie:

1) wycofania wniosku o jej wydanie,

2) wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a w zakresie objętym wnioskiem

o wydanie opinii

– przepisy art. 208 oraz art. 210–212 stosuje się odpowiednio.

Art. 119zea. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić,

w drodze rozporządzenia, wzory wniosków, o których mowa w art. 119x § 1

i art. 119w § 2, które zawierają dane określone w tych przepisach oraz oświadczenie

wskazane w art. 14b § 4 oraz umożliwiają wskazanie danych, o których mowa

w art. 14r § 2 oraz w art. 119w § 3, a także sposób uiszczenia opłaty, o której mowa

w art. 119zc, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy składanych

wniosków oraz zapewnienia sprawnej obsługi wnioskodawców.

Art. 119zf. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się

odpowiednio przepisy art. 14b § 4 i 5, art. 14c § 4, art. 14d § 2 i 3, art. 14e § 1 pkt 2

i § 2–4, art. 14f § 3, art. 14i § 2, 4 i 5, art. 14r § 2 i 3, art. 120, art. 125, art. 126,

art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3 i 3b, art. 165a, art. 168,

art. 169 § 1–2 i 4, art. 170, art. 171, art. 187 § 3, art. 189 § 3, art. 197 § 1 i 3, art. 213–

215 oraz przepisy działu IV rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 9, 10, 14, 16 i 23.

21.07.2020

©Telksinoe s. 162/305

Rozdział 5

Cofnięcie skutków unikania opodatkowania

Art. 119zfa. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek

zainteresowanego, może wydać decyzję określającą warunki cofnięcia skutków

unikania opodatkowania.

§ 2. Zainteresowani, którzy są powiązani tą samą czynnością, mogą wystąpić ze

wspólnym wnioskiem.

§ 3. Wniosek może dotyczyć uzyskanej korzyści podatkowej, a w przypadku

podatków, które są rozliczane okresowo – korzyści podatkowej uzyskanej

w zakończonym okresie rozliczeniowym.

§ 4. Wniosek może dotyczyć więcej niż jednej korzyści podatkowej, jeżeli

korzyści podatkowe zostały uzyskane w danym okresie rozliczeniowym

w analogiczny sposób.

§ 5. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do cofnięcia

skutków unikania opodatkowania wynikających ze środków ograniczających umowne

korzyści.

Art. 119zfb. Szef Krajowej Administracji Skarbowej odmawia wszczęcia

postępowania:

1) w zakresie tych korzyści podatkowych, które w dniu złożenia wniosku mogą być

przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub

kontroli celno-skarbowej, o której możliwości wszczęcia podatnik został

zawiadomiony na podstawie art. 282b § 1, albo gdy w tym zakresie sprawa

została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu

podatkowego;

2) jeżeli stanowisko zawarte we wniosku wskazuje na zasadność wydania decyzji

na podstawie art. 119zfi § 1 lub 2.

Art. 119zfc. § 1. Przed złożeniem wniosku zainteresowany może zwrócić się do

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o wyjaśnienie wszelkich wątpliwości

dotyczących wydania decyzji, w szczególności celowości jej wydania, zakresu

niezbędnych informacji, trybu i przypuszczalnego terminu zakończenia postępowania.

§ 2. Dokumenty i informacje uzyskane przez Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej w ramach czynności określonych w § 1 nie mogą stanowić dowodu

w kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowaniu podatkowym,

21.07.2020

©Telksinoe s. 163/305

chyba że organ podatkowy uzyska te dokumenty i informacje w wyniku

przeprowadzenia innych czynności.

Art. 119zfd. § 1. Wniosek zawiera informacje istotne z punktu widzenia

przepisów art. 119a § 1–3, 5 i 6, w szczególności:

1) opis stanu faktycznego składający się z:

a) wyczerpującego opisu dokonanej czynności prowadzącej do unikania

opodatkowania,

b) wskazania podmiotów biorących udział w czynności określonej

w lit. a wraz ze wskazaniem występujących pomiędzy podmiotami

powiązań w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r.

o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 11a ust. 1 pkt 5 ustawy

z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych,

c) określenia skutków podatkowych będących rezultatem czynności

określonej w lit. a, w tym korzyści podatkowej, o której mowa w art. 119a

§ 1, wraz z przedstawieniem sposobu i metody wyliczenia tych skutków;

2) w zależności od okoliczności:

a) wyczerpujący opis przyjętej czynności odpowiedniej w rozumieniu

art. 119a § 3,

b) oświadczenie, że osiągnięcie korzyści podatkowej było jedynym celem

dokonania czynności prowadzącej do unikania opodatkowania,

c) wskazanie przepisu ustawy podatkowej określonego w art. 119a § 6, który

nie powinien mieć zastosowania;

3) uzasadnienie przyjęcia wybranej czynności odpowiedniej lub złożonego

oświadczenia albo wskazania, o których mowa w pkt 2;

4) określenie skutków podatkowych, wraz z przedstawieniem sposobu i metody ich

wyliczenia:

a) dokonania przyjętej czynności odpowiedniej,

b) stanu rzeczy, jaki zaistniałby, gdyby czynność prowadząca do unikania

opodatkowania nie została dokonana,

c) stanu prawnego, jaki zaistniałby, gdyby wskazany przepis ustawy

podatkowej nie miał zastosowania.

§ 2. Do wniosku należy załączyć istotną dokumentację:

1) dotyczącą czynności określonej w § 1 pkt 1, w tym również opisującą zamiary

i cele podmiotów w niej uczestniczących;

21.07.2020

©Telksinoe s. 164/305

2) wskazującą na zasadność stanowiska określonego w § 1 pkt 2 i 3.

§ 3. Wniosek powinien zostać sporządzony i podpisany przez pełnomocnika

szczególnego będącego doradcą podatkowym, adwokatem lub radcą prawnym.

§ 4. Wniosek o wydanie decyzji niespełniający wymogów określonych w § 1–3

lub przepisach wydanych na podstawie § 5, lub innych wymogów określonych

przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.

§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze

rozporządzenia, wzór wniosku, o którym mowa w § 1, który zawiera informacje

określone w tym przepisie oraz wskazane w art. 14b § 4 i art. 14r § 2, a także sposób

uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 119zff, mając na względzie konieczność

ujednolicenia formy składanych wniosków oraz zapewnienia sprawnej obsługi

wnioskodawców.

Art. 119zfe. § 1. Złożenie wniosku oraz wydanie decyzji nie stanowią

przeszkody do prowadzenia czynności sprawdzających, kontroli podatkowej,

postępowania podatkowego lub kontroli celno-skarbowej.

§ 2. W toku postępowania o wydanie decyzji domniemywa się, że:

1) wskazana we wniosku czynność, o której mowa w art. 119zfd § 1 pkt 1 lit. a,

została dokonana w sposób sztuczny;

2) co najmniej jednym z głównych celów dokonania czynności, o której mowa

w pkt 1, było osiągnięcie korzyści podatkowej;

3) korzyść podatkowa określona w pkt 2 jest sprzeczna w danych okolicznościach

z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu.

Art. 119zff. § 1. Wniosek podlega opłacie w wysokości:

1) 0,2% kwoty korzyści podatkowej, o której mowa w art. 119zfd § 1 pkt 1 lit. c –

odnośnie do korzyści podatkowej lub jej części powodującej powstanie lub

zawyżenie straty podatkowej,

2) 1% kwoty korzyści podatkowej, o której mowa w art. 119zfd § 1 pkt 1 lit. c –

w pozostałych przypadkach

– jednak nie mniejszej niż 1000 zł i nie większej niż 15 000 zł.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do wniosku, o którym mowa w art.

119zfa § 4, z tym że podstawę obliczenia opłaty stanowi łączna kwota korzyści

podatkowych objętych wnioskiem.

§ 3. Jeżeli czynność prowadząca do unikania opodatkowania została uprzednio

oceniona w ramach odmowy wydania opinii zabezpieczającej, opłata od wniosku

21.07.2020

©Telksinoe s. 165/305

o wydanie decyzji wynosi 75% różnicy opłaty obliczonej na podstawie § 1 i opłaty

uiszczonej na podstawie art. 119zc § 1, jednak nie mniej niż 1000 zł.

§ 4. Opłata podlega zwrotowi w przypadku:

1) wycofania wniosku – w połowie;

2) uiszczenia jej w kwocie wyższej niż należna – w odpowiedniej części.

§ 5. Opłatę należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. Zwrot

nienależnie uiszczonej opłaty następuje nie później niż w terminie 7 dni od dnia

zakończenia postępowania w sprawie wydania decyzji.

§ 6. W przypadku uznania, że uzyskana przez zainteresowanego korzyść

podatkowa jest większa od tej, którą wskazano we wniosku o wydanie decyzji, Szef

Krajowej Administracji Skarbowej ustala, w drodze postanowienia, wysokość opłaty

uzupełniającej, obliczonej zgodnie z § 1 lub 3.

§ 7. Opłaty, o których mowa w § 1, 3 i 6, stanowią dochód budżetu państwa.

§ 8. Jeżeli w wydanej decyzji Szef Krajowej Administracji Skarbowej określił

skutki podatkowe stanu prawnego, jaki zaistniałby, gdyby określony w art. 119a

§ 6 przepis ustawy podatkowej nie miał zastosowania, zwraca się 60% uiszczonej

opłaty, jeżeli zainteresowany, który unikał opodatkowania:

1) cofnął zgodnie z art. 119zfk § 1 lub 2 skutki unikania opodatkowania oraz

2) wpłacił na rachunek właściwego organu podatkowego kwotę wynikającą ze

złożonej korekty deklaracji lub informacji zastępczej wraz z odsetkami za

zwłokę.

Art. 119zfg. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zwrócić się do

wnioskodawcy o wyjaśnienie jego stanowiska, wątpliwości co do danych zawartych

we wniosku lub może zorganizować spotkanie uzgodnieniowe.

Art. 119zfh. § 1. W razie uznania w toku postępowania, że zainteresowany

nieprawidłowo przedstawił elementy wniosku, o których mowa w art. 119zfd

§ 1 pkt 2–4, Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w drodze postanowienia,

zawiadamia o tym zainteresowanego oraz poucza o treści § 2. Postanowienie zawiera

uzasadnienie faktyczne i prawne.

§ 2. Zainteresowany w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia,

o którym mowa w § 1, może złożyć dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty lub złożyć

wniosek o zasięgnięcie przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej opinii Rady co

do kwestii uwzględnionych w treści postanowienia i przedstawić jednocześnie własne

stanowisko.

21.07.2020

©Telksinoe s. 166/305

§ 3. Szef Krajowej Administracji Skarbowej występuje o opinię Rady, jeżeli

przedstawione przez zainteresowanego dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty okazały

się niewystarczające. Zasięgając opinii Rady, Szef Krajowej Administracji Skarbowej

przedstawia własne stanowisko w sprawie.

§ 4. Jeżeli w opinii Rady żadne z przedstawionych jej stanowisk nie jest zasadne,

Rada przedstawia własną opinię w zakresie ocenianych kwestii.

Art. 119zfi. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w drodze decyzji,

odmawia określenia warunków cofnięcia skutków unikania opodatkowania, jeżeli

czynność określona w art. 119zfd § 1 pkt 1 lit. a nie skutkowała, wbrew stanowisku

zainteresowanego, osiągnięciem korzyści podatkowej.

§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w drodze decyzji, odmówić

określenia warunków cofnięcia skutków unikania opodatkowania, jeżeli zastosowanie

innych niż art. 119a przepisów prawa podatkowego pozwala na przeciwdziałanie

unikaniu opodatkowania.

Art. 119zfj. § 1. Decyzja zawiera w szczególności:

1) wynikający z przedstawionego stanu faktycznego wyczerpujący opis czynności

prowadzącej do unikania opodatkowania wraz ze wskazaniem podmiotów w niej

uczestniczących;

2) rozstrzygnięcie co do:

a) określenia skutków podatkowych będących rezultatem czynności

określonej w pkt 1, w tym korzyści podatkowej, o której mowa w art. 119a

§ 1,

b) prawidłowości przyjęcia czynności odpowiedniej, uznania, że osiągnięcie

korzyści podatkowej było jedynym celem dokonania czynności

prowadzącej do unikania opodatkowania, albo wskazania określonego

w art. 119a § 6 przepisu ustawy podatkowej, który nie powinien mieć

zastosowania,

c) wskazania skutków podatkowych, jakie mogłyby zaistnieć, gdyby

dokonano przyjętej czynności odpowiedniej, stanu rzeczy, jaki zaistniałby,

gdyby czynność prowadząca do unikania opodatkowania nie została

dokonana, albo stanu prawnego, jaki zaistniałby, gdyby wskazany przepis

ustawy podatkowej nie miał zastosowania;

3) określenie, w jaki sposób zainteresowany może cofnąć skutki unikania

opodatkowania, przy uwzględnieniu elementów wymienionych w pkt 2 lit. b i c.

21.07.2020

©Telksinoe s. 167/305

§ 2. W razie uznania stanowiska zainteresowanego za nieprawidłowe w zakresie

opisanym w § 1 pkt 2 lit. a–c organ podatkowy wskazuje w decyzji prawidłowe

stanowisko wraz z uzasadnieniem faktycznym i prawnym.

§ 3. Jeżeli w decyzji nie określono skutków podatkowych stanu prawnego, jaki

zaistniałby, gdyby określony w art. 119a § 6 przepis ustawy podatkowej nie miał

zastosowania, decyzja może ponadto określać uprawnienia zainteresowanego

podmiotu, o którym mowa w art. 119zfm.

Art. 119zfk. § 1. W terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zainteresowany

może, uwzględniając jej treść, cofnąć skutki unikania opodatkowania poprzez złożenie

korekty deklaracji, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2. Jeżeli w wyniku dokonania czynności, o której mowa w art. 119zfd

§ 1 pkt 1, zaistniał taki stan rzeczy, w którym złożenie deklaracji lub korekty

deklaracji byłoby niezgodne z odrębnymi przepisami, w szczególności w razie zmiany

formy prawnej mającej wpływ na sposób opodatkowania, cofnięcie przez

zainteresowanego skutków unikania opodatkowania, o którym mowa w art. 119a § 1,

następuje poprzez złożenie, w terminie określonym w § 1, informacji zastępczej.

Złożenie informacji zastępczej wywołuje skutki prawne odpowiadające złożeniu

deklaracji.

§ 3. Złożenie korekty deklaracji lub informacji zastępczej niezgodnej z treścią

decyzji nie wywołuje skutków prawnych w zakresie cofnięcia skutków unikania

opodatkowania.

§ 4. Ponowne skorygowanie deklaracji nie wywołuje skutków prawnych

w zakresie, w jakim dokonana na podstawie § 1 korekta przewidywała cofnięcie

skutków unikania opodatkowania.

§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzór informacji zastępczej, wraz z objaśnieniami co do sposobu

prawidłowego jej wypełnienia oraz terminu i miejsca jej składania, mając na uwadze

umożliwienie prawidłowego rozliczenia podatku, a także kierując się potrzebą

ułatwienia zainteresowanym poprawnego sporządzenia informacji zastępczej.

Art. 119zfl. § 1. Organ podatkowy uwzględnia, z zastrzeżeniem § 2, w toku

kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego

decyzję wydaną na podstawie art. 119zfi § 1 lub 2 lub cofnięcie skutków unikania

opodatkowania dokonane zgodnie z treścią decyzji.

21.07.2020

©Telksinoe s. 168/305

§ 2. Organ podatkowy w toku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub

postępowania podatkowego pomija decyzję wydaną na podstawie art. 119zfi § 1 lub 2

lub cofnięcie skutków unikania opodatkowania dokonane zgodnie z treścią decyzji,

jeżeli zgromadzone dowody wskazują na nierzetelność opisu czynności prowadzącej

do unikania opodatkowania.

Art. 119zfm. § 1. Zainteresowany niebędący podmiotem, który unikał

opodatkowania, może w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji skorygować

deklarację, uwzględniając treść tej decyzji, a także na jej podstawie w tym terminie

wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku, jeżeli

zainteresowany, który unikał opodatkowania:

1) cofnął zgodnie z art. 119zfk § 1 lub 2 skutki unikania opodatkowania oraz

2) wpłacił na rachunek właściwego organu podatkowego kwotę wynikającą ze

złożonej korekty deklaracji lub informacji zastępczej wraz z odsetkami za

zwłokę.

§ 2. Do zainteresowanego, o którym mowa w § 1, przepisy art. 119j § 4

i 5 stosuje się odpowiednio.

Art. 119zfn. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się

odpowiednio przepisy art. 14b § 4, art. 14i § 2, art. 14r § 2 i 3, art. 119gc, art. 119h

§ 3, art. 119i, art. 119m § 1, art. 119s § 2, art. 119u i art. 119x § 5 oraz działu IV,

z wyłączeniem art. 133, a także przepisy art. 45, art. 46, art. 49 i art. 51 ustawy z dnia

16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.

DZIAŁ IIIB

Przeciwdziałanie wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń

skarbowych

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 119zg. Ilekroć w niniejszym dziale jest mowa o:

1) banku – rozumie się przez to:

a) bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997

r. – Prawo bankowe,

b) oddział instytucji kredytowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe,

21.07.2020

©Telksinoe s. 169/305

c) oddział banku zagranicznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe;

2) blokadzie rachunku podmiotu kwalifikowanego – rozumie się przez to czasowe

uniemożliwienie dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na

rachunku podmiotu kwalifikowanego prowadzonym przez bank lub spółdzielczą

kasę oszczędnościowo-kredytową i korzystania z tych środków;

3) izbie rozliczeniowej – rozumie się przez to izbę rozliczeniową, o której mowa w

art. 67 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, która w roku

kalendarzowym poprzedzającym o 2 lata rok kalendarzowy, w którym będą

wykonywane obowiązki określone w niniejszym dziale, rozliczyła największą

liczbę poleceń przelewu w złotych ze wszystkich izb rozliczeniowych

działających na podstawie tego przepisu;

3a) pełnomocniku do rachunku podmiotu kwalifikowanego – rozumie się przez to

osobę umocowaną do składania dyspozycji dotyczących rachunku podmiotu

kwalifikowanego, wpłat gotówkowych na rachunek podmiotu kwalifikowanego

lub wypłat gotówkowych z rachunku podmiotu kwalifikowanego, w imieniu jego

posiadacza, w tym przy użyciu karty płatniczej w rozumieniu art. 2 pkt 15a

ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych wydanej do rachunku

podmiotu kwalifikowanego;

4) podmiocie kwalifikowanym – rozumie się przez to:

a) osobę fizyczną będącą przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z

dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców,

b) osobę fizyczną prowadzącą działalność zarobkową na własny rachunek,

która nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. a,

c) osobę prawną,

d) jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa

przyznaje zdolność prawną;

5) rachunku podmiotu kwalifikowanego – rozumie się przez to:

a) rachunek rozliczeniowy, o którym mowa w art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, podmiotu kwalifikowanego,

b) rachunek lokaty terminowej podmiotu kwalifikowanego,

c) rachunek członka spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej

będącego podmiotem kwalifikowanym,

21.07.2020

©Telksinoe s. 170/305

d) rachunek VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o

podatku od towarów i usług prowadzony dla rachunku, o którym mowa w

lit. a albo c;

6) STIR – rozumie się przez to system teleinformatyczny izby rozliczeniowej

spełniający minimalne wymagania dla systemów teleinformatycznych określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r.

o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne;

7) transakcji – rozumie się przez to uznanie lub obciążenie rachunku podmiotu

kwalifikowanego na podstawie dyspozycji jego posiadacza lub osób trzecich;

8) wskaźniku ryzyka – rozumie się przez to wskaźnik wykorzystywania działalności

banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających

związek z wyłudzeniami skarbowymi;

9) wyłudzeniach skarbowych – rozumie się przez to:

a) przestępstwa skarbowe, o których mowa w art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art.

56 § 1 i 2, art. 62 § 1–2a oraz art. 76 § 1 i 2 ustawy z dnia 10 września 1999

r. – Kodeks karny skarbowy,

b) przestępstwa, o których mowa w art. 270a § 1 i 2, art. 271a § 1 i 2 oraz art.

277a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2018 r.

poz. 1600 i 2077 oraz z 2019 r. poz. 730),

c) przestępstwa, o których mowa w art. 258 § 1–3 ustawy z dnia 6 czerwca

1997 r. – Kodeks karny, mające na celu popełnienie przestępstw

skarbowych, o których mowa w lit. a, lub przestępstw, o których mowa w

lit. b.

Art. 119zh. Przepisów niniejszego działu nie stosuje się do rachunków:

1) podmiotów kwalifikowanych prowadzonych przez Narodowy Bank Polski;

2) banków spółdzielczych prowadzonych przez bank zrzeszający w rozumieniu art.

2 pkt 2 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków

spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających (Dz. U. z 2018 r. poz.

613 oraz z 2019 r. poz. 730);

3) banków prowadzonych przez inne banki;

4) spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych prowadzonych przez

Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-Kredytową;

5) spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych oraz Krajowej Spółdzielczej

Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej prowadzonych przez banki;

21.07.2020

©Telksinoe s. 171/305

6) Skarbu Państwa;

7) Narodowego Funduszu Zdrowia;

8) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;

9) Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.

Art. 119zha. § 1. STIR służy do:

1) odbioru i przetwarzania danych w celu ustalenia wskaźnika ryzyka;

2) przekazywania danych i informacji o wskaźniku ryzyka do Centralnego Rejestru

Danych Podatkowych oraz do systemów teleinformatycznych banków i

spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych;

3) pośredniczenia w przekazywaniu danych, informacji i żądań pomiędzy Szefem

Krajowej Administracji Skarbowej a bankami oraz spółdzielczymi kasami

oszczędnościowo-kredytowymi.

§ 2. STIR może być wykorzystywany również w przypadku, gdy odrębne

przepisy umożliwiają wykorzystywanie do realizacji celów określonych w tych

przepisach systemu teleinformatycznego bez wskazania podmiotu prowadzącego ten

system.

§ 3. Warunkiem wykorzystywania STIR w przypadku, o którym mowa w § 2,

jest zawarcie porozumienia pomiędzy ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych lub Szefem Krajowej Administracji Skarbowej a izbą rozliczeniową

określającego sposób wykorzystywania STIR do przetwarzania danych lub informacji

określonych w przepisach, o których mowa w § 2. Porozumienie może również

określać sposób finansowania kosztów związanych z wykorzystaniem STIR.

Art. 119zhb. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może

zlecać izbie rozliczeniowej dokonanie analizy skutków zachodzących zjawisk

gospodarczych, w tym w szczególności ich wpływu na płynność finansową

przedsiębiorców i innych podmiotów.

§ 2. W zleceniu, o którym mowa w § 1, minister właściwy do spraw finansów

publicznych wskazuje zakres danych, o których mowa w § 3, podlegających

przekazaniu oraz sposób i termin ich przekazania.

§ 3. Izba rozliczeniowa dokonuje nieodpłatnie analizy, o której mowa w § 1, na

podstawie posiadanych danych, w tym danych, o których mowa w art. 119zu § 1,

i danych przetwarzanych w systemach płatności w rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy

z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

21.07.2020

©Telksinoe s. 172/305

i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi

systemami (Dz. U. z 2019 r. poz. 212).

Art. 119zi. § 1. Czynności związane z realizacją obowiązków izby

rozliczeniowej, o których mowa w niniejszym dziale, mogą być wykonywane

wyłącznie przez jej upoważnionych pracowników.

§ 2. Izba rozliczeniowa może zlecić wykonywanie czynności związanych z

technicznym utrzymaniem, naprawą lub zmianą funkcjonalności STIR przedsiębiorcy

zapewniającemu bezpieczne i prawidłowe ich wykonywanie. Zlecenie wykonywania

tych czynności następuje na podstawie umowy, w formie pisemnej, zawierającej listę

pracowników przedsiębiorcy wyznaczonych do wykonywania czynności związanych

z dostępem do STIR, w tym algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3, zawartej

po zasięgnięciu opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 3. W celu zachowania tajemnicy prawnie chronionej wykonywanie przez

przedsiębiorcę lub jego pracowników czynności, o których mowa w § 2, związanych

z dostępem do STIR, w tym algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3, odbywa

się pod nadzorem izby rozliczeniowej, w posiadanych przez nią lokalach na obszarze

województwa, w którym jest położona jej siedziba, i nie może powodować

przetwarzania danych poza STIR.

§ 4. Zlecenie wykonywania czynności, o których mowa w § 2, nie może

obejmować:

1) prowadzenia STIR ani przetwarzania danych w STIR;

2) ustalania algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3;

3) ustalania wskaźnika ryzyka.

§ 5. Izba rozliczeniowa zawiadamia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o

zamiarze zawarcia lub zmiany umowy, o której mowa w § 2, zawarciu takiej umowy

i jej zmianach. Izba rozliczeniowa przedstawia Szefowi Krajowej Administracji

Skarbowej odpowiednio projekt umowy lub jej zmian oraz zawartą umowę lub

dokonane zmiany.

§ 6. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może żądać od izby rozliczeniowej:

1) przedstawienia informacji i dokumentów dotyczących umowy, o której mowa w

§ 2, jej projektu lub projektu jej zmian lub informacji i dokumentów dotyczących

przedsiębiorcy, który jest lub ma być jej stroną;

2) złożenia wyjaśnień dotyczących realizacji umowy, o której mowa w § 2;

21.07.2020

©Telksinoe s. 173/305

3) dostarczenia opisu rozwiązań technicznych i organizacyjnych, zapewniających

bezpieczne i prawidłowe wykonywanie zleconych czynności, o których mowa w

§ 2, w szczególności ochronę tajemnicy prawnie chronionej, algorytmów, o

których mowa w art. 119zn § 3, i wskaźników ryzyka.

§ 7. Szef Krajowej Administracji Skarbowej pisemnie nakazuje izbie

rozliczeniowej niezwłoczne podjęcie działań zmierzających do zmiany lub

rozwiązania umowy, o której mowa w § 2, jeżeli wykonanie umowy zagraża

bezpiecznemu lub prawidłowemu wykonywaniu przez izbę rozliczeniową

obowiązków, o których mowa w niniejszym dziale, w szczególności nie zapewnia

właściwej ochrony tajemnicy prawnie chronionej, algorytmów, o których mowa w art.

119zn § 3, ani wskaźników ryzyka.

§ 8. Pracownicy izby rozliczeniowej oraz przedsiębiorca, o którym mowa w § 2,

i jego pracownicy są obowiązani do zachowania w tajemnicy:

1) algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3;

2) informacji o wskaźniku ryzyka;

3) informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1, art. 119zq i art. 119zs

§ 1;

4) informacji objętych żądaniami Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o

których mowa w art. 119zo § 9, art. 119zv § 3, art. 119zw § 3 i art. 119zz § 2.

Art. 119zj. § 1. W celu umożliwienia przedstawicielowi Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej obecności przy dokonywaniu czynności, o których mowa w

art. 119zi § 3, izba rozliczeniowa zawiadamia, z odpowiednim wyprzedzeniem, Szefa

Krajowej Administracji Skarbowej o terminie wykonywania tych czynności.

§ 2. W nagłych wypadkach, w szczególności w przypadku wystąpienia awarii

lub problemów technicznych, izba rozliczeniowa zawiadamia Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej o planowanym terminie wykonania czynności niezwłocznie

po zawiadomieniu o zaistniałym zdarzeniu przedsiębiorcy, o którym mowa w art.

119zi § 2.

§ 3. Niestawienie się przedstawiciela Szefa Krajowej Administracji Skarbowej

nie wstrzymuje wykonywania czynności, jeżeli Szef Krajowej Administracji

Skarbowej został zawiadomiony zgodnie z § 1 lub 2.

§ 4. Izba rozliczeniowa prowadzi i przechowuje w swojej siedzibie rejestr

czynności, o których mowa w art. 119zi § 3.

21.07.2020

©Telksinoe s. 174/305

§ 5. Czynność jest wpisywana do rejestru, o którym mowa w § 4, niezwłocznie

po jej zakończeniu, ze wskazaniem daty i godziny jej dokonania, osób obecnych przy

jej dokonaniu oraz jej opisu.

§ 6. Rejestr, o którym mowa w § 4, jest udostępniany Szefowi Krajowej

Administracji Skarbowej na jego żądanie.

Art. 119zk. § 1. Przekazywanie danych, informacji i żądań, o których mowa w

niniejszym dziale, z systemu teleinformatycznego banku i spółdzielczej kasy

oszczędnościowo-kredytowej do STIR, ze STIR do Centralnego Rejestru Danych

Podatkowych oraz z Centralnego Rejestru Danych Podatkowych do systemu

teleinformatycznego banku i spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej

następuje automatycznie i niezwłocznie za pośrednictwem STIR.

§ 2. Przekazywanie danych, informacji i żądań, o których mowa w niniejszym

dziale, pomiędzy zrzeszonymi bankami spółdzielczymi i spółdzielczymi kasami

oszczędnościowo-kredytowymi a STIR może następować za pośrednictwem

systemów teleinformatycznych odpowiednio banku zrzeszającego w rozumieniu art. 2

pkt 2 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich

zrzeszaniu się i bankach zrzeszających albo Krajowej Spółdzielczej Kasy

Oszczędnościowo-Kredytowej.

§ 3. W przypadku gdy bank lub spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa

korzysta z systemu płatności izby rozliczeniowej za pośrednictwem innego banku lub

innej spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, przekazywanie danych,

informacji i żądań, o których mowa w niniejszym dziale, pomiędzy tym bankiem lub

spółdzielczą kasą oszczędnościowo-kredytową a STIR może następować za

pośrednictwem odpowiednio tego innego banku lub tej innej spółdzielczej kasy

oszczędnościowo-kredytowej. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-

kredytowa są obowiązani pośredniczyć w przekazywaniu tych danych, informacji i

żądań również po zaprzestaniu pośredniczenia w korzystaniu z systemu płatności izby

rozliczeniowej, do czasu gdy przekazywanie tych danych, informacji i żądań nie

będzie realizowane za pośrednictwem innego banku lub innej spółdzielczej kasy

oszczędnościowo-kredytowej.

§ 4. W uzasadnionych przypadkach Szef Krajowej Administracji Skarbowej

może przekazać dane, informacje i żądania, o których mowa w niniejszym dziale,

bezpośrednio bankom lub spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym,

wskazując sposób oraz termin ich przesłania.

21.07.2020

©Telksinoe s. 175/305

Art. 119zl. § 1. Do biegu terminów, o których mowa w niniejszym dziale, z

wyjątkiem art. 119zw § 1 i art. 119zzb § 5 pkt 2, nie wlicza się sobót ani dni ustawowo

wolnych od pracy.

§ 2. W przypadkach, o których mowa w art. 119zn § 2, art. 119zo § 1 i art. 119zq,

czynności określone w tych przepisach są wykonywane także w soboty oraz dni

ustawowo wolne od pracy.

Art. 119zm. § 1. Zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia

wyłudzenia skarbowego dokonywane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej

zawiera w szczególności:

1) imię i nazwisko, numer PESEL lub numer identyfikacji podatkowej oraz adres

miejsca zamieszkania osoby podejrzewanej o popełnienie wyłudzenia

skarbowego,

2) dane identyfikacyjne podmiotu kwalifikowanego, jeżeli posiadane informacje

wskazują na wykorzystywanie tych danych do działalności w zakresie wyłudzeń

skarbowych, w szczególności firmę, nazwę albo imię i nazwisko osoby fizycznej,

o której mowa w art. 119zg pkt 4 lit. b, numer identyfikacyjny REGON, numer

identyfikacji podatkowej oraz adres siedziby lub adres miejsca zamieszkania,

3) numer rachunku podmiotu kwalifikowanego objętego zawiadomieniem, ze

wskazaniem waluty, w której rachunek podmiotu kwalifikowanego jest

prowadzony, oraz formy i miejsca jego otwarcia,

4) imię i nazwisko, numer PESEL lub numer identyfikacji podatkowej oraz adres

miejsca zamieszkania pełnomocnika do rachunku podmiotu kwalifikowanego

objętego zawiadomieniem, jeżeli został ustanowiony,

5) strony i kwoty transakcji dokonanych lub zleconych z wykorzystaniem rachunku

podmiotu kwalifikowanego objętego zawiadomieniem oraz informacje o saldach

i obrotach na tym rachunku podmiotu kwalifikowanego,

6) informacje o blokadach rachunku podmiotu kwalifikowanego i zajęciach

rachunku podmiotu kwalifikowanego objętego zawiadomieniem,

7) informacje podatkowe dotyczące podmiotu kwalifikowanego objętego

zawiadomieniem, w szczególności dane o jego rejestracji jako podatnika podatku

od towarów i usług, złożonych deklaracjach podatkowych i uzyskanych zwrotach

podatku

– jeżeli znajdują się w posiadaniu Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

21.07.2020

©Telksinoe s. 176/305

§ 2. Prokurator, Policja albo inny właściwy organ uprawniony do prowadzenia

postępowania przygotowawczego, który otrzymał zawiadomienie, o którym mowa w

§ 1, może żądać uzupełnienia informacji, także w toku czynności podejmowanych na

podstawie art. 307 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1987 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 150 i 679).

Art. 119zma. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może,

w drodze rozporządzenia, upoważnić inny organ Krajowej Administracji Skarbowej

do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o których mowa

w art. 119zm, art. 119zn § 1, art. 119zs i rozdziale 3, określając szczegółowy zakres

upoważnienia oraz upoważnione organy, mając na względzie zapewnienie sprawnego

i skutecznego wykonywania tych zadań.

Rozdział 2

Analiza ryzyka

Art. 119zn. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej dokonuje analizy

ryzyka wykorzystywania działalności banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-

kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi,

uwzględniając posiadane dane, w tym wskaźnik ryzyka oraz informacje i zestawienia,

o których mowa w art. 119zq oraz art. 119zs.

§ 2. Wskaźnik ryzyka ustala izba rozliczeniowa w STIR nie rzadziej niż raz

dziennie, opierając się na zautomatyzowanym przetwarzaniu, jeżeli zachowane są cele

i warunki określone w niniejszym dziale.

§ 3. Wskaźnik ryzyka jest ustalany w odniesieniu do podmiotu kwalifikowanego

na podstawie opracowanych przez izbę rozliczeniową algorytmów, uwzględniających

najlepsze praktyki sektora bankowego i spółdzielczych kas oszczędnościowo-

kredytowych w zakresie przeciwdziałania wykorzystywaniu ich działalności do

przestępstw oraz przestępstw skarbowych, a także:

1) kryteria ekonomiczne – polegające na ocenie dokonywanej przez podmiot

kwalifikowany transakcji za pomocą rachunku podmiotu kwalifikowanego w

otoczeniu gospodarczym, w szczególności pod względem celu prowadzonej

przez niego działalności gospodarczej, lub dokonywaniu transakcji

nieuzasadnionych charakterem prowadzonej działalności;

2) kryteria geograficzne – polegające na dokonywaniu transakcji z podmiotami z

państw, w których występuje wysokie zagrożenie wyłudzeń skarbowych;

21.07.2020

©Telksinoe s. 177/305

3) kryteria przedmiotowe – polegające na prowadzeniu przez podmiot

kwalifikowany działalności gospodarczej wysokiego ryzyka z punktu widzenia

podatności na wyłudzenia skarbowe;

4) kryteria behawioralne – polegające na nietypowym, w danej sytuacji,

zachowaniu podmiotu kwalifikowanego;

5) kryteria powiązań – polegające na istnieniu powiązań podmiotu

kwalifikowanego z podmiotami, co do których występuje ryzyko, że uczestniczą

w działaniach mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub organizują

takie działania.

§ 4. Najlepsze praktyki, o których mowa w § 3, mogą być zgłaszane izbie

rozliczeniowej przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe wskazane

odpowiednio przez bankowe izby gospodarcze, o których mowa w art. 121 ustawy z

dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, oraz Krajową Spółdzielczą Kasę

Oszczędnościowo-Kredytową.

§ 5. Przetwarzanie, o którym mowa w § 2, może opierać się na danych

osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne oraz danych

biometrycznych, jeżeli zachowane są cele i warunki określone w niniejszym dziale.

Art. 119zo. § 1. Izba rozliczeniowa przekazuje informacje o wskaźniku ryzyka

wyłącznie:

1) Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej;

2) bankowi i spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej – w zakresie

rachunków podmiotów kwalifikowanych prowadzonych przez:

a) ten bank albo tę spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową,

b) inne banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe – w przypadku

otwierania pierwszego rachunku dla podmiotu kwalifikowanego przez ten

bank albo tę spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową.

§ 1a. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a, informacja o

wskaźniku ryzyka jest przekazywana niezwłocznie po jego ustaleniu, nie rzadziej niż

raz dziennie, chyba że wskaźnik ryzyka i istotność wpływu na ten wskaźnik

poszczególnych kryteriów uwzględnianych przy jego ustalaniu nie uległy zmianie.

§ 2. Informacja o wskaźniku ryzyka zawiera:

1) dane identyfikacyjne podmiotu kwalifikowanego – firmę, nazwę albo imię i

nazwisko osoby fizycznej, o której mowa w art. 119zg pkt 4 lit. b, a także jego

21.07.2020

©Telksinoe s. 178/305

numer identyfikacji podatkowej, numer identyfikacyjny REGON lub numer

PESEL, jeżeli są dostępne;

2) numery rachunków podmiotu kwalifikowanego;

3) wskaźnik ryzyka i wskazanie istotności wpływu na wskaźnik ryzyka

poszczególnych kryteriów uwzględnianych przy jego ustalaniu.

§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2 lit. b, informacja o wskaźniku

ryzyka jest przekazywana na wniosek banku albo spółdzielczej kasy

oszczędnościowo-kredytowej zawierający co najmniej jeden z numerów, o których

mowa w art. 119zr § 1 pkt 4 lit. b i c, niezwłocznie po otrzymaniu wniosku. Informacja

o wskaźniku ryzyka nie zawiera wskazania istotności wpływu na wskaźnik ryzyka

poszczególnych kryteriów uwzględnianych przy jego ustalaniu.

§ 4. Banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe mogą

wykorzystywać informacje o wskaźniku ryzyka wyłącznie w celu wykonywania

uprawnień lub obowiązków, o których mowa w:

1) art. 106 i art. 106a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe oraz art.

15 i art. 16 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach

oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2386 i 2243 oraz z 2019 r.

poz. 326 i 730), w tym dokonywania oceny ryzyka prania pieniędzy i

finansowania terroryzmu, o której mowa w przepisach o przeciwdziałaniu praniu

pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu;

2) art. 106d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, z tym że banki i

spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe mogą udostępniać wzajemnie

informacje o wskaźniku ryzyka wyłącznie innym bankom lub spółdzielczym

kasom oszczędnościowo-kredytowym.

§ 5. Przepis § 4 nie ogranicza uprawnień banków i spółdzielczych kas

oszczędnościowo-kredytowych do wykorzystywania w innych obszarach ich

działalności rezultatów procedur dotyczących wykonywania uprawnień lub

obowiązków wymienionych w § 4.

§ 6. Informacje o wskaźniku ryzyka są udostępniane innym podmiotom niż

wymienione w § 1 wyłącznie przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na

zasadach i w trybie określonych w dziale VII.

§ 7. Informacje o wskaźniku ryzyka nie podlegają udostępnieniu podmiotom

kwalifikowanym.

21.07.2020

©Telksinoe s. 179/305

§ 8. Dostęp do informacji o istotności wpływu poszczególnych kryteriów na

wskaźnik ryzyka, przekazywanych bankom i spółdzielczym kasom oszczędnościowo-

kredytowym, mają wyłącznie osoby wyznaczone do realizacji celów, o których mowa

w § 4.

§ 9. Izba rozliczeniowa udostępnia algorytmy, na podstawie których jest ustalany

wskaźnik ryzyka, wyłącznie Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, na jego

żądanie.

§ 10. Za ustalanie wskaźnika ryzyka bank i spółdzielcza kasa oszczędnościowo-

kredytowa ponoszą roczną opłatę na rzecz izby rozliczeniowej ustalaną ryczałtowo w

odniesieniu do liczby rachunków podmiotu kwalifikowanego prowadzonych przez ten

bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową. W przypadku gdy wskaźnik

ryzyka ustalany jest za okres krótszy niż rok kalendarzowy, opłata ustalana jest w

wysokości proporcjonalnej do liczby miesięcy, w których wskaźnik ryzyka jest

ustalany.

§ 11. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, wysokość i terminy wnoszenia opłaty, o której mowa w § 10,

uwzględniając koszty ustalania i przekazywania wskaźnika ryzyka, koszty wdrożenia

i utrzymania STIR oraz okres, za który wskaźnik ryzyka jest ustalany.

Art. 119zp. § 1. Banki oraz spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe

przekazują izbie rozliczeniowej:

1) informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych:

a) otwieranych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe –

niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1200 dnia następującego po

dniu otwarcia rachunku podmiotu kwalifikowanego,

b) prowadzonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe

– niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1200 dnia następującego

po dniu uzyskania, zmiany lub uzupełnienia tych informacji;

2) dzienne zestawienia transakcji dotyczących rachunków podmiotu

kwalifikowanego – niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1500 dnia

następującego po dniu dokonania transakcji;

3) informacje o rachunkach oszczędnościowych i rachunkach oszczędnościowo-

rozliczeniowych prowadzonych dla osób fizycznych przez banki oraz informacje

o rachunkach członków spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej,

niebędących rachunkami podmiotów kwalifikowanych, niezwłocznie, nie

21.07.2020

©Telksinoe s. 180/305

później jednak niż do godziny 1200 dnia następującego po dniu otwarcia

rachunku.

§ 2. W przypadkach, o których mowa w art. 119zk § 2 i 3, banki i spółdzielcze

kasy oszczędnościowo-kredytowe przekazują:

1) informacje, o których mowa:

a) w § 1 pkt 1 lit. a – niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1800 dnia

następującego po dniu otwarcia rachunku podmiotu kwalifikowanego,

b) w § 1 pkt 1 lit. b – niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1800 dnia

następującego po dniu uzyskania, zmiany lub uzupełnienia tych informacji,

c) w § 1 pkt 3 – niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1800 dnia

następującego po dniu otwarcia rachunku;

2) zestawienia, o których mowa w § 1 pkt 2, niezwłocznie, nie później jednak niż

do końca dnia następującego po dniu dokonania transakcji.

§ 3. W przypadku stwierdzenia przez izbę rozliczeniową rozbieżności pomiędzy

numerami, o których mowa w art. 119zr § 1 pkt 4 lit. b i c, a danymi, o których mowa

w art. 119zu § 1 pkt 2, izba rozliczeniowa przekazuje bankowi albo spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej informację o stwierdzonej rozbieżności, wskazując

dane, których dotyczy rozbieżność.

Art. 119zq. Izba rozliczeniowa, na podstawie informacji i zestawień, o których

mowa w art. 119zp § 1, przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, nie

rzadziej niż raz dziennie:

1) informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych prowadzonych i

otwieranych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe;

2) (uchylony)

3) dzienne zestawienia transakcji dotyczących rachunków podmiotów

kwalifikowanych.

Art. 119zr. § 1. Informacje, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 1 i art. 119zq

pkt 1, obejmują:

1) identyfikator banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej;

2) datę i godzinę wysłania danych;

3) rodzaj rachunku podmiotu kwalifikowanego, kod waluty rachunku podmiotu

kwalifikowanego, numer rachunku podmiotu kwalifikowanego w formacie

Numeru Rachunku Bankowego lub inny numer – w przypadku rachunku lokaty

terminowej, datę zakończenia okresu, na jaki umowa lokaty terminowej została

21.07.2020

©Telksinoe s. 181/305

zawarta – w przypadku rachunku lokaty terminowej, oraz datę otwarcia i

zamknięcia rachunku podmiotu kwalifikowanego;

4) dane identyfikacyjne podmiotu kwalifikowanego, jeżeli są dostępne,

zawierające:

a) firmę, nazwę albo imię i nazwisko osoby fizycznej, o której mowa w art.

119zg pkt 4 lit. b,

b) rodzaj prowadzonej działalności, numer w Krajowym Rejestrze Sądowym i

datę rejestracji lub rozpoczęcia działalności oraz kraj rejestracji podmiotu

kwalifikowanego lub rezydencji podatkowej,

c) numer PESEL, numer identyfikacyjny REGON oraz numer identyfikacji

podatkowej, a w przypadku podmiotu kwalifikowanego mającego miejsce

zamieszkania, siedzibę lub zarząd w państwie lub na terytorium spoza Unii

Europejskiej – EURONIP lub inny numer identyfikacji podatkowej,

d) dane adresowe prowadzonej działalności, siedziby oraz adres

korespondencyjny podmiotu kwalifikowanego zawierający kod kraju, kod

pocztowy, miejscowość, ulicę, numer domu i lokalu,

e) numer telefonu i adres poczty elektronicznej podmiotu kwalifikowanego;

5) dane identyfikacyjne pełnomocnika do rachunków podmiotu kwalifikowanego i

reprezentanta podmiotu kwalifikowanego, a także jego beneficjenta

rzeczywistego w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o

przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, jeżeli są

dostępne, zawierające:

a) imię i nazwisko,

b) numer PESEL oraz rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości,

c) datę i kraj urodzenia oraz obywatelstwo,

d) dane adresowe zawierające kod kraju, kod pocztowy, miejscowość, ulicę,

numer domu i lokalu,

e) numer telefonu i adres poczty elektronicznej.

§ 2. Informacje, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 1 i art. 119zq pkt 1,

obejmują także:

1) datę ustanowienia pełnomocnika do rachunku podmiotu kwalifikowanego i

reprezentanta podmiotu kwalifikowanego;

2) zakres umocowania pełnomocnika do rachunku podmiotu kwalifikowanego;

21.07.2020

©Telksinoe s. 182/305

3) informacje o blokadach rachunku podmiotu kwalifikowanego oraz o blokadach

środków na rachunku podmiotu kwalifikowanego dokonanych na podstawie

odrębnych ustaw zawierające:

a) wskazanie, czy blokada dotyczy jednego rachunku podmiotu

kwalifikowanego,

b) kwotę blokady,

c) termin, do którego obowiązuje blokada,

d) organ, na żądanie którego została dokonana blokada

– jeżeli są dostępne;

4) informacje o zajęciach wierzytelności z rachunku podmiotu kwalifikowanego

zawierające:

a) wskazanie, czy zajęcie dotyczy jednego rachunku podmiotu

kwalifikowanego,

b) wskazanie, czy zajęcie zostało dokonane w postępowaniu egzekucyjnym

czy w postępowaniu zabezpieczającym,

c) kwotę należności pieniężnej, na poczet której dokonano zajęcia,

d) organ egzekucyjny, który dokonał zajęcia

– jeżeli są dostępne;

5) wskazanie numeru rachunku VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 11

marca 2004 r. o podatku od towarów i usług prowadzonego dla rachunku

rozliczeniowego, o którym mowa w art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia

1997 r. – Prawo bankowe, albo rachunku członka spółdzielczej kasy

oszczędnościowo-kredytowej będącego podmiotem kwalifikowanym.

§ 3. Zestawienia, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 2 i art. 119zq pkt 3,

obejmują:

1) dane identyfikacyjne nadawcy i odbiorcy transakcji, jeżeli są dostępne,

zawierające:

a) imię i nazwisko lub nazwę,

b) dane adresowe zawierające kod kraju, kod pocztowy, miejscowość, ulicę,

numer domu i lokalu;

2) numer rachunku nadawcy transakcji i rachunku odbiorcy transakcji;

3) datę obciążenia lub uznania rachunku podmiotu kwalifikowanego;

4) kwotę i walutę transakcji;

5) tytuł i opis transakcji;

21.07.2020

©Telksinoe s. 183/305

6) saldo początkowe i saldo końcowe zestawienia transakcji dotyczących rachunku

podmiotu kwalifikowanego;

7) dane identyfikacyjne osoby, o której mowa w § 1 pkt 5 – w przypadku gdy osoba

ta złożyła dyspozycję przeprowadzenia transakcji dotyczącej rachunku podmiotu

kwalifikowanego, dokonała wpłaty gotówkowej na rachunek podmiotu

kwalifikowanego lub dokonała wypłaty gotówkowej z rachunku podmiotu

kwalifikowanego, w imieniu jego posiadacza, w tym przy użyciu karty płatniczej

w rozumieniu art. 2 pkt 15a ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach

płatniczych wydanej do rachunku podmiotu kwalifikowanego – jeżeli są

dostępne;

8) informację o łącznej kwocie środków zajętych przez organ egzekucyjny lub

zablokowanych na rachunku podmiotu kwalifikowanego;

9) numer rachunku prowadzonego w celu automatycznej identyfikacji dyspozycji

składanych z rachunku podmiotu kwalifikowanego (rachunek wirtualny), jeżeli

dyspozycje dotyczą uznania takiego rachunku – w przypadku zestawień

przekazywanych przez bank albo spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową

prowadzące ten rachunek.

§ 4. Informacje, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 3, obejmują:

1) identyfikator banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej;

2) datę i godzinę przekazania informacji;

3) kody walut rachunków, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 3, numery tych

rachunków w formacie Numeru Rachunku Bankowego oraz daty ich otwarcia i

zamknięcia.

§ 5. Dane, o których mowa w art. 119zp § 1 oraz art. 119zq, są przekazywane w

postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej dostępnej w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw finansów publicznych.

Art. 119zs. § 1. W celu weryfikacji lub uzupełnienia posiadanych przez Szefa

Krajowej Administracji Skarbowej informacji niezbędnych do wykonywania zadań, o

których mowa w niniejszym dziale, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może

żądać przekazania przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową:

1) informacji lub zestawień innych niż przekazane na podstawie art. 119zq, przy

czym przepisy art. 119zr § 1–3 stosuje się odpowiednio;

2) (uchylony)

21.07.2020

©Telksinoe s. 184/305

3) (uchylony)

4) adresów IP, z których:

a) następowały logowania do usług bankowości elektronicznej

umożliwiających dostęp do rachunku podmiotu kwalifikowanego wraz ze

wskazaniem identyfikatora, z którego użyciem dokonano logowania, oraz

daty i godziny tych logowań,

b) zostały złożone dyspozycje przeprowadzenia transakcji dotyczących

rachunku podmiotu kwalifikowanego wraz ze wskazaniem identyfikatora, z

którego użyciem złożono dyspozycję, oraz daty i godziny złożenia tych

dyspozycji – w przypadku gdy dyspozycje nie zostały złożone z

wykorzystaniem usług bankowości elektronicznej

– jeżeli są dostępne.

2. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa przekazują Szefowi

Krajowej Administracji Skarbowej posiadane dane objęte żądaniem, o którym mowa

w § 1, niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 3 dni od dnia otrzymania

żądania, a jeżeli dane te znajdują się w formie uniemożliwiającej ich automatyczne

przetwarzanie – nie później niż w terminie:

1) 7 dni od dnia otrzymania żądania – w przypadku danych, o których mowa w § 1

pkt 1;

2) 14 dni od dnia otrzymania żądania – w przypadku danych, o których mowa w §

1 pkt 4.

Art. 119zt. Informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zp § 1 i art.

119zq, są udzielane przez izbę rozliczeniową podmiotom innym niż Szef Krajowej

Administracji Skarbowej wyłącznie na żądanie:

1) sądu lub prokuratora – w związku z toczącym się postępowaniem o wyłudzenia

skarbowe przeciwko podmiotowi kwalifikowanemu będącemu posiadaczem

rachunku podmiotu kwalifikowanego;

2) Prezesa Najwyższej Izby Kontroli – w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia

postępowania kontrolnego określonego w ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o

Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2019 r. poz. 489);

3) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży Granicznej, Służby

Więziennej, Służby Ochrony Państwa i ich posiadających pisemne upoważnienie

21.07.2020

©Telksinoe s. 185/305

funkcjonariuszy lub żołnierzy – w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia

postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie informacji

niejawnych;

4) Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych – w zakresie niezbędnym do

realizacji ustawowych zadań określonych w przepisach o ochronie danych

osobowych;

5) Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego – w zakresie niezbędnym do

realizacji ustawowych zadań – za pośrednictwem systemu teleinformatycznego,

na zasadach i w trybie określonych w art. 22a ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r.

o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 2104 i 2399 oraz

z 2019 r. poz. 53, 125 i 1091);

6) Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego – w zakresie niezbędnym do

realizacji ustawowych zadań – za pośrednictwem systemu teleinformatycznego,

na zasadach i w trybie określonych w art. 34 ustawy z dnia 24 maja 2002 r.

o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2018 r.

poz. 2387, 2245 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 53, 125 i 1091);

7) Generalnego Inspektora Informacji Finansowej – w zakresie niezbędnym do

realizacji zadań określonych w ustawie z dnia 1 marca 2018 r.

o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu;

8) Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego – w zakresie niezbędnym do

realizacji zadań określonych w ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad

rynkiem finansowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 298, 326, 730 i 875).

Art. 119zu. § 1. W celu ustalenia wskaźnika ryzyka izba rozliczeniowa

przetwarza:

1) dane przekazane na podstawie art. 119zp § 1;

2) dane udostępnione z Centralnego Rejestru Podmiotów – Krajowej Ewidencji

Podatników, o których mowa w art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1995

r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2019 r.

poz. 63 i 730);

3) informacje dostępne publicznie.

§ 2. (uchylony)

§ 2a. Dane, o których mowa w § 1, izba rozliczeniowa przetwarza przy

wykorzystaniu STIR również w celu:

21.07.2020

©Telksinoe s. 186/305

1) stosowania przez izbę rozliczeniową środków bezpieczeństwa finansowego oraz

prowadzenia i dokumentowania wyników bieżącej analizy przeprowadzanych

transakcji, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 1 marca 2018 r.

o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, na

podstawie umowy, o której mowa w art. 48 ust. 1 tej ustawy, zawartej z bankiem

lub spółdzielczą kasą oszczędnościowo-kredytową;

2) wykonywania przez izbę rozliczeniową na rzecz banków lub spółdzielczych kas

oszczędnościowo-kredytowych czynności niezbędnych do zastosowania przez

banki lub spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe środków

bezpieczeństwa finansowego oraz prowadzenia i dokumentowania wyników

bieżącej analizy przeprowadzanych transakcji, o której mowa w art. 43 ust. 3

ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz

finansowaniu terroryzmu.

§ 3. Dane przetwarzane na podstawie przepisów niniejszego działu są

przechowywane przez izbę rozliczeniową, banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-

kredytowe oraz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej przez 5 lat, licząc od

pierwszego dnia roku następującego po roku, w którym otrzymały dane.

§ 4. Jeżeli w okresie, o którym mowa w § 3, nie upłynął termin przedawnienia

zobowiązania podatkowego, zwrotu podatku lub wyłudzenia skarbowego, w związku

z którym przechowywane dane mogłyby stanowić dowód w postępowaniu, dane te

mogą być przechowywane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nie dłużej

niż do upływu terminu przedawnienia.

§ 5. Izba rozliczeniowa, która wykonywała obowiązki określone w niniejszym

dziale, jest obowiązana do przekazania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej

danych i informacji przechowywanych na podstawie ustawy w terminie miesiąca,

licząc od ostatniego dnia realizacji tych obowiązków.

§ 6. Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest obowiązany do przekazania

danych i informacji, o których mowa w § 5, izbie rozliczeniowej, która przejęła

realizację obowiązków wynikających z niniejszego działu, w zakresie koniecznym do

ustalenia wskaźnika ryzyka, w terminie miesiąca, licząc od dnia ich otrzymania.

§ 7. Do okresu przechowywania danych, o którym mowa w § 3, przez izbę

rozliczeniową, o której mowa w § 6, wlicza się okres przechowywania danych przez

izbę rozliczeniową, o której mowa w § 5.

21.07.2020

©Telksinoe s. 187/305

Rozdział 3

Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego

Art. 119zv. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zażądać blokady

rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli

posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art.

119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność

banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających

związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia

skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu

przeciwdziałać.

§ 2. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawiera:

1) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego;

2) okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.

§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji

Skarbowej przekazuje:

1) bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej – żądanie blokady

rachunku podmiotu kwalifikowanego;

2) właściwemu dla podmiotu kwalifikowanego naczelnikowi urzędu skarbowego,

naczelnikowi urzędu celno-skarbowego oraz prokuratorowi – zawiadomienie o

blokadzie rachunku podmiotu kwalifikowanego zawierające dane określone w

żądaniu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.

§ 4. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa niezwłocznie po

otrzymaniu żądania, o którym mowa w § 3 pkt 1:

1) odnotowują datę i godzinę jego otrzymania;

2) dokonują blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;

3) informują Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o:

a) dacie i godzinie otrzymania żądania, o którym mowa w § 3 pkt 1, i

dokonania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego oraz saldzie tego

rachunku podmiotu kwalifikowanego w momencie dokonania blokady

rachunku podmiotu kwalifikowanego,

b) nieprowadzeniu rachunku podmiotu kwalifikowanego wskazanego w

żądaniu, o którym mowa w § 3 pkt 1.

21.07.2020

©Telksinoe s. 188/305

§ 4a. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa nie ujawniają

podmiotowi kwalifikowanemu informacji o przekazaniu żądania lub dokonaniu

blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.

§ 4b. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa informują

podmiot kwalifikowany o przekazaniu żądania lub dokonaniu blokady rachunku

podmiotu kwalifikowanego wyłącznie na jego wniosek, po uprzednim potwierdzeniu

przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, że wszystkie przekazane żądania

blokady rachunków tego podmiotu kwalifikowanego zostały wykonane.

§ 4c. W przypadku złożenia dyspozycji przeprowadzenia transakcji dotyczących

rachunku podmiotu kwalifikowanego będącego przedmiotem blokady bank oraz

spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa niezwłocznie informują Szefa

Krajowej Administracji Skarbowej o:

1) dacie i godzinie złożenia dyspozycji;

2) treści transakcji będącej przedmiotem dyspozycji w zakresie określonym w art.

119zr § 3.

§ 4d. Niezwłocznie po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w § 4b, bank oraz

spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa informują Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej o:

1) dacie i godzinie złożenia wniosku;

2) adresie poczty elektronicznej, z którego złożono wniosek, jeżeli jest dostępny –

w przypadku gdy wniosek został złożony za pośrednictwem poczty

elektronicznej;

3) adresie IP, z którego nastąpiło logowanie, jeżeli jest dostępny – w przypadku gdy

wniosek został złożony za pośrednictwem serwisu internetowego służącego do

obsługi rachunku podmiotu kwalifikowanego lub w inny sposób umożliwiający

identyfikację tego adresu;

4) numerze telefonu, za pośrednictwem którego został złożony wniosek, jeżeli jest

dostępny – w przypadku gdy wniosek został złożony telefonicznie;

5) adresie placówki banku, spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej albo

ich oddziału, w których został złożony wniosek – w przypadku gdy wniosek

został złożony osobiście;

6) adresie nadawcy, jeżeli jest dostępny – w przypadku gdy wniosek został złożony

za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23

listopada 2012 r. – Prawo pocztowe.

21.07.2020

©Telksinoe s. 189/305

§ 5. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczna również w

odniesieniu do rachunku podmiotu kwalifikowanego, którego podmiot kwalifikowany

jest współposiadaczem.

§ 6. Szef Krajowej Administracji Skarbowej niezwłocznie po otrzymaniu

informacji, o której mowa w § 4 pkt 3 lit. a, w odniesieniu do wszystkich żądań

dotyczących podmiotu kwalifikowanego przekazanych do momentu otrzymania tej

informacji, przekazuje temu podmiotowi zawiadomienie o blokadzie jego rachunku

zawierające dane określone w tych żądaniach.

§ 7. W okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego Szef Krajowej

Administracji Skarbowej:

1) może ograniczyć zakres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego lub

2) uchyla blokadę, jeżeli stwierdzi, że ustała przesłanka blokady rachunku podmiotu

kwalifikowanego.

§ 8. Do ograniczenia zakresu oraz uchylenia blokady rachunku podmiotu

kwalifikowanego przepisy § 2–6 stosuje się odpowiednio.

§ 9. Minister właściwy do spraw finansów publicznych przeprowadza, nie

rzadziej niż raz na kwartał, kontrolę przestrzegania przepisów § 1, 2, 6 i 7 przez Szefa

Krajowej Administracji Skarbowej, a w przypadku upoważnienia, zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 119zma, innego organu Krajowej

Administracji Skarbowej – przez ten organ.

Art. 119zw. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może przedłużyć, w

drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas

oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że

podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania

podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich,

przekraczających równowartość 10 000 euro przeliczonych na złote według średniego

kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku

poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie.

§ 2. Postanowienie, o którym mowa w § 1, zawiera:

1) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego;

2) zakres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;

3) oznaczenie terminu przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;

4) uzasadnienie przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;

21.07.2020

©Telksinoe s. 190/305

5) pouczenie o treści art. 119zx, art. 119zy § 1, art. 119zz § 1, art. 119zza § 1 i art.

119zzb.

§ 3. Po wydaniu postanowienia, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej

Administracji Skarbowej przekazuje:

1) bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej żądanie

przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawierające

dane, o których mowa w § 2 pkt 1–3;

2) właściwemu dla podmiotu kwalifikowanego naczelnikowi urzędu skarbowego,

naczelnikowi urzędu celno-skarbowego oraz prokuratorowi zawiadomienie o

przedłużeniu terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawierające

dane określone w postanowieniu.

§ 4. Żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego

jest skuteczne, jeżeli zostanie przekazane do banku lub spółdzielczej kasy

oszczędnościowo-kredytowej w okresie blokady rachunku podmiotu

kwalifikowanego, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2. Przepisy art. 119zv § 4?5

stosuje się odpowiednio.

§ 4a. Szef Krajowej Administracji Skarbowej, niezwłocznie po otrzymaniu

informacji o przedłużeniu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, doręcza

podmiotowi kwalifikowanemu postanowienie, o którym mowa w § 1, oraz informację

o dacie i godzinie przekazania bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-

kredytowej żądania przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu

kwalifikowanego.

§ 5. W okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w

§ 2 pkt 3, Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w drodze postanowienia:

1) może zmienić zakres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;

2) uchyla blokadę rachunku podmiotu kwalifikowanego, jeżeli stwierdzi, że ustała

przesłanka blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.

§ 6. Do postanowienia, o którym mowa w § 5, przepisy § 2, 3 i 4a oraz art. 119zv

§ 4?5 stosuje się odpowiednio.

Art. 119zx. W okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego

wierzytelności z tego rachunku podmiotu kwalifikowanego nie mogą być

przedmiotem zabezpieczenia rzeczowego.

21.07.2020

©Telksinoe s. 191/305

Art. 119zy. § 1. Na wniosek podmiotu kwalifikowanego Szef Krajowej

Administracji Skarbowej może, w drodze postanowienia, wyrazić zgodę na wypłatę z

zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego środków na:

1) wynagrodzenie za pracę wypłacane na podstawie umowy o pracę zawartej co

najmniej 3 miesiące przed dniem dokonania blokady rachunku podmiotu

kwalifikowanego wraz z zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych

oraz składkami na ubezpieczenie społeczne należnymi od wypłacanego

wynagrodzenia – po przedłożeniu odpisu listy płac oraz dokumentu Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych potwierdzającego zgłoszenie do ubezpieczeń

społecznych z tytułu umowy o pracę;

2) alimenty lub rentę o charakterze alimentacyjnym – po przedłożeniu tytułu

stwierdzającego obowiązek podmiotu kwalifikowanego do płacenia alimentów

lub renty.

§ 2. W postanowieniu, o którym mowa w § 1, określa się wysokość środków

podlegających wypłacie, w tym na rzecz pracownika oraz osoby uprawnionej do

alimentów lub renty o charakterze alimentacyjnym zasądzonej tytułem

odszkodowania, odpowiadającą wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę

ustalonego na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym

wynagrodzeniu za pracę.

§ 3. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, po uzyskaniu

informacji od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o wyrażeniu zgody, o której

mowa w § 1, dokonują wypłaty wynagrodzenia, alimentów lub renty osobie

uprawnionej do tych świadczeń.

Art. 119zz. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w drodze

postanowienia, wyrazić zgodę na:

1) zapłatę zobowiązania podatkowego lub należności celnej przed terminem

płatności z zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego – na wniosek

podmiotu kwalifikowanego zawierający wskazanie zobowiązania podatkowego

lub należności celnej, jej wysokości oraz naczelnika urzędu skarbowego

właściwego do jej poboru;

2) zwolnienie środków z zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego – na

wniosek podmiotu kwalifikowanego w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

§ 2. Jeżeli postanowienie, o którym mowa w § 1, stało się ostateczne, Szef

Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje bankowi lub spółdzielczej kasie

21.07.2020

©Telksinoe s. 192/305

oszczędnościowo-kredytowej żądanie odpowiednio przekazania środków

właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego lub zwolnienia środków z

zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego, wskazując zakres zwolnienia.

Art. 119zza. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w drodze

postanowienia, zwolnić środki z zablokowanego rachunku podmiotu

kwalifikowanego na zapłatę zaległości podatkowej lub celnej oraz odsetek za zwłokę,

w przypadku:

1) złożenia deklaracji, korekty deklaracji lub zgłoszenia celnego;

2) wydania ostatecznej decyzji ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania

podatkowego lub należności celnej, potwierdzającej istnienie zaległości

podatkowej lub celnej;

3) nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ustalającej lub

określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub należności celnej,

potwierdzającej istnienie zaległości podatkowej lub celnej.

§ 2. Przepis art. 119zz § 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 119zzb. § 1. Na postanowienia, o których mowa w art. 119zw § 1 i 5, art.

119zy § 1, art. 119zz § 1 oraz art. 119zza § 1, przysługuje zażalenie.

§ 2. Zażalenie jest rozpatrywane niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie

7 dni od dnia jego otrzymania.

§ 3. (uchylony)

§ 4. W zakresie nieuregulowanym do postępowań, o których mowa w niniejszym

rozdziale, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV.

§ 5. W przypadku skarg do wojewódzkiego sądu administracyjnego w sprawach,

o których mowa w art. 119zw § 1 i art. 119zza § 1:

1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 7 dni od dnia

otrzymania skargi;

2) rozpatrzenie skargi następuje w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z

odpowiedzią na skargę.

Art. 119zzc. § 1. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego upada:

1) z upływem okresu określonego w żądaniu, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt

2, jeżeli nie przedłużono terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;

21.07.2020

©Telksinoe s. 193/305

2) z chwilą wykonania przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-

kredytową żądania uchylenia blokady wydanego na podstawie art. 119zv § 7 pkt

2 lub art. 119zw § 5 pkt 2;

3) z upływem terminu określonego w postanowieniu, o którym mowa w art. 119zw

§ 1;

4) z chwilą dokonania zajęcia na podstawie:

a) zarządzenia zabezpieczenia wystawionego w trybie przepisów o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z

zawiadomieniem, o którym mowa w art. 119zv § 3 pkt 2, na zabezpieczenie

zobowiązania podatkowego lub należności celnej wraz z odsetkami za

zwłokę,

b) postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym wydanego w trybie

przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego

w związku z zawiadomieniem, o którym mowa w art. 119zv § 3 pkt 2

– w części odpowiadającej wysokości określonej odpowiednio w zarządzeniu

zabezpieczenia lub postanowieniu o zabezpieczeniu majątkowym.

§ 2. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa niezwłocznie

uchylają blokadę rachunku podmiotu kwalifikowanego:

1) w przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1–3;

2) w części wolnej od zajęcia – w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 4.

Art. 119zzd. Dokonanie przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-

kredytową blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego lub zmiany jej zakresu

zgodnie z żądaniami Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o których mowa

w niniejszym rozdziale, nie powoduje odpowiedzialności dyscyplinarnej, cywilnej,

karnej ani innej określonej odrębnymi przepisami.

Art. 119zze. (uchylony)

Rozdział 4

Kontrola

Art. 119zzf. § 1. Kontrolę wypełniania obowiązków, o których mowa w

niniejszym dziale, przez banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, izbę

rozliczeniową, banki zrzeszające oraz Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-

Kredytową sprawuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

21.07.2020

©Telksinoe s. 194/305

§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeprowadza, nie rzadziej niż raz

na rok, kontrolę wypełniania przez izbę rozliczeniową obowiązków, o których mowa

w niniejszym dziale.

§ 3. Kontrolę, o której mowa w § 1, przeprowadzają upoważnieni przez Szefa

Krajowej Administracji Skarbowej pracownicy urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw finansów publicznych lub organów podległych Szefowi

Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 4. Kontrolę, o której mowa w § 1, przeprowadzają osoby posiadające

poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające do dostępu do informacji niejawnych

oznaczonych klauzulą „poufne”.

§ 5. Do kontroli, o której mowa w § 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 62

ust. 1–3, 8 i 10, art. 64 ust. 1 pkt 1, 2, 5, 7, 8, 10, 11 i 17 i ust. 3 i 4, art. 72 ust. 1 pkt

1–3 i 8–11 oraz ust. 3, art. 84 ust. 1, 2 i 4, art. 93 oraz art. 97 ust. 4 ustawy z dnia 16

listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.

Art. 119zzg. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych przeprowadza, nie

rzadziej niż raz na 2 lata, kontrolę izby rozliczeniowej w zakresie ochrony danych

osobowych przy wypełnianiu obowiązków, o których mowa w niniejszym dziale.

Rozdział 5

Kary pieniężne

Art. 119zzh. § 1. Bank, spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, bank

zrzeszający oraz Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa, które nie

dopełniają obowiązku przekazywania informacji i zestawień, o których mowa w art.

119zp, lub danych, o których mowa w art. 119zs § 2, przekazują je niezgodnie z

posiadanymi informacjami, zestawieniami lub danymi, lub zatajają prawdziwe

informacje, zestawienia lub dane, podlegają karze pieniężnej.

§ 2. Tej samej karze podlega bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-

kredytowa, które nie dopełniają obowiązku dokonania blokady rachunku podmiotu

kwalifikowanego, przedłużenia, zmiany zakresu lub uchylenia blokady rachunku