Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/19

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2018 r.

poz. 931, 1669.

U S T A W A

z dnia 7 października 1999 r.

o języku polskim

Parlament Rzeczypospolitej Polskiej:

– zważywszy, że język polski stanowi podstawowy element narodowej

tożsamości i jest dobrem narodowej kultury,

– zważywszy na doświadczenie historii, kiedy walka zaborców i okupantów z

językiem polskim była narzędziem wynaradawiania,

– uznając konieczność ochrony tożsamości narodowej w procesie globalizacji,

– uznając, że polska kultura stanowi wkład w budowę wspólnej, różnorodnej

kulturowo Europy, a zachowanie tej kultury i jej rozwój jest możliwy tylko poprzez

ochronę języka polskiego,

– uznając tę ochronę za obowiązek wszystkich organów i instytucji

publicznych Rzeczypospolitej Polskiej i powinność jej obywateli

uchwala niniejszą ustawę.

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Przepisy ustawy dotyczą:

1) ochrony języka polskiego;

2) używania języka polskiego w realizacji zadań publicznych;

3) używania języka polskiego w obrocie oraz przy wykonywaniu przepisów z

zakresu prawa pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 2. Ustawa nie narusza:

1) przepisów ustaw o stosunku państwa do kościołów i innych związków

wyznaniowych, w szczególności dotyczących uprawiania kultu i praktyk

religijnych;

2) praw mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługującej się

językiem regionalnym.

17.09.2018

©Telksinoe s. 2/19

Art. 3. 1. Ochrona języka polskiego polega w szczególności na:

1) dbaniu o poprawne używanie języka i doskonaleniu sprawności językowej

jego użytkowników oraz na stwarzaniu warunków do właściwego rozwoju

języka jako narzędzia międzyludzkiej komunikacji;

2) przeciwdziałaniu jego wulgaryzacji;

3) szerzeniu wiedzy o nim i jego roli w kulturze;

4) upowszechnianiu szacunku dla regionalizmów i gwar, a także

przeciwdziałaniu ich zanikowi;

5) promocji języka polskiego w świecie;

6) wspieraniu nauczania języka polskiego w kraju i za granicą.

2. Do ochrony języka polskiego są obowiązane wszystkie organy władzy

publicznej oraz instytucje i organizacje uczestniczące w życiu publicznym.

3. (uchylony)

Art. 4. Język polski jest językiem urzędowym:

1) konstytucyjnych organów państwa;

2) organów jednostek samorządu terytorialnego i podległych im instytucji w

zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne;

3) terenowych organów administracji publicznej;

4) instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych;

5) organów, instytucji i urzędów podległych organom wymienionym w pkt 1 i

pkt 3, powołanych w celu realizacji zadań tych organów, a także organów

państwowych osób prawnych w zakresie, w jakim wykonują zadania

publiczne;

6) organów samorządu innego niż samorząd terytorialny oraz organów

organizacji społecznych, zawodowych, spółdzielczych i innych podmiotów

wykonujących zadania publiczne.

Rozdział 2

Ochrona prawna języka polskiego w życiu publicznym

Art. 5. 1. Podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają

oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią

inaczej.

17.09.2018

©Telksinoe s. 3/19

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych

pism składanych organom, o których mowa w art. 4.

Art. 6. Umowy międzynarodowe zawierane przez Rzeczpospolitą Polską

powinny mieć polską wersję językową, stanowiącą podstawę wykładni, chyba że

przepisy szczególne stanowią inaczej.

Art. 7. 1. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w obrocie z udziałem

konsumentów oraz przy wykonywaniu przepisów z zakresu prawa pracy używa się

języka polskiego, jeżeli:

1) konsument lub osoba świadcząca pracę ma miejsce zamieszkania na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w chwili zawarcia umowy oraz

2) umowa ma być wykonana lub wykonywana na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w obrocie bez udziału

konsumentów używa się języka polskiego, jeżeli obrót ten jest wykonywany przez

podmioty, o których mowa w art. 4.

3. Przepisy ustawy stosuje się do dokumentów i informacji, których

obowiązek sporządzenia lub podania wynika z odrębnych przepisów.

Art. 7a. 1. Obowiązek używania języka polskiego w zakresie, o którym mowa

w art. 7, dotyczy w szczególności nazewnictwa towarów i usług, ofert, warunków

gwarancji, faktur, rachunków i pokwitowań, jak również ostrzeżeń i informacji dla

konsumentów wymaganych na podstawie innych przepisów, instrukcji obsługi oraz

informacji o właściwościach towarów i usług, z zastrzeżeniem ust. 3. Obowiązek

używania języka polskiego w informacjach o właściwościach towarów i usług

dotyczy też reklam.

2. Obcojęzyczne opisy towarów i usług oraz obcojęzyczne oferty, ostrzeżenia

i informacje dla konsumentów wymagane na podstawie innych przepisów w

zakresie, o którym mowa w art. 7, muszą być jednocześnie sporządzone w polskiej

wersji językowej, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Nie wymagają opisu w języku polskim ostrzeżenia i informacje dla

konsumentów wymagane na podstawie innych przepisów, instrukcje obsługi oraz

informacje o właściwościach towarów, jeżeli są wyrażone w powszechnie

17.09.2018

©Telksinoe s. 4/19

zrozumiałej formie graficznej; jeżeli formie graficznej towarzyszy opis, to opis ten

powinien być sporządzony w języku polskim.

Art. 7b. Kontrolę używania języka polskiego w zakresie, o którym mowa w

art. 7 i 7a, sprawuje, odpowiednio do zakresu swoich zadań, Prezes Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Inspekcja Handlowa oraz powiatowy

(miejski) rzecznik konsumentów, jak również Państwowa Inspekcja Pracy.

Art. 8. 1. Dokumenty w zakresie, o którym mowa w art. 7, w tym w

szczególności umowy z udziałem konsumentów i umowy z zakresu prawa pracy,

sporządza się w języku polskim, z zastrzeżeniem ust. 1b.

1a. Dokumenty w zakresie, o którym mowa w art. 7, mogą być jednocześnie

sporządzone w wersji lub wersjach obcojęzycznych. Podstawą ich wykładni jest

wersja w języku polskim, jeżeli osoba świadcząca pracę lub konsument są

obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej.

1b. Umowa o pracę lub inny dokument wynikający z zakresu prawa pracy, a

także umowa, której stroną jest konsument lub inne niż umowa dokumenty

stosowane w obrocie z udziałem konsumentów, mogą być sporządzone w języku

obcym na wniosek osoby świadczącej pracę lub konsumenta, władających tym

językiem, niebędących obywatelami polskimi, pouczonych uprzednio o prawie do

sporządzenia umowy lub innego dokumentu w języku polskim.

2. (utracił moc)1)

3. (utracił moc)1)

4. Do umów z udziałem konsumentów zawartych w następstwie ich

sporządzenia z naruszeniem ust. 1 stosuje się odpowiednio art. 74 § 1 zdanie

pierwsze oraz art. 74 § 2 Kodeksu cywilnego.

5. Umowa o świadczenie usług drogą elektroniczną, określonych w ustawie z

dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2017 r. poz.

1219 oraz z 2018 r. poz. 650), sporządzona w języku obcym, zawarta

z usługodawcą, który nie jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub osobą prawną bądź jednostką

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność

Z dniem 30 czerwca 2006 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13

września 2005 r. sygn. akt K 38/04 (Dz. U. poz. 1567).

17.09.2018

©Telksinoe s. 5/19

gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, może stanowić

uprawdopodobnienie faktu dokonania czynności prawnej, o którym mowa w art. 74

§ 2 Kodeksu cywilnego.

Art. 9. Język polski jest językiem nauczania oraz językiem egzaminów i prac

dyplomowych w szkołach publicznych i niepublicznych wszystkich typów oraz w

placówkach oświatowych i innych instytucjach edukacyjnych, chyba że przepisy

szczególne stanowią inaczej.

Art. 10. 1. Napisy i informacje w urzędach i instytucjach użyteczności

publicznej, a także przeznaczone do odbioru publicznego oraz w środkach

transportu publicznego sporządza się w języku polskim.

2. Nazwom i tekstom w języku polskim mogą towarzyszyć wersje w

przekładzie na język obcy w wypadkach i granicach określonych w rozporządzeniu

ministra właściwego do spraw administracji publicznej.

Art. 11. Przepisy art. 5–10 nie dotyczą:

1) nazw własnych;

2) obcojęzycznych dzienników, czasopism, książek oraz programów

komputerowych, z wyjątkiem ich opisów i instrukcji;

3) kształcenia i działalności naukowej w uczelniach, szkół i klas z obcym

językiem wykładowym lub dwujęzycznych, nauczycielskich kolegiów

języków obcych, nauczania innych przedmiotów oraz szkół doktorskich

i działalności naukowej w innych podmiotach, jeżeli jest to zgodne

z przepisami szczególnymi;

4) twórczości naukowej i artystycznej;

5) zwyczajowo stosowanej terminologii naukowej i technicznej;

6) znaków towarowych, nazw handlowych oraz oznaczeń pochodzenia towarów

i usług;

7) norm wprowadzanych w języku oryginału zgodnie z przepisami o

normalizacji.

17.09.2018

©Telksinoe s. 6/19

Rozdział 2a

Urzędowe poświadczanie znajomości języka polskiego

Art. 11a. 1. Cudzoziemiec lub obywatel polski na stałe zamieszkały za

granicą może uzyskać urzędowe poświadczenie znajomości języka polskie go jako

obcego po zdaniu egzaminu z języka polskiego jako obcego, zwanego dalej

„egzaminem”.

2. Urzędowym poświadczeniem znajomości języka polskiego jako obcego jest

certyfikat znajomości języka polskiego, zwany dalej „certyfikatem”, wydawany

przez Państwową Komisję do spraw Poświadczania Znajomości Języka Polskiego

jako Obcego, zwaną dalej „Komisją”.

3. Certyfikat poświadcza znajomość języka polskiego jako obcego na jednym

z następujących poziomów biegłości językowej:

1) A1, A2, B1, B2, C1 i C2 – w grupie dostosowanej do potrzeb osób dorosłych,

2) A1, A2, B1 i B2 – w grupie dostosowanej do potrzeb dzieci i młodzieży

– przy czym poziom oznaczony jako A1 jest najniższym poświadczanym

poziomem biegłości językowej, a poziom oznaczony jako C2 jest najwyższym

poświadczanym poziomem biegłości językowej.

4. Osoba, o której mowa w ust. 1, będąca absolwentem szkoły wyższej, która

ukończyła studia w języku polskim, albo szkoły ponadgimnazjalnej lub szkoły

ponadpodstawowej, która posiada świadectwo dojrzałości, działających w systemie

edukacji Rzeczypospolitej Polskiej, po złożeniu wniosku i uiszczeniu opłaty za

wydanie certyfikatu otrzymuje certyfikat bez konieczności zdawania egzaminu.

5. W celu wydania certyfikatu osobie, o której mowa w ust. 4, przetwarza się

następujące dane:

1) imię i nazwisko;

2) datę urodzenia;

3) płeć;

4) adres do korespondencji;

5) adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada.

6. Poziom biegłości językowej określa się zgodnie z poziomem zdanego

egzaminu, a w przypadku absolwentów, o których mowa w ust. 4, zgodnie z

poświadczonym poziomem znajomości języka polskiego jako obcego.

17.09.2018

©Telksinoe s. 7/19

Art. 11b. 1. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki po

zasięgnięciu opinii Komisji nadaje, w drodze decyzji administracyjnej,

uprawnienie do organizowania egzaminów z języka polskiego jako obcego na

określonym poziomie biegłości językowej na wniosek:

1) polskiej albo zagranicznej szkoły wyższej prowadzącej studia w zakresie

filologii polskiej;

2) polskiego albo zagranicznego podmiotu, który od co najmniej trzech lat

prowadzi lektoraty lub zajęcia w zakresie nauczania języka polskiego lub

języka polskiego jako obcego albo inne zajęcia dydaktyczne w języku

polskim.

2. Uprawnienie do organizowania egzaminu na określonym poziomie

biegłości językowej nadaje się na okres dwóch lat.

3. Na wniosek podmiotu uprawnionego do organizowania egzaminu na

określonym poziomie biegłości językowej, zwanego dalej „podmiotem

uprawnionym”, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki może

nadawać uprawnienia do organizowania egzaminu na tym poziomie na kolejne

okresy nie dłuższe niż pięć lat.

4. Listę podmiotów uprawnionych oraz informacje o terminach i miejscach

przeprowadzania egzaminów publikuje się w Biuletynie Informacji Publicznej na

stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki.

Art. 11c. Podmiot uprawniony jest obowiązany do:

1) zapewnienia odpowiedniego składu komisji egzaminacyjnej;

2) zapewnienia warunków lokalowych i technicznych niezbędnych do

przeprowadzenia egzaminu bez zakłóceń, umożliwiających samodzielne

rozwiązywanie zadań przez osoby przystępujące do egzaminów i sprawdzenie

umiejętności rozumienia ze słuchu, z uwzględnieniem potrzeb osób

niepełnosprawnych;

3) zabezpieczenia materiałów związanych z egzaminem przed nieuprawnionym

ujawnieniem;

4) poddania się wizytacji, o której mowa w art. 11l;

5) ponownego przeprowadzenia egzaminu w innym terminie na własny koszt, w

przypadku gdy egzamin został przerwany na skutek zakłócenia prawidłowego

przebiegu egzaminu przez członków komisji egzaminacyjnej;

17.09.2018

©Telksinoe s. 8/19

6) zapewnienia, na wniosek osoby, która przystąpiła do egzaminu, wglądu do

sprawdzonej i ocenionej pracy egzaminacyjnej;

7) upowszechniania informacji o zasadach poświadczania znajomości języka

polskiego jako obcego, a także o terminach przeprowadzania egzaminów.

Art. 11d. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki może na

wniosek Komisji cofnąć, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienie do

organizowania egzaminu w przypadku:

1) naruszenia przez podmiot uprawniony zasad lub warunków organizowania i

przeprowadzania egzaminu;

2) niewykonania przez podmiot uprawniony zaleceń wydanych przez Komisję;

3) odmowy poddania się przez podmiot uprawniony wizytacji, o której mowa w

art. 11l.

Art. 11e. 1. W celu przeprowadzenia egzaminu na określonym poziomie

biegłości językowej podmiot uprawniony powołuje komisję egzaminacyjną.

2. W skład komisji egzaminacyjnej wchodzi:

1) przewodniczący będący egzaminatorem wpisanym na listę, o której mowa w

art. 11f ust. 1;

2) co najmniej dwóch członków posiadających:

a) dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie filologii polskiej ze

specjalnością nauczanie języka polskiego jako obcego, potwierdzający

uzyskanie kwalifikacji drugiego stopnia, lub równorzędny lub

b) dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie filologii polskiej lub

neofilologii, potwierdzający uzyskanie kwalifikacji drugiego stopnia, lub

równorzędny oraz ukończone studia podyplomowe w zakresie nauczania

języka polskiego jako obcego, lub

c) dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie neofilologii,

potwierdzający uzyskanie kwalifikacji drugiego stopnia, lub

równorzędny oraz co najmniej dwuletnie doświadczenie w nauczaniu

języka polskiego lub języka polskiego jako obcego.

3. W przypadku gdy liczba osób przystępujących do egzaminu na danym

poziomie biegłości językowej przekracza dwadzieścia, w skład komisji

17.09.2018

©Telksinoe s. 9/19

egzaminacyjnej powołuje się dodatkowego członka na każde rozpoczęte kolejne

dziesięć osób.

Art. 11f. 1. Komisja prowadzi listę egzaminatorów uprawnionych do

sprawowania funkcji przewodniczącego komisji egzaminacyjnej.

2. Na wniosek osoby, która:

1) posiada dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie filologii polskiej ze

specjalnością nauczanie języka polskiego jako obcego, potwierdzający

uzyskanie kwalifikacji drugiego stopnia, lub równorzędny lub dyplom

ukończenia studiów wyższych w zakresie filologii polskiej lub neofilologii,

potwierdzający uzyskanie kwalifikacji drugiego stopnia, lub równorzędny i

ukończone studia podyplomowe w zakresie nauczania języka polskiego jako

obcego,

2) posiada co najmniej trzyletnie doświadczenie w nauczaniu języka polskiego

jako obcego uzyskane w okresie pięciu lat przed dniem złożenia wniosku,

3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione

umyślnie lub umyślne przestępstwo skarbowe,

4) ukończyła szkolenie dla kandydatów na egzaminatorów

– Komisja dokonuje wpisu na listę, o której mowa w ust. 1.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:

1) imię i nazwisko;

2) datę i miejsce urodzenia;

3) adres do korespondencji;

4) numer telefonu;

5) numer PESEL – a w przypadku jego braku – rodzaj, serię i numer dokumentu

potwierdzającego tożsamość;

6) wskazanie zasięgu terytorialnego działalności.

4. Komisja skreśla egzaminatora z listy, o której mowa w ust. 1:

1) na jego wniosek;

2) w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione

umyślnie lub umyślne przestępstwo skarbowe;

3) w przypadku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa na egzaminie;

4) w przypadku naruszenia przez egzaminatora warunków lub trybu

przeprowadzania egzaminu mającego wpływ na wynik egzaminu.

17.09.2018

©Telksinoe s. 10/19

5. Imiona, nazwiska oraz zasięg terytorialny działalności egzaminatorów

wpisanych na listę, o której mowa w ust. 1, publikuje się w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw szkolnictwa

wyższego i nauki.

Art. 11g. 1. Podmiot uprawniony dokonuje rejestracji osób zamierzających

przystąpić do egzaminu.

2. Podmiot uprawniony jest obowiązany do wprowadzenia danych osób

zamierzających przystąpić do egzaminu do elektronicznej bazy prowadzonej przez

Komisję. Podmiot uprawniony ma dostęp do wprowadzonych przez siebie danych

w celu zapewnienia odpowiedniego składu komisji egzaminacyjnych oraz

warunków lokalowych odpowiednich do przeprowadzenia egzaminu.

3. W celu dokonania rejestracji przetwarza się następujące dane osób

zamierzających przystąpić do egzaminu:

1) imię i nazwisko;

2) datę urodzenia;

3) płeć;

4) adres do korespondencji;

5) adres poczty elektronicznej, jeżeli osoba zamierzająca przystąpić do egzaminu

go posiada.

4. Warunkiem rejestracji jest uiszczenie podmiotowi uprawnionemu opłaty za

przystąpienie do egzaminu.

5. Opłata za przystąpienie do egzaminu nie może być wyższa niż

równowartość w walucie kraju, w którym egzamin jest przeprowadzany:

1) 90 euro – w odniesieniu do poziomów A1, A2, B1 i B2 w grupie dostosowanej

do potrzeb dzieci i młodzieży;

2) 120 euro – w odniesieniu do poziomów A1 i A2 w grupie dostosowanej do

potrzeb osób dorosłych;

3) 150 euro – w odniesieniu do poziomów B1 i B2 w grupie dostosowanej do

potrzeb osób dorosłych;

4) 180 euro – w odniesieniu do poziomów C1 i C2 w grupie dostosowanej do

potrzeb osób dorosłych.

6. Opłata za wydanie certyfikatu osobie, o której mowa w art. 11a ust. 4,

stanowi równowartość w złotych 20 euro.

17.09.2018

©Telksinoe s. 11/19

7. Podmiot uprawniony przekazuje Komisji za każdą zarejestrowaną osobę

20% maksymalnej wysokości opłaty określonej w ust. 5 oraz równowartość w

złotych 20 euro za wydanie certyfikatu. Przekazane opłaty stanowią dochód

budżetu państwa i podlegają zwrotowi, jeżeli egzamin nie odbył się z przyczyn

niezawinionych przez podmiot uprawniony.

8. W przypadku uiszczania opłat, o których mowa w ust. 4 i 6, w złotych,

równowartość danej kwoty w euro oblicza się przy zastosowaniu średniego kursu

euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca

poprzedzającego miesiąc, w którym opłata jest uiszczana.

9. W przypadku organizowania egzaminu przez podmiot uprawniony za

granicą opłaty, o których mowa w ust. 7, są przekazywane w euro.

10. W przypadku odstąpienia podmiotu uprawnionego od przeprowadzenia

egzaminu, podmiot uprawniony informuje Komisję oraz osoby zarejestrowane do

udziału w tym egzaminie o odstąpieniu od przeprowadzenia egzaminu oraz zwraca

opłaty, o których mowa w ust. 4.

11. W przypadku gdy egzamin nie odbył się z przyczyn niezawinionych przez

podmiot uprawniony, podmiot ten zwraca opłaty przekazane przez osoby

zarejestrowane do udziału w tym egzaminie.

Art. 11h. 1. Egzamin jest przeprowadzany w terminie określonym w

harmonogramie sesji egzaminacyjnych ustalonym przez Komisję.

2. Egzamin jest przeprowadzany po otrzymaniu opłat, o których mowa w art.

11g ust. 7, na podstawie zestawów zadań egzaminacyjnych ustalonych przez

Komisję.

3. Egzamin składa się z części pisemnej i części ustnej. Wynik egzaminu jest

ustalany na podstawie liczby uzyskanych punktów z części pisemnej i ustnej i

przedstawiany jest w procentach w suplemencie do certyfikatu.

4. Osoba, która przystąpiła do egzaminu, może w terminie 21 dni od dnia

otrzymania informacji o wyniku egzaminu złożyć do Komisji wniosek o ponowne

sprawdzenie części pisemnej egzaminu. Wysokość opłaty za rozpatrzenie wniosku

wynosi 20 euro albo równowartość tej kwoty w złotych. Przepis art. 11g ust. 8

stosuje się odpowiednio.

17.09.2018

©Telksinoe s. 12/19

Art. 11i. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania określi,

w drodze rozporządzenia:

1) zakres informacji objętych wnioskiem o nadanie uprawnienia do

organizowania egzaminu na określonym poziomie biegłości językowej oraz

wykaz dokumentów, które dołącza się do wniosku, uwzględniając dane

niezbędne do zweryfikowania, czy wnioskodawca spełnia wymagania

dotyczące nadania tego uprawnienia;

2) sposób rejestracji osób zamierzających przystąpić do egzaminu,

uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa przetwarzanych

danych;

3) sposób przekazywania zestawów zadań egzaminacyjnych, uwzględniając

konieczność ich zabezpieczenia przed dostępem osób nieuprawnionych;

4) szczegółowe warunki, sposób i tryb przeprowadzania egzaminów oraz sposób

dokonywania oceny egzaminów i jej weryfikacji, uwzględniając konieczność

zapewnienia jednolitego standardu przeprowadzania egzaminów i

wiarygodności ich wyników;

5) szczegółowe warunki lokalowe i techniczne niezbędne do przeprowadzenia

egzaminu, uwzględniając konieczność zapewnienia sprawnego i

niezakłóconego przebiegu egzaminu, w tym osobom niepełnosprawnym;

6) organizację pracy komisji egzaminacyjnych, uwzględniając konieczność

zapewnienia bezstronności komisji egzaminacyjnej i ustalania wyników

egzaminu bez zbędnej zwłoki;

7) standardy wymagań odnoszących się do poszczególnych poziomów biegłości

językowej w zakresie języka polskiego jako obcego, uwzględniając

zróżnicowanie poziomów biegłości językowej zgodne z zasadami praktyki

międzynarodowej;

8) poziomy biegłości językowej poświadczane osobom, o których mowa w art.

11a ust. 4, uwzględniając rodzaj ukończonej szkoły;

9) zakres informacji objętych wnioskiem, o którym mowa w art. 11a ust. 4,

uwzględniając dane niezbędne do zweryfikowania, czy wnioskodawca spełnia

wymagania do otrzymania certyfikatu bez konieczności zdawania egzaminu;

17.09.2018

©Telksinoe s. 13/19

10) wzór certyfikatu oraz wzór suplementu do certyfikatu, uwzględniając

konieczność zawarcia w nich danych niezbędnych do poświadczenia

znajomości języka polskiego jako obcego na określonym poziomie biegłości

językowej.

Art. 11j. 1. W skład Komisji wchodzi czternastu członków powoływanych

przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki na czteroletnią

kadencję, w tym:

1) dziewięciu specjalistów w zakresie nauczania języka polskiego lub języka

polskiego jako obcego;

2) specjalista w zakresie nauczania języka polskiego lub języka polskiego jako

obcego zgłoszony przez Radę Języka Polskiego;

3) po jednym przedstawicielu ministra właściwego do spraw szkolnictwa

wyższego i nauki, ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania,

ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

oraz ministra właściwego do spraw zagranicznych.

2. Członkiem Komisji nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem

za przestępstwo popełnione umyślnie lub umyślne przestępstwo skarbowe.

3. Ta sama osoba nie może sprawować funkcji członka Komisji dłużej niż

przez dwie kolejne kadencje.

4. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki odwołuje

członka Komisji w przypadku:

1) złożenia przez niego rezygnacji;

2) skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione umyślnie lub

umyślne przestępstwo skarbowe;

3) utraty zdolności do pełnienia obowiązków na skutek długotrwałej choroby

trwającej co najmniej 6 miesięcy;

4) niewypełniania albo nienależytego wypełniania obowiązków.

5. W przypadku konieczności uzupełnienia składu Komisji minister właściwy

do spraw szkolnictwa wyższego i nauki powołuje nowego członka Komisji na okres

do końca danej kadencji. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio. Do sprawowania

funkcji członka Komisji przez niepełną kadencję nie stosuje się przepisu ust. 3.

6. Członek Komisji:

17.09.2018

1) podlega wyłączeniu z postępowania w sprawie nadania uprawnienia do

organizowania egzaminu, w przypadku gdy to postępowanie dotyczy

podmiotu, w którym ten członek, jego małżonek, krewny lub powinowaty do

drugiego stopnia lub osoba, z którą ten członek pozostaje faktycznie we

wspólnym pożyciu, są zatrudnieni albo pozostają z tym podmiotem w takim

stosunku prawnym, że wynik postępowania może mieć wpływ na prawa i

obowiązki tych osób;

2) nie może pełnić funkcji wizytatora.

7. Przewodniczącemu i sekretarzowi Komisji przysługuje miesięczne

wynagrodzenie. Pozostałym członkom Komisji przysługuje wynagrodzenie za

udział w posiedzeniach Komisji.

8. Wynagrodzenie:

1) miesięczne przewodniczącego i sekretarza Komisji nie może być wyższe niż

50%,

2) za udział w posiedzeniach pozostałych członków Komisji nie może być

wyższe niż 15%

– stawki minimalnego miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego

dla stanowiska profesora w uczelni publicznej, o której mowa w ustawie z dnia

20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1668).

9. Wynagrodzenie nie przysługuje członkom Komisji będącym członkami

korpusu służby cywilnej, którzy sprawują funkcję członka Komisji w ramach

obowiązków służbowych.

10. Członkom Komisji przysługuje zwrot kosztów podróży na zasadach

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26

czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 108, 4, 138, 305 i 357).

Art. 11k. 1. Do zadań Komisji należy koordynowanie i zapewnienie

prawidłowego funkcjonowania systemu poświadczania znajomości języka

polskiego jako obcego, w tym:

1) opiniowanie wniosków o nadanie uprawnień do organizowania egzaminów;

2) występowanie do ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego

i nauki z wnioskiem o cofnięcie uprawnień do organizowania egzaminów;

3) dokonywanie wpisów na listę egzaminatorów, o której mowa w art. 11f ust.

17.09.2018

4) organizowanie szkoleń dla kandydatów ubiegających się o wpis na listę

egzaminatorów, o której mowa w art. 11f ust. 1;

5) ustalanie harmonogramu sesji egzaminacyjnych;

6) ustalanie zestawów zadań egzaminacyjnych;

7) badanie prawidłowości oceny prac egzaminacyjnych dokonanej przez

członków komisji egzaminacyjnych;

8) nadzór nad zapewnieniem prawidłowego przebiegu egzaminów, w tym ocena

przebiegu egzaminów i działalności komisji egzaminacyjnych, oraz

zapewnienie wizytacji egzaminów;

9) wydawanie certyfikatów;

10) dokonywanie okresowej analizy funkcjonowania systemu poświadczania

znajomości języka polskiego jako obcego i formułowanie dla ministra

właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki rekomendacji – z własnej

inicjatywy albo na wniosek tego ministra;

11) rozpatrywanie wniosków o ponowne sprawdzenie części pisemnej egzaminu.

2. Komisja przeprowadza szkolenia dla osób ubiegających się o wpis na listę

egzaminatorów, o której mowa w art. 11f ust. 1. Szkolenie może zostać

przeprowadzone z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość.

3. Działalność Komisji jest finansowana z części budżetu państwa, której

dysponentem jest minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki.

Art. 11l. 1. Komisja może zlecić wizytację egzaminu, która obejmuje

weryfikację prawidłowości przeprowadzenia egzaminu, w tym zabezpieczenia

zestawów zadań egzaminacyjnych przed dostępem osób nieuprawnionych,

zapewnienia niezbędnych do przeprowadzenia egzaminu warunków lokalowych i

technicznych, warunków oceniania prac egzaminacyjnych i pracy komisji

egzaminacyjnej, oraz weryfikację realizacji zaleceń wydanych przez Komisję.

2. Wizytatorem może być osoba, która posiada dyplom ukończenia studiów

wyższych w zakresie filologii polskiej ze specjalnością nauczanie języka polskiego

jako obcego, potwierdzający uzyskanie kwalifikacji drugiego stopnia, lub

równorzędny albo dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie filologii

polskiej lub neofilologii, potwierdzający uzyskanie kwalifikacji drugiego stopnia,

lub równorzędny i ukończone studia podyplomowe w zakresie nauczania języka

polskiego jako obcego.

17.09.2018

3. Komisja może przeprowadzać szkolenia dla wizytatorów. Szkolenia mogą

zostać przeprowadzone z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość.

4. Wizytator jest uprawniony do:

1) wizytowania pomieszczeń, w których są przeprowadzane egzaminy;

2) obserwowania przebiegu egzaminów, w tym pracy członków komisji

egzaminacyjnej;

3) przerwania egzaminu w przypadku naruszenia przez przewodniczącego,

członków komisji egzaminacyjnej lub przez osoby przystępujące do egzaminu

warunków lub trybu przeprowadzania egzaminu, mogącego mieć wpływ na

wynik tego egzaminu;

4) żądania informacji, wyjaśnień i udostępnienia dokumentacji związanych z

przeprowadzanym egzaminem.

5. Z wizytacji jest sporządzany protokół, zawierający:

1) imiona i nazwiska osób przeprowadzających wizytację;

2) imiona i nazwiska członków komisji egzaminacyjnej;

3) oznaczenie podmiotu uprawnionego i jego adres;

4) opis przebiegu egzaminu, w tym stwierdzonych nieprawidłowości, a także

wnioski i rekomendacje w tym zakresie;

5) datę rozpoczęcia i zakończenia wizytacji;

6) datę i miejsce sporządzenia protokołu.

6. Wizytator przedstawia protokół wizytacji podmiotowi uprawnionemu oraz

Komisji w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia wizytacji.

7. Na podstawie protokołu wizytacji Komisja może wydać podmiotowi

uprawnionemu zalecenia, które ten podmiot jest obowiązany wykonać.

Art. 11m. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania określi,

w drodze rozporządzenia:

1) tryb wyłaniania kandydatów na członków Komisji, biorąc pod uwagę

konieczność sprawnego powołania wszystkich członków Komisji;

2) tryb działania oraz sposób zapewnienia obsługi administracyjnej i finansowej

Komisji, biorąc pod uwagę konieczność wykonywania zadań przez Komisję

w czasie umożliwiającym terminowe przeprowadzenie egzaminów, a także

zapewnienia sprawnego funkcjonowania i wykonywania jej zadań, w

17.09.2018

szczególności w zakresie wydawania opinii w sprawie nadania uprawnienia

do organizowania egzaminu, przekazywania zestawów zadań

egzaminacyjnych podmiotom uprawnionym oraz wydawania certyfikatów;

3) wysokość wynagrodzenia przewodniczącego Komisji, członków Komisji oraz

sekretarza Komisji, biorąc pod uwagę zróżnicowanie sprawowanych funkcji i

nakładu pracy;

4) sposób badania prawidłowości oceny prac egzaminacyjnych dokonanej przez

członków komisji egzaminacyjnych, biorąc pod uwagę konieczność

zapewnienia wiarygodności wyników egzaminów;

5) tryb wyłaniania wizytatorów oraz tryb przeprowadzania wizytacji egzaminu,

biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia sprawnego i bezstronnego

przeprowadzania wizytacji;

6) tryb organizowania szkoleń dla kandydatów na egzaminatorów, biorąc pod

uwagę konieczność zapewnienia jednolitego standardu przeprowadzania

egzaminu;

7) wzór wniosku o wpis na listę egzaminatorów, o której mowa w art. 11f ust. 1,

uwzględniając dane niezbędne do identyfikacji wnioskodawcy oraz

zweryfikowania warunków, o których mowa w art. 11f ust. 2, uwzględniając

możliwość elektronicznego składania wniosków.

Rozdział 3

Rada Języka Polskiego i jej kompetencje

Art. 12. 1. Instytucją opiniodawczo-doradczą w sprawach używania języka

polskiego jest Rada Języka Polskiego, zwana dalej „Radą”, działająca jako komitet

problemowy w rozumieniu art. 34 ustawy z dnia 25 kwietnia 1997 r. o Polskiej

Akademii Nauk (Dz. U. poz. 469, z późn. zm.2))3).

2. Nie rzadziej niż co dwa lata Rada przedstawia Sejmowi i Senatowi

sprawozdanie o stanie ochrony języka polskiego w rozumieniu art. 3.

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 943, z 1999 r. poz. 484,

z 2004 r. poz. 2390, z 2005 r. poz. 71 i 1365 oraz z 2009 r. poz. 1241.

Ustawa utraciła moc z dniem 1 października 2010 r., z wyjątkiem art. 5 oraz art. 60–67, które

utraciły moc z dniem 31 grudnia 2010 r., na podstawie art. 9 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r.

– Przepisy wprowadzające ustawy reformujące system nauki (Dz. U. poz. 620), która weszła w

życie z dniem 1 października 2010 r.

17.09.2018

Art. 13. 1. Rada, na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego, ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania,

ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki, Prezesa Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Prezesa Polskiej Akademii Nauk lub

z własnej inicjatywy, wyraża, w drodze uchwały, opinie o używaniu języka

polskiego w działalności publicznej oraz w obrocie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej z udziałem konsumentów i przy wykonywaniu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przepisów z zakresu prawa pracy oraz ustala zasady

ortografii i interpunkcji języka polskiego.

2. Towarzystwa naukowe, stowarzyszenia twórców i szkoły wyższe mogą

zwracać się do Rady w sprawach używania języka polskiego.

Art. 14. 1. Każdy organ, o którym mowa w art. 4, może zasięgnąć opinii Rady

w wypadku wystąpienia w toku czynności urzędowych istotnych wątpliwości

dotyczących użycia języka polskiego.

2. Producent, importer oraz dystrybutor towaru lub usługi, dla których w

języku polskim brak jest odpowiedniej nazwy, może wystąpić z wnioskiem do

Rady o udzielenie opinii co do odpowiedniej formy językowej dla oznaczenia tego

towaru lub usługi.

Rozdział 4

Przepisy karne

Art. 15. 1. Kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew przepisom

art. 7a, w obrocie z udziałem konsumentów stosuje wyłącznie obcojęzyczne

nazewnictwo towarów lub usług albo sporządza wyłącznie w języku obcym oferty,

ostrzeżenia i informacje dla konsumentów wymagane na podstawie innych

przepisów, instrukcje obsługi, informacje o właściwościach towarów lub usług,

warunki gwarancji, faktury, rachunki lub pokwitowania,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

wbrew przepisom art. 7 i art. 8, w obrocie lub przy wykonywaniu przepisów z

zakresu prawa pracy sporządza umowę lub inny dokument wyłącznie w języku

obcym.

17.09.2018

Rozdział 5

Zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy końcowe

Art. 16. (pominięty)

Art. 17. (pominięty)

Art. 18. Traci moc dekret z dnia 30 listopada 1945 r. o języku państwowym i

języku urzędowania rządowych i samorządowych władz administracyjnych (Dz. U.

poz. 324).

Art. 19. Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia4).

Ustawa została ogłoszona w dniu 8 listopada 1999 r.

17.09.2018