Ustawy w postaci jednolitej
Wyszukiwarka ustaw
W przeglądarce naciśnij Ctrl+F, by wyszukać w ustawie.
2018 Pozycja 925
©Telksinoe s. 1/28
Opracowano na podstawie: t.j.
Dz. U. z 2018 r.
poz. 925, 1669,
Dz. U. z 2019 r.
poz. 730.
U S T A W A
z dnia 31 sierpnia 2012 r.
o Państwowej Komisji Badania Wypadków Morskich 1)
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. 1. Ustawa reguluje organizację i działanie Państwowej Komisji Badania
Wypadków Morskich, zasady i sposób badania wypadków i incydentów morskich
oraz sporządzania raportów i wydawania zaleceń dotyczących bezpieczeństwa
morskiego.
2. Państwowa Komisja Badania Wypadków Morskich, zwana dalej „Komisją”,
prowadzi badania wypadków i incydentów morskich na podstawie ustawy oraz
uzgodnionych w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) norm,
standardów i zalecanych metod postępowania, wiążących Rzeczpospolitą Polską.
Art. 2. 1. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) wypadku morskim – należy przez to rozumieć zdarzenie, lub kilka następujących
po sobie zdarzeń, związane bezpośrednio z eksploatacją statku, w którego
następstwie doszło do:
a) śmierci albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu człowieka lub
b) zaginięcia człowieka przebywającego na statku, lub
c) zatonięcia, zaginięcia lub utraty statku w inny sposób, lub
d) uszkodzenia statku, wpływającego w znacznym stopniu na jego
konstrukcję, zdolności manewrowe lub eksploatacyjne, wymagającego
poważnych napraw, lub
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji transpozycji dyrektywy Parlamentu
Europejskiego i Rady 2009/18/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. ustanawiającej podstawowe zasady
regulujące dochodzenia w sprawach wypadków w sektorze transportu morskiego i zmieniającej
dyrektywę Rady 1999/35/WE oraz dyrektywę 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 114, z późn. zm.).
30.04.2019
©Telksinoe s. 2/28
e) wejścia statku na mieliznę, zetknięcia z dnem, uderzenia w podwodną
przeszkodę, unieruchomienia statku lub zderzenia statków, pożaru,
eksplozji, uderzenia w budowlę, urządzenie lub instalację, przesunięcia
ładunku, uszkodzenia powstałego wskutek złej pogody, uszkodzenia przez
lód, pęknięcia kadłuba lub podejrzenia uszkodzenia kadłuba, lub
f) wyrządzenia przez statek istotnej szkody w infrastrukturze portowej,
infrastrukturze zapewniającej dostęp do portów lub przystani morskich,
instalacji lub budowli na morzu, powodującej poważne zagrożenie dla
bezpieczeństwa statku, innych statków lub osób, lub
g) wyrządzenia szkody w środowisku lub wywołania niebezpieczeństwa
wyrządzenia takiej szkody
– z tym, że wypadkiem morskim nie jest świadome działanie lub zaniechanie
podjęte z zamiarem naruszenia bezpieczeństwa statku, wyrządzenia szkody na
osobie lub szkody w środowisku;
2) bardzo poważnym wypadku – należy przez to rozumieć wypadek morski,
w wyniku którego doszło do całkowitej utraty statku, śmierci człowieka lub
wyrządzenia szkody w środowisku w znacznych rozmiarach;
3) poważnym wypadku – należy przez to rozumieć wypadek morski inny niż
określony w pkt 2, którego skutkiem jest:
a) unieruchomienie napędu głównego statku, rozległe uszkodzenie
pomieszczeń mieszkalnych, zmiana w zakresie stateczności statku,
poważne uszkodzenie konstrukcji statku w podwodnej części kadłuba –
powodujące, że statek nie odpowiada wymaganiom określonym
w umowach międzynarodowych i stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa
osób na nim przebywających lub dla środowiska, czyniące go niezdatnym
do kontynuowania podróży lub
b) wyrządzenie szkody w środowisku, innej niż szkoda, o której mowa
w pkt 2, w tym szkody spowodowanej zanieczyszczeniem środowiska, lub
c) awaria, przy której istnieje konieczność holowania statku lub udzielenia
statkowi pomocy z lądu;
4) incydencie morskim – należy przez to rozumieć zdarzenie, lub kilka
następujących po sobie zdarzeń, inne niż określone w pkt 1 – 3, związane
bezpośrednio z eksploatacją statku, które miało lub mogło mieć niekorzystny
30.04.2019
©Telksinoe s. 3/28
wpływ na bezpieczeństwo statku, osób na nim przebywających lub środowisko,
z tym że incydentem morskim nie jest świadome działanie lub zaniechanie
podjęte z zamiarem naruszenia bezpieczeństwa statku, wyrządzenia szkody na
osobie lub szkody w środowisku;
5) kodeksie badania wypadków – należy przez to rozumieć Kodeks
międzynarodowych standardów i zalecanych praktyk postępowania w sprawach
badania wypadków lub incydentów morskich, przyjęty przez Komitet
Bezpieczeństwa Morskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO)2);
6) rejestratorze VDR lub S-VDR – należy przez to rozumieć zespół urządzeń
służących do rejestracji danych z przebiegu podróży statku, w tym czasu,
pozycji, prędkości, kursu oraz rejestrujących głos na mostku nawigacyjnym,
spełniający wymagania ustanowione przez Międzynarodową Organizację
Morską (IMO);
7) bazie danych EMCIP – należy przez to rozumieć elektroniczną bazę danych
o nazwie Europejska Platforma Informacyjna w sprawie Wypadków Morskich
(EMCIP), w której są gromadzone i przechowywane informacje dotyczące
wypadków i incydentów morskich;
8) szybkim statku pasażerskim – należy przez to rozumieć statek, określony
w Prawidle 1 Rozdziału X Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia
na morzu, 1974, sporządzonej w Londynie dnia 1 listopada 1974 r. (Dz. U.
z 1984 r. poz. 318 i 319, z 1986 r. poz. 177 oraz z 2005 r. poz. 1016) wraz
z Protokołem z 1978 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji
o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie dnia
17 lutego 1978 r. (Dz. U. z 1984 r. poz. 320 i 321), oraz Protokołem z 1988 r.
dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu,
1974, sporządzonym w Londynie dnia 11 listopada 1988 r. (Dz. U. z 2008 r.
poz. 1173 i 1174) (Konwencja SOLAS), przewożący więcej niż 12 pasażerów.
2. Ilekroć w ustawie jest mowa o statku, statku rybackim, promie pasażerskim
typu ro-ro, jachcie rekreacyjnym, uznanej organizacji, umowach międzynarodowych,
państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie trzecim, należy przez to rozumieć
2)
Rezolucja MSC.255(84) przyjmująca Kodeks międzynarodowych standardów i zalecanych praktyk
postępowania w sprawach badania wypadków lub incydentów morskich (Kodeks badania
wypadków), przyjęta przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) w dniu 16 maja 2008 r.
(Dz. Urz. MI z 2011 r. poz. 44).
30.04.2019
©Telksinoe s. 4/28
statek, statek rybacki, prom pasażerski typu ro-ro, jacht rekreacyjny, uznaną
organizację, umowy międzynarodowe, państwo członkowskie Unii Europejskiej,
państwo trzecie, w rozumieniu ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie
morskim (Dz. U. z 2018 r. poz. 181).
Rozdział 2
Organizacja Państwowej Komisji Badania Wypadków Morskich
Art. 3. 1. Komisja jest organem stałym i niezależnym.
2. Komisja działa przy ministrze właściwym do spraw gospodarki morskiej.
3. W skład Komisji wchodzi pięciu członków, w tym: przewodniczący, zastępca
przewodniczącego i sekretarz.
4. Przewodniczący Komisji kieruje jej pracami i reprezentuje Komisję na
zewnątrz.
5. Przewodniczącego Komisji wyznacza minister właściwy do spraw gospodarki
morskiej na okres 5 lat.
6. Pozostałych członków Komisji wyznacza minister właściwy do spraw
gospodarki morskiej na okres 5 lat, po zasięgnięciu opinii przewodniczącego Komisji.
7. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej cofa wyznaczenie członkowi
Komisji w przypadkach, o których mowa w art. 18 ust. 5 i 7.
8. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może cofnąć wyznaczenie
członkowi Komisji na wniosek Komisji uchwalony bezwzględną większością głosów.
9. Komisja jest uprawniona do dostępu do informacji zawartych w bazie danych
EMCIP, o czym powiadamia Komisję Europejską.
Art. 4. 1. Członkiem Komisji może być osoba, która:
1) jest obywatelem polskim i korzysta z pełni praw publicznych;
2) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa popełnione
umyślnie;
4) posiada wykształcenie wyższe, o którym mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy
z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U.
poz. 1668), w zakresie nauk technicznych, matematycznych, fizycznych,
chemicznych, ekonomicznych, humanistycznych lub prawnych;
30.04.2019
©Telksinoe s. 5/28
5) posiada wiedzę z zakresu bezpieczeństwa żeglugi i ochrony środowiska
morskiego;
6) posiada co najmniej pięcioletnią praktykę zawodową w zakresie:
a) nawigacji morskiej lub
b) eksploatacji handlowej statku, lub
c) eksploatacji siłowni okrętowych, lub
d) eksploatacji statków rybackich, lub
e) budowy i konstrukcji statków morskich, lub
f) statkowych instalacji elektrycznych i automatyki, lub
g) ratownictwa chemicznego i walki z pożarami, lub
h) prawa morskiego.
2. Przewodniczącym Komisji może być osoba spełniająca warunki, o których
mowa w ust. 1, oraz posiadająca co najmniej piętnastoletnie doświadczenie w pracy
w gospodarce morskiej, w tym co najmniej 10 lat pracy na statkach handlowych,
w tym co najmniej 5 lat pracy na stanowiskach na poziomie zarządzania, o którym
mowa w Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia
marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, 1978, sporządzonej
w Londynie dnia 7 lipca 1978 r. (Dz. U. z 1984 r. poz. 201 i 202 oraz z 1999 r.
poz. 286).
Art. 5. 1. Członkostwo w Komisji wygasa z upływem okresu wyznaczenia,
chwilą śmierci, zaprzestania spełniania wymagań określonych w art. 4 ust. 1, cofnięcia
wyznaczenia na podstawie art. 3 ust. 7 i 8, lub chwilą przyjęcia przez ministra
właściwego do spraw gospodarki morskiej rezygnacji.
2. Wygaśnięcie członkostwa w Komisji spowodowane upływem okresu
wyznaczenia, zaprzestaniem spełniania wymagań określonych w art. 4 ust. 1,
cofnięciem wyznaczenia na podstawie art. 3 ust. 7 i 8, lub przyjęciem przez ministra
właściwego do spraw gospodarki morskiej rezygnacji, jest równoznaczne
z rozwiązaniem stosunku pracy bez wypowiedzenia.
Art. 6. W zakresie nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy do członków
Komisji stosuje się ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2018
r. poz. 108, 4, 138, 305 i 357), zwaną dalej „Kodeksem pracy”, z zastrzeżeniem
30.04.2019
©Telksinoe s. 6/28
przypadków określonych w niniejszej ustawie. Z dniem wyznaczenia z członkiem
Komisji zawiera się umowę o pracę.
Art. 7. Do członków Komisji stosuje się odpowiednio przepisy art. 21–24,
art. 26 i art. 28 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów
państwowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2142 i 2203 oraz z 2018 r. poz. 106 i 650).
Art. 8. 1. Do czasu pracy członka Komisji stosuje się przepisy Kodeksu pracy,
z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy.
2. Okres rozliczeniowy czasu pracy członków Komisji nie może przekraczać
6 miesięcy.
3. Rozkład czasu pracy jest ustalany z tygodniowym wyprzedzeniem, a w razie
zaistnienia wypadku lub incydentu morskiego – na bieżąco.
4. W razie zaistnienia wypadku lub incydentu morskiego dobowy wymiar czasu
pracy członka Komisji może być wydłużony do 16 godzin.
5. Okres odpoczynku po wydłużeniu czasu pracy, o którym mowa w ust. 4, nie
może być krótszy niż 8 godzin. Pozostały czas odpoczynku, stanowiący różnicę
między przysługującą członkowi Komisji liczbą godzin odpoczynku, o którym mowa
w art. 132 Kodeksu pracy, a liczbą godzin udzielonego odpoczynku, udziela się
członkowi Komisji po zakończeniu pracy w przedłużonym dobowym wymiarze czasu
pracy, nie później jednak niż w ciągu 7 dni.
6. W razie zaistnienia wypadku lub incydentu morskiego, odpoczynku, o którym
mowa w art. 133 Kodeksu pracy, udziela się bezpośrednio po ustaniu przyczyn
powodujących konieczność wykonywania pracy w dniu wolnym od pracy, nie później
jednak niż w ciągu 14 dni od dnia, w którym ten odpoczynek był przewidziany.
7. Członek Komisji pozostaje w gotowości do podjęcia czynności badawczych
poza normalnymi godzinami pracy (dyżur telefoniczny), w wymiarze
nieprzekraczającym 160 godzin na miesiąc. Czasu dyżuru telefonicznego nie wlicza
się do czasu pracy, jeżeli podczas dyżuru członek Komisji nie wykonywał pracy.
Dyżur telefoniczny może być pełniony w czasie odpoczynku, o którym mowa
w art. 132 i art. 133 Kodeksu pracy. Za czas dyżuru telefonicznego przysługuje
wynagrodzenie w wysokości wynikającej z ilości godzin pełnienia dyżuru
pomnożonej przez 30% stawki godzinowej, wynikającej z wynagrodzenia
zasadniczego członka Komisji.
30.04.2019
©Telksinoe s. 7/28
Art. 9. 1. Członek Komisji jest obowiązany do podjęcia czynności badawczych
niezwłocznie po powiadomieniu o konieczności przystąpienia do tych czynności.
2. Czas dojazdu na miejsce prowadzenia czynności badawczych, liczony od
chwili powiadomienia członka Komisji o konieczności przystąpienia do tych
czynności, do chwili przybycia na to miejsce, a także czas powrotu do siedziby
Komisji lub miejsca zamieszkania, wlicza się do czasu pracy.
3. Przewodniczący Komisji może oddelegować członka Komisji do
wykonywania zadań poza siedzibą Komisji, określając okres tego oddelegowania.
Art. 10. 1. W pracach Komisji uczestniczą, w miarę potrzeby, eksperci
wyznaczeni przez przewodniczącego Komisji.
2. Ekspertem może być osoba posiadająca wykształcenie co najmniej średnie lub
średnie branżowe oraz doświadczenie w zakresie niezbędnym przy badaniu wypadku
lub incydentu morskiego.
3. Ekspertom za udział w pracach Komisji, w tym za wykonanie ekspertyzy,
przysługuje ustalone w umowie cywilnoprawnej wynagrodzenie, którego wysokość
uzależnia się od charakteru prowadzonego badania i jego złożoności.
4. Przewodniczący Komisji może zlecić wykonanie ekspertyz, badań lub analiz
niezbędnych do prowadzenia badania wypadku lub incydentu morskiego, innym
podmiotom niż eksperci.
Art. 11. Członek Komisji lub ekspert biorący udział w pracach Komisji, także po
wygaśnięciu członkostwa w Komisji lub zakończeniu przez eksperta prac w Komisji:
1) jest obowiązany zachować w tajemnicy wiadomości powzięte w związku
z badaniem przez Komisję wypadku lub incydentu morskiego;
2) może być zwolniony od obowiązku zachowania tajemnicy przez właściwy organ
wyłącznie gdy nadrzędny interes publiczny uzasadnia odstąpienie od zasady
poufności;
3) nie może występować w roli biegłego w postępowaniu przed sądem lub innym
organem w zakresie spraw prowadzonych przez Komisję, w których członek
Komisji lub ekspert brał lub bierze udział.
Art. 12. 1. Obsługę administracyjną Komisji zapewnia minister właściwy do
spraw gospodarki morskiej.
30.04.2019
©Telksinoe s. 8/28
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej zapewnia z części budżetu
państwa, której jest dysponentem, środki na działanie Komisji i jej obsługę,
w szczególności na wynagrodzenia dla jej członków, ekspertów biorących udział
w pracach Komisji oraz na wyposażenie techniczne, koszty szkoleń, publikacji
materiałów Komisji, prowadzenia jej strony internetowej, a także koszty
wykonywanych na zlecenie przewodniczącego Komisji ekspertyz, badań i analiz.
Art. 13. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze
zarządzenia, siedzibę Komisji oraz regulamin jej działania, uwzględniając charakter
wykonywanych przez nią zadań oraz uzgodnione w ramach Międzynarodowej
Organizacji Morskiej (IMO) zalecane metody postępowania dotyczące
sprawiedliwego traktowania marynarzy w przypadku wypadku lub incydentu
morskiego, wiążące Rzeczpospolitą Polską.
Art. 14. 1. Komisja bierze udział w pracach zespołu do spraw stałej współpracy
powołanego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 651/2011 z dnia
5 lipca 2011 r. przyjmującym reguły stałej współpracy ustanowione przez państwa
członkowskie we współpracy z Komisją zgodnie z art. 10 dyrektywy 2009/18/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 177 z 06.07.2011, str. 18).
2. Komisja wyznacza członka Komisji, który reprezentuje ją w pracach zespołu
do spraw stałej współpracy.
3. Komisja biorąc udział w pracach zespołu do spraw stałej współpracy uzgadnia
z organami powołanymi do prowadzenia badania wypadków i incydentów morskich
innych państw członkowskich Unii Europejskiej najlepsze warunki współpracy
w celu:
1) umożliwienia organom prowadzącym badania wspólnego korzystania
z instalacji, urządzeń i sprzętu do technicznego badania wraków i wyposażenia
statków oraz innych obiektów mających znaczenie dla prowadzonego badania,
łącznie z pozyskaniem i oceną informacji pochodzących z rejestratorów VDR
lub S-VDR i innych urządzeń elektronicznych;
2) zapewnienia współpracy technicznej oraz wzajemnego dostępu do wiedzy
specjalistycznej koniecznej do wykonania poszczególnych zadań z zakresu
badania wypadków i incydentów morskich;
30.04.2019
©Telksinoe s. 9/28
3) pozyskiwania i wzajemnego udostępniania informacji potrzebnych do
analizowania danych o wypadku lub incydencie morskim oraz przygotowania
stosownych zaleceń dotyczących bezpieczeństwa na poziomie Unii Europejskiej;
4) przygotowania wspólnych zasad realizacji zaleceń dotyczących bezpieczeństwa,
o których mowa w art. 43, oraz przystosowania metod badania wypadków
i incydentów morskich do zmian wynikających z postępu technicznego
i naukowego;
5) odpowiedniego korzystania z wczesnego alertu, o którym mowa w art. 42;
6) ustalenia metod udostępniania dowodów, dokumentów, zapisów i informacji,
o których mowa w art. 32 ust. 1, z uwzględnieniem odpowiednio przepisów
państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw trzecich dotyczących
ograniczonego dostępu do tych danych;
7) organizowania, w miarę potrzeb, odpowiednich szkoleń dla osób prowadzących
badania wypadków i incydentów morskich;
8) wspierania współpracy w zakresie badania wypadków lub incydentów morskich
z odpowiednimi organami państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi
badającymi takie wypadki lub incydenty morskie;
9) zapewnienia organom prowadzącym badanie niezbędnych informacji.
Rozdział 3
Badanie wypadków i incydentów morskich
Art. 15. 1. Komisja bada wypadki i incydenty morskie:
1) w których uczestniczył:
a) statek o polskiej przynależności,
b) statek o obcej przynależności, jeżeli wypadek lub incydent morski nastąpił
na polskich morskich wodach wewnętrznych lub polskim morzu
terytorialnym,
c) prom pasażerski typu ro-ro lub szybki statek pasażerski, jeżeli wypadek lub
incydent morski nastąpił poza wodami wewnętrznymi lub morzem
terytorialnym państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w przypadku gdy
ostatnim portem zawinięcia statku był port w Rzeczypospolitej Polskiej;
2) w stosunku do których Rzeczpospolita Polska jest państwem istotnie
zainteresowanym w rozumieniu art. 21 ust. 3.
30.04.2019
©Telksinoe s. 10/28
2. Komisja nie bada wypadków i incydentów morskich:
1) w których uczestniczyły wyłącznie:
a) jednostki pływające Marynarki Wojennej, Straży Granicznej lub Policji,
b) statki bez napędu mechanicznego lub statki drewniane o prostej konstrukcji;
2) w których uczestniczyły wyłącznie:
a) inne, niż określone w pkt 1 lit. a, statki pełniące wyłącznie specjalną służbę
państwową lub eksploatowane przez państwo w celach niehandlowych,
b) statki rybackie o długości całkowitej do 15 m,
c) jachty rekreacyjne,
d) statki i obiekty pływające wchodzące w skład zespołu holowniczego, inne
niż statek holujący
– z wyjątkiem bardzo poważnych wypadków;
3) na stałych platformach wiertniczych, w których nie uczestniczyły statki morskie.
Art. 16. 1. Komisja nie rozstrzyga o winie lub o odpowiedzialności.
2. Komisja podejmuje rozstrzygnięcia w formie uchwały.
3. Członkowie Komisji, podejmując uchwałę kierują się zasadą swobodnej oceny
dowodów.
4. Komisja prowadzi badania niezależnie od prowadzonych w tym samym czasie
postępowań karnych lub innych postępowań mających na celu ustalenie winy lub
odpowiedzialności. Prowadzenie takich postępowań nie może uniemożliwiać lub
opóźniać badania wypadku lub incydentu morskiego prowadzonego przez Komisję.
Art. 17. 1. Celem badania wypadku lub incydentu morskiego jest ustalenie
okoliczności i przyczyn jego wystąpienia dla zapobiegania wypadkom i incydentom
morskim w przyszłości oraz poprawy stanu bezpieczeństwa morskiego.
2. Badanie obejmuje zbieranie i analizowanie dowodów oraz określenie
czynników, które miały wpływ na zaistnienie wypadku lub incydentu morskiego,
a także gdy jest to wskazane, przygotowanie zaleceń dotyczących bezpieczeństwa,
o których mowa w art. 43 ust. 1.
3. Czynności badawcze, w ramach badania, prowadzi zespół wyznaczony przez
przewodniczącego Komisji, składający się z członków Komisji oraz, w razie potrzeby,
z ekspertów biorących udział w pracach Komisji.
30.04.2019
©Telksinoe s. 11/28
4. Zespół prowadzący czynności badawcze składa się co najmniej z dwóch osób,
w tym co najmniej jednego członka Komisji.
Art. 18. 1. W pracach Komisji, w tym w pracach zespołu prowadzącego
czynności badawcze, nie może brać udziału członek Komisji lub ekspert, który
podlega wyłączeniu. Do wyłączenia stosuje się odpowiednio przepis art. 24 ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017
r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650).
2. Członka Komisji lub eksperta, który podlega wyłączeniu z prac Komisji,
w tym z prac zespołu prowadzącego czynności badawcze, wyłącza przewodniczący
Komisji.
3. Przewodniczącego Komisji wyłącza Komisja. Przepisy ust. 4–7 stosuje się
odpowiednio.
4. W przypadku gdy przewodniczący Komisji, w trakcie badania, powziął
wiadomość, że w pracach Komisji, w tym w pracach zespołu prowadzącego czynności
badawcze, bierze lub brał udział członek Komisji lub ekspert podlegający wyłączeniu,
przewodniczący Komisji:
1) zarządza weryfikację czynności przeprowadzonych przy udziale tego członka
Komisji lub eksperta;
2) wyznacza do prac zespołu innego członka Komisji lub eksperta.
5. Jeżeli w wyniku weryfikacji, o której mowa w ust. 4 pkt 1, przewodniczący
Komisji powziął wątpliwości co do bezstronności członka Komisji lub eksperta, który
brał udział w pracach Komisji, w tym w pracach zespołu prowadzącego czynności
badawcze:
1) składa do ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej wniosek
o cofnięcie wyznaczenia członkowi Komisji;
2) cofa wyznaczenie ekspertowi.
6. W przypadku gdy przewodniczący Komisji, po zakończeniu badania lub po
ogłoszeniu raportu, powziął wiadomość, że w pracach Komisji, w tym w pracach
zespołu prowadzącego czynności badawcze, brał udział członek Komisji lub ekspert
podlegający wyłączeniu, przewodniczący Komisji zarządza weryfikację czynności
przeprowadzonych przy udziale tego członka Komisji lub eksperta.
7. Jeżeli w wyniku weryfikacji, o której mowa w ust. 6, przewodniczący Komisji
powziął wątpliwości co do bezstronności członka Komisji lub eksperta, który brał
30.04.2019
©Telksinoe s. 12/28
udział w pracach Komisji, w tym w pracach zespołu prowadzącego czynności
badawcze, zarządza przeprowadzenie ponownego badania oraz:
1) składa do ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej wniosek
o cofnięcie wyznaczenia członkowi Komisji;
2) cofa wyznaczenie ekspertowi.
Art. 19. 1. Komisja ustala, niezwłocznie po otrzymaniu zgłoszenia o wypadku
lub incydencie morskim, czy doszło do wypadku lub incydentu morskiego.
2. Komisja przystępuje do badania wypadku lub incydentu morskiego
niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 2 miesięcy od dnia zaistnienia
wypadku lub incydentu morskiego.
3. Badanie wypadku lub incydentu morskiego przeprowadza się w taki sposób,
aby nie powodowało ono nieuzasadnionego przestoju statku w porcie.
4. W wyjątkowych przypadkach, w celu umożliwienia dokończenia
prowadzonego badania wypadku lub incydentu morskiego, Komisja może, w drodze
decyzji podlegającej natychmiastowemu wykonaniu, zatrzymać statek w porcie na
czas niezbędny do zakończenia badania, nieprzekraczający 24 godzin.
5. O zatrzymaniu statku w porcie Komisja informuje niezwłocznie kapitana
portu, właściwego dla miejsca zatrzymania statku.
6. Od decyzji o zatrzymaniu statku w porcie przysługuje odwołanie do ministra
właściwego do spraw gospodarki morskiej.
Art. 20. 1. Komisja bada każdy bardzo poważny wypadek i poważny wypadek.
2. Po dokonaniu wstępnej oceny przyczyn zaistnienia poważnego wypadku
Komisja może rozstrzygnąć o odstąpieniu od prowadzonego badania.
3. W przypadku zaistnienia wypadku innego niż wypadek, o którym mowa
w ust. 1, lub incydentu morskiego, Komisja rozstrzyga o podjęciu albo o odstąpieniu
od badania.
4. Przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 2 i 3, Komisja
bierze pod uwagę powagę zaistniałego zdarzenia, typ statku lub ładunku oraz czy
wyniki badania przyczynią się do zapobiegania wypadkom i incydentom morskim
w przyszłości.
5. Przewodniczący Komisji powiadamia Komisję Europejską o każdym
wypadku lub incydencie morskim oraz o odstąpieniu od badania wypadku lub
30.04.2019
©Telksinoe s. 13/28
incydentu morskiego, o którym mowa w ust. 2 i 3, umieszczając informacje na
formularzu udostępnionym w bazie danych EMCIP.
Art. 21. 1. Komisja prowadzi badanie wypadku lub incydentu morskiego
samodzielnie.
2. Komisja może:
1) przekazać kierowanie badaniem wypadku lub incydentu morskiego innemu niż
Rzeczpospolita Polska państwu istotnie zainteresowanemu wypadkiem lub
incydentem morskim;
2) dopuścić do udziału w badaniu wypadku lub incydentu morskiego inne niż
Rzeczpospolita Polska państwo istotnie zainteresowane wypadkiem lub
incydentem morskim;
3) dołączyć do badania wypadku lub incydentu morskiego prowadzonego przez
inne niż Rzeczpospolita Polska państwo istotnie zainteresowane wypadkiem lub
incydentem morskim.
3. Za państwo istotnie zainteresowane wypadkiem lub incydentem morskim,
zwane dalej „istotnie zainteresowanym państwem”, uznaje się państwo:
1) bandery statku uczestniczącego w wypadku lub incydencie morskim lub
2) nadbrzeżne, na którego morskich wodach wewnętrznych lub morzu
terytorialnym doszło do wypadku lub incydentu morskiego, lub
3) którego środowisko naturalne, w tym wody i terytorium, nad którymi państwo to
sprawuje jurysdykcję, doznało szkody w znacznych rozmiarach w wyniku
wypadku morskiego, lub
4) które, w odniesieniu do sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń, nad którymi
państwo to sprawuje jurysdykcję, doznało w wyniku wypadku lub incydentu
morskiego szkody lub było zagrożone niebezpieczeństwem wyrządzenia szkody,
lub
5) którego obywatele w wyniku wypadku morskiego ponieśli śmierć lub ciężki
uszczerbek na zdrowiu, lub
6) dysponujące istotnymi informacjami, które Komisja uznała za użyteczne
w badaniu przyczyn wypadku lub incydentu morskiego, lub
7) które z innych powodów ma interes w badaniu wypadku lub incydentu
morskiego, uznany za istotny przez Komisję.
30.04.2019
©Telksinoe s. 14/28
Art. 22. 1. Komisja może przekazać kierowanie badaniem wypadku lub
incydentu morskiego innemu niż Rzeczpospolita Polska istotnie zainteresowanemu
państwu (państwo kierujące badaniem) po uzgodnieniu z organem właściwym
w sprawie badania wypadków lub incydentów morskich tego państwa, że przejmie
ono odpowiedzialność za kierowanie badaniem wypadku lub incydentu morskiego
i będzie prowadzić badanie zgodnie z kodeksem badania wypadków.
2. Do czasu uzgodnienia, które państwo ma być państwem kierującym badaniem,
Komisja jest odpowiedzialna za prowadzenie badania wypadku lub incydentu
morskiego i prowadzi je samodzielnie.
Art. 23. 1. Komisja dopuszcza do udziału w badaniu wypadku lub incydentu
morskiego inne niż Rzeczpospolita Polska istotnie zainteresowane państwo po
złożeniu przez odpowiedni organ tego państwa do przewodniczącego Komisji
pisemnego wniosku o dopuszczenie do udziału w badaniu. Dopuszczenie może
nastąpić po podjęciu badania przez Komisję.
2. Komisja dopuszcza do udziału w badaniu wypadku lub incydentu morskiego
inne niż Rzeczpospolita Polska istotnie zainteresowane państwo członkowskie Unii
Europejskiej po uzgodnieniu zakresu i sposobu prowadzenia badania, biorąc pod
uwagę konieczność zapewnienia przedstawicielowi tego państwa takiego samego
prawa do wysłuchania osób i dostępu do dowodów, jakie mają członkowie Komisji.
3. Komisja dopuszcza do udziału w badaniu wypadku lub incydentu morskiego
istotnie zainteresowane państwo trzecie, po zawarciu z organem właściwym
w sprawie badania wypadków lub incydentów morskich tego państwa porozumienia,
którego postanowienia zapewniają prowadzenie badania zgodnie z wymaganiami
kodeksu badania wypadków.
Art. 24. 1. Jeżeli badanie wypadku lub incydentu morskiego, w stosunku do
którego Rzeczpospolita Polska jest państwem istotnie zainteresowanym, podjął organ
właściwy do badania wypadków lub incydentów morskich innego niż Rzeczpospolita
Polska istotnie zainteresowanego państwa, Komisja, z uwzględnieniem art. 15,
rozstrzyga o dołączeniu do tego badania.
2. W celu dołączenia do badania wypadku lub incydentu morskiego,
prowadzonego przez organ właściwy do badania wypadków lub incydentów morskich
innego niż Rzeczpospolita Polska istotnie zainteresowanego państwa członkowskiego
30.04.2019
©Telksinoe s. 15/28
Unii Europejskiej, Komisja uzgadnia z tym organem zakres i sposób prowadzenia
badania.
3. W celu dołączenia do badania wypadku lub incydentu morskiego
prowadzonego przez organ właściwy do badania wypadków lub incydentów morskich
istotnie zainteresowanego państwa trzeciego, Komisja zawiera z tym organem
porozumienie, którego postanowienia zapewniają prowadzenie badania zgodnie
z wymaganiami kodeksu badania wypadków.
Art. 25. 1. W wyjątkowych przypadkach, jeżeli wymaga tego dobro
prowadzonego badania Komisja prowadzi własne badanie wypadku lub incydentu
morskiego, pomimo prowadzenia badania przez inne niż Rzeczpospolita Polska
istotnie zainteresowane państwo członkowskie Unii Europejskiej (badanie
równoległe).
2. O powodach podjęcia badania równoległego przewodniczący Komisji
powiadamia Komisję Europejską.
3. W przypadku prowadzenia badania równoległego Komisja powstrzymuje się
od stosowania środków, które mogłyby w nieuzasadniony sposób uniemożliwiać lub
opóźniać prowadzenie badania w sprawie wypadku lub incydentu morskiego, oraz
współpracuje z państwem, o którym mowa w ust. 1, w szczególności poprzez
wymianę informacji zebranych w trakcie prowadzonych badań, w celu osiągnięcia,
o ile to możliwe, jednakowych wyników.
Art. 26. 1. W badaniu wypadku lub incydentu morskiego Komisja posługuje się
wspólną metodologią badań wypadków i incydentów morskich określoną
w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1286/2011 z dnia 9 grudnia 2011 r. w sprawie
przyjęcia wspólnej metodologii badań w sprawie wypadków i incydentów morskich
opracowanej zgodnie z art. 5 ust. 4 dyrektywy 2009/18/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 328 z 10.12.2011, str. 36).
2. Komisja może, w szczególnym przypadku, odstąpić od metodologii, o której
mowa w ust. 1, jeżeli w opinii członków Komisji, opartej na ich wiedzy zawodowej,
można uzasadnić takie odstępstwo oraz jeżeli jest to potrzebne do osiągnięcia celów
badania. Odstąpienie od przyjętej metodologii wymaga zgody przewodniczącego
Komisji.
30.04.2019
©Telksinoe s. 16/28
Art. 27. 1. Przewodniczący Komisji może zwrócić się do organu innego państwa
o przeprowadzenie czynności badawczych na rzecz Komisji.
2. W przypadku gdy przeprowadzenie czynności badawczych na rzecz Komisji
ma zostać dokonane przez organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, uczestniczącego w prowadzonym przez Komisję
badaniu wypadku lub incydentu morskiego, przewodniczący Komisji może zwrócić
się do tego organu o przeprowadzenie tych czynności bezpłatnie, na zasadzie
wzajemności.
3. W przypadku gdy przeprowadzenie czynności badawczych na rzecz Komisji
ma zostać dokonane przez organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, które nie uczestniczy w prowadzonym przez
Komisję badaniu wypadku lub incydentu morskiego, lub organ państwa trzeciego,
przewodniczący Komisji uzgadnia koszty związane z przeprowadzeniem tych
czynności.
Art. 28. 1. W przypadku złożenia wniosku przez organ innego niż
Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przeprowadzenie
czynności związanych z badaniem wypadku lub incydentu morskiego, jeżeli
Rzeczpospolita Polska jest istotnie zainteresowanym państwem, Komisja
przeprowadza te czynności bezpłatnie, na zasadzie wzajemności.
2. W przypadku złożenia wniosku przez organ innego niż Rzeczpospolita Polska
państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przeprowadzenie czynności związanych
z badaniem wypadku lub incydentu morskiego, jeżeli Rzeczpospolita Polska nie jest
istotnie zainteresowanym państwem, lub przez organ państwa trzeciego, Komisja
przeprowadza te czynności po uzgodnieniu przez przewodniczącego Komisji z tym
organem kosztów związanych z przeprowadzeniem tych czynności.
Art. 29. 1. Członkowie Komisji są uprawnieni do:
1) dostępu do miejsca wypadku lub incydentu morskiego;
2) dostępu do statku, jego wraku, wyposażenia, ładunku oraz ich szczątków;
3) udziału w poszukiwaniu lub usuwaniu wraku, szczątków i elementów statku lub
substancji wymagających ekspertyzy, badania lub analizy;
4) wystąpienia z wnioskiem do przewodniczącego Komisji o wykonanie ekspertyz,
badań lub analiz, o których mowa w art. 10 ust. 4, rzeczy lub substancji,
30.04.2019
©Telksinoe s. 17/28
o których mowa w pkt 3, oraz dostępu do wyników tych ekspertyz, badań lub
analiz;
5) dostępu do dokumentów, w tym ich kopiowania i używania, informacji i danych,
w tym danych z rejestratora VDR lub S-VDR – odnoszących się do statku, jego
podróży, ładunku, załogi i pasażerów;
6) dostępu do wyników badań ciał ofiar wypadku morskiego lub do wyników badań
próbek pobranych z ciał ofiar;
7) żądania przeprowadzenia badań członków załogi statku lub innych osób
uczestniczących w eksploatacji statku, mogących mieć znaczenie dla badania
wypadku lub incydentu morskiego, w szczególności pobrania odcisków
daktyloskopijnych, włosów, moczu, krwi, śliny, zapachu, wymazu ze śluzówki
policzków, próby pisma, wykonania fotografii osoby lub dokonania utrwalenia
głosu oraz dostępu do wyników tych badań;
8) wysłuchania osób;
9) dostępu do informacji i dokumentacji dotyczącej przeglądów statku, będących
w dyspozycji armatora, państwa bandery statku, instytucji klasyfikacyjnej lub
innego podmiotu, który ma siedzibę lub przedstawicielstwo na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
10) zapoznania się z wynikami ekspertyz, badań lub analiz dotyczących wypadku lub
incydentu morskiego będących w posiadaniu Policji, prokuratury, Straży
Granicznej, izby morskiej lub sądu.
2. Sposób korzystania z przysługujących członkom Komisji uprawnień,
o których mowa w ust. 1, określi minister właściwy do spraw gospodarki morskiej
w regulaminie działania Komisji, kierując się potrzebą zapewnienia pełnego
i bezstronnego ustalenia okoliczności i przyczyn badanych wypadków i incydentów
morskich.
3. Dokumentem potwierdzającym uprawnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 1–
3 oraz 5–10, jest legitymacja członka Komisji.
4. Legitymację członka Komisji wydaje minister właściwy do spraw gospodarki
morskiej.
5. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze
rozporządzenia, wzór legitymacji członka Komisji, kierując się koniecznością
30.04.2019
©Telksinoe s. 18/28
określenia niezbędnych informacji umożliwiających identyfikację osoby będącej
członkiem Komisji.
Art. 30. 1. W razie zajścia wypadku lub incydentu morskiego członkowie
Komisji oraz eksperci biorący udział w jej pracach mają prawo do realizacji swoich
uprawnień w pierwszej kolejności.
2. W celu przeprowadzenia badania wypadku lub incydentu morskiego
członkom Komisji oraz ekspertom biorącym udział w pracach Komisji przysługuje
prawo dostępu do portów oraz infrastruktury portowej.
3. Czynności podejmowane przez członków Komisji w związku z badaniem
wypadku lub incydentu morskiego nie mogą naruszać uprawnień organów ścigania
lub organów wymiaru sprawiedliwości.
Art. 31. 1. Eksperci biorący udział w pracach Komisji, oraz przedstawiciele
istotnie zainteresowanych państw, o których mowa w art. 23, korzystają z uprawnień
przysługujących członkom Komisji, o których mowa w art. 29 ust. 1, po okazaniu
stosownego upoważnienia wydanego przez przewodniczącego Komisji, w zakresie
w nim określonym.
2. W przypadku przedstawicieli istotnie zainteresowanych państw, o których
mowa w art. 23, upoważnienie ogranicza się do wysłuchania osób i dostępu do
dowodów.
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze
rozporządzenia, wzór upoważnienia, mając na uwadze zakres niezbędnych informacji
umożliwiających identyfikację osób, o których mowa w ust. 1.
Art. 32. 1. W celu zapewnienia poufności prowadzonego badania w sprawie
wypadku lub incydentu morskiego uzyskane przez Komisję:
1) dowody z wysłuchania osób oraz inne dokumenty sporządzane lub otrzymane
przez Komisję w trakcie badania wypadku lub incydentu morskiego,
2) zapisy ujawniające tożsamość osób wysłuchanych w trakcie badania wypadku
lub incydentu morskiego,
3) informacje dotyczące osób, które uczestniczyły w wypadku lub incydencie
morskim, mające charakter informacji szczególnie chronionych lub prywatnych,
w tym informacji dotyczących ich stanu zdrowia
30.04.2019
©Telksinoe s. 19/28
– nie mogą być udostępnione przez Komisję ani organom procesowym
w postępowaniu karnym, ani żadnym innym organom prowadzącym postępowanie
mające na celu ustalenie odpowiedzialności lub winy.
2. Udostępnienie dowodów, dokumentów, zapisów i informacji, o których mowa
w ust. 1, może być dokonane wyłącznie na potrzeby postępowania
przygotowawczego, sądowego, sądowo-administracyjnego lub postępowania przed
izbą morską za zgodą sądu, jeżeli sąd uzna, że nadrzędny interes publiczny uzasadnia
ich ujawnienie. Właściwy do rozpoznania sprawy jest Sąd Okręgowy w Gdańsku.
Art. 33. 1. Ekspertyzy wykonane przez Komisję lub ekspertów biorących udział
w pracach Komisji, w szczególności w oparciu o dowody, dane techniczne statku,
rejestratory VDR lub S-VDR, mogą być udostępniane przez Komisję na wniosek izby
morskiej, sądu, prokuratora lub Policji, tym podmiotom.
2. Udostępnione ekspertyzy nie mogą stanowić dowodu winy lub być przesłanką
odpowiedzialności w postępowaniu przed organami, o których mowa w ust. 1.
Art. 34. W przypadku gdy do badania wypadku lub incydentu morskiego
konieczne jest podjęcie przez Komisję współpracy z innym działającym na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej organem badającym wypadki lub incydenty morskie, w tym
z Państwową Komisją Badania Wypadków Lotniczych, zakres i tryb współpracy
uzgadniają przewodniczący tych organów.
Art. 34a. Komisja wykonuje obowiązek, o którym mowa w art. 13 ust. 1
i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia
27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem
danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia
dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119
z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.3)), przy pierwszej czynności skierowanej do osoby,
której dane dotyczą, chyba że posiada ona te informacje, a ich zakres lub treść nie
uległy zmianie.
3)
Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2.
30.04.2019
©Telksinoe s. 20/28
Rozdział 4
Raporty i zalecenia
Art. 35. Komisja sporządza i ogłasza raporty: końcowy lub tymczasowy, albo
uproszczony.
Art. 36. 1. Po zakończeniu badania wypadku lub incydentu morskiego Komisja
sporządza raport końcowy.
2. Raport końcowy powinien zawierać:
1) zestawienie podstawowych faktów dotyczących wypadku lub incydentu
morskiego, w tym informacje o rannych, ofiarach śmiertelnych lub
zanieczyszczeniu środowiska;
2) określenie państwa bandery statku, jego właściciela, armatora, operatora oraz
instytucji klasyfikacyjnej;
3) informacje dotyczące uczestniczących w wypadku lub incydencie morskim
statków, ich wymiary i moc maszyn, a także informacje dotyczące członków
załogi, w szczególności zakres ich obowiązków oraz okres zaokrętowania;
4) opis okoliczności wypadku lub incydentu morskiego;
5) analizę i uwagi dotyczące czynników, które przyczyniły się do wypadku lub
incydentu morskiego, w tym czynników mechanicznych, ludzkich lub
organizacyjnych;
6) opis wyników przeprowadzonego badania, w tym identyfikację kwestii
dotyczących bezpieczeństwa i wniosków wynikających z badania;
7) zalecenia dotyczące bezpieczeństwa, o których mowa w art. 43 ust. 1 – gdy jest
to uzasadnione.
3. Komisja ogłasza raport końcowy, w terminie do 12 miesięcy od dnia wypadku
lub incydentu morskiego, na swojej stronie internetowej.
Art. 37. 1. Jeżeli ze względu na szczególną zawiłość prowadzonego badania
sporządzenie i ogłoszenie raportu końcowego w terminie, o którym mowa w art. 36
ust. 3, jest niemożliwe, Komisja sporządza i ogłasza w tym terminie raport
tymczasowy.
2. Raport tymczasowy powinien zawierać co najmniej informacje zawarte
w powiadomieniu o wypadku lub incydencie morskim, o którym mowa w art. 20
30.04.2019
©Telksinoe s. 21/28
ust. 5, okoliczności wystąpienia wypadku lub incydentu morskiego oraz
przewidywany czas sporządzenia i ogłoszenia raportu końcowego.
3. Raport tymczasowy, o którym mowa w ust. 1, i następujący po nim raport
końcowy Komisja ogłasza na swojej stronie internetowej.
Art. 38. 1. Jeżeli po zakończeniu badania wypadku morskiego innego niż bardzo
poważny wypadek lub incydentu morskiego Komisja rozstrzygnie, że wyniki badania
nie przyczynią się do zapobiegania wypadkom lub incydentom morskim
w przyszłości, sporządza i ogłasza raport uproszczony.
2. Raport uproszczony powinien zawierać elementy, o których mowa w art. 36
ust. 2 pkt 1–6.
3. Komisja ogłasza raport uproszczony, w terminie do 12 miesięcy od dnia
wypadku lub incydentu morskiego, na swojej stronie internetowej.
Art. 39. 1. Przed ogłoszeniem raportu końcowego Komisja przesyła projekt
raportu organom powołanym do prowadzenia badania wypadków lub incydentów
morskich istotnie zainteresowanych państw oraz innym podmiotom, których dotyczy
treść raportu, w celu umożliwienia zgłoszenia uwag, wraz ze wskazaniem terminu na
zgłaszanie tych uwag.
2. O sposobie uwzględnienia uwag rozstrzyga Komisja.
3. Podmioty, o których mowa w ust. 1, nie powinny udostępniać treści projektu
raportu.
Art. 40. 1. W raporcie końcowym, uproszczonym oraz tymczasowym Komisja
podaje przyczyny wypadku lub incydentu morskiego, o ile są znane, bez względu na
to, czy treść zawarta w raporcie może być podstawą ustalenia przez inne podmioty
odpowiedzialności lub winy.
2. Raport sporządzony przez Komisję nie może stanowić dowodu
w postępowaniu karnym albo innym postępowaniu mającym na celu ustalenie winy
lub odpowiedzialności za spowodowanie wypadku lub incydentu morskiego, którego
raport dotyczy.
Art. 41. 1. O sporządzeniu raportu końcowego lub tymczasowego, albo
uproszczonego przewodniczący Komisji informuje niezwłocznie ministra właściwego
do spraw gospodarki morskiej.
30.04.2019
©Telksinoe s. 22/28
2. Kopię raportu, o którym mowa w ust. 1, przewodniczący Komisji przesyła
Komisji Europejskiej. Informacje dotyczące wypadku lub incydentu morskiego,
będącego przedmiotem raportu, Komisja zamieszcza na formularzu udostępnionym
w bazie danych EMCIP.
3. Przewodniczący Komisji przesyła Międzynarodowej Organizacji Morskiej
(IMO) kopię raportu końcowego z badania:
1) bardzo poważnego wypadku morskiego,
2) wypadku morskiego innego niż określony w pkt 1, lub incydentu morskiego,
w którym zawarte są informacje mogące zapobiec lub zmniejszyć skutki
wypadków lub incydentów morskich w przyszłości
– za pośrednictwem Światowego Zintegrowanego Systemu Informacji Żeglugowej
(GISIS), stanowiącego bazę informacji w zakresie bezpieczeństwa, ochrony żeglugi
i środowiska morskiego, prowadzoną przez Międzynarodową Organizację Morską
(IMO).
4. Przewodniczący Komisji niezwłocznie przekazuje Prezesowi Wyższego
Urzędu Górniczego kopię raportu, o którym mowa w ust. 1, jeżeli dotyczy on
zdarzenia związanego z działalnością polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu lub
wydobywaniu węglowodorów ze złóż w granicach obszarów morskich
Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 42. 1. Na dowolnym etapie badania wypadku lub incydentu morskiego,
Komisja, aby zapobiec ryzyku zaistnienia kolejnych wypadków lub incydentów
morskich, może skierować do podmiotów, których działanie może przyczynić się do
zapobiegania wypadkom lub incydentom morskim, w tym armatorów statków,
organów administracji morskiej, służb ratowniczych oraz innych podmiotów
uznanych przez Komisję za właściwe, ostrzeżenie o możliwym niebezpieczeństwie
(wczesny alert).
2. W przypadku gdy w celu zapobieżenia ryzyku zaistnienia wypadków lub
incydentów morskich konieczne jest podjęcie działań przez inne niż Rzeczpospolita
Polska państwa Unii Europejskiej przewodniczący Komisji niezwłocznie powiadamia
Komisję Europejską o konieczności wydania wczesnego alertu.
30.04.2019
©Telksinoe s. 23/28
Art. 43. 1. Na podstawie informacji uzyskanych podczas badania wypadku lub
incydentu morskiego Komisja sporządza zalecenia dotyczące bezpieczeństwa, zwane
dalej „zaleceniami”.
2. Komisja może sporządzić zalecenia na podstawie analizy danych zbiorczych
albo na podstawie ogólnych wyników przeprowadzonych badań wypadków lub
incydentów morskich.
3. Zalecenia nie mogą ustalać odpowiedzialności lub winy.
4. Zalecenia stanowią propozycje działań skierowanych do podmiotów, które
mogą przyczynić się do zapobiegania wypadkom lub incydentom morskim, w tym
armatorów statków, uznanych organizacji, organów administracji morskiej, Straży
Granicznej, Policji, służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy oraz innych
podmiotów uznanych przez Komisję za właściwe.
5. Komisja może informować o swoich zaleceniach międzynarodowe
organizacje morskie i instytucje europejskie właściwe w sprawach zapobiegania
wypadkom lub incydentom morskim.
Art. 44. Podmioty, do których skierowane są zalecenia, mają obowiązek
powiadomić przewodniczącego Komisji w terminie do 6 miesięcy od dnia doręczenia
raportu końcowego, o uwzględnieniu lub o przyczynach nieuwzględnienia zaleceń
wydanych przez Komisję.
Art. 45. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowy zakres raportów sporządzanych przez Komisję, mając
na uwadze przepisy Unii Europejskiej ustanawiające podstawowe zasady regulujące
dochodzenia w sprawach wypadków w sektorze transportu morskiego4) oraz
wymagania kodeksu badania wypadków.
Art. 46. Komisja może przeprowadzić ponowne badanie wypadku lub incydentu
morskiego, po ogłoszeniu raportu końcowego lub uproszczonego, w razie
późniejszego ujawnienia faktów lub dowodów, dotyczących wypadku lub incydentu
morskiego, nieznanych Komisji, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik badania.
4)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/18/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. ustanawiająca
podstawowe zasady regulujące dochodzenia w sprawach wypadków w sektorze transportu
morskiego i zmieniająca dyrektywę Rady 1999/35/WE oraz dyrektywę 2002/59/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 114, z późn. zm.).
30.04.2019
©Telksinoe s. 24/28
Rozdział 5
Obowiązki innych podmiotów związane z badaniem wypadków i incydentów
morskich
Art. 47. 1. Kto znalazł lub zauważył porzucony statek, wrak, szczątki statku lub
zanieczyszczenie środowiska morskiego albo był świadkiem wypadku lub incydentu
morskiego ma obowiązek niezwłocznie o tym powiadomić:
1) najbliższy terenowy organ administracji morskiej lub
2) Morską Służbę Poszukiwania i Ratownictwa, lub
3) Marynarkę Wojenną, lub
4) Straż Graniczną, lub
5) Policję, lub
6) Państwową Straż Pożarną, lub
7) inne służby ustawowo powołane do niesienia pomocy.
2. Podmioty, które otrzymały powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, są
obowiązane niezwłocznie powiadomić Komisję o wypadku lub incydencie morskim.
3. Armator i kapitan statku, których dotyczy wypadek lub incydent morski,
obowiązani są niezwłocznie powiadomić o wypadku lub incydencie morskim Komisję
oraz kapitanat pierwszego polskiego portu, do którego statek ma wejść po wypadku
lub incydencie morskim, a także zabezpieczyć ślady i dowody dotyczące wypadku lub
incydentu morskiego.
4. Podmiot zarządzający portem i użytkownik infrastruktury portowej, których
dotyczy wypadek morski, w którego wyniku:
1) doszło do śmierci lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu człowieka lub
2) obiekty infrastruktury portowej zostały uszkodzone lub spowodowały szkodę
– mają obowiązek powiadomić o wypadku morskim Komisję oraz zabezpieczyć ślady
i dowody dotyczące tego wypadku.
5. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze
rozporządzenia, sposób wykonania obowiązków armatora i kapitana statku, podmiotu
zarządzającego portem oraz użytkownika infrastruktury portowej, w zakresie sposobu
zabezpieczenia śladów i dowodów dotyczących wypadku lub incydentu morskiego,
biorąc pod uwagę konieczność prawidłowego postępowania w przypadku zaistnienia
wypadku lub incydentu morskiego.
30.04.2019
©Telksinoe s. 25/28
Art. 48. Organy administracji publicznej, w tym terenowe organy administracji
morskiej, Morska Służba Poszukiwania i Ratownictwa, Marynarka Wojenna, Straż
Graniczna, Policja oraz Państwowa Straż Pożarna są obowiązane do udzielania
Komisji niezbędnej pomocy przy prowadzeniu czynności związanych z badaniem
wypadku lub incydentu morskiego.
Art. 49. Osoba dysponująca:
1) środkami łączności mogącymi pomóc w przekazaniu wiadomości dotyczącej
wypadku lub incydentu morskiego,
2) środkami rejestracji obrazu lub dźwięku albo materiałami lub informacjami
mogącymi pomóc w ustaleniu okoliczności i przyczyn wypadku lub incydentu
morskiego
– jest obowiązana udostępnić je niezwłocznie na żądanie Komisji.
Art. 50. 1. Osoba dysponująca:
1) informacjami związanymi z wypadkiem lub incydentem morskim pochodzącymi
z map, dzienników, zapisów elektronicznych i magnetycznych oraz taśm wideo,
łącznie z informacjami pochodzącymi z rejestratorów VDR lub S-VDR i innych
urządzeń elektronicznych, odnoszących się do okresu przed, w trakcie i po
zajściu badanego wypadku lub incydentu morskiego jest obowiązana do ich
zachowania, zapobieżenia ich nadpisaniu lub innym zmianom tych informacji,
2) innymi urządzeniami niż urządzenia, o których mowa w pkt 1, które mogłyby
zostać zasadnie uznane za mające związek z badaniem wypadku lub incydentu
morskiego jest obowiązana do zapobieżenia ingerencji w te urządzenia
– do czasu poinformowania przez Komisję, że nie są one niezbędne do prowadzenia
badania, nie dłużej jednak niż przez 3 miesiące od dnia zaistnienia wypadku lub
incydentu morskiego.
2. Osoby, o których mowa w ust. 1, po zaistnieniu wypadku lub incydentu
morskiego niezwłocznie informują Komisję o posiadanych informacjach
i urządzeniach wymienionych w ust. 1.
Rozdział 6
Kary pieniężne
Art. 51. 1. Kto:
30.04.2019
©Telksinoe s. 26/28
1) będąc świadkiem wypadku lub incydentu morskiego nie powiadomił:
a) najbliższego terenowego organu administracji morskiej lub
b) Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, lub
c) Marynarki Wojennej, lub
d) Straży Granicznej, lub
e) Policji, lub
f) Państwowej Straży Pożarnej, lub
g) innych służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy,
2) uniemożliwia członkom Komisji korzystanie z przysługujących im uprawnień,
o których mowa w art. 29 ust. 1,
3) uniemożliwia ekspertom biorącym udział w pracach Komisji lub
przedstawicielom istotnie zainteresowanych państw korzystanie z przyznanych
im zgodnie z art. 31 uprawnień,
4) nie udostępnia Komisji, na jej żądanie, środków, materiałów lub informacji,
o których mowa w art. 49 i art. 50,
5) będąc obowiązany do powiadomienia przewodniczącego Komisji
o uwzględnieniu lub o przyczynach nieuwzględnienia zaleceń wydanych przez
Komisję w terminie, o którym mowa w art. 44, nie powiadomił tego organu
– podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego
przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za rok
poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Art. 52. Kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, minister właściwy do
spraw gospodarki morskiej.
Art. 53. Wpływy z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.
Rozdział 7
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 54. (pominięty)5)
Art. 55. (pominięty)5)
5)
Zamieszczony w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 kwietnia
2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Państwowej Komisji Badania Wypadków
Morskich (Dz.U. poz. 925)
30.04.2019
©Telksinoe s. 27/28
Art. 56. (pominięty)5)
Rozdział 8
Przepisy przejściowe i dostosowujące
Art. 57. W sprawach wypadków morskich, w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy
zmienianej w art. 54 w brzmieniu dotychczasowym, które zaistniały przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy, postępowanie prowadzą na podstawie
dotychczasowych przepisów, właściwe izby morskie.
Art. 58. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy na podstawie przepisów art. 76 ust. 4 oraz spraw do których mają
zastosowanie przepisy pkt 17.2 i 18.9.5 oraz 18.21 załącznika ustawy zmienianej
w art. 56, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 59. Stacje pilotowe, o których mowa w art. 229 ustawy wymienionej
w art. 55 utworzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się stacjami
pilotowymi w rozumieniu art. 229 ustawy wymienionej w art. 55 w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą.
Art. 60. Przepis wykonawczy, wydany na podstawie art. 12 ust. 2, art. 28 ust. 4
oraz art. 107 ust. 10 ustawy, o której mowa w art. 56, w brzmieniu dotychczasowym,
zachowuje moc do czasu wejścia w życie przepisu wykonawczego wydanego na
podstawie art. 12 ust. 2, art. 28 ust. 4 oraz art. 107b ust. 5 ustawy, o której mowa
w art. 56, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez
12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 61. Dokumenty kwalifikacyjne pilotów morskich wydane przed dniem
wejścia w życie art. 107 ustawy, o której mowa w art. 56, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane.
Art. 62. 1. W latach 2012–2021 maksymalny limit wydatków budżetu państwa
będący skutkiem finansowym ustawy wynosi w:
1) 2012 r. – 1270 tys. zł;
2) 2013 r. – 2310 tys. zł;
3) 2014 r. – 2368 tys. zł;
4) 2015 r. – 2427 tys. zł;
5) 2016 r. – 2488 tys. zł;
30.04.2019
©Telksinoe s. 28/28
6) 2017 r. – 2550 tys. zł;
7) 2018 r. – 2611 tys. zł;
8) 2019 r. – 2674 tys. zł;
9) 2020 r. – 2738 tys. zł;
10) 2021 r. – 2803 tys. zł.
2. W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany
rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, zostaną
zastosowane mechanizmy korygujące, polegające na:
1) wykorzystaniu innych rozwiązań technologicznych w zakresie prowadzenia
przez Komisję badań wypadków lub incydentów morskich,
2) racjonalizacji wykonywania przez Komisję czynności,
3) obniżeniu kosztów zewnętrznej obsługi Komisji
– mając na względzie zapewnienie prawidłowego funkcjonowania Komisji
i zapewnienie bezpieczeństwa żeglugi.
3. Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków,
o którym mowa w ust. 1, oraz wdrożenia mechanizmów korygujących, o których
mowa w ust. 2, jest minister właściwy do spraw gospodarki morskiej.
Art. 63. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia6),
z wyjątkiem przepisów art. 56 pkt 12 i 13, które wchodzą w życie po upływie
12 miesięcy od dnia ogłoszenia.
6)
Ustawa została ogłoszona w dniu 26 września 2012 r.
30.04.2019
Do góry