Ustawy w postaci jednolitej
Wyszukiwarka ustaw
W przeglądarce naciśnij Ctrl+F, by wyszukać w ustawie.
2015 Pozycja 625
©Telksinoe s. 1/37
Opracowano na podstawie: t.j.
Dz. U. z 2015 r.
poz. 625, 1893.
U S T A W A
z dnia 10 lipca 2007 r.
o nawozach i nawożeniu
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. 1. Ustawa reguluje:
1) warunki i tryb wprowadzania do obrotu nawozów, z wyłączeniem spraw
związanych z wprowadzaniem do obrotu nawozów uregulowanych
w przepisach rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 13 października 2003 r. w sprawie nawozów (Dz. Urz. WE L
304 z 21.11.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,
rozdz. 13, t. 32, str. 467, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem
nr 2003/2003”;
2) warunki i tryb wprowadzania do obrotu środków wspomagających uprawę roślin;
3) zadania i właściwość organów oraz jednostek organizacyjnych w zakresie
wprowadzania do obrotu nawozów na podstawie przepisów rozporządzenia nr 2003/2003;
4) stosowanie nawozów i środków wspomagających uprawę roślin w rolnictwie;
5) zapobieganie zagrożeniom zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska, które
mogą powstać w wyniku przewozu, przechowywania i stosowania nawozów
oraz środków wspomagających uprawę roślin;
6) agrochemiczną obsługę rolnictwa.
2. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów prawa wodnego w zakresie
ograniczania i zapobiegania zanieczyszczaniu wód związkami azotu pochodzącymi
ze źródeł rolniczych.
Art. 2. 1. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) nawozy – produkty przeznaczone do dostarczania roślinom składników
pokarmowych lub zwiększania żyzności gleb albo zwiększania żyzności
2016-02-29
©Telksinoe s. 2/37
stawów rybnych, którymi są nawozy mineralne, nawozy naturalne, nawozy
organiczne i nawozy organiczno-mineralne;
2) nawozy oznaczone znakiem „NAWÓZ WE” – nawozy spełniające wymagania
określone w rozporządzeniu nr 2003/2003;
3) nawozy mineralne – nawozy nieorganiczne, produkowane w drodze przemian
chemicznych, fizycznych lub przerobu surowców mineralnych, w tym wapno
nawozowe, do którego zalicza się wapno nawozowe zawierające magnez,
a także niektóre nawozy pochodzenia organicznego;
4) nawozy naturalne:
a) obornik, gnojówkę i gnojowicę,
b) pochodzące od zwierząt gospodarskich, w rozumieniu przepisów
o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, odchody,
z wyjątkiem odchodów pszczół, bez dodatków innych substancji,
c) guano
– przeznaczone do rolniczego wykorzystania;
5) nawozy organiczne – nawozy wyprodukowane z substancji organicznej lub
z mieszanin substancji organicznych, w tym komposty, a także komposty
wyprodukowane z wykorzystaniem dżdżownic;
6) nawozy organiczno-mineralne – mieszaniny nawozów mineralnych
i organicznych;
7) środek poprawiający właściwości gleby – substancje dodawane do gleby w celu
poprawy jej właściwości lub jej parametrów chemicznych, fizycznych,
fizykochemicznych lub biologicznych;
8) stymulator wzrostu – związek organiczny lub mineralny lub jego mieszaninę,
wpływające korzystnie na rozwój roślin lub inne procesy życiowe roślin,
z wyłączeniem regulatora wzrostu będącego środkiem ochrony roślin
w rozumieniu przepisów o ochronie roślin;
9) podłoże do upraw – materiał inny niż glebę, w tym substraty, w którym są
uprawiane rośliny;
10) środki wspomagające uprawę roślin – środki poprawiające właściwości gleby,
stymulatory wzrostu i podłoża do upraw;
11) wymagania jakościowe – zawartość składników pokarmowych w nawozie oraz
jego parametry chemiczne, fizyczne i fizykochemiczne, określone w ustawie
2016-02-29
©Telksinoe s. 3/37
i deklarowane przez producenta, importera lub inny podmiot wprowadzający
ten nawóz do obrotu, a w przypadku środków wspomagających uprawę roślin –
deklarowane przez producenta, importera lub inny podmiot wprowadzający ten
środek do obrotu parametry chemiczne, fizyczne, fizykochemiczne lub biologiczne;
12) konfekcjonowanie – pakowanie lub przepakowywanie nawozów lub środków
wspomagających uprawę roślin;
13) wprowadzenie do obrotu:
a) oferowanie w celu zbycia, sprzedaż oraz inną odpłatną albo nieodpłatną
formę zbycia nawozu lub środka wspomagającego uprawę roślin przez:
– producenta – w przypadku nawozu lub środka wspomagającego
uprawę roślin, wyprodukowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
– importera – w przypadku nawozu lub środka wspomagającego uprawę
roślin, przywiezionych z terytorium państw trzecich,
– producenta lub inny podmiot wprowadzający nawóz lub środek
wspomagający uprawę roślin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
– w przypadku nawozu lub środka wspomagającego uprawę roślin,
wyprodukowanych lub wprowadzonych do obrotu na terytorium
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
b) przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nawozu lub środka
wspomagającego uprawę roślin, przeznaczonych na potrzeby własne.
2. Jeżeli w ustawie jest mowa o nawozach oznaczonych znakiem „NAWÓZ
WE”, stosuje się określenia użyte w art. 2 rozporządzenia nr 2003/2003.
3. Nawozy organiczne i polepszacze gleby w rozumieniu art. 3
pkt 22 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia
21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów
ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi,
i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach
ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1,
z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1069/2009”, uznaje się za nawozy
i środki wspomagające uprawę roślin wytworzone z produktów ubocznych
pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu art. 3 pkt 1 w związku z art. 2
2016-02-29
©Telksinoe s. 4/37
ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009 lub z produktów pochodnych w rozumieniu art. 3
pkt 2 rozporządzenia nr 1069/2009 lub zawierające w swoim składzie produkty
uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne.
Rozdział 2
Obrót nawozami oraz środkami wspomagającymi uprawę roślin
Art. 3. 1. Do obrotu można wprowadzać nawozy:
1) powstałe ze zmieszania typów nawozów oznaczonych znakiem „NAWÓZ
WE”, przy czym nawozy te nie mogą być oznaczane znakiem „NAWÓZ WE”;
2) odpowiadające, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 12 pkt 5,
typom wapna nawozowego, w których zanieczyszczenia nie przekraczają
dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń;
3) naturalne, zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1069/2009.
2. Nawozy organiczne, organiczno-mineralne, mineralne nieoznaczone znakiem
„NAWÓZ WE” i środki wspomagające uprawę roślin mogą być wprowadzone do
obrotu na zasadach określonych w art. 4.
3. Nawozy naturalne mogą być zbywane do bezpośredniego rolniczego
wykorzystania wyłącznie na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej pod
rygorem nieważności.
4. Umowę, o której mowa w ust. 3, strony przechowują co najmniej przez 8 lat
od dnia jej zawarcia.
5. Procedurą celną, w wyniku której następuje dopuszczenie do obrotu
w rozumieniu przepisów prawa celnego, mogą być objęte nawozy i środki
wspomagające uprawę roślin przywożone z państw trzecich:
1) które można wprowadzać do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) których okres przydatności do stosowania, licząc od dnia objęcia
dopuszczeniem do obrotu, wynosi co najmniej 6 miesięcy – dla nawozów,
środków poprawiających właściwości gleby i stymulatorów wzrostu;
3) które są zaopatrzone w informacje określone w art. 9 ust. 2–7 i ust. 9.
6. Przepisu ust. 5:
1) nie stosuje się do nawozów i środków wspomagających uprawę roślin:
a) przeznaczonych wyłącznie do celów naukowo-badawczych,
2016-02-29
©Telksinoe s. 5/37
b) nieprzeznaczonych do wprowadzenia do obrotu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
2) pkt 2 i 3 nie stosuje się do nawozów naturalnych, o których mowa w ust. 1 pkt 3.
7. W przypadku, o którym mowa w ust. 6 pkt 1 lit. b, importer przedstawia
organowi celnemu pisemne oświadczenie, że nawóz lub środek wspomagający
uprawę roślin zgłaszany do procedury celnej, w wyniku której następuje
dopuszczenie do obrotu w rozumieniu przepisów prawa celnego, nie jest
przeznaczony do wprowadzenia do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
8. Nawozy zawierające azotan amonowy w ilości powyżej 28% w przeliczeniu
na azot całkowity, przywożone z państw trzecich, zaopatruje się w ważny certyfikat
potwierdzający ich odporność na detonację, wydany przez jednostkę akredytowaną
w tym zakresie na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej.
Art. 4. 1. Nawozy oraz środki wspomagające uprawę roślin, o których mowa
w art. 3 ust. 2, są wprowadzane do obrotu na podstawie uzyskanego pozwolenia.
2. Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje, w drodze decyzji, pozwolenie
na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin,
o których mowa w art. 3 ust. 2.
3. Wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu albo
środka wspomagającego uprawę roślin, o których mowa w art. 3 ust. 2, składa:
1) producent – dla nawozu lub środka wspomagającego uprawę roślin,
wyprodukowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) importer – dla nawozu lub środka wspomagającego uprawę roślin,
przywiezionych z terytorium państw trzecich;
3) producent lub inny podmiot wprowadzający nawóz lub środek wspomagający
uprawę roślin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – dla nawozu lub środka
wspomagającego uprawę roślin, wyprodukowanych lub wprowadzonych do
obrotu na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
3a. Wniosek o wydanie pozwolenia zawiera:
1) imię i nazwisko albo nazwę wnioskodawcy;
2) oznaczenie siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania i adresu wnioskodawcy;
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP);
2016-02-29
©Telksinoe s. 6/37
[4) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo
w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, o ile taki posiada;]
Nowe brzmienie art. 4 pkt 4 w ust. 3a wejdzie w życie z dn. 19.05.2016 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1893).
<4) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile wnioskodawca taki numer posiada;>
5) nazwę i rodzaj nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin, o którym
mowa w art. 3 ust. 2.
4. Do wniosku dołącza się:
1) wyniki badań nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin;
2) opinie, o których mowa w ust. 6;
3) projekt instrukcji stosowania i przechowywania – dla nawozu albo środka
poprawiającego właściwości gleby, albo stymulatora wzrostu;
4) zaświadczenie albo oświadczenie o wpisie do rejestru przedsiębiorców
w Krajowym Rejestrze Sądowym albo w Centralnej Ewidencji i Informacji
o Działalności Gospodarczej potwierdzające prowadzenie działalności
gospodarczej w zakresie wprowadzania do obrotu nawozów albo środków
wspomagających uprawę roślin, a w przypadku prowadzenia działalności
w formie spółki cywilnej również kopię umowy tej spółki;
5) kopię decyzji powiatowego lekarza weterynarii o zatwierdzeniu zakładu
przetwórczego produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów
pochodnych wytwarzającego nawozy lub środki wspomagające uprawę roślin
oraz nadaniu weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego lub oświadczenie o jej
uzyskaniu – dla nawozów lub środków wspomagających uprawę roślin, które
zostały wytworzone z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub
produktów pochodnych lub zawierają w swoim składzie produkty uboczne
pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne, a w przypadku nawozu lub
środka wspomagającego uprawę roślin pochodzącego z państwa innego niż
Rzeczpospolita Polska – inne równoważne dokumenty.
4a. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 4, składa się pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie
jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy
odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta
2016-02-29
©Telksinoe s. 7/37
zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych
zeznań.
5. Wnioskodawca, który ma siedzibę lub miejsce zamieszkania poza terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, zamiast dokumentów, o których mowa w ust. 4 pkt 4, do
wniosku dołącza, przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego,
dokumenty potwierdzające prowadzenie przez niego działalności gospodarczej.
6. Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje decyzję w sprawie pozwolenia
na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin,
o których mowa w art. 3 ust. 2, po uzyskaniu:
1) opinii upoważnionych jednostek organizacyjnych, wydanych na podstawie
przeprowadzonych badań, potwierdzających, że:
a) nawóz:
– jest przydatny do nawożenia roślin lub gleb lub rekultywacji gleb,
w tym dostarcza roślinom składników pokarmowych, wpływając na
wzrost plonu lub na stan odżywienia roślin w sposób istotny lub na
poprawę jakości plonu lub cech użytkowych roślin, lub zwiększa żyzność gleb lub stawów rybnych,
– spełnia minimalne wymagania jakościowe, określone w przepisach
wydanych na podstawie art. 10 pkt 6, oraz deklarowane wymagania jakościowe,
– nie zawiera zanieczyszczeń w ilości przekraczającej ich dopuszczalne
wartości określone w przepisach wydanych na podstawie art. 10 pkt 5,
– nie stanowi zagrożenia zdrowia ludzi lub zwierząt lub środowiska po
zastosowaniu zgodnie z instrukcją stosowania i przechowywania, albo
b) środek wspomagający uprawę roślin:
– spełnia wymagania jakościowe,
– nie zawiera zanieczyszczeń w ilości przekraczającej dopuszczalne
wartości zanieczyszczeń określone w przepisach wydanych na
podstawie art. 11 pkt 5, albo
c) środek poprawiający właściwości gleby, oprócz wymagań określonych w lit. b:
– jest przydatny do poprawy właściwości lub parametrów chemicznych,
fizycznych, fizykochemicznych lub biologicznych gleby,
2016-02-29
©Telksinoe s. 8/37
– nie stanowi zagrożenia zdrowia ludzi lub zwierząt lub środowiska po
zastosowaniu zgodnie z instrukcją stosowania i przechowywania, albo
d) stymulator wzrostu, oprócz wymagań określonych w lit. b:
– wpływa korzystnie na rozwój roślin lub inne procesy życiowe roślin
w inny sposób niż składnik pokarmowy roślin,
– nie stanowi zagrożenia zdrowia ludzi lub zwierząt lub środowiska po
zastosowaniu zgodnie z instrukcją stosowania i przechowywania, albo
e) podłoże do upraw, oprócz wymagań określonych w lit. b:
– jest przydatne do uprawy roślin,
– nie stanowi zagrożenia zdrowia ludzi lub zwierząt lub środowiska;
2) opinii upoważnionych jednostek organizacyjnych o spełnieniu przez:
a) nawóz organiczny, organiczno-mineralny albo środek wspomagający
uprawę roślin, które zostały wytworzone z produktów ubocznych
pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych lub zawierają
w swoim składzie produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub
produkty pochodne, wymagań, o których mowa w rozporządzeniu nr 1069/2009,
b) składnik dodany do nawozu organicznego, organiczno-mineralnego albo
środka wspomagającego uprawę roślin, które zostały wytworzone
z mączki mięsno-kostnej uzyskanej z materiału kategorii 2 lub
z przetworzonego białka zwierzęcego, lub zawierają w swoim składzie
taką mączkę mięsno-kostną lub przetworzone białko zwierzęce, wymagań,
o których mowa w załączniku XI w rozdziale II w sekcji 1
w ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r.
w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
(WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów
ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia
przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE
w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli
weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz. Urz. UE L
54 z 26.02.2011, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 142/2011”.
2016-02-29
©Telksinoe s. 9/37
7. Szczegółową dokumentację dotyczącą nawozu lub środka wspomagającego
uprawę roślin, o których mowa w art. 3 ust. 2, dostarcza upoważnionej jednostce
organizacyjnej przeprowadzającej badania i wydającej opinie:
1) producent – dla nawozu lub środka wspomagającego uprawę roślin,
wyprodukowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) importer – dla nawozu lub środka wspomagającego uprawę roślin,
przywiezionych z terytorium państw trzecich;
3) producent lub inny podmiot wprowadzający nawóz lub środek wspomagający
uprawę roślin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – dla nawozu lub środka
wspomagającego uprawę roślin, wyprodukowanych lub wprowadzonych do
obrotu na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
8. Koszty badań i koszty związane z wydawaniem opinii, o których mowa w ust. 6, ponosi:
1) producent – dla nawozu lub środka wspomagającego uprawę roślin,
wyprodukowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) importer – dla nawozu lub środka wspomagającego uprawę roślin,przywiezionych z terytorium państw trzecich;
3) producent lub inny podmiot wprowadzający nawóz lub środek wspomagający
uprawę roślin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – dla nawozu lub środka
wspomagającego uprawę roślin, wyprodukowanych lub wprowadzonych do
obrotu na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
9. Minister właściwy do spraw rolnictwa odmawia, w drodze decyzji, wydania
pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka wspomagającego
uprawę roślin, o których mowa w art. 3 ust. 2, jeżeli z dołączonych do wniosku
dokumentów nie wynika, że nawóz albo środek wspomagający uprawę roślin
spełniają wymagania określone w ust. 6.
10. W przypadku wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu
organicznego, organiczno-mineralnego albo środka wspomagającego uprawę roślin,
które zostały wytworzone z mączki mięsno-kostnej uzyskanej z materiału kategorii 2
lub z przetworzonego białka zwierzęcego, lub zawierają w swoim składzie taką
mączkę mięsno-kostną lub przetworzone białko zwierzęce, składnik, o którym mowa
w ust. 6 pkt 2 lit. b, dodany do tego nawozu albo środka umieszcza się w wykazie
prowadzonym przez Głównego Lekarza Weterynarii wraz z podaniem informacji
2016-02-29
©Telksinoe s. 10/37
o zawartości tego składnika w tym nawozie albo środku, wyrażonej ilościowo na
jednostkę objętości lub masy. Wykaz jest udostępniany na stronie internetowej
administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii.
11. Główny Lekarz Weterynarii umieszcza w wykazie wymienionym
w ust. 10 składnik, o którym mowa w ust. 6 pkt 2 lit. b, zatwierdzony przez właściwy
organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej
zgodnie z art. 22 ust. 3 rozporządzenia nr 142/2011 wraz z podaniem informacji
o zawartości tego składnika w nawozie albo środku wspomagającym uprawę roślin
wyrażonej ilościowo na jednostkę objętości lub masy.
12. Główny Lekarz Weterynarii wykreśla z wykazu wymienionego
w ust. 10 składnik, o którym mowa w ust. 6 pkt 2 lit. b, jeżeli składnik ten,
zastosowany w nawozie albo środku wspomagającym uprawę roślin zgodnie
z zawartością podaną w tym wykazie, nie spełnia wymagań, o których mowa
w załączniku XI w rozdziale II w sekcji 1 w ust. 3 rozporządzenia nr 142/2011.
13. Przepisu ust. 6 pkt 2 lit. b nie stosuje się w przypadku ubiegania się
o wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu organicznego,
organiczno-mineralnego albo środka wspomagającego uprawę roślin, do których
został dodany składnik umieszczony w wykazie, o którym mowa w ust. 10, gdy
zawartość tego składnika w nawozie lub środku jest taka sama jak zawartość podana
dla tego składnika w tym wykazie.
Art. 5. Do obrotu można wprowadzać także nawozy oraz środki wspomagające
uprawę roślin, o których mowa w art. 3 ust. 2, dopuszczone do obrotu w innym
państwie członkowskim Unii Europejskiej lub Republice Turcji, które zostały
wyprodukowane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub Republice
Turcji lub w państwie będącym członkiem Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego
Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli
przepisy krajowe na podstawie których są one produkowane i wprowadzane do
obrotu zapewniają ochronę zdrowia ludzi, zwierząt i ochronę środowiska oraz
przydatność do stosowania, w zakresie odpowiadającym wymaganiom określonym w art. 4 ust. 6.
Art. 6. Pozwolenie na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka
wspomagającego uprawę roślin, o którym mowa w art. 4 ust. 1, zawiera:
2016-02-29
©Telksinoe s. 11/37
1) nazwę nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin, imię i nazwisko
oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę oraz siedzibę i adres:
a) producenta – dla nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin,
wyprodukowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
b) importera – dla nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin,
przywiezionych z terytorium państw trzecich,
c) producenta lub innego podmiotu wprowadzającego nawóz albo środek
wspomagający uprawę roślin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej –
dla nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin,
wyprodukowanych lub wprowadzonych do obrotu na terytorium innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej;
2) określenie wymagań jakościowych;
3) informację, że nawóz albo środek wspomagający uprawę roślin został
wytworzony z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów
pochodnych lub zawiera w swoim składzie produkty uboczne pochodzenia
zwierzęcego lub produkty pochodne – dla nawozu albo środka
wspomagającego uprawę roślin, które zostały wytworzone z produktów
ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych, lub zawierają
w swoim składzie produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne;
4) instrukcję stosowania i przechowywania nawozu albo środka poprawiającego
właściwości gleby, albo stymulatora wzrostu, sporządzoną w języku polskim.
Art. 7. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje pozwolenie na
wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin,
o którym mowa w art. 4 ust. 1, na czas nieokreślony.
2. Minister właściwy do spraw rolnictwa cofa, w drodze decyzji, pozwolenie na
wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin,
o którym mowa w art. 4 ust. 1, jeżeli:
1) nie są przestrzegane wymagania jakościowe określone w pozwoleniu albo
2) zostanie ujawnione, że nawóz albo środek wspomagający uprawę roślin
zagrażają zdrowiu ludzi lub zwierząt lub środowisku, albo
3) zostanie ujawnione, że nawóz lub środek wspomagający uprawę roślin, które
zostały wytworzone z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub
2016-02-29
©Telksinoe s. 12/37
produktów pochodnych lub zawierają w swoim składzie produkty uboczne
pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne, nie spełniają wymagań
określonych w art. 4 ust. 6 pkt 2.
2a. Minister właściwy do spraw rolnictwa może cofnąć, w drodze decyzji,
pozwolenie na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka wspomagającego
uprawę roślin, o którym mowa w art. 4 ust. 1, jeżeli zostało ujawnione, że zmieniono
skład lub surowce wykorzystywane do produkcji nawozu albo środka
wspomagającego uprawę roślin zadeklarowane w dokumentacji dołączonej do
wniosku o wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka
wspomagającego uprawę roślin.
3. Jeżeli pozwolenie na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka
wspomagającego uprawę roślin, o którym mowa w art. 4 ust. 1, w przypadku,
o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lub w ust. 2a, zostało cofnięte to:
1) producent – w przypadku nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin,
wyprodukowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
2) importer – w przypadku nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin,
przywiezionych z terytorium państw trzecich,
3) producent lub inny podmiot wprowadzający nawóz albo środek wspomagający
uprawę roślin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – w przypadku nawozu
albo środka wspomagającego uprawę roślin, wyprodukowanych lub
wprowadzonych do obrotu na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
– wycofuje nawóz albo środek wspomagający uprawę roślin z obrotu w terminie
3 miesięcy od dnia, w którym decyzja o cofnięciu pozwolenia stała się ostateczna.
4. Jeżeli pozwolenie na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka
wspomagającego uprawę roślin, o którym mowa w art. 4 ust. 1, w przypadku,
o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lub 3, zostało cofnięte to:
1) producent – w przypadku nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin,
wyprodukowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
2) importer – w przypadku nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin,
przywiezionych z terytorium państw trzecich,
3) producent lub inny podmiot wprowadzający nawóz albo środek wspomagający
uprawę roślin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – w przypadku nawozu
2016-02-29
©Telksinoe s. 13/37
albo środka wspomagającego uprawę roślin, wyprodukowanych lub
wprowadzonych do obrotu na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
– wycofuje nawóz albo środek wspomagający uprawę roślin z obrotu, na podstawie
decyzji o cofnięciu pozwolenia, która podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Art. 8. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa prowadzi wykazy nawozów
i środków wspomagających uprawę roślin, które mogą być wprowadzone do obrotu
na podstawie pozwoleń, o których mowa w art. 4 ust. 1, zawierające numer i datę
wydania pozwolenia, informację, że nawóz albo środek wspomagający uprawę roślin
zostały wytworzone z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub
produktów pochodnych lub zawierają w swoim składzie produkty uboczne
pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne, nazwę nawozu albo środka
wspomagającego uprawę roślin, a także imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania
i adres albo nazwę oraz siedzibę i adres:
1) producenta – dla nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin,
wyprodukowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) importera – dla nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin,
przywiezionych z terytorium państw trzecich;
3) producenta lub innego podmiotu wprowadzającego nawóz albo środek
wspomagający uprawę roślin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – dla
nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin, wyprodukowanych lub
wprowadzonych do obrotu na terytorium innego państwa członkowskiego Unii
Europejskiej.
2. Wykazy nawozów i środków wspomagających uprawę roślin są umieszczane
na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw rolnictwa.
Art. 9. 1. Konfekcjonowanie może odbywać się wyłącznie po uzyskaniu
pisemnej zgody producenta nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin i po
uzgodnieniu z tym producentem rodzaju opakowań stosowanych do konfekcjonowania.
2016-02-29
©Telksinoe s. 14/37
2. Na opakowaniu lub etykiecie dołączonej do nawozu wprowadzanego do
obrotu, a w przypadku nawozu luzem – w dokumentach, w które się go zaopatruje,
umieszcza się wyłącznie:
1) informacje umożliwiające identyfikację nawozu, obejmujące:
a) napis o treści „nawóz powstały ze zmieszania typów nawozów
oznaczonych znakiem „NAWÓZ WE”, z wyszczególnieniem tych typów –
w przypadku nawozów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1,
b) określenie typu wapna nawozowego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2,
c) numer pozwolenia – dla nawozów, o których mowa w art. 3 ust. 2,
d) dane o deklarowanej zawartości składników pokarmowych,
e) dane dotyczące formy lub rozpuszczalności składników pokarmowych,
f) nazwę handlową nawozu, jeżeli została nadana,
g) imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę oraz
siedzibę i adres:
– producenta – dla nawozu wyprodukowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
– importera – dla nawozu przywiezionego z terytorium państw trzecich,
– producenta lub innego podmiotu wprowadzającego nawóz na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – dla nawozu wyprodukowanego
lub wprowadzonego do obrotu na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej;
2) informacje o:
a) masie netto nawozu,
b) okresie przydatności nawozu do stosowania;
3) instrukcję stosowania i przechowywania nawozu.
3. Na opakowaniu lub etykiecie dołączonej do środka wspomagającego uprawę
roślin wprowadzanego do obrotu, a w przypadku środka wspomagającego uprawę
roślin luzem – w dokumentach, w które się go zaopatruje, umieszcza się wyłącznie:
1) informacje umożliwiające identyfikację środka wspomagającego uprawę roślin, obejmujące:
a) numer pozwolenia,
b) określenie wymagań jakościowych,
2016-02-29
©Telksinoe s. 15/37
c) nazwę handlową środka wspomagającego uprawę roślin, jeżeli została nadana,
d) imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę oraz siedzibę i adres:
– producenta – dla środka wspomagającego uprawę roślin
wyprodukowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
– importera – dla środka wspomagającego uprawę roślin
przywiezionego z terytorium państw trzecich,
– producenta lub innego podmiotu wprowadzającego środek
wspomagający uprawę roślin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
– dla środka wspomagającego uprawę roślin wyprodukowanego lub
wprowadzonego do obrotu na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej;
2) informacje o:
a) masie netto środka wspomagającego uprawę roślin,
b) okresie przydatności środka poprawiającego właściwości gleby albo
stymulatora wzrostu do stosowania;
3) instrukcję stosowania i przechowywania środka poprawiającego właściwości
gleby albo stymulatora wzrostu.
4. Informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, sporządza się w języku polskim
oraz umieszcza w widocznym miejscu, w sposób trwały i zapewniający ich
czytelność, z tym że informacje określone w ust. 2 pkt 1 lit. f i g oraz w ust. 3 pkt 1
lit. c i d, a także instrukcję stosowania i przechowywania nawozu albo środka
poprawiającego właściwości gleby, albo stymulatora wzrostu, podaje się oddzielnie
od innych informacji wymienionych w ust. 2 lub 3.
5. Etykiety dołączone do nawozu i środka wspomagającego uprawę roślin
mocuje się w taki sposób, aby pozostały one tam, gdzie zostały zamocowane
niezależnie od zastosowanego systemu zamknięcia opakowania, a jeżeli do
zamknięcia opakowania użyto plomby, podaje się na niej informacje określone
w ust. 2 pkt 1 lit. g lub w ust. 3 pkt 1 lit. d.
6. W przypadku nawozów i środków wspomagających uprawę roślin luzem
jeden egzemplarz dokumentów, w które się je zaopatruje, zawierający informacje
2016-02-29
©Telksinoe s. 16/37
określone w ust. 2 lub 3, dołącza się do nawozu albo środka wspomagającego
uprawę roślin w sposób zapewniający dostęp do tych informacji.
7. Nawozy i środki wspomagające uprawę roślin w postaci płynnej mogą być
wprowadzone do obrotu, jeżeli są do nich dołączone informacje o temperaturze,
w jakiej nawóz albo środek wspomagający uprawę roślin powinny być
przechowywane, a także o środkach, jakie powinny być podjęte, aby zapobiec
wypadkom podczas ich przechowywania.
8. Przepisów ust. 2–7 nie stosuje się do nawozów naturalnych.
9. Na opakowaniu lub etykiecie dołączonej do nawozu i środka
wspomagającego uprawę roślin wprowadzonych do obrotu, a w przypadku nawozów
i środków wspomagających uprawę roślin luzem – w dokumentach, w które się je
zaopatruje, umieszcza się także informacje wynikające z przepisów odrębnych.
10. Znakowania nawozów organicznych, organiczno-mineralnych, środków
poprawiających właściwości gleby, stymulatorów wzrostu i podłoży do upraw, które
zostały wytworzone z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub
produktów pochodnych, lub zawierają w swoim składzie produkty uboczne
pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne, dokonuje się w sposób określony
w rozporządzeniu nr 1069/2009.
Art. 10. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze
rozporządzenia:
1) jednostki organizacyjne upoważnione do przeprowadzania badań nawozów lub
wydawania opinii, o której mowa w art. 4 ust. 6 pkt 1 lit. a oraz pkt 2, biorąc
pod uwagę obiekty i wyposażenie, jakimi powinna dysponować jednostka
organizacyjna, aby zapewnić właściwe przeprowadzenie badań, stosowane
przez tę jednostkę procedury badawcze oraz kwalifikacje i doświadczenie
zawodowe osób zatrudnionych w tych jednostkach, zgodne z zakresem przeprowadzanych badań;
2) szczegółowy zakres badań nawozów i elementy, jakie powinna zawierać opinia
o nawozach, wymienione w art. 4 ust. 6 pkt 1 lit. a oraz pkt 2, kierując się
koniecznością stwierdzenia, czy nawozy te spełniają warunki niezbędne do
wydania pozwolenia na wprowadzenie ich do obrotu, określone w art. 4 ust. 6;
3) szczegółowy zakres dokumentacji dotyczącej nawozów, mając na względzie
konieczność ustalenia na tej podstawie właściwego zakresu badań, jakim należy
2016-02-29
©Telksinoe s. 17/37
poddać dany nawóz, i wydania opinii, o której mowa w art. 4 ust. 6 pkt 1
lit. a oraz pkt 2;
4) jakie wymagania ma spełniać treść instrukcji stosowania i przechowywania
nawozów, mając na względzie zapewnienie bezpiecznego ich stosowania i przechowywania;
5) dopuszczalne rodzaje zanieczyszczeń występujących w nawozach i ich
wartości, mając na względzie zapewnienie ochrony zdrowia ludzi lub zwierząt
lub ochrony środowiska;
6) minimalne wymagania jakościowe, jakie powinny spełniać nawozy, o których
mowa w art. 3 ust. 2, mając na względzie potrzebę zapewnienia ich skutecznego działania.
Art. 11. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:
1) jednostki organizacyjne upoważnione do przeprowadzenia badań środków
wspomagających uprawę roślin lub wydawania opinii, o której mowa w art. 4
ust. 6 pkt 1 lit. b–e oraz pkt 2, biorąc pod uwagę obiekty i wyposażenie, jakimi
powinna dysponować jednostka organizacyjna, aby zapewnić właściwe
przeprowadzenie badań, stosowane przez tę jednostkę procedury badawcze oraz
kwalifikacje i doświadczenie zawodowe osób zatrudnionych w tych
jednostkach, zgodne z zakresem przeprowadzanych badań;
2) szczegółowy zakres badań środków wspomagających uprawę roślin i elementy,
jakie powinna zawierać opinia o środkach wspomagających uprawę roślin,
wymienione w art. 4 ust. 6 pkt 1 lit. b–e oraz pkt 2, kierując się koniecznością
stwierdzenia, czy środki te spełniają warunki niezbędne do wydania pozwolenia
na wprowadzenie ich do obrotu, określone w art. 4 ust. 6;
3) szczegółowy zakres dokumentacji dotyczącej środków wspomagających
uprawę roślin, mając na względzie konieczność ustalenia na tej podstawie
właściwego zakresu badań, jakim należy poddać dany środek, i wydania opinii,
o której mowa w art. 4 ust. 6 pkt 1 lit. b–e oraz pkt 2;
4) jakie wymagania ma spełniać treść instrukcji stosowania i przechowywania
środków poprawiających właściwości gleby oraz stymulatorów wzrostu, mając
na względzie zapewnienie bezpiecznego ich stosowania i przechowywania;
2016-02-29
©Telksinoe s. 18/37
5) dopuszczalne rodzaje zanieczyszczeń występujących w środkach
wspomagających uprawę roślin i ich wartości, mając na względzie zapewnienie
ochrony zdrowia ludzi lub zwierząt lub ochrony środowiska.
Art. 12. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowy sposób umieszczania informacji umożliwiającej identyfikację
nawozów, o której mowa w art. 9 ust. 2 pkt 1, mając na względzie zapewnienie
właściwej informacji o tych nawozach oraz zapobieganie niekorzystnemu
wpływowi nawozu na zdrowie ludzi lub zwierząt lub na środowisko;
2) sposób pakowania nawozów, mając na względzie zapewnienie właściwej ich
jakości oraz zapobieganie niekorzystnemu wpływowi nawozu na zdrowie ludzi
lub zwierząt lub na środowisko;
3) dopuszczalne tolerancje zawartości składników nawozowych, biorąc pod uwagę
ograniczenia wynikające z technologii ich produkcji;
4) sposób pobierania próbek i metody badań nawozów mineralnych w celu
kontroli ich jakości, mając na względzie zapewnienie spełniania przez nawóz
parametrów chemicznych, fizycznych i fizykochemicznych oraz wartości
zanieczyszczeń zawartych w tych nawozach;
5) typy wapna nawozowego oraz szczegółowe wymagania jakościowe dla tych
typów, mając na względzie zapewnienie właściwej ich jakości.
Art. 13. 1. Producent ubiegający się o oznaczenie nowego typu nawozu
znakiem „NAWÓZ WE”, mający siedzibę albo miejsce zamieszkania na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, składa do ministra właściwego do spraw gospodarki
wniosek o wystąpienie do Komisji Europejskiej w tej sprawie.
2. Minister właściwy do spraw gospodarki:
1) przekazuje Komisji Europejskiej i pozostałym państwom członkowskim Unii
Europejskiej kopię wniosku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli nawóz spełnia
wymagania dla nowego typu nawozu, określone w rozporządzeniu nr 2003/2003, albo
2) wydaje decyzję o odmowie przekazania Komisji Europejskiej i pozostałym
państwom członkowskim Unii Europejskiej kopii wniosku, o którym mowa
2016-02-29
©Telksinoe s. 19/37
w ust. 1, jeżeli nawóz nie spełnia wymagań dla nowego typu nawozu,
określonych w rozporządzeniu nr 2003/2003.
Art. 14. Koszty postępowania związane z rozpatrzeniem i przekazaniem
wniosku o oznaczenie nowego typu nawozu znakiem „NAWÓZ WE” ponosi
producent ubiegający się o takie oznaczenie.
Art. 15. Minister właściwy do spraw gospodarki:
1) ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”, listę akredytowanych laboratoriów upoważnionych
do wykonywania badań potwierdzających spełnianie przez nawozy oznaczone
znakiem „NAWÓZ WE” wymagań określonych dla tych nawozów
w przepisach rozporządzenia nr 2003/2003;
2) informuje Komisję Europejską i pozostałe państwa członkowskie Unii
Europejskiej o akredytowanych laboratoriach upoważnionych do wykonywania
badań, o których mowa w pkt 1.
Art. 16. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki może, w drodze
rozporządzenia:
1) zakazać czasowo wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej nawozu oznaczonego znakiem „NAWÓZ WE”,
2) uzależnić wprowadzenie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
nawozu oznaczonego znakiem „NAWÓZ WE” od spełnienia określonych
warunków
– jeżeli zaistnieją przesłanki określone w art. 15 rozporządzenia nr 2003/2003.
2. Minister właściwy do spraw gospodarki informuje Komisję Europejską
i pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej o ograniczeniach we
wprowadzaniu do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nawozów
oznaczonych znakiem „NAWÓZ WE”, o których mowa w ust. 1, podając przyczyny
uzasadniające wprowadzenie tych ograniczeń.
2016-02-29
©Telksinoe s. 20/37
Rozdział 3
Stosowanie nawozów i środków wspomagających uprawę roślin
Art. 17. 1. Stosuje się wyłącznie nawozy i środki wspomagające uprawę roślin,
które zostały dopuszczone do obrotu na podstawie art. 3 ust. 1 i 2, art. 5 lub
rozporządzenia nr 2003/2003.
2. Nawozy stosuje się w sposób, który nie zagraża zdrowiu ludzi lub zwierząt
lub środowisku.
3. Zastosowana w okresie roku dawka nawozu naturalnego nie może zawierać
więcej niż 170 kg azotu (N) w czystym składniku na 1 ha użytków rolnych.
4. Środki poprawiające właściwości gleby i stymulatory wzrostu stosuje się
zgodnie z instrukcją ich stosowania i przechowywania.
Art. 18. 1. Podmiot, który prowadzi chów lub hodowlę drobiu powyżej
40 000 stanowisk lub chów lub hodowlę świń powyżej 2000 stanowisk dla świń
o wadze ponad 30 kg lub 750 stanowisk dla macior:
1) posiada plan nawożenia opracowany zgodnie z zasadami dobrej praktyki
rolniczej, na podstawie składu chemicznego nawozów oraz potrzeb
pokarmowych roślin i zasobności gleb, uwzględniając stosowane odpady
i środki wspomagające uprawę roślin, z wyłączeniem tych podmiotów, które
zbywają w całości nawozy naturalne;
2) zagospodarowuje co najmniej 70% gnojówki i gnojowicy na użytkach rolnych,
których jest posiadaczem i na których prowadzi uprawę roślin, a pozostałe 30%
może zbyć w sposób określony w art. 3 ust. 3.
2. Nabywca nawozu naturalnego, zbytego w sposób określony w art. 3 ust. 3,
opracowuje w terminie 30 dni od dnia zawarcia umowy plan nawożenia, spełniający
wymagania określone w ust. 1 pkt 1, jednak nie później niż do dnia rozpoczęcia
stosowania nawozu naturalnego.
3. Okręgowa stacja chemiczno-rolnicza, zwana dalej „okręgową stacją”, wydaje
opinię o planie nawożenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2.
4. Za wydanie opinii, o której mowa w ust. 3, okręgowa stacja pobiera opłatę.
5. Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi dochód budżetu państwa.
6. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, oraz nabywca nawozu naturalnego,
o którym mowa w ust. 2, przekazują do wójta (burmistrza, prezydenta miasta) oraz
2016-02-29
©Telksinoe s. 21/37
do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, właściwych ze względu na
miejsce prowadzenia działalności, o której mowa w ust. 1, kopię planu nawożenia,
o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub ust. 2, wraz z opinią, o której mowa w ust. 3,
w terminie 14 dni od dnia otrzymania tej opinii.
7. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość opłaty za wydanie opinii o planie nawożenia, o którym mowa w ust. 1
pkt 1 i ust. 2, oraz sposób jej uiszczania, biorąc pod uwagę koszty ponoszone przez
okręgową stację przy wydawaniu opinii.
Art. 19. Do stosowania nawozów mineralnych, w tym nawozów oznaczonych
znakiem „NAWÓZ WE”, może być użyty sprzęt agrolotniczy, jeżeli:
1) sprzęt ten jest wyposażony w urządzenia służące do tego celu;
2) prędkość wiatru nie przekracza 3 m/s, a wilgotność względna powietrza wynosi
co najmniej 60%;
3) powierzchnia upraw, do nawożenia których stosuje się sprzęt agrolotniczy,
wynosi co najmniej 30 ha i uprawy te są położone w odległości co najmniej
500 m od dróg publicznych, budynków, obiektów, w których są utrzymywane
zwierzęta, pasiek, upraw zielarskich, ogrodów działkowych, cieków,
zbiorników wodnych, rezerwatów przyrody, parków narodowych, uzdrowisk
oraz obszarów ochrony uzdrowiskowej, a także innych obiektów i obszarów
chronionych na podstawie przepisów odrębnych.
Art. 20. 1. Zabrania się stosowania nawozów:
1) na glebach zalanych wodą, przykrytych śniegiem, zamarzniętych do głębokości
30 cm oraz podczas opadów deszczu;
2) naturalnych:
a) w postaci płynnej oraz azotowych – na glebach bez okrywy roślinnej,
położonych na stokach o nachyleniu większym niż 10%,
b) w postaci płynnej – podczas wegetacji roślin przeznaczonych do
bezpośredniego spożycia przez ludzi.
2. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do nawożenia stawów wykorzystywanych
do chowu lub hodowli ryb.
2016-02-29
©Telksinoe s. 22/37
Art. 21. 1. Czynności polegające na świadczeniu usług w zakresie stosowania
nawozów mogą być wykonywane wyłącznie przez osoby posiadające świadectwo
ukończenia szkolenia w tym zakresie; wymagania tego nie stosuje się wobec
absolwentów szkół rolniczych.
2. Szkolenie w zakresie, o którym mowa w ust. 1, prowadzą jednostki
organizacyjne upoważnione przez ministra właściwego do spraw rolnictwa.
Art. 22. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw środowiska oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia
określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowy sposób stosowania nawozów, mając na względzie zapewnienie
ochrony zdrowia ludzi lub zwierząt lub ochrony środowiska;
2) jednostki organizacyjne upoważnione do prowadzenia szkoleń z zakresu
stosowania nawozów, biorąc pod uwagę obiekty i wyposażenie, jakimi powinna
dysponować jednostka organizacyjna, aby zapewnić właściwą jakość
prowadzonych szkoleń, oraz kwalifikacje i doświadczenie zawodowe
w zakresie prowadzonych szkoleń osób zatrudnionych w tych jednostkach.
Rozdział 4
Przewóz i przechowywanie nawozów oraz środków wspomagających uprawę
roślin
Art. 23. 1. Nawozy, w tym nawozy oznaczone znakiem „NAWÓZ WE”,
i środki wspomagające uprawę roślin, w postaci stałej, przewożone luzem,
zabezpiecza się w sposób, który uniemożliwia ich rozsypywanie się, pylenie
i zamoknięcie.
2. Nawozy, w tym nawozy oznaczone znakiem „NAWÓZ WE”, i środki
wspomagające uprawę roślin w postaci płynnej, przewozi się w zamkniętych
i szczelnych opakowaniach, zbiornikach lub cysternach.
3. Nawozy organiczne, organiczno-mineralne i środki wspomagające uprawę
roślin, które zostały wytworzone z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego
lub produktów pochodnych, lub zawierają w swoim składzie produkty uboczne
pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne, przewozi się w sposób określony
w rozporządzeniu nr 1069/2009.
2016-02-29
©Telksinoe s. 23/37
Art. 24. 1. Nawozy mineralne, w tym nawozy oznaczone znakiem „NAWÓZ
WE”, organiczne, organiczno-mineralne, środki poprawiające właściwości gleby
i stymulatory wzrostu, w postaci stałej przechowuje się w opakowaniach
jednostkowych, zgodnie z instrukcją ich stosowania i przechowywania.
2. Nawozy mineralne, w tym nawozy oznaczone znakiem „NAWÓZ WE”,
organiczne, organiczno-mineralne, środki poprawiające właściwości gleby
i stymulatory wzrostu, w postaci stałej mogą być również przechowywane luzem
w pryzmach formowanych na utwardzonym i nieprzepuszczalnym podłożu, po ich
przykryciu materiałem wodoszczelnym, zgodnie z instrukcją ich stosowania
i przechowywania.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do saletry amonowej i innych nawozów
zawierających azotan amonowy w ilości powyżej 28% w przeliczeniu na azot
całkowity.
4. Podłoża do upraw w postaci stałej przechowuje się w opakowaniach
jednostkowych lub luzem w pryzmach formowanych na utwardzonym
i nieprzepuszczalnym podłożu, po ich przykryciu materiałem wodoszczelnym.
5. Nawozy mineralne, w tym nawozy oznaczone znakiem „NAWÓZ WE”,
organiczne, organiczno-mineralne i środki wspomagające uprawę roślin, w postaci
płynnej przechowuje się w zamkniętych opakowaniach lub w szczelnych,
przystosowanych do tego celu zbiornikach.
Art. 25. 1. Gnojówkę i gnojowicę przechowuje się wyłącznie w szczelnych
zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej
produkcji tego nawozu. Zbiorniki te powinny być zbiornikami zamkniętymi,
w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia
7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm. 1))
dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze
i ich usytuowanie.
2. Podmioty, o których mowa w art. 18 ust. 1, przechowują nawozy naturalne,
inne niż wymienione w ust. 1, na nieprzepuszczalnych płytach, zabezpieczonych
w taki sposób, aby wycieki nie przedostawały się do gruntu.
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 40, 768,
822, 1133 i 1200 oraz z 2015 r. poz. 151, 200, 443 i 528.
2016-02-29
©Telksinoe s. 24/37
Rozdział 5
Agrochemiczna obsługa rolnictwa
Art. 26. 1. Krajowa Stacja Chemiczno-Rolnicza, zwana dalej „Stacją”, która
podlega ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa, oraz podlegające jej okręgowe
stacje wykonują zadania związane z agrochemiczną obsługą rolnictwa.
2. Stacja oraz okręgowe stacje są państwowymi jednostkami budżetowymi.
3. Stacją kieruje dyrektor, powoływany i odwoływany przez ministra
właściwego do spraw rolnictwa.
4. Okręgowymi stacjami kierują dyrektorzy, powoływani i odwoływani przez
ministra właściwego do spraw rolnictwa na wniosek dyrektora Stacji.
5. Dyrektor Stacji nadzoruje i koordynuje działalność okręgowych stacji, w tym
w zakresie gospodarowania środkami publicznymi i realizowania planów dochodów
i wydatków.
Art. 27. Do zadań Stacji należy:
1) określanie sposobu prowadzenia badań agrochemicznych, w tym dobór metod
badawczych;
2) ustalanie zakresu zadań wykonywanych przez okręgowe stacje;
3) kontrola działalności okręgowych stacji, w tym stosowania przez nie metod
badawczych i terminowości wykonywania przez te stacje badań;
4) podejmowanie działań w zakresie udziału laboratoriów okręgowych stacji
w badaniach dokładności wykonywania analiz chemicznych;
5) organizacja szkoleń dla pracowników okręgowych stacji;
6) tworzenie i prowadzenie bazy danych dotyczących zasobności gleb w azot
i fosfor oraz zanieczyszczenia azotanami wód w profilu glebowym do 90 cm od
powierzchni gruntu;
7) prowadzenie obsługi finansowej okręgowych stacji, w tym:
a) opracowywanie planów dochodów i wydatków dla poszczególnych
okręgowych stacji,
b) przekazywanie środków finansowych na działalność bieżącą okręgowych
stacji;
8) wykonywanie innych zadań z zakresu agrochemicznej obsługi rolnictwa,
powierzonych przez ministra właściwego do spraw rolnictwa.
2016-02-29
©Telksinoe s. 25/37
Art. 28. 1. Do zadań okręgowych stacji należy:
1) wykonywanie analiz gleb, roślin, płodów rolnych i leśnych;
2) doradztwo w sprawach nawożenia;
3) wykonywanie badań jakości nawozów i środków wspomagających uprawę
roślin;
4) wykonywanie ekspertyz i wydawanie opinii o zasobności gleb, składzie
chemicznym roślin, nawozów i środków wspomagających uprawę roślin,
a także prawidłowym stosowaniu nawozów i środków wspomagających uprawę
roślin;
5) prowadzenie działalności szkoleniowej i informacyjnej w zakresie, o którym
mowa w pkt 1–4;
6) tworzenie i prowadzenie bazy danych dotyczących zasobności gleb w azot
i fosfor oraz zanieczyszczenia azotanami wód w profilu glebowym do 90 cm od
powierzchni gruntu;
7) wykonywanie innych zadań z zakresu agrochemicznej obsługi rolnictwa,
powierzonych przez Stację.
2. Okręgowe stacje, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, pobierają
opłaty za:
1) analizy fizyczne, fizykochemiczne i chemiczne:
a) gleb mineralnych i organicznych,
b) ziem i gleb ogrodniczych, podłoży ogrodniczych, pożywek i wody,
c) materiału roślinnego i pasz,
d) ścieków i osadów ściekowych,
e) nawozów naturalnych, organicznych, organiczno-mineralnych
i mineralnych,
f) środków wspomagających uprawę roślin;
2) badania gleb na potrzeby doradztwa nawozowego;
3) badania materiału roślinnego na potrzeby doradztwa rolniczego;
4) prace terenowo-kartograficzne;
5) opracowanie wyników przeprowadzonych analiz i badań;
6) działalność szkoleniową i informacyjną.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do zadań wykonywanych na potrzeby organów
administracji rządowej.
2016-02-29
©Telksinoe s. 26/37
4. Opłaty, o których mowa w ust. 2, stanowią dochód budżetu państwa.
5. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość i sposób uiszczania opłat, o których mowa w ust. 2, biorąc pod uwagę
koszty ponoszone przez okręgowe stacje przy wykonywaniu danej czynności oraz
czas niezbędny do jej wykonania.
Art. 29. 1. Stacja prowadzi, na podstawie jednostkowych sprawozdań
okręgowych stacji, miesięczną, kwartalną, półroczną i roczną łączną
sprawozdawczość budżetową Stacji i okręgowych stacji oraz sporządza bilans
roczny.
2. Stacja i okręgowe stacje, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, prowadzą
gospodarkę finansową na zasadach określonych w przepisach o finansach
publicznych.
Rozdział 6
Nadzór i kontrola w zakresie nawozów, nawożenia
oraz środków wspomagających uprawę roślin
Art. 30. 1. Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych,
zwana dalej „Inspekcją”, sprawuje nadzór nad wprowadzaniem do obrotu nawozów,
nawozów oznaczonych znakiem „NAWÓZ WE” i środków wspomagających uprawę
roślin w sposób określony w przepisach o jakości handlowej artykułów rolno-
-spożywczych.
2. W ramach sprawowanego nadzoru, o którym mowa w ust. 1, organy
Inspekcji oraz upoważnieni pracownicy Inspekcji są uprawnieni do:
1) wstępu na grunty;
2) dokonywania inwentaryzacji nawozów, nawozów oznaczonych znakiem
„NAWÓZ WE” i środków wspomagających uprawę roślin;
3) przeprowadzania kontroli w zakresie:
a) zgodności nawozów oznaczonych znakiem „NAWÓZ WE” z typami tych
nawozów określonymi w rozporządzeniu nr 2003/2003,
b) spełniania przez nawozy, nawozy oznaczone znakiem „NAWÓZ WE”
i środki wspomagające uprawę roślin wymagań jakościowych oraz
określonych, na podstawie art. 10 pkt 5 lub art. 11 pkt 5, wymagań, jakie
2016-02-29
©Telksinoe s. 27/37
powinny one spełniać w zakresie dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń
– dokonywanej na podstawie badań ich parametrów chemicznych,
fizycznych, fizykochemicznych i biologicznych, wykonywanych
w laboratoriach wskazanych w przepisach wydanych na podstawie art. 15
pkt 1 – dla nawozów oznaczonych znakiem „NAWÓZ WE” lub
w okręgowych stacjach chemiczno-rolniczych – dla pozostałych nawozów
i środków wspomagających uprawę roślin,
c) przestrzegania przepisów dotyczących obrotu nawozami, nawozami
oznaczonymi znakiem „NAWÓZ WE” oraz środkami wspomagającymi
uprawę roślin,
d) zgodności wapna nawozowego, do którego zalicza się wapno nawozowe
zawierające magnez, z ich typami i szczegółowymi wymaganiami
jakościowymi dla tych typów określonymi w przepisach wydanych na
podstawie art. 12 pkt 5;
4) wstępu do obiektów, w których są przechowywane nawozy, nawozy oznaczone
znakiem „NAWÓZ WE” lub środki wspomagające uprawę roślin;
5) nieodpłatnego pobierania do badań próbek nawozów, nawozów oznaczonych
znakiem „NAWÓZ WE” oraz środków wspomagających uprawę roślin.
Art. 31. 1. Wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno-
-spożywczych, zwany dalej „inspektorem”, jeżeli w wyniku przeprowadzonej
kontroli, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 3, zostanie stwierdzone, że nie są
spełnione wymagania jakościowe lub zostały przekroczone, określone na podstawie
art. 10 pkt 5 lub art. 11 pkt 5, dopuszczalne wartości zanieczyszczeń, lub nie są
spełnione warunki dotyczące wprowadzania do obrotu, określone w art. 3 ust. 1–4
lub art. 5, może, w drodze decyzji:
1) zakazać wprowadzenia do obrotu nawozu, nawozu oznaczonego znakiem
„NAWÓZ WE” albo środka wspomagającego uprawę roślin;
2) nakazać wycofanie z obrotu nawozu, nawozu oznaczonego znakiem „NAWÓZ
WE” albo środka wspomagającego uprawę roślin.
2. Decyzje, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlegają natychmiastowemu
wykonaniu.
2016-02-29
©Telksinoe s. 28/37
Art. 32. Inspekcja Ochrony Środowiska przeprowadza kontrolę przestrzegania
przepisów dotyczących warunków stosowania i przechowywania nawozów,
nawozów oznaczonych znakiem „NAWÓZ WE” oraz środków wspomagających
uprawę roślin w sposób określony w przepisach o Inspekcji Ochrony Środowiska.
Art. 33. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje decyzję
o wstrzymaniu prowadzenia chowu lub hodowli zwierząt, o których mowa w art. 18
ust. 1, jeżeli podmiot prowadzący chów lub hodowlę nie posiada pozytywnie
zaopiniowanego planu nawożenia.
2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Art. 34. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może, w drodze decyzji,
wstrzymać prowadzenie chowu lub hodowli zwierząt, o których mowa w art. 18
ust. 1, jeżeli nawozy naturalne są stosowane niezgodnie z pozytywnie
zaopiniowanym planem nawożenia.
Art. 35. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska zezwala, w drodze decyzji,
na ponowne podjęcie prowadzenia chowu lub hodowli zwierząt, o których mowa
w art. 18 ust. 1, jeżeli podmiot prowadzący chów lub hodowlę usunie naruszenia
stanowiące podstawę do wydania decyzji, o których mowa w art. 33 i 34.
Art. 36. Inspekcja Weterynaryjna przeprowadza kontrolę w zakresie spełniania
przez nawozy lub środki wspomagające uprawę roślin, które zostały wytworzone
z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych, lub
zawierają w swoim składzie produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub
produkty pochodne, wymagań określonych w rozporządzeniu nr 1069/2009,
w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia lub
w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu
chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2014 r. poz. 1539 oraz z 2015 r. poz. 266 i
470).
Rozdział 7
Opłaty sankcyjne
Art. 37. 1. Kto wprowadza do obrotu:
1) nawozy oznaczone znakiem „NAWÓZ WE”, nienależące do typów nawozów
wyszczególnionych w załączniku nr I do rozporządzenia nr 2003/2003 lub
2016-02-29
©Telksinoe s. 29/37
niespełniające wymagań jakościowych określonych dla danego typu nawozu
w tym załączniku,
2) nawozy lub środki wspomagające uprawę roślin niezgodnie z warunkami
określonymi w art. 3 lub 5
– wycofuje je z obrotu, na własny koszt, oraz wnosi na rachunek urzędu skarbowego,
właściwego ze względu na siedzibę albo miejsce zamieszkania podmiotu
wprowadzającego do obrotu nawóz, nawóz oznaczony znakiem „NAWÓZ WE” lub
środek wspomagający uprawę roślin, opłatę sankcyjną stanowiącą 100% kwoty
należnej za sprzedane nawozy, nawozy oznaczone znakiem „NAWÓZ WE” lub
środki wspomagające uprawę roślin, a w przypadku innej formy zbycia nawozów,
nawozów oznaczonych znakiem „NAWÓZ WE” lub środków wspomagających
uprawę roślin – 100% wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub którą mógłby
uzyskać za wprowadzone do obrotu nawozy, nawozy oznaczone znakiem „NAWÓZ
WE” lub środki wspomagające uprawę roślin.
2. Inspektor, właściwy ze względu na siedzibę albo miejsce zamieszkania
podmiotu wprowadzającego do obrotu nawóz, nawóz oznaczony znakiem „NAWÓZ
WE” lub środek wspomagający uprawę roślin, wydaje decyzję, w której stwierdza:
1) wprowadzenie do obrotu nawozu oznaczonego znakiem „NAWÓZ WE”,
nienależącego do typów nawozów wyszczególnionych w załączniku nr I do
rozporządzenia nr 2003/2003 lub niespełniającego wymagań jakościowych dla
danego typu nawozu określonych w tym załączniku, lub
2) wprowadzenie do obrotu nawozu lub środka wspomagającego uprawę roślin
niezgodnie z warunkami określonymi w art. 3 lub 5
– oraz określa termin jego wycofania z obrotu, ilość wprowadzonego do obrotu
nawozu lub środka wspomagającego uprawę roślin oraz wysokość opłaty sankcyjnej,
o której mowa w ust. 1.
3. Jeżeli wprowadzającym do obrotu nawóz, nawóz oznaczony znakiem
„NAWÓZ WE” lub środek wspomagający uprawę roślin jest podmiot mający
siedzibę albo miejsce zamieszkania poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
1) opłatę sankcyjną, o której mowa w ust. 1, wnosi się na rachunek urzędu
skarbowego, przy pomocy którego Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego
Warszawa-Śródmieście wykonuje swoje zadania;
2016-02-29
©Telksinoe s. 30/37
2) decyzję, o której mowa w ust. 2, wydaje inspektor właściwy dla województwa
mazowieckiego.
4. Inspektor przekazuje właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego
ostateczną decyzję, o której mowa w ust. 2 i 3.
5. Jeżeli obowiązek wniesienia opłaty sankcyjnej wynikający z ostatecznej
decyzji, o której mowa w ust. 2 lub 3, nie został spełniony, właściwy naczelnik
urzędu skarbowego zawiadamia inspektora, który wystawia tytuł wykonawczy
stanowiący podstawę do przymusowego ściągnięcia tej opłaty w trybie przepisów
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
6. (uchylony)
Art. 38. 1. Podmiot wprowadzający do obrotu nawóz, nawóz oznaczony
znakiem „NAWÓZ WE” lub środek wspomagający uprawę roślin wnosi opłaty za
przeprowadzenie przez Inspekcję czynności kontrolnych i przeprowadzenie badań
laboratoryjnych, jeżeli w wyniku tej kontroli stwierdzono, że nawozy, nawozy
oznaczone znakiem „NAWÓZ WE” albo środki wspomagające uprawę roślin nie
spełniają wymagań jakościowych wynikających z przepisów rozporządzenia
nr 2003/2003 lub przepisów wydanych na podstawie art. 10 pkt 5 i 6, art. 11 pkt 5
lub art. 12 pkt 5 lub z pozwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lub nie spełniają
wymagań określonych w art. 5, lub nie spełniają wymagań dodatkowych,
zadeklarowanych przez producenta, importera lub inny podmiot wprowadzający do
obrotu nawóz, nawóz oznaczony znakiem „NAWÓZ WE” lub środek wspomagający
uprawę roślin.
2. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość i sposób uiszczania opłat, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę
koszty ponoszone przez Inspekcję lub upoważnione do badań jednostki przy
wykonywaniu danej czynności lub badania oraz czas niezbędny do ich wykonania.
Art. 39. Opłaty, o których mowa w art. 37 i art. 38 ust. 1, stanowią dochód
budżetu państwa. Do opłat tych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy
z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613).
2016-02-29
©Telksinoe s. 31/37
Rozdział 8
Przepisy karne
Art. 40. 1. Kto, wprowadzając do obrotu nawozy oznaczone znakiem
„NAWÓZ WE”:
1) deklaruje na opakowaniu lub etykiecie dołączonej do nawozu albo
w dokumentach, w które się go zaopatruje, zawartość składników
pokarmowych głównych, drugorzędnych i mikroskładników niezgodnie z art. 6,
17, 18, 19, 21 lub 23 rozporządzenia nr 2003/2003 lub niezgodnie ze sposobem
określonym na podstawie art. 12 tego rozporządzenia, lub
2) umieszcza na etykiecie dołączonej do nawozu informacje dotyczące jego
oznakowania lub znakuje nawóz na opakowaniu w sposób niezgodny
z warunkami określonymi na podstawie art. 10 ust. 1 lub 2 rozporządzenia
nr 2003/2003, lub
3) nie umieszcza dla nawozów luzem oznakowań identyfikacyjnych
w dokumentach, w które się je zaopatruje, zgodnie z art. 10
ust. 3 rozporządzenia nr 2003/2003, oraz nie udostępnia tych dokumentów do
kontroli, lub
4) nie umieszcza na opakowaniu lub etykiecie dołączonej do nawozu albo
w dokumentach, w które się go zaopatruje, następujących informacji w języku
polskim:
a) napisanego wielkimi literami znaku „NAWÓZ WE” lub
b) o typie nawozu, zgodnie z typami nawozu określonymi w załączniku
nr I do rozporządzenia nr 2003/2003, lub
c) wyrazu „mieszanka” po określeniu typu nawozu – dla nawozów
mieszanych, lub
d) oznakowań dodatkowych określonych w art. 19, 21 lub 23 rozporządzenia
nr 2003/2003, lub
e) o podstawowych albo drugorzędnych składnikach pokarmowych oraz
mikroskładnikach i odpowiadających im symbolach chemicznych, zgodnie
z wymaganiami określonymi w art. 9 ust. 1 lit. a tiret piąte rozporządzenia
nr 2003/2003, lub
2016-02-29
©Telksinoe s. 32/37
f) nazw składników pokarmowych i odpowiadających im ich symboli
chemicznych, lub
g) nazw mikroskładników pokarmowych zawartych w nawozie,
wymienionych w porządku alfabetycznym ich symboli chemicznych,
jeżeli nawóz zawiera mikroskładniki, które w całości lub w części są
chemicznie związane ze związkiem organicznym, nazw mikroskładników
pokarmowych, po których dodaje się określenia: „schelatowany przez (z
podaniem nazwy czynnika chelatującego lub jego skrótu, określonego
w sekcji E.3.1 załącznika nr I do rozporządzenia nr 2003/2003)” albo
„skompleksowany przez (z podaniem nazwy czynnika kompleksującego,
podanego w sekcji E.3.2 załącznika nr I do rozporządzenia
nr 2003/2003)”, lub
h) instrukcji stosowania nawozu, dla nawozów wymienionych w sekcjach
E.1. i E.2. załącznika nr I do rozporządzenia nr 2003/2003, lub
i) o masie nawozów płynnych, lub
j) o masie netto lub brutto nawozu oraz wadze opakowania w przypadku
podania masy brutto nawozu, lub
k) imienia i nazwiska oraz miejsca zamieszkania i adresu albo nazwy oraz
siedziby i adresu producenta, o którym mowa w art. 2 lit. x rozporządzenia
nr 2003/2003, lub
l) o temperaturze przechowywania nawozów płynnych oraz o środkach, jakie
powinny być podjęte, aby zapobiec wypadkom podczas ich
przechowywania, lub
5) umieszcza identyfikację dobrowolną niezgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b
rozporządzenia nr 2003/2003, lub
6) umieszcza oznakowania dotyczące identyfikacji dobrowolnej, o której mowa
w art. 9 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 2003/2003, sprzecznie z oznakowaniem
identyfikacji obowiązkowej, o której mowa w art. 9 ust. 1 lit. a tego
rozporządzenia, lub
7) nie umieszcza oddzielnie od innych informacji zawartych na opakowaniu,
etykiecie dołączonej do nawozu lub w dokumentach, w które się go zaopatruje,
identyfikacji dobrowolnej, o której mowa w art. 9 ust. 1 lit. b rozporządzenia
nr 2003/2003, lub
2016-02-29
©Telksinoe s. 33/37
8) nie podaje informacji, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia
nr 2003/2003 oddzielnie od innych informacji umieszczonych na opakowaniu,
etykiecie dołączonej do nawozu lub dokumentach, w które się go zaopatruje,
lub
9) nie przechowuje dokumentacji o pochodzeniu nawozu, w tym nawozu
o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu, i nie udostępnia tej
dokumentacji do kontroli przez okres, w którym nawozy znajdują się
w obrocie, oraz przez okres 2 lat, licząc od dnia wstrzymania dostaw przez
producenta, lub
10) proste o zawartości azotu powyżej 28% masowych w przeliczeniu na azotan
amonu, nie gwarantuje, że nawozy te są zgodne z wymaganiami określonymi
w sekcji 1 załącznika nr III do rozporządzenia nr 2003/2003, lub
11) nie posiada dokumentu stwierdzającego, że nawóz o zawartości azotu powyżej
28% masowych w przeliczeniu na azotan amonu przeszedł pomyślnie test
odporności na detonację w laboratorium upoważnionym do jego
przeprowadzenia, lub
12) podaje zawartość składników pokarmowych głównych, drugorzędnych
i mikroskładników niezgodnie z tolerancjami określonymi w załączniku nr II do
rozporządzenia nr 2003/2003 lub systematycznie wykorzystuje te tolerancje,
lub stosuje tolerancje w odniesieniu do zawartości minimalnych
i maksymalnych, określonych w załączniku nr I do rozporządzenia
nr 2003/2003, lub
13) wprowadza do obrotu:
a) w opakowaniach, które nie są zamknięte w sposób lub przy zastosowaniu
urządzenia, o których mowa w art. 12 rozporządzenia nr 2003/2003, lub
b) nieopakowane nawozy o zawartości azotu powyżej 28% masowych
w przeliczeniu na azotan amonu
– podlega karze grzywny.
2. Kto, wprowadzając do obrotu nawozy nieoznaczone znakiem „NAWÓZ
WE” lub środki wspomagające uprawę roślin:
1) konfekcjonuje je bez pisemnej zgody producenta lub nie uzgadnia z tym
producentem rodzaju opakowań stosowanych do konfekcjonowania, lub
2016-02-29
©Telksinoe s. 34/37
2) nie umieszcza na opakowaniu lub na etykiecie, a w przypadku nawozów albo
środków wspomagających uprawę roślin luzem – w dokumentach, w które się
je zaopatruje, w widocznym miejscu, sporządzonych w języku polskim,
w sposób trwały i zapewniający ich czytelność, informacji dotyczących
identyfikacji nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin, o których
mowa w art. 9 ust. 2 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1, oraz instrukcji stosowania
i przechowywania nawozu, środka poprawiającego właściwości gleby albo
stymulatora wzrostu, a także informacji o masie netto nawozu albo środka
wspomagającego uprawę roślin i okresie ich przydatności do stosowania, lub
3) nie podaje informacji określonych w ust. 2 pkt 1 lit. f i g oraz w ust. 3 pkt 1
lit. c i d oddzielnie od innych informacji wymienionych w ust. 2 lub ust. 3, lub
4) umieszcza na opakowaniu lub na etykiecie, a w przypadku nawozów oraz
środków wspomagających uprawę roślin luzem – w dokumentach, w które się
je zaopatruje, informacje inne niż określone w art. 9 ust. 2 lub ust. 3 oraz
w ust. 9, lub
5) zmienia treść instrukcji stosowania i przechowywania nawozu, środka
poprawiającego właściwości gleby albo stymulatora wzrostu, o której mowa
w pozwoleniu ministra właściwego do spraw rolnictwa na wprowadzenie do
obrotu nawozu, środka poprawiającego właściwości gleby albo stymulatora
wzrostu, lub
6) nie mocuje etykiet dołączonych do nawozu albo środka wspomagającego
uprawę roślin w taki sposób, aby pozostały one tam, gdzie zostały zamocowane
niezależnie od zastosowanego systemu zamknięcia opakowania, lub
7) nie dołącza do nawozu oraz środka wspomagającego uprawę roślin luzem
egzemplarza dokumentów zawierającego informacje, określone w art. 9 ust. 2
lub ust. 3 w sposób zapewniający dostęp do tych informacji, lub
8) nie dołącza do nawozu oraz środka wspomagającego uprawę roślin w postaci
płynnej informacji o temperaturze, w jakiej powinny być one przechowywane,
oraz informacji o środkach, jakie powinny być podjęte, aby zapobiec
wypadkom w trakcie ich przechowywania
9) (uchylony)
– podlega karze grzywny.
2016-02-29
©Telksinoe s. 35/37
3. Kto deklaruje nieprawdziwe wymagania jakościowe nawozu albo środka
wspomagającego uprawę roślin, podlega karze grzywny.
Art. 41. Kto:
1) wprowadza do obrotu nawozy nieoznaczone znakiem „NAWÓZ WE” lub
środki wspomagające uprawę roślin:
a) niespełniające wymagań jakościowych lub
b) w których zanieczyszczenia przekraczają dopuszczalne wartości
zanieczyszczeń, określone na podstawie art. 10 pkt 5 lub art. 11 pkt 5, lub
2) stosuje nawozy niezgodnie z zasadami i warunkami określonymi w art. 17–20
oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 22, powodując zagrożenie
zdrowia ludzi lub zwierząt lub środowiska, lub
3) stosuje nawozy i środki wspomagające uprawę roślin niedopuszczone do
obrotu, lub
4) stosuje środki poprawiające właściwości gleby albo stymulatory wzrostu
niezgodnie z ich instrukcją stosowania i przechowywania, lub
5) wykonuje czynności polegające na świadczeniu usług w zakresie stosowania
nawozów, nie posiadając uprawnień w tym zakresie, określonych w art. 21
ust. 1, lub
6) przewozi lub przechowuje nawozy lub środki wspomagające uprawę roślin
w sposób niezgodny z art. 23 lub 24, powodując zagrożenie zdrowia ludzi lub
zwierząt lub środowiska, lub
7) wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 7 ust. 3 lub 4, art. 31 ust. 1 pkt 2
lub art. 37 ust. 1, nie wycofał nawozu lub środka wspomagającego uprawę
roślin, wprowadzonych do obrotu, lub
8) (uchylony)
9) będąc nabywcą nawozu naturalnego nie posiada pozytywnie zaopiniowanego
planu nawożenia, lub
10) stosuje nawozy naturalne niezgodnie z pozytywnie zaopiniowanym planem
nawożenia, lub
11) przechowuje nawozy naturalne niezgodnie z warunkami określonymi w art. 25
– podlega karze grzywny.
2016-02-29
©Telksinoe s. 36/37
Art. 42. Orzekanie w sprawach określonych w art. 40 i 41 następuje w trybie
przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Rozdział 9
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 43–47. (pominięte) 2)
Art. 48. 1. Producenci, importerzy lub inne podmioty wprowadzające do obrotu
środki wspomagające uprawę roślin, które znajdują się w obrocie w dniu wejścia
w życie ustawy, występują, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy,
do ministra właściwego do spraw rolnictwa z wnioskiem o wydanie pozwolenia na
wprowadzenie do obrotu tych środków.
2. Środki wspomagające uprawę roślin, które znajdują się w obrocie w dniu
wejścia w życie ustawy, co do których nie wystąpiono z wnioskiem, o którym mowa
w ust. 1, wycofuje z obrotu producent, importer albo inny podmiot, który
wprowadził je do obrotu, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
3. Jeżeli po złożeniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do
spraw rolnictwa odmówi wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu środka
wspomagającego uprawę roślin, środek ten wycofuje z obrotu producent, importer
albo inny podmiot, który wprowadził go do obrotu, w terminie 6 miesięcy od dnia,
w którym decyzja o odmowie wydania pozwolenia stała się ostateczna.
Art. 49. 1. Do dnia 31 grudnia 2010 r. podmioty, o których mowa w art. 18
ust. 1, przechowują gnojówkę i gnojowicę w szczelnych, zamkniętych zbiornikach.
2. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe warunki dotyczące zbiorników, o których mowa
w ust. 1, oraz przechowywania gnojówki i gnojowicy, mając na względzie ochronę
środowiska.
Art. 50. 1. Kto przechowuje gnojówkę i gnojowicę w sposób niezgodny
z art. 49
– podlega karze grzywny.
2)
Zamieszczone w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 kwietnia
2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o nawozach i nawożeniu (Dz. U. poz.
625).
2016-02-29
©Telksinoe s. 37/37
2. Orzekanie w sprawach określonych w ust. 1 następuje w trybie przepisów
Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Art. 51. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 9, art. 10, art. 10c
pkt 3, art. 11a ust. 5, art. 15 i art. 20a ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 52,
zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na
podstawie art. 10, art. 12, art. 18 ust. 7, art. 22 i art. 28 ust. 5 niniejszej ustawy, nie
dłużej jednak niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 52. Traci moc ustawa z dnia 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu
(Dz. U. Nr 89, poz. 991, z późn. zm. 3)).
Art. 53. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia 4),
z wyjątkiem art. 25 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r. oraz
art. 25 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.
3)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 91, poz. 876 oraz z 2005 r.
Nr 167, poz. 1399 i Nr 249, poz. 2103.
4)
Ustawa została ogłoszona w dniu 14 sierpnia 2007 r.
2016-02-29
Do góry