Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/27

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2015 r. poz. 519,

z 2018 r. poz. 650.

U S T A W A

z dnia 10 grudnia 2003 r.

o kontroli weterynaryjnej w handlu 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady przeprowadzania:

1) kontroli weterynaryjnej w handlu:

a) zwierzętami i produktami wymienionymi w przepisach wskazanych

w załączniku nr 1,

b) produktami wymienionymi w przepisach wskazanych w załączniku nr 2;

2) kontroli dokumentów zootechnicznych w handlu zwierzętami wymienionymi

w przepisach wskazanych w części II załącznika nr 1.

2. Przepisów ustawy nie stosuje się do kontroli weterynaryjnej zwierząt

domowych towarzyszących osobom fizycznym odpowiedzialnym za te zwierzęta,

które są wprowadzane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z innych państw

członkowskich w celach niehandlowych.

Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) kontrola weterynaryjna – kontrolę fizyczną lub inne czynności

administracyjne w odniesieniu do zwierząt i produktów wymienionych

w przepisach wskazanych w załączniku nr 1 oraz produktów wymienionych

w przepisach wskazanych w załączniku nr 2, mające na celu bezpośrednio lub

pośrednio ochronę zdrowia ludzi lub zwierząt;

2) kontrola zootechniczna – kontrolę fizyczną lub inne czynności

administracyjne w odniesieniu do zwierząt, o których mowa w przepisach

Przepisy niniejszej ustawy wdrażają postanowienia dyrektywy Rady 89/662/EWG z dnia

11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym,

mającej na względzie budowę rynku wewnętrznego, dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia

26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych stosowanych

w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami, mającej na

względzie budowę rynku wewnętrznego.

25.04.2018

©Telksinoe s. 2/27

wskazanych w części II załącznika nr 1, mające na celu bezpośrednio lub

pośrednio doskonalenie ras zwierząt;

3) państwo członkowskie – terytorium państwa będącego członkiem Unii

Europejskiej;

4) państwo trzecie – terytorium państwa niebędącego członkiem Unii

Europejskiej;

5) handel – swobodny obrót pomiędzy państwami członkowskimi w rozumieniu

art. 28 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

6) gospodarstwo – gospodarstwo rolne lub pomieszczenia podmiotu

zajmującego się obrotem lub pośrednictwem w obrocie zwierzętami położone

na terytorium państwa członkowskiego, w których są utrzymywane

lub regularnie przetrzymywane zwierzęta wymienione w przepisach

wskazanych w załączniku nr 1, a w przypadku zwierząt koniowatych –

gospodarstwo rolne, ośrodek treningowy, stajnię, zagrodę lub pomieszczenie,

w których zwierzęta są zwyczajowo przetrzymywane lub hodowane;

7) zakład – przedsiębiorstwo, w którym wytwarza się, składuje lub przetwarza

produkty wskazane w przepisach wymienionych w załączniku nr 2;

8) centrum (organizacja) – przedsiębiorstwo, w którym produkuje się, składuje,

przetwarza lub dokonuje jakichkolwiek innych czynności w odniesieniu do

produktów wskazanych w przepisach wymienionych w załączniku nr 1;

9) właściwa władza – organ centralny państwa członkowskiego właściwy do

przeprowadzania kontroli weterynaryjnej albo zootechnicznej lub organ,

któremu takie kompetencje zostały przekazane;

10) urzędowy lekarz weterynarii – lekarz weterynarii wyznaczony przez właściwe

władze państwa członkowskiego;

11) państwo wysyłki – terytorium państwa członkowskiego, z którego zwierzęta

i produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 1 oraz

produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 2 są

wysyłane do innego państwa członkowskiego;

12) państwo przeznaczenia – państwo członkowskie, do którego zwierzęta

i produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 1 oraz

produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 2 są

wysyłane z innego państwa członkowskiego.

25.04.2018

©Telksinoe s. 3/27

Rozdział 2

Kontrola weterynaryjna w handlu zwierzętami i produktami

wymienionymi w przepisach wskazanych w załączniku nr 1

Art. 3. 1. Zwierzęta i produkty, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a,

mogą być przedmiotem handlu, jeżeli:

1) spełniają wymagania określone w przepisach o zdrowiu zwierząt i zwalczaniu

chorób zakaźnych oraz w przepisach o organizacji hodowli i rozrodzie

zwierząt gospodarskich, które wdrażają przepisy Unii Europejskiej wskazane

w części I i II załącznika nr 1, a zwierzęta i produkty wskazane w części III

załącznika nr 1 spełniają wymagania zdrowotne dla zwierząt państwa

przeznaczenia;

2) pochodzą z gospodarstw, centrów (organizacji) podlegających regularnym

kontrolom weterynaryjnym, o których mowa w art. 6;

3) są oznakowane zgodnie z przepisami Unii Europejskiej o identyfikacji

i rejestracji zwierząt;

4) są zarejestrowane w sposób umożliwiający odnalezienie gospodarstwa lub

centrum (organizacji), z którego pochodzą lub w którym znajdowały się

podczas przemieszczania na terytorium Unii Europejskiej, w rozumieniu

przepisów o weterynaryjnej kontroli granicznej;

5) podczas transportu towarzyszy im świadectwo zdrowia lub inne dokumenty,

o których mowa w przepisach o zdrowiu zwierząt i zwalczaniu chorób

zakaźnych oraz w przepisach o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt

gospodarskich, które wdrażają przepisy Unii Europejskiej wskazane w części

I i II załącznika nr 1, a w przypadku zwierząt lub produktów wskazanych

w części III załącznika nr 1 – świadectwo zdrowia lub inne dokumenty

określone przez państwo przeznaczenia;

6) w przypadku zwierząt wrażliwych na choroby lub produktów pochodzących

od takich zwierząt:

a) nie pochodzą z gospodarstw, centrów (organizacji), obszarów lub

regionów objętych zakazami lub ograniczeniami wprowadzonymi

zgodnie z przepisami Unii Europejskiej o zwalczaniu chorób zakaźnych

zwierząt, z powodu podejrzenia lub wystąpienia chorób wymienionych

25.04.2018

©Telksinoe s. 4/27

w załączniku nr 3 lub z powodu wprowadzenia środków

zapobiegawczych,

b) nie pochodzą z gospodarstw, centrów (organizacji), obszarów lub

regionów objętych zakazami lub ograniczeniami z powodu podejrzenia

lub wystąpienia chorób niewymienionych w załączniku nr 3 lub

z powodu wprowadzenia środków zapobiegawczych,

c) przeznaczonych do gospodarstw lub centrów (organizacji) znajdujących

się w państwie członkowskim, które uzyskały dodatkowe gwarancje,

zgodnie z przepisami Unii Europejskiej2), lub do państwa uznanego,

zgodnie z przepisami Unii Europejskiej, w całości lub części za wolne od

chorób innych niż wymienione w załączniku nr 3 – pochodzą

z gospodarstw, które zapewniają spełnienie równoważnych gwarancji

wymaganych przez to państwo,

d) przeznaczonych do państwa członkowskiego lub jego części, które

uzyskało dodatkowe gwarancje, o których mowa w lit. c – pochodzą

z gospodarstw, centrów (organizacji) lub regionów, które zapewniają

spełnienie takich gwarancji.

2. Świadectwa zdrowia lub inne dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 5,

wystawiane przez powiatowego lekarza weterynarii nadzorującego gospodarstwo,

zakład lub centrum (organizację), z którego pochodzą zwierzęta lub produkty,

a w przypadku dokumentów wymaganych na podstawie przepisów

zootechnicznych, wymienionych w części II załącznika nr 1, wystawione przez

związek hodowców lub inny podmiot prowadzący księgę zwierząt hodowlanych

lub rejestr zwierząt hodowlanych towarzyszą zwierzętom lub produktom do

miejsca ich przeznaczenia.

3. Powiatowy lekarz weterynarii wystawia świadectwa i inne dokumenty,

o których mowa w ust. 1 pkt 5, po sprawdzeniu, że gospodarstwo, centrum

(organizacja) spełniają wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 6.

4. W przypadku transportu zwierząt lub produktów do kilku miejsc

przeznaczenia zwierzęta i produkty rozdziela się na tyle partii, ile jest miejsc

Art. 9 dyrektywy Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów

zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą

chlewną.

25.04.2018

©Telksinoe s. 5/27

przeznaczenia, a każdej partii towarzyszy świadectwo zdrowia lub inne

dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 5.

Art. 4. 1. W przypadku gdy zwierzęta lub produkty wymienione

w przepisach, wskazanych w częściach I i II załącznika nr 1, które spełniają

wymagania określone w przepisach Unii Europejskiej, są przeznaczone do wywozu

do państwa trzeciego przez terytorium innego państwa członkowskiego, to ich

transport pozostaje pod dozorem celnym do miejsca opuszczenia terytorium Unii

Europejskiej, z wyjątkiem szczególnych okoliczności wymagających

natychmiastowego działania związanych z dobrostanem zwierząt, po uzyskaniu

pozwolenia właściwej władzy zgodnie z odrębnymi przepisami Unii Europejskiej3).

2. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pozwolenie, o którym mowa

w ust. 1, wydaje powiatowy lekarz weterynarii w drodze decyzji.

3. W przypadku wywozu zwierząt i produktów niespełniających wymagań

określonych w przepisach Unii Europejskiej lub w przypadku zwierząt i produktów

wymienionych w części III załącznika nr 1 mogą być one transportowane przez

terytorium innego państwa członkowskiego, jeżeli na ten transport udzieliła

pozwolenia właściwa władza państwa członkowskiego, przez którego terytorium

przesyłka jest transportowana.

4. W przypadku gdy zwierzęta i produkty, o których mowa w ust. 3, są

transportowane przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pozwolenie wydaje

Główny Lekarz Weterynarii w drodze decyzji.

Art. 5. 1. Jeżeli zwierzęta, wymienione w przepisach wskazanych

w załączniku nr 1, są przeznaczone do uboju w ramach krajowego programu

zwalczania chorób niewymienionych w załączniku nr 3, to zwierzęta te i produkty

od nich pochodzące, wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 1, nie

mogą być wysyłane do innego państwa członkowskiego.

2. Zwierząt i produktów, wymienionych w przepisach wskazanych

w załączniku nr 1 objętych zakazem wprowadzania na rynek na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na ochronę zdrowia ludzi lub zwierząt,

Decyzja Komisji nr 93/444/WE z dnia 2 lipca 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad

określających handel wewnątrz Wspólnoty pewnymi żywymi zwierzętami i produktami

przeznaczonymi na eksport do państw trzecich.

25.04.2018

©Telksinoe s. 6/27

zgodnie z postanowieniami art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

nie wysyła się także do innego państwa członkowskiego.

Art. 6. 1. Z zastrzeżeniem obowiązku przeprowadzania przez urzędowego

lekarza weterynarii badań monitorujących, zgodnie z przepisami Unii Europejskiej,

powiatowy lekarz weterynarii dokonuje kontroli weterynaryjnej

w gospodarstwach, centrach (organizacjach), w zatwierdzonych punktach skupu

oraz miejscach gromadzenia zwierząt, w celu zapewnienia, aby zwierzęta lub

produkty przeznaczone do handlu spełniały wymagania określone w przepisach

Unii Europejskiej, a w szczególności określone w art. 3 ust. 1 pkt 3–5.

2. W przypadku wątpliwości co do spełniania przez zwierzęta lub produkty

wymagań określonych w przepisach Unii Europejskiej powiatowy lekarz

weterynarii przeprowadza wszelkie niezbędne kontrole, a jeżeli zostaną

potwierdzone nieprawidłowości, podejmuje właściwe działania włącznie

z nakazaniem izolacji gospodarstwa lub centrum (organizacji) na podstawie

odrębnych przepisów.

Art. 7. 1. Zwierzęta lub produkty wymienione w przepisach wskazanych

w załączniku nr 1 mogą być wysyłane do innego państwa członkowskiego, jeżeli

posiadacze tych zwierząt lub produktów zapewnią spełnianie wymagań

zdrowotnych lub zootechnicznych określonych w przepisach Unii Europejskiej lub,

w kwestiach nieuregulowanych tymi przepisami, w przepisach o ochronie zdrowia

zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych lub organizacji hodowli i rozrodzie

zwierząt gospodarskich na wszystkich etapach produkcji i wprowadzania na rynek.

2. Niezależnie od wymagań, o których mowa w ust. 1, zwierzęta lub

produkty, wymienione w przepisach wskazanych w częściach I i II załącznika nr 1,

mogą być wysyłane do innego państwa członkowskiego, jeżeli zostały poddane

kontroli weterynaryjnej przeprowadzanej w takim zakresie, jakby były

przeznaczone na rynek krajowy, chyba że przepisy Unii Europejskiej stanowią

inaczej.

3. Zwierzęta, o których mowa w ust. 1, mogą być wysyłane do innego

państwa członkowskiego, jeżeli są przewożone odpowiednimi środkami transportu

spełniającymi wymagania higieniczne na podstawie odrębnych przepisów.

25.04.2018

©Telksinoe s. 7/27

Art. 8. Powiatowy lekarz weterynarii, który wystawił świadectwo zdrowia

lub inny dokument towarzyszący zwierzętom lub produktom, przekazuje, w dniu

wystawienia tego dokumentu lub świadectwa, za pośrednictwem elektronicznego

systemu wymiany informacji, organowi centralnemu państwa członkowskiego

właściwemu do przeprowadzania kontroli weterynaryjnej oraz organowi, któremu

takie kompetencje zostały przekazane, właściwemu ze względu na miejsce

przeznaczenia, wymagane informacje o tych zwierzętach lub produktach.

Art. 9. 1. Powiatowy lekarz weterynarii może w miejscu przeznaczenia

zwierząt lub produktów ustalić, za pomocą niedyskryminujących kontroli

weterynaryjnych, że wymagania określone w art. 3–6 zostały spełnione, w tym

może pobrać próbki do badań zgodnie z przepisami Unii Europejskiej4).

2. Powiatowy lekarz weterynarii może także przeprowadzać kontrole podczas

transportu zwierząt lub produktów, jeżeli posiada informacje lub uzyskał je od

właściwej władzy państwa, przez terytorium którego zwierzęta lub produkty były

transportowane, że zachodzi podejrzenie naruszenia przepisów Unii Europejskiej.

Art. 10. 1. Jeżeli zwierzęta wymienione w przepisach wskazanych

w załączniku nr 1, pochodzące z innego państwa członkowskiego, są przeznaczone

do:

1) zatwierdzonego punktu skupu lub miejsca gromadzenia zwierząt

w rozumieniu przepisów Unii Europejskiej – to podmiot prowadzący taki

punkt skupu lub miejsce gromadzenia zwierząt przyjmuje zwierzęta, które

spełniają wymagania, o których mowa w art. 3 i 4; powiatowy lekarz

weterynarii sprawdza za pomocą niedyskryminujących kontroli świadectwa

zdrowia lub inne dokumenty towarzyszące zwierzętom w zakresie spełniania

przez nie tych wymagań;

2) rzeźni będącej pod nadzorem powiatowego lekarza weterynarii – to lekarz ten

zapewnia, w szczególności na podstawie kontroli świadectw zdrowia lub

innych dokumentów towarzyszących zwierzętom, że tylko zwierzęta

spełniające wymagania, o których mowa w art. 3 i 4, są poddawane ubojowi;

Decyzja Komisji 94/338/WE z dnia 25 maja 1994 r. ustanawiająca szczegółowe zasady

dyrektywy Rady 90/425/EWG w odniesieniu do celów kontroli weterynaryjnych w miejscu

przeznaczenia.

25.04.2018

©Telksinoe s. 8/27

podmiot prowadzący rzeźnię poddaje ubojowi zwierzęta, jeżeli spełniają

wymagania, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3–5;

3) zarejestrowanego podmiotu rozdzielającego przesyłki zwierząt lub innego

podmiotu niepodlegającego stałemu nadzorowi powiatowego lekarza

weterynarii – taki podmiot uznaje się za odbiorcę zwierząt;

4) gospodarstw lub centrów (organizacji), w przypadku gdy podczas transportu

nastąpi częściowe wyładowanie przesyłki tych zwierząt – to każdemu

wyładowanemu zwierzęciu lub partii zwierząt towarzyszy oryginał

świadectwa zdrowia lub innego dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 1

pkt 5, do chwili dostarczenia tej przesyłki do odbiorcy wskazanego w tym

świadectwie lub innym dokumencie.

2. Podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, przed dokonaniem podziału

przesyłki zwierząt lub dalszym wprowadzaniem ich na rynek sprawdzają, czy są

one oznakowane i zaopatrzone w świadectwo zdrowia lub inne dokumenty,

o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3–5, a w przypadku stwierdzenia braków lub

nieprawidłowości powiadamiają o nich niezwłocznie powiatowego lekarza

weterynarii oraz izolują przesyłkę zwierząt do czasu podjęcia przez tego lekarza

decyzji dotyczącej tej przesyłki.

3. Podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, przed zarejestrowaniem ich

przez powiatowego lekarza weterynarii składają oświadczenie, w którym

zobowiązują się do spełnienia wymogów, o których mowa w ust. 2. Powiatowy

lekarz weterynarii przez wyrywkowe kontrole sprawdza, czy warunki te są

spełnione.

4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do odbiorców produktów

wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku nr 1.

Art. 11. 1. Odbiorcy przesyłek zwierząt lub przesyłek produktów wymienieni

w świadectwie zdrowia lub innym dokumencie, o którym mowa w art. 3 ust. 1

pkt 5:

1) zgłaszają z wyprzedzeniem jednego dnia, a w uzasadnionych przypadkach

dwóch dni, na żądanie powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze

względu na miejsce przeznaczenia przesyłki oraz w zakresie niezbędnym do

przeprowadzania kontroli, o których mowa w art. 10, przywóz zwierząt lub

25.04.2018

©Telksinoe s. 9/27

produktów z innego państwa członkowskiego, podając rodzaj przesyłki

i przewidywany czas jej przybycia;

2) przechowują przez okres jednego roku świadectwa zdrowia oraz inne

dokumenty w celu przedłożenia ich organom Inspekcji Weterynaryjnej.

2. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zarejestrowanych koni posiadających

dokument identyfikacyjny określony w przepisach Unii Europejskiej

o identyfikacji i rejestracji zwierząt koniowatych.

Art. 12. 1. Jeżeli przepisy Unii Europejskiej lub w przypadkach

nieuregulowanych przez prawo Unii Europejskiej przepisy o zdrowiu zwierząt

i zwalczaniu chorób zakaźnych przewidują poddanie zwierząt kwarantannie, to

przeprowadza się ją w gospodarstwie przeznaczenia.

2. Jeżeli jest to uzasadnione ochroną zdrowia zwierząt lub zdrowia

publicznego, powiatowy lekarz weterynarii może wydać decyzję o skierowaniu

przesyłki zwierząt do stacji kwarantanny. Stacja kwarantanny jest w takim

przypadku uważana za miejsce przeznaczenia tej przesyłki.

3. W przypadku skierowania przesyłki zwierząt do stacji kwarantanny,

o której mowa w ust. 2, Główny Lekarz Weterynarii powiadamia o tym Komisję

Europejską, wskazując powody podjęcia takiej decyzji.

Art. 13. 1. Podczas przeprowadzania kontroli w portach, portach lotniczych,

granicznych posterunkach kontroli, przez które zwierzęta i produkty wymienione

w przepisach wskazanych w załączniku nr 1 do ustawy, pochodzące z państw

trzecich, są wprowadzane na terytorium Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów

o weterynaryjnej kontroli granicznej:

1) graniczny lekarz weterynarii dokonuje kontroli świadectw zdrowia oraz

dokumentów towarzyszących zwierzętom i produktom;

2) zwierzęta i produkty wysyłane z państwa członkowskiego do innego państwa

członkowskiego podlegają przepisom, o których mowa w art. 9–11;

3) zwierzęta i produkty pochodzące z państw trzecich podlegają przepisom

o weterynaryjnej kontroli granicznej.

2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się, jeżeli zwierzęta i produkty przewozi się

w sposób regularny i bezpośredni środkami transportu kursującymi pomiędzy

25.04.2018

©Telksinoe s. 10/27

dwoma punktami geograficznymi Unii Europejskiej. Zwierzęta i produkty poddaje

się wówczas kontrolom, o których mowa w art. 9–11.

Art. 14. 1. Jeżeli kontrola weterynaryjna przeprowadzana w miejscu

przeznaczenia przesyłki zwierząt lub produktów albo podczas ich transportu

wykazuje obecność czynników zakaźnych powodujących choroby, o których

mowa w przepisach Unii Europejskiej o zgłaszaniu chorób zwierząt we

Wspólnocie, zoonozy, inne choroby lub jakąkolwiek przyczynę, która może

stanowić źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub zdrowia

publicznego, lub kontrola ta wykazuje, że produkty pochodzą z regionu dotkniętego

chorobą zakaźną, to powiatowy lekarz weterynarii nakazuje, w drodze decyzji:

1) skierowanie zwierzęcia lub przesyłki zwierząt do najbliższej stacji

kwarantanny albo

2) uśmiercenie zwierząt i zniszczenie ich zwłok;

3) zniszczenie produktów.

2. Koszty związane z podjęciem środków, o których mowa w ust. 1, ponosi

wysyłający lub jego przedstawiciel, lub osoba odpowiedzialna za przesyłkę

zwierząt lub produktów, w czasie przeprowadzania kontroli, o której mowa

w ust. 1.

3. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, powiatowy lekarz

weterynarii powiadamia o dokonanych ustaleniach, podjętych środkach oraz

powodach ich podjęcia Głównego Lekarza Weterynarii, który informacje w tym

zakresie niezwłocznie przekazuje, w formie pisemnej, właściwej władzy państwa

wysyłki oraz Komisji Europejskiej.

4. Główny Lekarz Weterynarii może wystąpić do Komisji Europejskiej

o podjęcie działań umożliwiających wypracowanie wspólnego stanowiska

w zakresie spraw, o których mowa w ust. 1–3, nieuregulowanych przepisami Unii

Europejskiej.

Art. 15. 1. Z zastrzeżeniem art. 14, jeżeli weterynaryjna kontrola

przeprowadzana w miejscu przeznaczenia przesyłki zwierząt lub produktów

wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku nr 1 lub podczas ich

przewozu wykazuje, że zwierzęta lub produkty nie spełniają wymagań określonych

w przepisach Unii Europejskiej, lub w przypadku gdy Rzeczpospolita Polska

25.04.2018

©Telksinoe s. 11/27

uzyskała dodatkowe gwarancje, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6 lit. c, że nie

spełniają wymagań dotyczących zdrowia zwierząt obowiązujących na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, powiatowy lekarz weterynarii może nakazać w drodze

decyzji:

1) w przypadku obecności pozostałości chemicznych, biologicznych

i weterynaryjnych produktów leczniczych zatrzymanie pod jego nadzorem

przesyłki zwierząt lub przesyłki produktów do czasu potwierdzenia zgodności

z przepisami lub, jeżeli występuje naruszenie tych przepisów, zastosowanie

środków przewidzianych w przepisach Unii Europejskiej, lub

2) ubój zwierząt lub zniszczenie produktów albo

3) cofnięcie przesyłki zwierząt lub przesyłki produktów, pod warunkiem:

a) uzyskania zgody właściwej władzy państwa wysyłki oraz

b) wcześniejszego powiadomienia państw członkowskich, przez które

cofnięta przesyłka ma być przewożona.

2. Wybór środków, o których mowa w ust. 1, pozostawia się wysyłającemu

lub jego przedstawicielowi, jeżeli nie stwarza to zagrożenia dla zdrowia

publicznego lub zdrowia zwierząt.

3. W przypadku gdy świadectwo zdrowia lub dokumenty towarzyszące

przesyłce zwierząt lub produktów zawierają braki lub błędy, decyzję, o której

mowa w ust. 1 pkt 3, wydaje się po umożliwieniu wysyłającemu lub jego

przedstawicielowi usunięcia tych braków lub błędów w terminie 7 dni od dnia

przybycia przesyłki zwierząt lub produktów do miejsca przeznaczenia5).

Art. 16. 1. O stwierdzonych przypadkach, o których mowa w art. 14 i 15,

powiatowy lekarz weterynarii informuje niezwłocznie Głównego Lekarza

Weterynarii, który informuje właściwą władzę państwa wysyłki w celu podjęcia

przez nią odpowiednich środków zgodnie z przepisami Unii Europejskiej.

2. W przypadku uznania przez Głównego Lekarza Weterynarii, że środki

podjęte przez właściwą władzę państwa wysyłki są niewystarczające, to wraz z tą

Decyzja Komisji 94/339/EWG z dnia 25 maja 1994 r. ustanawiająca szczegółowe przepisy

odnośnie do stosowania art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 90/425/EWG dotyczącej kontroli

weterynaryjnych i zootechnicznych obowiązujących w wewnątrzwspólnotowym handlu

określonymi zwierzętami żywymi i produktami mającej na względzie utworzenie rynku

wewnętrznego.

25.04.2018

©Telksinoe s. 12/27

władzą ustalą wspólnie działania służące naprawieniu sytuacji, a jeżeli uzna to za

stosowne, może wystąpić o przeprowadzenie kontroli na miejscu w tym państwie.

3. Jeżeli kontrole, o których mowa w art. 14 i 15, wykażą powtarzające się

nieprawidłowości, Główny Lekarz Weterynarii powiadamia o tym Komisję

Europejską i właściwe władze pozostałych państw członkowskich.

4. W przypadku uznania przez Głównego Lekarza Weterynarii, że działania,

o których mowa w ust. 2, podjęte przez właściwą władzę państwa wysyłki są

niewystarczające, może on wystąpić do Komisji Europejskiej o podjęcie

odpowiednich środków.

5. W czasie oczekiwania na ustalenia Komisji Europejskiej w związku

z działaniami, o których mowa w ust. 4, Główny Lekarz Weterynarii występuje

z wnioskiem do właściwej władzy państwa wysyłki o zwiększenie częstotliwości

kontroli przesyłek zwierząt lub przesyłek produktów pochodzących z tego samego

gospodarstwa, centrum (organizacji), zatwierdzonego punktu skupu lub miejsca

gromadzenia zwierząt, co przesyłki zwierząt, o których mowa w art. 14 i 15, oraz

jeżeli występuje poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zdrowia

zwierząt, o zawieszenie wydawania świadectw zdrowia lub dokumentów

towarzyszących.

6. Główny Lekarz Weterynarii może zarządzić zwiększenie częstotliwości

kontroli przez powiatowych lekarzy weterynarii przesyłek zwierząt pochodzących

z tego samego gospodarstwa, zakładu, zatwierdzonego punktu skupu, miejsca

gromadzenia zwierząt lub regionu.

7. W przypadku gdy nieprawidłowości, o których mowa w art. 14 i 15,

zostaną potwierdzone w ustaleniach Komisji Europejskiej, Główny Lekarz

Weterynarii może wystąpić z wnioskiem do Komisji Europejskiej o podjęcie

stosownych działań, w tym o wprowadzenie zakazu sprowadzania zwierząt

i produktów pochodzących z gospodarstwa, centrum (organizacji), zatwierdzonego

punktu skupu, miejsca gromadzenia zwierząt lub regionu.

Art. 17. 1. Główny Lekarz Weterynarii informuje pisemnie wysyłającego lub

jego przedstawiciela oraz właściwą władzę państwa wysyłki o podjętych środkach

i decyzjach, o których mowa w art. 16, oraz o powodach ich podjęcia.

2. W przypadku sporu pomiędzy wysyłającym lub jego przedstawicielem

i organem wydającym decyzję, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę, mogą,

25.04.2018

©Telksinoe s. 13/27

w terminie nie dłuższym niż miesiąc, przedstawić ten spór ocenie eksperta z listy

ekspertów sporządzonej przez Komisję Europejską.

3. Opinia wydana przez eksperta, o którym mowa w ust. 2, jest wiążąca dla

stron.

4. Koszty cofnięcia przesyłki, przetrzymywania lub izolacji zwierząt albo,

jeżeli to konieczne, ich uboju lub zniszczenia, albo zniszczenia produktów ponosi

wysyłający lub jego przedstawiciel, lub osoba odpowiedzialna za przesyłkę.

Art. 18. 1. W przypadku uzyskania informacji od właściwej władzy państwa

przeznaczenia w przypadkach, o których mowa w art. 14 i 15, w sytuacji gdy

zwierzęta lub produkty zostały wysłane z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

Główny Lekarz Weterynarii podejmuje wszelkie niezbędne działania i przesyła

informacje właściwej władzy państwa przeznaczenia o rodzaju przeprowadzonych

kontroli, podjętych działaniach oraz powodach ich podjęcia.

2. Główny Lekarz Weterynarii, w przypadku uznania przez właściwą władzę

państwa przeznaczenia, że podjęte przez niego środki są niewystarczające, ustali

wraz z tą władzą działania służące naprawie sytuacji, a jeżeli jest to konieczne,

zarządzi przeprowadzenie kontroli na miejscu.

3. W przypadku gdy Komisja Europejska rozpoczęła działania w celu

dokonania ustaleń w związku z sytuacją, o której mowa w ust. 1, w czasie

oczekiwania na ustalenia Komisji Europejskiej Główny Lekarz Weterynarii na

wniosek właściwej władzy państwa przeznaczenia zarządza zwiększenie przez

właściwego terytorialnie powiatowego lekarza weterynarii częstotliwości kontroli

przesyłek zwierząt lub przesyłek produktów pochodzących z gospodarstwa,

centrum (organizacji), zatwierdzonego punktu skupu lub miejsca gromadzenia

zwierząt, które stwarzają zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt,

lub zawieszenie wydawania świadectw zdrowia lub innych dokumentów.

Art. 19. 1. W przypadku wystąpienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

chorób, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej o zgłaszaniu chorób

zwierząt we Wspólnocie, zoonoz, innych chorób lub innych przyczyn, które mogą

stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego,

Główny Lekarz Weterynarii powiadamia o tym niezwłocznie pozostałe państwa

członkowskie oraz Komisję Europejską.

25.04.2018

©Telksinoe s. 14/27

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, gdy Rzeczpospolita Polska jest

państwem wysyłki, Główny Lekarz Weterynarii niezwłocznie wdraża działania

kontrolne lub zapobiegawcze określone w przepisach Unii Europejskiej,

w szczególności wyznacza strefy wystąpienia choroby i strefy zagrożenia chorobą,

o których mowa w przepisach Unii Europejskiej, lub może podjąć inne stosowne

działania.

3. W przypadku gdy Rzeczpospolita Polska jest państwem przewozu lub

przeznaczenia przesyłki oraz w przypadku stwierdzenia w trakcie przeprowadzania

kontroli weterynaryjnych, o których mowa w art. 9–11, występowania chorób lub

innych przyczyn, o których mowa w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii może,

jeżeli to konieczne, podjąć działania zapobiegawcze określone w przepisach Unii

Europejskiej, w tym nakazać poddanie zwierząt kwarantannie.

4. W czasie oczekiwania na podjęcie środków przez Komisję Europejską

Główny Lekarz Weterynarii może, w przypadku gdy Rzeczpospolita Polska jest

państwem przeznaczenia przesyłki i zachodzi podejrzenie poważnego zagrożenia

dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, podjąć tymczasowe środki ochronne

w odniesieniu do gospodarstw lub centrów (organizacji), których to dotyczy,

a w przypadku choroby zakaźnej – w odniesieniu do strefy wystąpienia choroby

i strefy zagrożenia chorobą, o której mowa w przepisach Unii Europejskiej.

O podjętych środkach Główny Lekarz Weterynarii niezwłocznie powiadamia

Komisję Europejską oraz pozostałe państwa członkowskie.

5. Główny Lekarz Weterynarii w przypadku, o którym mowa w ust. 3, może

wystąpić do Komisji Europejskiej z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli w celu

ustalenia, jakie środki, o których mowa w ust. 4, zostały podjęte, i wydania opinii

dotyczącej tych środków.

Art. 20. Powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce

wykonywania działalności prowadzi rejestr podmiotów zajmujących się handlem

zwierzętami lub produktami wymienionymi w przepisach wskazanych

w załączniku nr 1 na zasadach i w trybie określonych w przepisach o ochronie

zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.

Art. 21. 1. Podmioty zajmujące się handlem zwierzętami lub produktami

wymienionymi w przepisach wskazanych w załączniku nr 1 prowadzą rejestry

25.04.2018

©Telksinoe s. 15/27

dostaw zwierząt lub produktów, a podmioty (pośrednicy) rozdzielające przesyłki

zwierząt lub produktów oraz inne podmioty niepodlegające stałemu nadzorowi

powiatowego lekarza weterynarii, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, prowadzą

również rejestry miejsc przeznaczenia zwierząt i produktów.

2. Podmioty, o których mowa w ust. 1, przechowują dokumenty dotyczące

dostaw przez okres jednego roku od dnia dokonania dostawy.

3. Podmioty zajmujące się handlem produktami informują powiatowego

lekarza weterynarii o przybyciu produktów pochodzących z innego państwa

członkowskiego w takim zakresie, jaki jest niezbędny do przeprowadzania kontroli,

o której mowa w art. 9.

4. Odbiorcy, o których mowa w art. 11, przechowują dane dotyczące

przeznaczenia zwierząt i produktów przez okres jednego roku od dnia dokonania

dostawy.

5. Podmioty i odbiorcy są obowiązani udostępniać rejestry i dokumenty na

żądanie organów Inspekcji Weterynaryjnej.

Rozdział 3

Kontrola weterynaryjna w handlu produktami

wymienionymi w przepisach wskazanych w załączniku nr 2

Art. 22. 1. Produkty, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b, dopuszcza się

do handlu, jeżeli są otrzymane, oznakowane, etykietowane i poddane kontroli

zgodnie z przepisami Unii Europejskiej obowiązującymi dla ich przeznaczenia oraz

są zaopatrzone w świadectwo zdrowia, świadectwo zdrowia zwierząt lub inny

wymagany dokument, który towarzyszy im aż do ostatecznego odbiorcy

wskazanego w tym dokumencie.

2. Zakłady wprowadzające produkty do handlu spełniają warunki, o których

mowa w ust. 1, przez sprawowanie stałej kontroli wewnętrznej.

3. Z zastrzeżeniem obowiązku przeprowadzania przez urzędowego lekarza

weterynarii badań kontrolnych zgodnie z przepisami Unii Europejskiej6),

powiatowy lekarz weterynarii dokonuje regularnych kontroli weterynaryjnych

Dyrektywa Rady 96/23/EWG z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania

niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz

uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG.

25.04.2018

©Telksinoe s. 16/27

w zakładach, które mają na celu sprawdzenie, czy produkty przeznaczone do

handlu spełniają wymagania określone w przepisach Unii Europejskiej, lub

w przypadku, o którym mowa w art. 23 ust. 3, oraz w odniesieniu do produktów

wymienionych w części II załącznika nr 2 – czy spełniają wymagania państwa

przeznaczenia.

4. W przypadku wątpliwości co do spełniania przez produkty wymagań

określonych w ust. 3, powiatowy lekarz weterynarii przeprowadza wszelkie

niezbędne kontrole, a jeżeli wątpliwości zostaną potwierdzone, podejmuje

właściwe działania włącznie z cofnięciem zatwierdzenia zakładu; tryb udzielania

i cofania zatwierdzenia regulują przepisy o wymaganiach weterynaryjnych

i wprowadzaniu na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego.

Art. 23. 1. Jeżeli przesyłka produktów wymienionych w przepisach

wskazanych w załączniku nr 2 jest skierowana do kilku miejsc przeznaczenia,

przepis art. 3 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

2. Jeżeli przesyłka produktów wymienionych w przepisach wskazanych

w załączniku nr 2 jest przeznaczona do wywozu do państwa trzeciego, to ich

transport pozostaje pod dozorem celnym do miejsca opuszczenia terytorium Unii

Europejskiej.

3. W przypadku dokonywania fakultatywnego przywozu produktów

z określonych państw trzecich Główny Lekarz Weterynarii informuje o tym inne

państwa członkowskie oraz Komisję Europejską.

4. Produkty wymienione w ust. 3 pochodzące z państwa trzeciego

i przeznaczone do innego państwa członkowskiego podlegają kontroli dokumentów

dotyczących pochodzenia i przeznaczenia tych produktów.

5. Zabrania się wysyłania produktów, o których mowa w ust. 3, do innego

państwa członkowskiego, chyba że są one przeznaczone do państwa

członkowskiego dokonującego fakultatywnego przywozu takich produktów z tego

samego państwa trzeciego.

Art. 24. 1. Produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku

nr 2 mogą być wysyłane do innego państwa członkowskiego, jeżeli podmioty

odpowiedzialne za te produkty zapewnią spełnienie wymagań weterynaryjnych na

25.04.2018

©Telksinoe s. 17/27

wszystkich etapach ich produkcji, składowania, wprowadzania na rynek

i transportu.

2. Podmioty, o których mowa w ust. 1, zapewniają ponadto, że:

1) produkty, które zostały uzyskane zgodnie z przepisami wskazanymi w części

I załącznika nr 2, są poddane kontroli weterynaryjnej w taki sposób, w jaki

przeprowadza się kontrolę produktów przeznaczonych na rynek krajowy;

2) produkty wymienione w przepisach wskazanych w części II załącznika

nr 2 nie zostaną wysłane do innego państwa członkowskiego, jeżeli nie mogą

być wprowadzane na rynek krajowy ze względów, o których mowa

w art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Art. 25. 1. Powiatowy lekarz weterynarii może w miejscu przeznaczenia

przesyłki produktów dokonać niedyskryminujących, wyrywkowych kontroli

weterynaryjnych w celu potwierdzenia, że produkty spełniają wymagania

określone w art. 22 i 23, w tym pobrać próbki do badań.

2. Powiatowy lekarz weterynarii może także przeprowadzać kontrole podczas

transportu produktów, jeżeli posiada informacje lub uzyskał je od właściwej władzy

państwa, przez terytorium którego produkty były transportowane, że zachodzi

podejrzenie naruszenia przepisów Unii Europejskiej.

Art. 26. 1. Jeżeli produkty wskazane w przepisach wymienionych

w załączniku nr 2 pochodzące z innego państwa członkowskiego są przeznaczone

do:

1) zakładu będącego pod stałym nadzorem powiatowego lekarza weterynarii –

to zakład zapewnia, że do tego zakładu są dopuszczone tylko te produkty,

które spełniają wymagania, o których mowa w art. 22 ust. 1, odnośnie do

znakowania i dokumentów towarzyszących, a w przypadku produktów

wskazanych w przepisach wymienionych w części II załącznika nr 2, że

towarzyszą im dokumenty wymagane przepisami prawa państwa

przeznaczenia;

2) zarejestrowanego podmiotu (pośrednika) rozdzielającego przesyłki lub do

przedsiębiorstwa posiadającego wiele oddziałów lub jakiegokolwiek innego

zakładu, który nie podlega stałemu nadzorowi – to ten podmiot,

przedsiębiorstwo lub zakład dokonują sprawdzenia, zanim przesyłka jest

25.04.2018

©Telksinoe s. 18/27

rozdzielona lub wprowadzona na rynek, w celu potwierdzenia, że przesyłki

posiadają oznakowania oraz świadectwa i dokumenty, o których mowa

w pkt 1, i w przypadku stwierdzenia braków lub nieprawidłowości

powiadamiają o nich niezwłocznie powiatowego lekarza weterynarii;

3) innych odbiorców niż wymienieni w pkt 1 i 2, w szczególności gdy podczas

transportu przesyłka jest częściowo wyładowywana – to przesyłce

towarzyszy, zgodnie z art. 22 ust. 1, oryginał świadectwa, o którym mowa

w pkt 1.

2. Przepisy art. 10 ust. 3 stosuje się odpowiednio do odbiorców produktów

wskazanych w przepisach wymienionych w części II załącznika nr 2.

Art. 27. Z zastrzeżeniem art. 24, jeżeli wymagania weterynaryjne nie zostały

określone w przepisach prawa Unii Europejskiej oraz w przypadku gdy

przedmiotem handlu są produkty wskazane w przepisach wymienionych w części

II załącznika nr 2 i państwo przeznaczenia wymaga ze względu na postanowienia

ogólne Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, aby zakład pochodzenia

produktów spełniał wymagania państwa przeznaczenia odnośnie do tych

produktów, to przedmiotem handlu mogą być produkty pochodzące z zakładów,

które spełniają te wymagania.

Art. 28. Powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce

wykonywania działalności prowadzi rejestr podmiotów zajmujących się handlem

produktami wymienionymi w przepisach wskazanych w załączniku nr 2 na

zasadach i w trybie określonych w przepisach o wymaganiach dla produktów

pochodzenia zwierzęcego.

Art. 29. 1. Podmioty, o których mowa w art. 28, prowadzą rejestr dostaw

produktów. Przepisy art. 21 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2. Podmioty, o których mowa w art. 28, informują powiatowego lekarza

weterynarii, na jego żądanie, o przybyciu produktów pochodzących z innego

państwa członkowskiego w takim zakresie, jaki jest niezbędny do przeprowadzania

kontroli weterynaryjnej, o której mowa w art. 25 i 26.

Art. 30. 1. Podczas przeprowadzania kontroli w portach, portach lotniczych,

granicznych posterunkach kontroli, przez które produkty wymienione w przepisach

wskazanych w załączniku nr 2, pochodzące z państw trzecich, są wprowadzane na

25.04.2018

terytorium Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów o weterynaryjnej kontroli

granicznej:

1) graniczny lekarz weterynarii dokonuje kontroli pochodzenia produktów;

2) produkty wysłane z państwa członkowskiego do innego państwa

członkowskiego podlegają kontrolom, o których mowa w art. 25 i 26;

3) produkty pochodzące z państw trzecich podlegają przepisom

o weterynaryjnej kontroli granicznej.

2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się, jeżeli produkty przewozi się w sposób

regularny i bezpośredni środkami transportu kursującymi pomiędzy dwoma

punktami geograficznymi Unii Europejskiej. Produkty poddaje się wówczas

kontrolom, o których mowa w art. 25 i 26.

Art. 31. 1. Jeżeli kontrola weterynaryjna przeprowadzana w miejscu

przeznaczenia przesyłki produktów wymienionych w przepisach wskazanych

w załączniku nr 2 lub podczas ich transportu wykazuje obecność czynników

zakaźnych powodujących choroby, o których mowa w przepisach Unii

Europejskiej o zgłaszaniu chorób zwierząt we Wspólnocie, zoonozy lub inne

choroby lub jakąkolwiek przyczynę, która może stanowić źródło poważnego

zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub ludzi, lub kontrola ta wykazuje, że produkty

pochodzą z regionu dotkniętego chorobą zakaźną, to powiatowy lekarz weterynarii

nakazuje, w drodze decyzji, zniszczenie lub wykorzystanie w inny sposób tej partii

produktów zgodnie z przepisami Unii Europejskiej, z wyjątkiem produktów

poddawanych jednej z obróbek, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej7).

2. Przepis art. 14 ust. 2–4 stosuje się odpowiednio do produktów

wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku nr 2.

Art. 32. 1. Jeżeli kontrola weterynaryjna przeprowadzana w miejscu

przeznaczenia przesyłki produktów wymienionych w przepisach wskazanych

w załączniku nr 2 lub podczas ich transportu wykazuje, że produkty nie spełniają

wymagań określonych w przepisach Unii Europejskiej albo w przypadku, gdy

wymagania te nie zostały określone w przepisach Unii Europejskiej – nie spełniają

wymagań dotyczących zdrowia publicznego obowiązujących na terytorium

Zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady z dnia 22 stycznia 1980 r. 80/215/EWG w sprawie problemów

sanitarnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi.

25.04.2018

Rzeczypospolitej Polskiej, powiatowy lekarz weterynarii może nakazać w drodze

decyzji:

1) zniszczenie produktów albo

2) wykorzystanie produktów na inne cele albo odesłanie ich pod warunkiem

uzyskania zgody właściwej władzy państwa członkowskiego zakładu,

z którego przesyłka została wysłana.

2. Przepisy art. 15 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do produktów

wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku nr 2.

Art. 33. 1. W przypadku wystąpienia sytuacji, o których mowa w art. 31 i 32,

dotyczących produktów wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku

nr 2, przepisy art. 16 ust. 1–4 stosuje się odpowiednio.

2. W czasie oczekiwania na ustalenia Komisji Europejskiej w związku

z działaniami, o których mowa w art. 16 ust. 4, Główny Lekarz Weterynarii

występuje z wnioskiem do właściwej władzy państwa wysyłki o zwiększenie

częstotliwości kontroli przesyłek produktów pochodzących z zakładu lub, jeżeli

występuje poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt,

o zawieszenie zatwierdzenia zakładu.

3. Główny Lekarz Weterynarii może zarządzić zwiększenie częstotliwości

kontroli przeprowadzanej przez powiatowych lekarzy weterynarii dotyczących

przesyłek produktów pochodzących z tego samego zakładu.

4. W przypadku gdy nieprawidłowości, o których mowa w art. 31 i 32,

zostaną potwierdzone w ustaleniach Komisji Europejskiej, Główny Lekarz

Weterynarii może wystąpić z wnioskiem do Komisji Europejskiej o podjęcie

stosownych działań, w tym o wprowadzenie zakazu sprowadzania produktów

pochodzących z zakładu, o którym mowa w ust. 2. Przepisy art. 17 ust. 1–3 stosuje

się odpowiednio.

5. Koszty cofnięcia, przetrzymywania przesyłki produktów, wykorzystania

produktów na inne cele lub zniszczenia produktów ponosi odbiorca przesyłki.

Art. 34. W przypadku uzyskania informacji od właściwej władzy państwa

przeznaczenia w przypadkach, o których mowa w art. 31 i 32, jeżeli produkty

zostały wysłane z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Główny Lekarz

Weterynarii podejmuje wszelkie niezbędne działania i przesyła informacje

25.04.2018

właściwej władzy państwa przeznaczenia o rodzaju przeprowadzonych kontroli,

podjętych działaniach oraz powodach ich podjęcia. Przepisy art. 18 ust. 2

i 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 35. 1. W odniesieniu do produktów wymienionych w przepisach

wskazanych w załączniku nr 2 przepisy art. 19 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

2. W przypadku gdy Rzeczpospolita Polska jest państwem przewozu lub

przeznaczenia przesyłki oraz w przypadku stwierdzenia w trakcie przeprowadzania

kontroli weterynaryjnych, o których mowa w art. 25 i 26, występowania chorób lub

innych przyczyn, o których mowa w art. 19 ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii

może, jeżeli to niezbędne, podjąć działania zapobiegawcze określone w przepisach

Unii Europejskiej.

3. W czasie oczekiwania na podjęcie środków przez Komisję Europejską

Główny Lekarz Weterynarii może, w przypadku gdy Rzeczpospolita Polska jest

państwem przeznaczenia przesyłki i zachodzi podejrzenie poważnego zagrożenia

dla zdrowia ludzi lub zwierząt, podjąć tymczasowe środki ochronne wobec

zakładów, których to dotyczy, a w przypadku choroby zakaźnej – wobec strefy

wystąpienia choroby i strefy zagrożenia chorobą, o której mowa w przepisach Unii

Europejskiej. O podjętych środkach Główny Lekarz Weterynarii niezwłocznie

powiadamia Komisję Europejską oraz pozostałe państwa członkowskie.

4. Główny Lekarz Weterynarii w przypadku, o którym mowa w ust. 2, może

wystąpić do Komisji Europejskiej z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli w celu

ustalenia, jakie środki, o których mowa w ust. 3, zostały podjęte i wydania opinii

dotyczącej tych środków.

Art. 36. Główny Lekarz Weterynarii przekazuje Komisji Europejskiej

informacje o przeprowadzonych na podstawie przepisów ustawy kontrolach

weterynaryjnych, zgodnie z przepisami Unii Europejskiej8).

Art. 36a. Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się

przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. poz. 646).

Decyzja Komisji 98/470/WE z dnia 9 lipca 1998 r. wykonująca dyrektywę Rady 89/662/EWG

w odniesieniu do informacji w sprawie kontroli weterynaryjnej.

25.04.2018

Rozdział 4

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 37. Do postępowań w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy

wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Art. 38. Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej9).

Rzeczpospolita Polska uzyskała członkostwo w Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r.

25.04.2018

Załączniki

Załącznik nr 1

WYKAZ PRZEPISÓW UNII EUROPEJSKIEJ W ZAKRESIE KONTROLI

WETERYNARYJNEJ W HANDLU ZWIERZĘTAMI I PRODUKTAMI

CZĘŚĆ I

Rozdział 1

1. Dyrektywa Komisji 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie

problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy

bydłem i trzodą chlewną.

2. Dyrektywa Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiająca

warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz

w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego.

3. Dyrektywa Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie

warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz

przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego.

4. Dyrektywa Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie

warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz

zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich.

5. Dyrektywa Rady 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. ustalająca

warunki sanitarne odnośnie do zwierząt mające zastosowanie w handlu

wewnątrzwspólnotowym nasieniem bydła i trzody chlewnej oraz w przywozie.

6. Dyrektywa Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie

warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy

i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych.

7. Dyrektywa Rady 2006/88/WE z dnia 24 października 2006 r. w sprawie

wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz

zapobiegania niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób.

8. Dyrektywa Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie

warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy

owcami i kozami.

25.04.2018

Rozdział 2

1. Dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiająca

warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt,

nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt,

ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A,

pkt I do dyrektywy 90/425/EWG.

2. Dyrektywa Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiająca

warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do

Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami

ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych

w załączniku A, pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników

chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG.

CZĘŚĆ II

1. Dyrektywa Rady 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt

hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła.

2. Dyrektywa Rady 88/661/EWG z dnia 19 grudnia 1988 r. w sprawie norm

zootechnicznych mających zastosowanie do zwierząt hodowlanych z gatunku świń.

3. Dyrektywa Rady 89/361/EWG z dnia 30 maja 1989 r. dotycząca owiec

i kóz hodowlanych czystorasowych.

4. Dyrektywa Rady 90/427/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie

zootechnicznych i genealogicznych warunków handlu wewnątrzwspólnotowego

koniowatymi.

5. Dyrektywa Rady 91/174/EWG z dnia 25 marca 1991 r. ustanawiająca

przepisy zootechniczne i genealogiczne w celu wprowadzania na rynek zwierząt

rasowych wprowadzająca poprawki do dyrektyw 77/504/EWG i 90/425/EWG.

6. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)

nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne

dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do

spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE)

nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego)

(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.) oraz przepisy Unii

Europejskiej wydane w trybie tego rozporządzenia.

25.04.2018

CZĘŚĆ III

1. Pozostałe zwierzęta niewymienione w przepisach, o których mowa

w części I, a podlegające kontrolom weterynaryjnym zgodnie z przepisami ustawy.

2. Nasienie, komórki jajowe i zarodki niewymienione w przepisach, o których

mowa w części I, a podlegające kontrolom weterynaryjnym zgodnie z przepisami

ustawy.

25.04.2018

Załącznik nr 2

WYKAZ PRZEPISÓW UNII EUROPEJSKIEJ W ZAKRESIE KONTROLI

WETERYNARYJNEJ W HANDLU PRODUKTAMI

CZĘŚĆ I

1. Dyrektywa Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiająca

przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz

wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia

przez ludzi (Dz. Urz. WE L 18 z 23.01.2003, str. 11; Dz. Urz. UE Polskie wydanie

specjalne, rozdz. 3, t. 38, str. 124).

2. Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny

w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L

139 z 30.04.2004, str. 55).

CZĘŚĆ II

1. Dyrektywa Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiająca

warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do

Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami

ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych

w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników

chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG (Dz. Urz. WE L 62 z 15.03.1993,

str. 49; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 14, str. 51).

2. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)

nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne

dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do

spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE)

nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego)

oraz przepisy Unii Europejskiej wydane w trybie tego rozporządzenia.

25.04.2018

Załącznik nr 3

WYKAZ CHORÓB I CHORÓB ZAKAŹNYCH, KTÓRYCH STWIERDZENIE

POWODUJE OBOWIĄZEK PODJĘCIA NATYCHMIASTOWYCH DZIAŁAŃ,

WŁĄCZNIE Z WPROWADZENIEM OGRANICZEŃ TERYTORIALNYCH

W PAŃSTWACH CZŁONKOWSKICH, REGIONACH LUB STREFACH

1. Pryszczyca (Foot and mouth disease)

2. Klasyczny pomór świń (Clasical swine fever)

3. Afrykański pomór świń (African swine fever)

4. Choroba pęcherzykowa świń (Swine vesicular disease)

5. Rzekomy pomór drobiu (Newcastle disease)

6. Księgosusz (Rinderpest)

7. Pomór małych przeżuwaczy (Peste des petits ruminants)

8. Pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej (Vesicular stomatitis)

9. Choroba niebieskiego języka (Bluetongue)

10. Afrykański pomór koni (African horse sickness)

11. Wirusowe zapalenie mózgu i rdzenia koni (Equine encephalomyelitis)

12. Enterowirusowe zapalenie mózgu i rdzenia u świń d. choroba cieszyńska

i taflańska (Enterovirus encephalomyelitis)

13. Influenza ptaków (Highly pathogenic avian influenza)

14. Ospa owiec i kóz (Sheep pox and goat pox)

15. Choroba guzowata skóry (Lumpy skin disease)

16. Gorączka doliny Rift (Rift valley fever)

17. Zaraza płucna bydła (Contagious bovine pleuropneumonia)

25.04.2018