Wyszukiwarka ustaw

2015 Pozycja 434

©Telksinoe s. 1/54

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2015 r. poz. 434, 881,

z 2016 r. poz. 1954,

z 2017 r. poz. 32, 785, 1215, 1567.

U S T A W A

z dnia 16 marca 1995 r.

o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki stosuje się:

1) postanowienia następujących umów międzynarodowych, wraz ze zmianami

obowiązującymi od daty ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej

Polskiej, podanymi do publicznej wiadomości we właściwy sposób:

a) Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza

przez statki, 1973 r., sporządzonej w Londynie dnia 2 listopada 1973 r.,

zmienionej Protokołem uzupełniającym sporządzonym w Londynie dnia

17 lutego 1978 r. (Dz. U. z 1987 r. Nr 17, poz. 101) oraz Protokołem

uzupełniającym sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r.

(Dz. U. z 2005 r. Nr 202, poz. 1679), zwanej dalej „Konwencją MARPOL”,

1)

Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywy:

1) dyrektywę Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącą się do redukcji

zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającą dyrektywę 93/12/EWG

(Dz. Urz. WE L 121 z 11.05.1999, str. 13, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie

specjalne, rozdz. 13, t. 24, str. 17);

2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/59/WE z dnia 27 listopada 2000 r. w

sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości

ładunku (Dz. Urz. WE L 332 z 28.12.2000, str. 81, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie

specjalne, rozdz. 7, t. 5, str. 358);

3) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w

sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i

przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich (Dz. Urz. UE L

131 z 28.05.2009, str. 47);

4) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w

sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str.

57, z późn. zm.);

5) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/33/UE z dnia 21 listopada 2012 r.

zmieniającą dyrektywę Rady 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach

żeglugowych (Dz. Urz. UE L 327 z 27.11.2012, str. 1).

2017-09-22

©Telksinoe s. 2/54

b) Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza

Bałtyckiego, sporządzonej w Helsinkach dnia 9 kwietnia 1992 r. (Dz. U.

z 2000 r. Nr 28, poz. 346), zwanej dalej „Konwencją Helsińską 1992”,

c) Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu mórz przez zatapianie

odpadów i innych substancji, sporządzonej w Moskwie, Waszyngtonie,

Londynie i Meksyku dnia 29 grudnia 1972 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 11,

poz. 46), zwanej dalej „Konwencją o zatapianiu”,

d) Międzynarodowej konwencji w sprawie kontroli szkodliwych systemów

przeciwporostowych na statkach, podpisanej w Londynie dnia 5

października 2001 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 134, poz. 851), zwanej dalej

„Konwencją AFS”;

1a) odpowiednio przepisy art. 20 i art. 39 ustawy z dnia 15 maja 2015 r.

o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych

fluorowanych gazach cieplarnianych (Dz. U. poz. 881, z 2016 r. poz. 1579

i 1948 oraz z 2017 r. poz. 1567), w zakresie eksploatacji na statkach urządzeń

chłodniczych, klimatyzacyjnych, rozdzielnic elektrycznych oraz systemów

ochrony przeciwpożarowej i gaśnic zawierających substancje kontrolowane,

fluorowane gazy cieplarniane lub pozostałe fluorowane gazy cieplarniane,

w przypadku gdy niniejsza ustawa nie stanowi inaczej;

2) przepisy niniejszej ustawy.

Art. 2. 1. Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, przepisy ustawy stosuje się do:

1) statków znajdujących się w polskich obszarach morskich;

2) statków o polskiej przynależności znajdujących się poza granicami tych

obszarów.

2. Postanowienia umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, stosuje

się na polskich obszarach morskich również do statków o przynależności do

państwa niebędącego stroną którejkolwiek z nich; jednakże postanowienia tych

konwencji będą stosowane do takich statków tylko w zakresie, w jakim jest to

niezbędne do zapewnienia, że statki te nie spowodują zanieczyszczenia.

3. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, poddać wszystkim lub

niektórym przepisom ustawy jednostki pływające Marynarki Wojennej, Straży

Granicznej i Policji oraz statki pełniące specjalną służbę państwową i inne statki

nieobjęte umowami międzynarodowymi wymienionymi w art. 1.

2017-09-22

©Telksinoe s. 3/54

Art. 3. Przepisów ustawy nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa,

której Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.

Art. 4. W rozumieniu niniejszej ustawy:

1) statek – oznacza urządzenie pływające używane w środowisku morskim, w

tym również wodoloty, poduszkowce, statki podwodne oraz umocowane i

pływające platformy wiertnicze;

1a) statek rybacki – oznacza statek wyposażony lub wykorzystywany handlowo

do łowienia ryb lub innych żyjących w morzu organizmów;

1b) statek sportowy – oznacza statek bez względu na napęd, wykorzystywany w

celach sportowych lub rekreacyjnych;

2) armator – oznacza osobę, która przy użyciu własnego lub cudzego statku

prowadzi działalność w środowisku morskim we własnym imieniu;

3) kapitan – oznacza osobę kierującą pracą na statku;

4) substancja kontrolowana – oznacza substancję kontrolowaną w rozumieniu

art. 3 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr

1005/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie substancji zubożających

warstwę ozonową (Dz. Urz. UE L 286 z 31.10.2009, str. 1, z późn. zm.);

5) paliwo żeglugowe – oznacza każde ropopochodne paliwo płynne

przeznaczone do użycia lub używane na statku, w tym paliwo określone

normą przenoszącą normę ISO 8217;

6) substancje zanieczyszczające – oznacza substancje objęte załącznikami I

(olej) i II (szkodliwe substancje ciekłe) do Konwencji MARPOL;

7) fluorowane gazy cieplarniane – oznaczają fluorowane gazy cieplarniane

w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

(UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych

gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE)

nr 842/2006 (Dz. Urz. UE L 150 z 20.05.2014, str. 195, z późn. zm.2));

8) system obiegu paliwa na statku – oznacza system dystrybucji, filtracji

i oczyszczania paliwa, a także dostarczania paliwa ze zbiorników paliwowych

do urządzeń spalania paliwa;

2)

Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 297 z 15.10.2014,

str. 42.

2017-09-22

©Telksinoe s. 4/54

9) THETIS-EU – oznacza unijny system informacji, opracowany i obsługiwany

przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Morskiego, zwaną dalej „EMSA”,

będący platformą do raportowania i wymiany informacji o wynikach kontroli

przeprowadzanych zgodnie z przepisami: niniejszej ustawy, ustawy z dnia

12 września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów oraz

pozostałości ładunkowych ze statków (Dz. U. poz. 1361, z 2004 r. poz. 959,

z 2005 r. poz. 1683 oraz z 2010 r. poz. 1508), decyzji wykonawczej Komisji

(UE) 2015/253 z dnia 16 lutego 2015 r. ustanawiającej zasady dotyczące

pobierania próbek i sprawozdawczości na podstawie dyrektywy Rady

1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach żeglugowych (Dz. Urz.

UE L 41 z 17.02.2015, str. 55), zwanej dalej „decyzją 2015/253”, oraz

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/757 z dnia

29 kwietnia 2015 r. w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji

emisji dwutlenku węgla z transportu morskiego oraz zmiany dyrektywy

2009/16/WE (Dz. Urz. UE L 123 z 19.05.2015, str. 55, z późn. zm.3)),

zwanego dalej „rozporządzeniem 2015/757”, wykorzystującą informacje

z systemów SafeSeaNet.

Rozdział 2

Zanieczyszczenia ze statków oraz inspekcja statku

Art. 5. Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza związanego z uprawianiem

żeglugi lub prowadzeniem innej działalności morskiej przez statki stosuje się

postanowienia Konwencji MARPOL, Konwencji o zatapianiu, Konwencji AFS, a

na Morzu Bałtyckim – również postanowienia Konwencji Helsińskiej 1992.

Art. 6. Statek nie może być używany do żeglugi morskiej lub innej

działalności na morzu, jeżeli nie odpowiada wymaganiom w zakresie zapobiegania

zanieczyszczaniu morza, określonym:

1) dla statków objętych Konwencją MARPOL – w postanowieniach tej

Konwencji;

2) dla innych jednostek – w przepisach ustawy lub przepisach wydanych na jej

podstawie;

3)

Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 320 z 26.11.2016,

str. 1.

2017-09-22

©Telksinoe s. 5/54

3) dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady

(WE) nr 1005/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie substancji

zubożających warstwę ozonową ? w przepisach tego rozporządzenia;

4) dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady

(WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zakazu stosowania

związków cynoorganicznych na statkach (Dz. Urz. WE L 115 z 09.05.2003,

str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str.

266) oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 536/2008 z dnia 13 czerwca

2008 r. nadającym moc art. 6 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 782/2003

Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zakazu stosowania związków

cynoorganicznych na statkach oraz zmieniającym to rozporządzenie (Dz. Urz.

UE L 156 z 14.06.2008, str. 10, z późn. zm.) – w przepisach tych

rozporządzeń;

5) dla statków objętych Konwencją AFS – w postanowieniach tej konwencji;

6) dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

nr 1257/2013 z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie recyklingu statków oraz

zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 i dyrektywę 2009/16/WE

(Dz. Urz. UE L 330 z 10.12.2013, str. 1), zwanym dalej „rozporządzeniem

1257/2013” – w przepisach tego rozporządzenia;

7) dla statków objętych rozporządzeniem 2015/757 – w przepisach tego

rozporządzenia.

Art. 7. 1. W celu zapewnienia przestrzegania przez statek wymagań, o których

mowa w art. 6, statek podlega przeglądom i inspekcjom w zakresie i terminach

określonych w umowach międzynarodowych lub przepisach ustawy.

1a. Inspekcje, o których mowa w ust. 1, powinny być poprzedzone

przeglądami statku dokonywanymi przez uznaną organizację w rozumieniu

art. 5 pkt 17 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U.

z 2016 r. poz. 281 i 1948) sprawującą nadzór techniczny nad statkiem.

2. Niezależnie od przeglądów i inspekcji, o których mowa w ust. 1, statek

może być poddawany inspekcjom doraźnym.

3. Organami inspekcyjnymi są dyrektorzy urzędów morskich, a za granicą

również konsulowie.

4. (uchylony)

2017-09-22

©Telksinoe s. 6/54

5. Organ inspekcyjny może zlecić każdorazowo dokonanie określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 4 przeglądów lub inspekcji

uznanej organizacji upoważnionej do wykonywania zadań administracji morskiej.

5a. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może powierzyć zadania

organu inspekcyjnego uznanej organizacji upoważnionej zgodnie z art. 8 ust. 1

ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.

6. Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw

wewnętrznych, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze

rozporządzenia, organy inspekcyjne dla jednostek pływających Marynarki

Wojennej, Straży Granicznej i Policji oraz tryb przeprowadzania przeglądów i

inspekcji, a także ich rodzaje.

Art. 8. 1. W przypadku pozytywnego wyniku przeglądów i inspekcji, organ

inspekcyjny wydaje statkowi międzynarodowe świadectwa przewidziane w:

1) Konwencji MARPOL, ważne na okres 5 lat, oraz potwierdza ich ważność na

podstawie inspekcji rocznych i pośrednich;

2) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14

kwietnia 2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych

na statkach.

2. Polski organ inspekcyjny może wydać międzynarodowe świadectwa

potwierdzające spełnienie wymagań przewidzianych w:

1) Konwencji MARPOL, statkowi o obcej przynależności – na wniosek

właściwego organu państwa przynależności statku, będącego stroną tej

Konwencji;

2) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14

kwietnia 2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych

na statkach oraz rozporządzeniu Komisji (WE) nr 536/2008 z dnia 13 czerwca

2008 r. nadającemu moc art. 6 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 782/2003

Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zakazu stosowania związków

cynoorganicznych na statkach oraz zmieniającemu to rozporządzenie – na

wniosek organu państwa przynależności statku.

2a. W przypadku pozytywnego wyniku przeglądu statku nieuprawiającego

żeglugi międzynarodowej lub statku niepodlegającego konwencjom, o których

mowa w art. 1 pkt 1, uznana organizacja upoważniona do wykonywania zadań

2017-09-22

©Telksinoe s. 7/54

administracji morskiej, sprawująca nadzór techniczny nad statkiem wydaje

statkowi zaświadczenie o zgodności na formularzu określonym przez tę

organizację.

3. Świadectwa, o których mowa w ust. 1 i 2, tracą ważność przed upływem

okresu, na który zostały wystawione, jeżeli:

1) bez zgody organu inspekcyjnego wprowadzono istotne zmiany w konstrukcji,

wyposażeniu, systemach, osprzęcie, urządzeniach lub materiałach;

2) nie została potwierdzona ich ważność;

3) nastąpiła zmiana przynależności statku.

4. Za przeprowadzenie inspekcji oraz wystawienie lub potwierdzenie

świadectw, o których mowa w ust. 1 i 2, pobiera się opłaty określone w załączniku

do ustawy, z tym że nie pobiera się opłat za inspekcję doraźną.

5. Opłaty, o których mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.

6. W przypadku gdy czynności, o których mowa w ust. 4, wykonuje uznana

organizacja upoważniona do wykonywania zadań administracji morskiej, dochód

budżetu państwa stanowi 10% opłaty określonej w załączniku do ustawy.

Art. 8a. 1. W celu zapewnienia prawidłowego użytkowania THETIS-EU

przez administrację morską minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

powołuje i odwołuje Krajowego Administratora THETIS-EU, zwanego dalej

„Administratorem THETIS-EU”.

2. Na stanowisko Administratora THETIS-EU może być powołana osoba,

która spełnia następujące wymagania:

1) posiada minimum 3-letnie doświadczenie w zakresie inspekcji państwa portu

lub inspekcji państwa bandery;

2) posiada wykształcenie wyższe;

3) wykazuje się dobrą znajomością języka angielskiego w mowie i piśmie;

4) posiada wiedzę w zakresie uregulowanym w przepisach, o których mowa

w art. 4 pkt 9;

5) posiada znajomość obsługi THETIS-EU.

3. Do zadań Administratora THETIS-EU należy:

1) udzielanie praw dostępu do THETIS-EU;

2017-09-22

©Telksinoe s. 8/54

2) przygotowanie i aktualizacja wzorów formularzy służących do

elektronicznego raportowania o wynikach inspekcji przeprowadzonych przez

organ inspekcyjny;

3) szkolenie inspektorów inspekcji państwa bandery i inspekcji państwa portu

w zakresie obsługi THETIS-EU oraz przeprowadzanie niezbędnych

konsultacji dotyczących użytkowania systemu;

4) informowanie do dnia 15 stycznia każdego roku ministra właściwego do

spraw gospodarki morskiej oraz dyrektorów urzędów morskich o liczbie

inspekcji koniecznych do przeprowadzenia przez organy inspekcyjne

w danym roku kalendarzowym w ramach THETIS-EU;

5) weryfikacja poprawności i kompletności wprowadzonych do THETIS-EU

informacji o wynikach inspekcji przeprowadzonych przez organy inspekcyjne

oraz informowanie właściwego dyrektora urzędu morskiego o wykrytych

niezgodnościach;

6) monitorowanie działań podjętych przez organ inspekcyjny wobec statków,

które w THETIS-EU zostały wskazane do inspekcji;

7) pełnienie funkcji punktu kontaktowego w zakresie THETIS-EU i udział

w pracach EMSA dotyczących funkcjonowania oraz modyfikacji

THETIS-EU;

8) sporządzanie i przekazywanie w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku

ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej sprawozdania

z inspekcji przeprowadzonych przez organy inspekcyjne w roku poprzednim

w zakresie objętym THETIS-EU;

9) wykonywanie innych zadań związanych z funkcjonowaniem THETIS-EU.

Art. 8b. 1. Organ inspekcyjny niezwłocznie zamieszcza w THETIS-EU

informacje o wynikach inspekcji przeprowadzonej zgodnie z przepisami, o których

mowa w art. 4 pkt 9.

2. W przypadku, o którym mowa w art. 8a ust. 3 pkt 5, właściwy dyrektor

urzędu morskiego niezwłocznie podejmuje czynności w celu usunięcia

stwierdzonych niezgodności.

Art. 9. Kapitan statku jest obowiązany sprawdzić i zapewnić, aby:

1) statek przed rozpoczęciem żeglugi, w czasie żeglugi lub innej działalności

morskiej oraz po zakończeniu żeglugi odpowiadał wymaganiom w zakresie

2017-09-22

©Telksinoe s. 9/54

zapobiegania zanieczyszczaniu morza, potwierdzonym odpowiednimi

świadectwami, oraz posiadał plan zabezpieczenia przed zanieczyszczeniem

morza;

2) prowadzono na bieżąco wymagane zapisy olejowe, zapisy ładunkowe, zapisy

o postępowaniu z odpadami oraz zapisy dotyczące każdorazowego przejścia

na zasilanie paliwem innym niż aktualnie używane;

3) statek był obsadzony załogą mającą należyte przeszkolenie w zakresie

czynności służących zapobieganiu zanieczyszczaniu morza.

Art. 9a. Zabrania się:

1) spalania odpadów innych niż odpady powstające w wyniku normalnej

eksploatacji statku:

a) na każdym statku znajdującym się w polskich obszarach morskich,

b) na statkach o polskiej przynależności, znajdujących się w obszarze

Morza Bałtyckiego;

2) spalania odpadów powstałych w wyniku normalnej eksploatacji statku na

statkach znajdujących się w obszarze polskiego morza terytorialnego i

morskich wód wewnętrznych.

Art. 10. 1. Kapitan statku, z wyjątkiem statku rybackiego oraz statku

sportowego uprawnionego do przewozu nie więcej niż 12 osób, przed zawinięciem

do portu znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany

do informowania portu o odpadach znajdujących się na statku.

2. Kapitan statku o polskiej przynależności, z wyjątkiem statku rybackiego

oraz statku sportowego uprawnionego do przewozu nie więcej niż 12 osób, przed

zawinięciem do portów państw stron Konwencji Helsińskiej 1992 i portów państw

członkowskich Unii Europejskiej jest obowiązany do informowania portu o

odpadach znajdujących się na statku.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze

rozporządzenia, tryb przekazywania informacji portom oraz zainteresowanym

podmiotom o odpadach znajdujących się na statku, zakres wymaganych informacji,

wzory obowiązujących formularzy, biorąc pod uwagę przepisy art. 5, 7 i 12 ustawy

2017-09-22

©Telksinoe s. 10/54

z dnia 12 września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów oraz

pozostałości ładunkowych ze statków (Dz. U. Nr 166, poz. 1361, z późn. zm.4)).

4. Statek podczas postoju w porcie, przystani morskiej lub stoczni na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 5 i 8,

zdać do portowych urządzeń odbiorczych wszystkie odpady i pozostałości

ładunkowe, których zrzut do morza nie jest dozwolony na Morzu Bałtyckim.

5. Z zastrzeżeniem ust. 5a, z obowiązku zdawania odpadów i pozostałości

ładunkowych do portowych urządzeń odbiorczych przed opuszczeniem portu są

zwolnione statki, o ile spełnione zostaną łącznie następujące warunki:

1) kapitan statku przed zawinięciem do portu poinformował port o odpadach

znajdujących się na statku, zgodnie z przepisami określonymi w ust. 3;

2) z informacji, o której mowa w pkt 1, wynika, że statek ma pojemność

zbiorników wystarczającą do składowania odpadów znajdujących się na

statku i odpadów, które zostaną wytworzone do czasu zawinięcia statku do

następnego portu.

5a. W przypadku gdy nie ma odpowiednich urządzeń do odbioru odpadów ze

statków w następnym porcie zawinięcia statku lub gdy port ten nie jest znany, co

stwarza ryzyko zrzutu odpadów do morza, statek jest obowiązany zdać odpady do

portowych urządzeń odbiorczych przed opuszczeniem portu.

6. Organy portowej inspekcji sanitarnej5) mogą uzależnić przyjęcie odpadów

ze statków oraz usunięcie wód balastowych od wyniku przeprowadzonej inspekcji.

7. Organizację i system opłat za odbiór odpadów ze statków oraz pozostałości

ładunkowych określają przepisy ustawy z dnia 12 września 2002 r. o portowych

urządzeniach do odbioru odpadów oraz pozostałości ładunkowych ze statków.

8. Dyrektor właściwego urzędu morskiego może udzielić, w drodze decyzji,

zwolnienia od obowiązku każdorazowego zdawania odpadów i pozostałości

ładunkowych przed opuszczeniem portu statkom odbywającym, bez zawijania do

innych portów, podróże morskie na stałych liniach żeglugowych między:

4)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 96, poz. 959, z 2005 r. Nr

203, poz. 1683 oraz z 2010 r. Nr 230, poz. 1508.

5)

Obecnie: państwowej portowej inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 1 marca 2002

r. o zmianie ustawy o Inspekcji Sanitarnej oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 37, poz. 329),

która weszła w życie z dniem 27 kwietnia 2002 r.

2017-09-22

©Telksinoe s. 11/54

1) portem położonym w polskich obszarach morskich a innym portem

położonym w obszarze Morza Bałtyckiego lub Morza Północnego;

2) dwoma portami położonymi w polskich obszarach morskich;

3) jednym portem.

8a. Na pisemny wniosek armatora, statkom zwolnionym, na podstawie ust. 8,

od każdorazowego zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych przed

opuszczeniem portu, dyrektor właściwego urzędu morskiego może udzielić

zwolnienia od obowiązku informowania portu o odpadach znajdujących się na

statku, o którym mowa w ust. 1.

8b. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 8a, jest ważne w okresie trwania

zwolnienia od obowiązku każdorazowego zdawania odpadów i pozostałości

ładunkowych przed opuszczeniem portu, nie dłużej jednak niż przez okres dwóch

lat.

8c. Dyrektor właściwego urzędu morskiego, który na wniosek armatora wydał

decyzję, o której mowa w ust. 8, wydaje zaświadczenie według wzoru określonego

rozporządzeniem, o którym mowa w ust. 9.

9. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze

względy ochrony środowiska morskiego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb

udzielania zwolnień z obowiązku każdorazowego zdawania odpadów i pozostałości

ładunkowych w porcie, wzór wniosku w tej sprawie oraz wzór zaświadczenia o

zwolnieniu statku z tego obowiązku.

10. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji

Europejskiej, do dnia 31 marca każdego roku, zbiorcze zestawienie udzielonych

zwolnień, o których mowa w ust. 8, na podstawie danych przekazanych przez

dyrektorów urzędów morskich do dnia 31 grudnia poprzedniego roku.

11. Jeżeli statek opuści port, nie dopełniając obowiązku zdania odpadów i

pozostałości ładunkowych do portowych urządzeń odbiorczych, dyrektor urzędu

morskiego właściwy dla portu, który opuścił statek, niezwłocznie informuje o

niedopełnieniu tego obowiązku właściwe władze w następnym porcie, do którego

ma zawinąć statek.

Art. 10a. 1. Armator statku przewożącego ładunki niebezpieczne lub

zanieczyszczające, zdążającego do portu morskiego lub na kotwicowiska położone

w polskich obszarach morskich, a także statek wychodzący z portu morskiego, jest

2017-09-22

©Telksinoe s. 12/54

obowiązany odpowiednio przed przybyciem lub wyjściem statku poinformować

dyrektora właściwego urzędu morskiego o rodzaju przewożonego ładunku,

zamierzonej trasie i czasie podróży oraz stanie bezpieczeństwa statku.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze

potrzebę stworzenia jednolitych procedur informowania dyrektorów urzędów

morskich, określi, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb przekazywania oraz

zakres informacji, o których mowa w ust. 1.

3. Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku może

zwolnić statek odbywający, przez okres co najmniej jednego miesiąca, żeglugę na

linii regularnej pomiędzy portami polskimi lub pomiędzy portem polskim a portem

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, z obowiązku, o którym mowa

w ust. 1, jeżeli:

1) armator statku wykonującego żeglugę na linii regularnej:

a) przekazuje na bieżąco dyrektorowi urzędu morskiego aktualną listę

takich statków oraz

b) ustanowił system umożliwiający natychmiastowy elektroniczny dostęp

do informacji, o których mowa w ust. 1, dotyczących każdej podróży

statku wykonującego żeglugę na linii regularnej, organom administracji

morskiej i Morskiej Służbie Poszukiwania i Ratownictwa, na ich żądanie,

przez całą dobę;

2) przewidywany czas trwania rejsu w ramach żeglugi na linii regularnej nie

przekracza 12 godzin.

3a. Kapitan statku, o którym mowa w ust. 3, powiadamia dyrektora urzędu

morskiego lub port przeznaczenia, o zmianach w stosunku do planowanej godziny

przybycia do portu przeznaczenia lub do stacji pilotowej, wynoszących co najmniej

trzy godziny.

4. Dyrektor urzędu morskiego wydaje zwolnienie, o którym mowa w ust. 3,

na wniosek armatora lub właściwego organu państwa członkowskiego Unii

Europejskiej. W przypadku gdy żegluga na linii regularnej odbywa się pomiędzy

portami kilku państw członkowskich Unii Europejskiej, z których jednym jest

Rzeczpospolita Polska, zwolnienie wydaje się w uzgodnieniu z tymi państwami.

5. Dyrektor urzędu morskiego, który wydał zezwolenie, cofa je w przypadku

gdy przestaje być spełniony którykolwiek z warunków, o których mowa w ust. 3.

2017-09-22

©Telksinoe s. 13/54

Art. 10b. 1. Zabrania się załadowcy podstawiania towarów niebezpiecznych

lub zanieczyszczających do ładowania na statek celem przewozu bez dostarczenia

kapitanowi deklaracji o tych towarach.

2. Załadowca obowiązany jest dostarczyć kapitanowi statku deklarację, o

której mowa w ust. 1, wraz z oświadczeniem, że podstawiony do przewozu towar

odpowiada informacjom zawartym w deklaracji. Kapitan, przed wyruszeniem w

podróż, przekazuje deklarację armatorowi.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze

rozporządzenia, zakres informacji, którą powinna zawierać deklaracja, o której

mowa w ust. 1, kierując się koniecznością ujednolicenia zakresu przekazywanych

informacji, z uwzględnieniem przepisów Unii Europejskiej w zakresie systemu

monitorowania i informacji o ruchu statków.

Art. 11. 1. Kapitan statku o polskiej przynależności znajdującego się poza

polskimi obszarami morskimi, który zauważy na morzu zanieczyszczenie lub

wypadek powodujący albo mogący spowodować rozlew oleju lub zanieczyszczenie

innego rodzaju, przekazuje niezwłocznie informację do stacji brzegowej

najbliższego państwa nadbrzeżnego oraz do armatora statku.

2. Kapitan statku o polskiej przynależności:

1) uczestniczącego w wypadku powodującym zagrożenie zanieczyszczeniem

środowiska morskiego lub zanieczyszczenie środowiska morskiego,

2) na którym nastąpiło zdarzenie powodujące zagrożenie zanieczyszczeniem

środowiska morskiego lub zanieczyszczenie środowiska morskiego

– jest obowiązany do niezwłocznego przekazania informacji o tym do stacji

brzegowej najbliższego państwa nadbrzeżnego i armatora statku oraz dyrektora

urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego statku.

3. Kapitan statku znajdującego się w polskich obszarach morskich, który

zauważy na morzu zanieczyszczenie lub wypadek powodujący albo mogący

spowodować rozlew oleju lub zanieczyszczenia innego rodzaju, przekazuje

niezwłocznie informację do najbliższej stacji brzegowej lub Służby Kontroli Ruchu

Statków, zwanej dalej „Służbą VTS”, oraz do armatora statku.

4. Kapitan statku znajdującego się w polskich obszarach morskich:

1) uczestniczącego w wypadku powodującym zagrożenie zanieczyszczeniem

środowiska morskiego lub zanieczyszczenie środowiska morskiego,

2017-09-22

©Telksinoe s. 14/54

2) na którym nastąpiło zdarzenie powodujące zagrożenie zanieczyszczeniem

środowiska morskiego lub zanieczyszczenie środowiska morskiego

– jest obowiązany do niezwłocznego przekazania informacji o tym do najbliższej

stacji brzegowej lub Służby VTS i do armatora statku.

5. Informacja, o której mowa w ust. 1–4, zawiera:

1) identyfikację, pozycję, port wyjścia i port przeznaczenia statku;

2) adres, pod którym dostępna jest informacja o towarach niebezpiecznych lub

zanieczyszczających, jeżeli są przewożone na statku;

3) ilość osób na statku;

4) szczegóły zdarzenia oraz inne informacje niezbędne do prowadzenia akcji

ratowniczych, zgodnie z wymaganiami ustanowionymi przez

Międzynarodową Organizację Morską (Protokół I do Konwencji MARPOL

oraz Rezolucja IMO Nr A.851 (20)).

6. Jeżeli kapitan statku, z uzasadnionego powodu, nie mógł przekazać

informacji, o której mowa w ust. 1–5, obowiązek ten spoczywa na armatorze statku.

Art. 12. 1. Kapitan statku znajdującego się w polskich obszarach morskich

uczestniczącego w wypadku powodującym albo mogącym spowodować rozlew

oleju lub zanieczyszczenie innego rodzaju podejmuje niezwłocznie wszelkie

działania konieczne dla zapobieżenia, ograniczenia i usunięcia zanieczyszczenia

środowiska morskiego.

2. Działania, o których mowa w ust. 1, dotyczą również kapitanów statków o

polskiej przynależności znajdujących się poza polskimi obszarami morskimi.

3. Jeżeli kapitan statku lub stacja brzegowa nie może skontaktować się z

armatorem statku, dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany poinformować o

zaistniałej sytuacji organ państwa, który wydał dla statku certyfikat zgodności lub

certyfikat zarządzania bezpieczeństwem.

Art. 13. 1. Kapitan lub armator statku o polskiej przynależności, w razie

wypadku na statku lub wykrycia uszkodzeń, wpływających poważnie na stan

techniczny statku, jego urządzeń i wyposażenia, powodujących zagrożenie

zanieczyszczeniem środowiska morskiego, powinien niezwłocznie powiadomić o

tym polski organ inspekcyjny.

2. Jeżeli statek o polskiej przynależności znajduje się w porcie państwa strony

Konwencji MARPOL, a zaszło zdarzenie, o którym mowa w ust. 1, kapitan lub

2017-09-22

©Telksinoe s. 15/54

armator powinien o tym również niezwłocznie zawiadomić właściwe organy tego

państwa.

Art. 13a. Czynności polegające na odzysku substancji kontrolowanych lub

fluorowanych gazów cieplarnianych ze znajdujących się na statkach urządzeń

chłodniczych, klimatyzacyjnych, systemów ochrony przeciwpożarowej,

rozdzielnic elektrycznych oraz gaśnic w celu zapewnienia regeneracji, recyklingu

lub unieszkodliwienia tych substancji lub gazów wykonywane są przez członka

załogi statku posiadającego co najmniej dyplom oficera mechanika wachtowego

lub osobę posiadającą certyfikat dla personelu, o którym mowa w art. 20 ustawy

z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz

o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych, albo przez przedsiębiorcę

zatrudniającego taką osobę.

Art. 13b. Do dnia 31 stycznia każdego roku dyrektorzy urzędów morskich

przedstawiają Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska raport w sprawie

oceny stanu przestrzegania w roku poprzednim przepisów dotyczących stosowania

oraz eksploatacji urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych, rozdzielnic

elektrycznych oraz systemów ochrony przeciwpożarowej i gaśnic zawierających

substancje kontrolowane lub fluorowane gazy cieplarniane na statkach.

Art. 13c. 1. Z zastrzeżeniem wyjątków określonych w Konwencji MARPOL,

zabrania się na statkach o polskiej przynależności oraz na statkach o obcej

przynależności przebywających w polskich obszarach morskich używania paliwa

żeglugowego niespełniającego wymagań lub dodatkowych kryteriów jakościowych

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13f ust. 3 i 4.

2. Na statkach o polskiej przynależności oraz na statkach o obcej

przynależności przebywających w polskich obszarach morskich dopuszcza się

stosowanie metod redukcji emisji, jako alternatywę dla stosowania paliwa

żeglugowego spełniającego wymagania i dodatkowe kryteria jakościowe określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 13f ust. 3 i 4.

3. Przez metodę redukcji emisji rozumie się stosowanie elementu instalacji,

materiału, urządzenia instalowanego na statku, procedury, alternatywnego paliwa

lub inną metodę, zapewniające osiągnięcie redukcji emisji dwutlenku siarki, którą

można zweryfikować, oznaczyć ilościowo i zastosować. Minimalne kryteria, które

2017-09-22

©Telksinoe s. 16/54

powinny spełniać metody redukcji emisji, określa załącznik II do dyrektywy Rady

1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do redukcji zawartości siarki

w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającej dyrektywę 93/12/EWG (Dz. Urz.

WE L 121 z 11.05.1999, str. 13, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie

specjalne, rozdz. 13, t. 24, str. 17).

4. Na statkach, na których stosuje się metodę redukcji emisji, należy

uzyskiwać w sposób ciągły redukcję emisji dwutlenku siarki co najmniej do

poziomu stanowiącego równoważną wartość emisji dwutlenku siarki, którą

uzyskiwano by, stosując paliwo żeglugowe spełniające wymagania i dodatkowe

kryteria jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 13f ust. 3

i 4. Równoważne wartości emisji dwutlenku siarki określa załącznik I do

dyrektywy, o której mowa w ust. 3.

5. Na statkach cumujących w portach dopuszcza się, jako alternatywę dla

stosowania metod redukcji emisji, stosowanie rozwiązania polegającego na

korzystaniu z lądowych systemów zasilania, o ile są one dostępne w danym porcie.

Art. 13d. (uchylony)

Art. 13da. 1. Przeprowadzenie testów metod redukcji emisji jest

dopuszczalne w przypadku spełniania następujących warunków:

1) testy przeprowadza się na statkach z zainstalowanymi urządzeniami

zapewniającymi nieprzerwane monitorowanie emisji gazów wylotowych,

wyposażonymi w zabezpieczenia uniemożliwiające ich otwarcie, zakłócenie

ich pracy i zmianę zapisanych na nich danych;

2) przez cały okres przeprowadzania testów stosuje się urządzenia, o których

mowa w pkt 1;

3) podczas przeprowadzania testów zagospodarowuje się odpady powstałe

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 września 2002 r. o portowych

urządzeniach do odbioru odpadów oraz pozostałości ładunkowych ze statków;

4) podczas przeprowadzania testów dokonuje się oceny ich wpływu na

środowisko morskie, w tym na ekosystemy w portach, przystaniach i ujściach

rzek.

2. Przeprowadzenie na statkach o polskiej przynależności oraz na statkach

o obcej przynależności przebywających w polskich obszarach morskich testów

metod redukcji emisji, które nie posiadają zatwierdzenia, o którym mowa

2017-09-22

©Telksinoe s. 17/54

w art. 13dg ust. 1 albo 2, wymaga uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie

testów metod redukcji emisji.

2a. Nie wymaga uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie testów metod

redukcji emisji, o których mowa w ust. 2, na statkach o obcej przynależności

przebywających w polskich obszarach morskich, które posiadają wydany przez

administrację państwa bandery lub uznaną organizację działającą w jej imieniu

dokument świadczący o przeprowadzaniu tych testów zgodnie z prawidłem

3.2 załącznika VI do Konwencji MARPOL.

2b. W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, armator przekazuje wyniki

testów metod redukcji emisji dyrektorowi urzędu morskiego właściwemu dla

obszaru, na którym przeprowadzono testy, nie później niż po upływie 5 miesięcy

od dnia ich zakończenia.

3. Wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji

emisji składa się do dyrektora urzędu morskiego właściwego dla obszaru, w którym

planuje się przeprowadzenie testów metod redukcji emisji.

3a. Wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod

redukcji emisji na statkach o polskiej przynależności wyłącznie poza polskimi

obszarami morskimi składa się do dyrektora urzędu morskiego właściwego ze

względu na port macierzysty statku.

4. Wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji

emisji zawiera:

1) dane armatora – w przypadku:

a) osoby fizycznej – imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer telefonu,

adres poczty elektronicznej,

b) osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości

prawnej – nazwę i adres siedziby głównej, numer telefonu, adres poczty

elektronicznej;

2) dane statku, na którym będą przeprowadzane testy metod redukcji emisji, w

tym:

a) nazwę,

b) numer identyfikacyjny statku nadany przez Międzynarodową

Organizację Morską,

c) port macierzysty,

2017-09-22

©Telksinoe s. 18/54

d) przynależność,

e) opis metody redukcji emisji, która będzie poddana testom,

f) termin i oznaczenie miejsca przeprowadzania testów metod redukcji

emisji.

5. Do wniosku o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod

redukcji emisji dołącza się:

1) dokumentację potwierdzającą możliwość osiągnięcia równoważnej wartości

emisji dwutlenku siarki, o której mowa w art. 13c ust. 4;

2) oświadczenie armatora o zgodności z prawdą danych zawartych we wniosku

i spełnieniu warunków, o których mowa w ust. 1, o następującej treści:

„Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.

– Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.6)) oświadczam, że:

1) dane zawarte we wniosku o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie

testów metod redukcji emisji są kompletne i zgodne z prawdą;

2) znane mi są warunki uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie

testów metod redukcji emisji i spełniam warunki określone w art. 13da

ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu

morza przez statki (Dz. U. z 2015 r. poz. 434).”.

6. Klauzula, o której mowa w ust. 5, zastępuje pouczenie organu o

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

Art. 13db. 1. Pozwolenie na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji

wydaje, w drodze decyzji, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla obszaru, na

6)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 128, poz. 840, z 1999 r.

Nr 64, poz. 729 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz. 1027 i Nr 116, poz.

1216, z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, z 2003 r. Nr 111, poz. 1061, Nr 121, poz. 1142, Nr 179, poz.

1750, Nr 199, poz. 1935 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r. Nr 25, poz. 219, Nr 69, poz. 626, Nr 93,

poz. 889 i Nr 243, poz. 2426, z 2005 r. Nr 86, poz. 732, Nr 90, poz. 757, Nr 132, poz. 1109, Nr

163, poz. 1363, Nr 178, poz. 1479 i Nr 180, poz. 1493, z 2006 r. Nr 190, poz. 1409, Nr 218, poz.

1592 i Nr 226, poz. 1648, z 2007 r. Nr 89, poz. 589, Nr 123, poz. 850, Nr 124, poz. 859 i Nr 192,

poz. 1378, z 2008 r. Nr 90, poz. 560, Nr 122, poz. 782, Nr 171, poz. 1056, Nr 173, poz. 1080 i

Nr 214, poz. 1344, z 2009 r. Nr 62, poz. 504, Nr 63, poz. 533, Nr 166, poz. 1317, Nr 168, poz.

1323, Nr 190, poz. 1474, Nr 201, poz. 1540 i Nr 206, poz. 1589, z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 40,

poz. 227 i 229, Nr 98, poz. 625 i 626, Nr 125, poz. 842, Nr 127, poz. 857, Nr 152, poz. 1018 i

1021, Nr 182, poz. 1228, Nr 225, poz. 1474 i Nr 240, poz. 1602, z 2011 r. Nr 17, poz. 78, Nr 24,

poz. 130, Nr 39, poz. 202, Nr 48, poz. 245, Nr 72, poz. 381, Nr 94, poz. 549, Nr 117, poz. 678,

Nr 133, poz. 767, Nr 160, poz. 964, Nr 191, poz. 1135, Nr 217, poz. 1280, Nr 233, poz. 1381 i

Nr 240, poz. 1431, z 2012 r. poz. 611, z 2013 r. poz. 849, 905, 1036 i 1247, z 2014 r. poz. 538

oraz z 2015 r. poz. 396.

2017-09-22

©Telksinoe s. 19/54

którym planuje się przeprowadzenie testów metod redukcji emisji, a w przypadku,

o którym mowa w art. 13da ust. 3a – dyrektor urzędu morskiego właściwy ze

względu na port macierzysty statku, na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy, z tym że

okres ważności pozwolenia nie obejmuje okresu, o którym mowa w ust. 4.

2. Wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji

dotyczącego:

1) obszaru wykraczającego poza obszar właściwości dyrektora urzędu

morskiego, do którego został złożony wniosek o wydanie pozwolenia na

przeprowadzenie testów metod redukcji emisji – wymaga uzgodnienia z

dyrektorem urzędu morskiego właściwym dla obszaru, w którym również

planuje się przeprowadzenie testów metod redukcji emisji;

2) obszarów znajdujących się poza polskimi obszarami morskimi – wymaga

poinformowania przez dyrektora urzędu morskiego, do którego został złożony

wniosek:

a) armatora – o konieczności uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie

testów metod redukcji emisji także od właściwych organów państw, na

których obszarach morskich armator również planuje przeprowadzenie

testów metod redukcji emisji,

b) właściwych organów państw, na których obszarach morskich armator

również planuje przeprowadzenie testów – o otrzymaniu wniosku o

wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji.

3. W pozwoleniu na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji określa

się:

1) nazwę i adres siedziby armatora albo jego imię i nazwisko oraz adres

zamieszkania, a także numer telefonu i adres poczty elektronicznej;

2) dane statku, na którym będą przeprowadzane testy metod redukcji emisji, w

tym:

a) nazwę,

b) numer identyfikacyjny statku nadany przez Międzynarodową

Organizację Morską,

c) port macierzysty,

d) przynależność;

3) opis metody redukcji emisji, której będą przeprowadzane testy;

2017-09-22

©Telksinoe s. 20/54

4) termin i oznaczenie miejsca przeprowadzania testów metod redukcji emisji.

4. Przy określaniu terminu przeprowadzania testów metod redukcji emisji,

uwzględnia się termin wskazany we wniosku o wydanie pozwolenia na

przeprowadzenie testów metod redukcji emisji, z tym że termin rozpoczęcia testów

nie może przypadać wcześniej niż po upływie 7 miesięcy od dnia wydania

pozwolenia.

Art. 13dc. Dyrektor urzędu morskiego odmawia, w drodze decyzji, wydania

pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji, w przypadku gdy

wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji

nie spełnia warunków, o których mowa w art. 13da ust. 4 i 5.

Art. 13dd. Dyrektor urzędu morskiego cofa, w drodze decyzji, pozwolenie na

przeprowadzenie testów metod redukcji emisji, w przypadku gdy armator nie

spełnia warunków, o których mowa w art. 13da ust. 1.

Art. 13de. Podczas przeprowadzania testów metod redukcji emisji dopuszcza

się stosowanie paliwa żeglugowego niespełniającego wymagań określonych w

przepisach wydanych na podstawie art. 13f ust. 3 i 4.

Art. 13df. 1. Armator przekazuje wyniki testów metod redukcji emisji

dyrektorowi urzędu morskiego, który wydał pozwolenie na ich przeprowadzenie,

w terminie nie później niż po upływie 5 miesięcy od dnia ich zakończenia.

2. Dyrektor urzędu morskiego udostępnia wyniki testów metod redukcji emisji

w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego go

urzędu.

Art. 13dg. 1. Zatwierdzenia metod redukcji emisji objętych przepisami

ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 32)

dokonują jednostki notyfikowane, o których mowa w przepisach ustawy z dnia

13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. poz.

542, 1228 i 1579).

2. Stosowanie metod redukcji emisji nieobjętych przepisami ustawy z dnia 2

grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim jest dopuszczalne pod warunkiem ich

zatwierdzenia zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi metod redukcji

emisji oraz z uwzględnieniem:

2017-09-22

©Telksinoe s. 21/54

1) wytycznych opracowanych przez Międzynarodową Organizację Morską

dotyczących metod redukcji emisji;

2) wyników przeprowadzonych testów metod redukcji emisji;

3) ich wpływu na środowisko, w tym możliwych do uzyskania poziomów

redukcji emisji dwutlenku siarki, a także wpływu na ekosystemy w portach,

przystaniach i ujściach rzek;

4) możliwości monitorowania i weryfikacji metod redukcji emisji.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ogłasza, w drodze

obwieszczenia, informacje o wytycznych opracowanych przez Międzynarodową

Organizację Morską dotyczących metod redukcji emisji, mając na uwadze potrzebę

upowszechniania wiedzy o zasadach dotyczących ochrony środowiska przed

zanieczyszczeniami ze statków.

Art. 13e. 1. Dyrektorzy urzędów morskich prowadzą ewidencję działających

w polskich obszarach morskich dostawców paliwa przeznaczonego do użycia przez

statki, zwanych dalej „dostawcami”.

2. Przed dokonaniem pierwszej dostawy dostawca jest obowiązany do

zgłoszenia właściwemu dla miejsca dostaw dyrektorowi urzędu morskiego

informacji dotyczących działalności w zakresie dostaw paliwa w polskich

obszarach morskich.

3. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 2, powinno zawierać nazwę, siedzibę,

adres korespondencyjny oraz numer telefonu dostawcy, kopię koncesji na obrót

paliwami, a także określać rodzaje dostarczanych paliw.

3a. Dostawca informuje dyrektora urzędu morskiego o zmianie danych, o

których mowa w ust. 3, w terminie 30 dni od dnia dokonania zmiany.

4. Do dnia 31 marca każdego roku dostawca jest obowiązany do złożenia

właściwemu dla miejsca dostaw dyrektorowi urzędu morskiego sprawozdania z

działalności za rok poprzedni, zawierającego co najmniej informację o ilości i

rodzaju paliwa sprzedanego w poszczególnych portach, z uwzględnieniem

zawartości siarki.

5. W przypadku zakończenia działalności w zakresie dostaw paliwa w

polskich obszarach morskich dostawca jest obowiązany do pisemnego

poinformowania o tym właściwego dla miejsca dostaw dyrektora urzędu morskiego

w terminie 30 dni od dnia zakończenia tej działalności.

2017-09-22

©Telksinoe s. 22/54

6. Dyrektor urzędu morskiego udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronach podmiotowych obsługującego go urzędu aktualną listę dostawców

działających na obszarze jego właściwości. Lista zawiera nazwy dostawców, ich

siedziby, adresy korespondencyjne, numery telefonów oraz określenie rodzajów

dostarczanych przez nich paliw.

Art. 13f. 1. Dostawca jest obowiązany do dostarczenia na statek paliwa

spełniającego wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 i

4.

2. Szczegółowe obowiązki dostawcy oraz kapitana statku, w zakresie dostaw

paliwa na statek, określa Konwencja MARPOL.

2a. W przypadku gdy kapitan statku o polskiej przynależności znajdującego

się poza polskimi obszarami morskimi nie może nabyć paliwa żeglugowego o

zawartości siarki dopuszczalnej na danym obszarze morskim, powiadamia o tym

dyrektora urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego statku oraz

właściwe władze portu przeznaczenia.

2b. W przypadku gdy kapitan statku znajdującego się w polskich obszarach

morskich nie może nabyć paliwa żeglugowego o zawartości siarki dopuszczalnej

na tych obszarach morskich, powiadamia o tym dyrektora urzędu morskiego

właściwego dla obszaru, w którym znajduje się statek, administrację państwa

przynależności statku, oraz właściwe władze portu przeznaczenia.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia,

wymagania dotyczące zawartości siarki w paliwie żeglugowym, w tym sposób jej

oznaczania, mając na względzie przepisy Unii Europejskiej w zakresie

ograniczenia zawartości siarki w paliwach.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw energii może określić, w drodze rozporządzenia,

dodatkowe kryteria jakościowe dla paliw żeglugowych dostarczanych na statek,

mając na względzie ochronę środowiska przed zanieczyszczeniami ze statków.

Art. 13g. 1. Dyrektor urzędu morskiego przeprowadza inspekcje w zakresie

zawartości siarki w paliwie żeglugowym.

2. Inspekcja w zakresie zawartości siarki w paliwie żeglugowym jest

przeprowadzana zgodnie z art. 3–6 decyzji 2015/253 i obejmuje:

2017-09-22

©Telksinoe s. 23/54

1) sprawdzanie każdorazowo dokumentów dostawy paliwa zawierających

informacje dostawcy paliwa o zawartości siarki w paliwie żeglugowym,

w tym sprawdzanie, czy towarzyszą tym dokumentom zaplombowane próbki

paliwa żeglugowego podpisane przez przedstawiciela statku przyjmującego

paliwo, oraz sprawdzanie dziennika maszynowego i książki zapisów

olejowych w zakresie wpisów dokumentujących operacje zmiany paliwa;

2) w odniesieniu do co najmniej 40% inspekcjonowanych statków pobieranie

próbek paliwa żeglugowego:

a) z systemu obiegu paliwa na statku,

b) ze zbiornika paliwowego statku, jeżeli jest to technicznie możliwe,

c) wykorzystując zaplombowane próbki paliwa żeglugowego towarzyszące

dokumentom dostawy paliwa, przekazane na statek przez dostawcę

paliwa zgodnie z prawidłem 18 załącznika VI do Konwencji MARPOL

lub

d) w trakcie jego dostawy na statek

– i badanie w nim zawartości siarki.

3. W przypadku pobrania próbek paliwa żeglugowego na statku zgodnie

z przepisami decyzji 2015/253, przedstawiciel statku przechowuje jedną próbkę

przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy, licząc od daty jej pobrania.

4. W przypadku ustalenia w wyniku inspekcji, że na danym statku nie

przestrzega się wymagań dotyczących zawartości siarki w paliwie żeglugowym,

dyrektor urzędu morskiego żąda od kapitana tego statku:

1) o ile jest to możliwe, podjęcia działań mających na celu dostosowanie paliwa

żeglugowego do przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13f

ust. 3;

2) przedstawienia:

a) wykazu działań podjętych w celu osiągnięcia zgodności z wymaganiami

dotyczącymi zawartości siarki w paliwie żeglugowym na danym

obszarze morskim,

b) dowodu, że podjęto próbę nabycia paliwa żeglugowego o zawartości

siarki dopuszczalnej na danym obszarze morskim zgodnie z planem

podróży oraz, jeżeli paliwo to nie było dostępne w miejscu, w którym

zaplanowano jego nabycie, że podjęto próbę zlokalizowania

2017-09-22

©Telksinoe s. 24/54

alternatywnych źródeł takiego paliwa, a także że pomimo podjęcia tych

prób nabycie takiego paliwa nie było możliwe.

5. Za dowód podjęcia próby nabycia paliwa żeglugowego o zawartości siarki

dopuszczalnej na danym obszarze morskim uznaje się pisemne oświadczenie

dostawcy paliwa o braku dostępności takiego paliwa w danym porcie.

6. Przy żądaniu podjęcia działań, o których mowa w ust. 4, dyrektor urzędu

morskiego uwzględnia ustalony plan podróży danego statku, w tym planowany

termin opuszczenia portu.

7. Informacje o wynikach przeprowadzonej inspekcji statku w zakresie

zawartości siarki w paliwie żeglugowym obejmują:

1) datę przeprowadzonej inspekcji;

2) dane identyfikacyjne statku: numer identyfikacyjny nadany przez

Międzynarodową Organizację Morską, nazwę, przynależność, sygnał

rozpoznawczy, pojemność brutto (GT), rodzaj napędu, metody redukcji

emisji, jeżeli są inne niż polegające na stosowaniu paliw niskosiarkowych;

3) nazwy posiadanych przez statek zbiorników paliwowych i określenie ich

pojemności;

4) podanie typu urządzenia spalinowego oraz jego mocy określonej w kW;

5) dane dotyczące paliwa żeglugowego dostarczonego na statek uzyskane

z dokumentów dostawy paliwa lub na podstawie zapisów w dzienniku

maszynowym: datę dostarczenia paliwa, typ paliwa, ilość w m3, zawartość

siarki w %, nazwę dostawcy paliwa i nazwę portu dostawy paliwa;

6) dane z Międzynarodowego certyfikatu o zapobieganiu zanieczyszczeniu

powietrza przez statki: nazwę organu, który wydał certyfikat, datę wydania,

datę ważności, nazwę organu, który przeprowadził inspekcję okresową

potwierdzającą ważność certyfikatu, oraz datę i miejsce przeprowadzenia

ostatniej inspekcji okresowej;

7) dane dotyczące pobranej próbki paliwa żeglugowego: typ paliwa, ilość w ml,

zawartość siarki w %, źródło poboru próbki, metodę poboru próbki, numer

identyfikacyjny próbki, nazwę portu, w którym pobrano próbkę, oraz datę

wykonania analizy próbki i nazwę laboratorium przeprowadzającego analizę

próbki;

2017-09-22

©Telksinoe s. 25/54

8) stwierdzone niezgodności z wymaganiami w zakresie zawartości siarki

w paliwie żeglugowym, w tym rodzaj uchybienia, oraz działania podjęte

w celu osiągnięcia zgodności;

9) inne dane uzyskane w ramach inspekcji.

8. Z przeprowadzonych inspekcji w zakresie zawartości siarki w paliwie

żeglugowym dyrektor urzędu morskiego sporządza corocznie sprawozdanie, które

przekazuje do dnia 30 kwietnia następnego roku Prezesowi Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów.

9. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 8, zawiera w szczególności

informacje o:

1) całkowitej liczbie przebadanych próbek paliwa żeglugowego z podziałem na

rodzaje paliwa żeglugowego;

2) każdorazowo użytej do badania ilości paliwa żeglugowego i wyliczonej

średniej zawartości siarki;

3) liczbie inspekcji przeprowadzonych na statkach;

4) średniej zawartości siarki w paliwach żeglugowych stosowanych na obszarze

właściwości dyrektora urzędu morskiego, obliczonej na podstawie

przeprowadzonych badań oraz przekazanych przez dostawców paliwa

informacji.

10. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej zapewnia przekazanie

Komisji Europejskiej informacji, o których mowa w art. 7 decyzji 2015/253, do

dnia 30 czerwca każdego roku.

Art. 13h. Dyrektor urzędu morskiego może wyrazić zgodę, aby węglowodory

wydobywane przez platformę lub urządzenie wiertnicze były używane jako paliwo,

jeżeli będą one używane wyłącznie przez tę platformę lub to urządzenie wiertnicze.

Art. 13i. Podmiot, który nakłada lub usuwa szkodliwe pokrycia

przeciwporostowe, ma obowiązek zapewnić, aby odpady powstałe podczas prac

zostały zebrane i poddane procesom odzysku lub unieszkodliwiania zgodnie z

2017-09-22

©Telksinoe s. 26/54

ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243,

z późn. zm.7))8).

Art. 13j. 1. Dyrektor urzędu morskiego przekazuje niezwłocznie ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki morskiej:

1) informację o udzieleniu pozwolenia na przeprowadzenie testów metod

redukcji emisji;

2) wyniki testów metod redukcji emisji;

3) informację o niemożności nabycia przez kapitana statku paliwa żeglugowego

o zawartości siarki dopuszczalnej na danym obszarze morskim.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji

Europejskiej:

1) informację, o której mowa w ust. 1 pkt 1 – w terminie 6 miesięcy przed dniem

rozpoczęcia testów metod redukcji emisji;

2) wyniki, o których mowa w ust. 1 pkt 2 – w terminie 6 miesięcy od dnia

zakończenia testów metod redukcji emisji;

3) informację, o której mowa w ust. 1 pkt 3 – niezwłocznie po jej otrzymaniu.

Art. 13k. Dyrektor urzędu morskiego wykonuje zadanie, o którym mowa

w art. 19 ust. 3 rozporządzenia 2015/757.

Art. 13l. Raport, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2015/757,

przedkłada się dyrektorowi urzędu morskiego właściwemu dla portu macierzystego

statku.

Art. 13m. 1. Dyrektor urzędu morskiego wykonuje zadania kontrolne

państwa portu, o których mowa w art. 11 rozporządzenia 1257/2013.

2. Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty

statku wykonuje zadania organu administracji, o których mowa w przepisach

rozporządzenia 1257/2013.

7)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 203,

poz. 1351, z 2011 r. Nr 106, poz. 622, Nr 117, poz. 678, Nr 138, poz. 809, Nr 152, poz. 897 i Nr

171, poz. 1016 oraz z 2012 r. poz. 951 i 1513.

8)

Obecnie: ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, 888 i 1238 oraz

z 2014 r. poz. 695, 1101 i 1332), która weszła w życie z dniem 23 stycznia 2013 r., zgodnie z

art. 203 tej ustawy.

2017-09-22

©Telksinoe s. 27/54

3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji

Europejskiej sprawozdanie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 rozporządzenia

1257/2013.

Art. 14. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu

z zainteresowanymi ministrami, może określać, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe przepisy w zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez

statki.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, w drodze

rozporządzenia, wprowadzić do stosowania zalecenia uchwalone przez

Międzynarodową Organizację Morską lub Komisję Ochrony Środowiska

Morskiego Morza Bałtyckiego, zwaną dalej „Komisją Helsińską”, mając na

względzie właściwą implementację międzynarodowych przepisów w zakresie

zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, w drodze

rozporządzenia, uznać za obowiązujące przepisy techniczne w zakresie

zapobiegania zanieczyszczaniu morza, dotyczące projektowania, konstrukcji i

wyposażenia statków, wydane dla:

1) statków klasyfikowanych przez polską instytucję klasyfikacyjną – przez tę

instytucję;

2) statków o przynależności polskiej, będących w klasyfikacji zagranicznych

instytucji klasyfikacyjnych – przez te instytucje.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze

rozporządzenia, rodzaje przeglądów i inspekcji oraz sposób, zakres i terminy ich

przeprowadzania, sposób wydawania i potwierdzania oraz wzory

międzynarodowych świadectw, o których mowa w art. 8, w zakresie ochrony morza

przed zanieczyszczaniem przez statki, z uwzględnieniem przepisów

międzynarodowych oraz przepisów prawa Unii Europejskiej w zakresie

przeprowadzania inspekcji i przeglądów na statkach.

2017-09-22

©Telksinoe s. 28/54

Rozdział 3

Zatapianie ze statków odpadów i innych substancji

Art. 15. Do zatapiania odpadów i innych substancji ze statków stosuje się

postanowienia Konwencji o zatapianiu, a na Morzu Bałtyckim również

postanowienia Konwencji Helsińskiej 1992.

Art. 16. 1. Zabrania się zatapiania odpadów lub innych substancji, z

wyjątkiem przypadków określonych w Konwencji Helsińskiej 1992:

1) statkom o polskiej przynależności – na obszarze Morza Bałtyckiego;

2) statkom o obcej przynależności – na polskich obszarach morskich.

2. Zabrania się na terytorium Polski ładowania na statki, bez względu na ich

przynależność, odpadów lub innych substancji przeznaczonych do zatapiania na

obszarze Morza Bałtyckiego.

3. Nie zabrania się usuwania do morza urobku z pogłębiania dna, jeżeli

zostanie ono dokonane zgodnie z postanowieniami Konwencji Helsińskiej 1992 –

pod warunkiem uzyskania odpowiedniego zezwolenia.

Art. 17. 1. Zabrania się zatapiania w morzu, ze statków o polskiej

przynależności, odpadów lub innych substancji, wymienionych w załączniku I do

Konwencji o zatapianiu, z wyjątkiem przypadków określonych w art. V ust. 1

Konwencji i stosownie do jego postanowień.

2. Zabrania się ładowania na terytorium Polski na statki, bez względu na ich

przynależność, odpadów lub substancji, o których mowa w ust. 1, z przeznaczeniem

do zatopienia ich w morzu, z wyjątkiem przypadków określonych w art. V ust. 2

Konwencji o zatapianiu oraz stosownie do jego postanowień i na podstawie

przewidzianego tam zezwolenia.

3. Nie zabrania się zatapiania w morzu ze statków o polskiej przynależności

lub ładowania na terytorium Polski na statki, bez względu na ich przynależność, z

przeznaczeniem do zatopienia w morzu, odpadów lub innych substancji,

wymienionych w załączniku II do Konwencji o zatapianiu, jeżeli uzyskano na to

zezwolenie specjalne, a wszelkich odpadów lub substancji innych niż wymienione

w załącznikach I i II do tej Konwencji – jeżeli uzyskano na to zezwolenie ogólne.

Art. 18. 1. Zezwolenia, o których mowa w art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 2 i 3,

wydaje dyrektor urzędu morskiego statkom:

2017-09-22

©Telksinoe s. 29/54

1) ładowanym na terytorium Polski;

2) o polskiej przynależności.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki, niezbędne dane oraz tryb wydawania zezwoleń, o których

mowa w ust. 1, z uwzględnieniem przepisów Konwencji Helsińskiej 1992 oraz

Konwencji o zatapianiu.

3. Dyrektor urzędu morskiego może uzależnić wydanie zezwoleń, o których

mowa w ust. 1, od przedłożenia przez wnioskodawcę zezwoleń wymaganych na

podstawie odrębnych przepisów lub innych dodatkowych dokumentów albo

wyników ekspertyz.

4. Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, powinny określać w szczególności:

1) rodzaj zezwolenia;

2) numer zezwolenia według kolejności jego wydania w danym roku;

3) okres ważności zezwolenia;

4) rodzaj usuwanej do morza lub zatapianej w nim substancji oraz jej ilość;

5) współrzędne geograficzne miejsca usunięcia do morza urobku bądź zatopienia

w nim odpadów lub innych substancji;

6) rodzaj wymaganego opakowania zatapianych w morzu odpadów lub innych

substancji;

7) sposób zatapiania w morzu odpadów lub innych substancji;

8) sposób powiadamiania o zamierzonych terminach usunięcia do morza urobku

z pogłębiania dna oraz zatapiania w morzu odpadów lub innych substancji

oraz o fakcie zakończenia tych operacji.

Art. 19. Dyrektor urzędu morskiego, na podstawie zawiadomienia

dokonanego przez kapitana statku, zgłasza dokonanie zatopienia:

1) w przypadkach określonych w Konwencji Helsińskiej 1992 – Komisji

Helsińskiej;

2) w przypadkach określonych w art. V Konwencji o zatapianiu –

Międzynarodowej Organizacji Morskiej.

Art. 20. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej składa właściwym

organizacjom międzynarodowym okresowe informacje o wydanych zezwoleniach

oraz dokonanych, na ich podstawie, zatopieniach.

2017-09-22

©Telksinoe s. 30/54

Rozdział 4

Zwalczanie zanieczyszczeń morza i współpraca międzynarodowa w tym

zakresie

Art. 21. 1. Dyrektor urzędu morskiego, do którego wpłynie meldunek lub

sprawozdanie, o których mowa w art. 11, albo który otrzyma z innego źródła

wiadomość o zanieczyszczeniu lub zagrożeniu zanieczyszczeniem polskich

obszarów morskich, jest obowiązany:

1) dokonać oceny faktycznej sytuacji w celu ustalenia rodzaju i stopnia

zanieczyszczenia morza lub zagrożenia zanieczyszczeniem;

2) w razie potrzeby zarządzić i podjąć odpowiednie działania;

3) niezwłocznie poinformować właściwe organy innych państw stron Konwencji

Helsińskiej 1992 o istniejącej sytuacji i podjętej lub zamierzonej akcji, jeżeli

rozlew przemieszcza się lub może przemieścić się do obszaru morskiego tych

państw.

2. W przypadku zanieczyszczenia lub zagrożenia zanieczyszczeniem

polskiego obszaru morskiego, dyrektor urzędu morskiego może nakazać

kapitanowi:

1) opuszczenie polskich obszarów morskich przez statek;

2) przeholowanie, ratowanie statku lub przeprowadzenie niezbędnych napraw;

3) wyładowanie we właściwym miejscu szkodliwych substancji;

4) skierowanie statku do miejsca schronienia.

Art. 22. 1. Dyrektor urzędu morskiego, w celu zwalczania zanieczyszczenia

na polskich obszarach morskich, może bezpośrednio zwrócić się o pomoc do

właściwych organów innych państw stron Konwencji Helsińskiej 1992, przede

wszystkim tych, które mogą zostać również dotknięte skutkami zanieczyszczenia.

2. Dyrektor urzędu morskiego, wezwany do udzielenia pomocy przez organ

innego państwa strony Konwencji Helsińskiej 1992, ma obowiązek podjąć starania

w celu udzielenia takiej pomocy.

3. W przypadkach przewidzianych w ust. 1 i 2 dyrektor urzędu morskiego

powiadamia Komisję Helsińską o podjętych działaniach.

Art. 23. 1. Dyrektor urzędu morskiego, który otrzyma wiadomość o

zanieczyszczeniu na obszarze Morza Bałtyckiego, mogącym stanowić poważną

2017-09-22

©Telksinoe s. 31/54

groźbę dla środowiska tego obszaru lub związanych z tym interesów

jakiegokolwiek państwa strony Konwencji Helsińskiej 1992, po sprawdzeniu,

przekazuje niezwłocznie wszystkie odpowiednie informacje właściwym organom

państwa, które może być zagrożone skutkiem zanieczyszczenia, łącznie z

informacją o zamierzonych lub podjętych działaniach, a w odniesieniu do wypadku

dotyczącego statku, przekazuje te informacje również właściwemu organowi

państwa przynależności statku.

2. Przesyłanie, do właściwych organów zainteresowanych państw stron

Konwencji Helsińskiej 1992, informacji, o których mowa w ust. 1, ponawia się do

czasu uzyskania zawiadomienia o podjętych przez te państwa działaniach.

3. Jeżeli rozmiar zanieczyszczenia to uzasadnia, dyrektor urzędu morskiego

przekazuje informacje, o których mowa w ust. 1, Międzynarodowej Organizacji

Morskiej.

Art. 23a. Zadania w zakresie zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu

wykonuje Morska Służba Poszukiwania i Ratownictwa, określona przepisami

ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.

Art. 24. 1. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi:

1) sposób organizacji zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu, w tym

sposób łagodzenia negatywnych skutków dla flory i fauny w granicach

obszarów morskich, z uwzględnieniem opieki nad zaolejonymi zwierzętami,

2) jednostki organizacyjne współdziałające w zakresie zwalczania zagrożeń na

morzu z Morską Służbą Poszukiwania i Ratownictwa,

3) podmiot właściwy do opracowania krajowego planu zwalczania zagrożeń

i zanieczyszczeń środowiska morskiego, elementy składowe oraz sposób

opracowania, konsultowania i ogłaszania tego planu,

4) zadania organów administracji morskiej w zakresie funkcjonowania systemu

zwalczania zanieczyszczeń na morzu,

5) zadania i uprawnienia Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa w

organizowaniu i koordynowaniu akcji zwalczania zagrożeń lub

zanieczyszczeń na morzu,

6) zasady i sposób udostępniania w ramach współpracy międzynarodowej

informacji o gotowości do zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń środowiska

morskiego,

2017-09-22

©Telksinoe s. 32/54

mając na względzie celowość i sprawność działań na rzecz ochrony środowiska

morskiego, a także zgodność z postanowieniami konwencji i umów

międzynarodowych oraz zaleceń organizacji międzynarodowych w tym zakresie.

2. Dyrektor urzędu morskiego może zlecić wykonanie czynności, określonych

w art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz w art. 22 i 23, kierownikowi jednostki organizacyjnej,

biorącej udział w zwalczaniu zanieczyszczeń.

Art. 25. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może wydać

decyzję o zastosowaniu na polskich obszarach morskich, w stosunku do statków o

polskiej przynależności, niezbędnych środków, łącznie z zatopieniem lub

zniszczeniem statku, w celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i

bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego polskim wybrzeżom lub związanym

z nimi interesom, powstałego na skutek zanieczyszczenia lub zagrożenia

zanieczyszczeniem morza.

2. W sytuacji, o której mowa w ust. 1, do obcych statków znajdujących się na

polskich obszarach morskich stosuje się odpowiednio postanowienia

Międzynarodowej konwencji dotyczącej interwencji na morzu pełnym w razie

zanieczyszczenia olejami, sporządzonej w Brukseli dnia 29 listopada 1969 r. (Dz.

U. z 1976 r. Nr 35, poz. 207), oraz uzupełniającego ją Protokołu dotyczącego

interwencji na morzu pełnym w razie zanieczyszczenia morza substancjami innymi

niż olej, sporządzonego w Londynie dnia 2 listopada 1973 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr

24, poz. 116).

Rozdział 5

Nadzór nad statkami

Art. 26. Dyrektor urzędu morskiego może:

1) w stosunku do statku o przynależności do państwa strony Konwencji

MARPOL i Konwencji Helsińskiej 1992:

a) przeprowadzić, na statku w porcie lub bazie przeładunkowej na morzu,

inspekcje w zakresie i trybie przewidzianym w art. 28 oraz kontrole

książek zapisów olejowych, ładunkowych, odpadów powstających na

statku oraz zapisów o każdorazowym przejściu na zasilanie paliwem

innym niż aktualnie używane, w celu ustalenia, czy ze statku nie

dokonano zrzutu szkodliwych substancji lub emisji siarki z naruszeniem

2017-09-22

©Telksinoe s. 33/54

postanowień Konwencji; wyniki inspekcji ujmuje się w sprawozdaniu,

które przekazuje się kapitanowi statku,

b) odmówić statkowi o obcej przynależności zezwolenia na wejście do

portu lub do bazy przeładunkowej na morzu albo podjąć działania

zapewniające, że uprawianie żeglugi tym statkiem nie będzie stanowiło

istotnego zagrożenia dla środowiska morskiego, jeżeli statek nie

odpowiada wymaganiom przewidzianym w Konwencji; o odmowie

dyrektor urzędu morskiego powiadamia konsula lub przedstawiciela

dyplomatycznego państwa przynależności statku, a gdy jest to

niemożliwe – inny właściwy organ tego państwa,

c) odmówić statkowi zezwolenia na opuszczenie portu do czasu

doprowadzenia tego statku do należytego stanu technicznego, jeżeli

istnieją podstawy do podejrzenia, że stan tego statku lub jego

wyposażenia w istotny sposób odbiega od stanu stwierdzonego w

posiadanych świadectwach lub gdy statek nie posiada ważnych

świadectw; dyrektor tego urzędu może jednak zezwolić takiemu statkowi

na opuszczenie portu w celu przejścia do najbliższej stoczni remontowej;

2) w stosunku do statków o polskiej przynależności, niezależnie od zastosowania

środków przewidzianych w pkt 1 lit. a i c, także odmówić dopuszczenia statku

do żeglugi lub cofnąć świadectwa, jeżeli statek nie spełnia wymagań

przewidzianych w przepisach ustawy;

3) w stosunku do statków o przynależności do obcego państwa niebędącego

stroną Konwencji MARPOL:

a) przeprowadzić inspekcję statku w celu sprawdzenia, czy stan statku

odpowiada podstawowym wymaganiom Konwencji MARPOL; w razie

stwierdzenia, że stan statku nie odpowiada tym wymaganiom, a

uprawianie żeglugi tym statkiem stanowi istotne zagrożenie dla

środowiska morskiego, może odmówić statkowi zezwolenia na wejście

do portu lub bazy przeładunkowej,

b) jeżeli inspekcja jest przeprowadzona w porcie lub bazie przeładunkowej,

dyrektor urzędu morskiego może zarządzić dokonanie na statku

odpowiednich napraw albo opuszczenie portu lub bazy przeładunkowej.

Art. 27. Dyrektor urzędu morskiego może:

2017-09-22

©Telksinoe s. 34/54

1) zażądać od statku przepływającego przez polskie obszary morskie informacji

dotyczących identyfikacji, portu rejestracji, ostatniego i następnego portu

zawinięcia oraz innych niezbędnych informacji, w razie uzasadnionego

podejrzenia, że statek płynąc przez te obszary naruszył przepisy ustawy,

powodując zanieczyszczenie lub zagrożenie zanieczyszczeniem;

2) przeprowadzić inspekcję statku przepływającego przez polskie obszary

morskie, w razie:

a) uzasadnionego podejrzenia, że naruszył przepisy ustawy wskutek zrzutu

powodującego lub grożącego znacznym zanieczyszczeniem morza,

b) odmowy udzielenia informacji, o których mowa w pkt 1, lub jeżeli

informacja podana przez statek jest w sposób oczywisty różna od stanu

faktycznego, a okoliczności sprawy uzasadniają taką inspekcję.

Art. 28. 1. Inspekcja statku o przynależności do państwa strony Konwencji

MARPOL powinna być ograniczona do sprawdzenia świadectw i innych

dokumentów przewidzianych w tej Konwencji.

2. Inspekcja może być rozszerzona po sprawdzeniu dokumentów, o których

mowa w ust. 1, wyłącznie gdy:

1) istnieje uzasadnione podejrzenie, że stan statku lub jego wyposażenie odbiega

w istotny sposób od stanu stwierdzonego w jego dokumentach;

2) treść dokumentów nie jest wystarczająca do potwierdzenia lub sprawdzenia

podejrzanego naruszenia albo

3) statek nie posiada ważnych świadectw z załącznikami.

3. Inspekcja nie może wpłynąć na nieuzasadnione przetrzymywanie statku w

porcie.

Art. 28a. 1. Jeżeli przeprowadzona inspekcja potwierdzi, że statek nie

przestrzega przepisów ustawy w zakresie zdawania odpadów i pozostałości

ładunkowych do portowych urządzeń odbiorczych, dyrektor właściwego urzędu

morskiego odmawia zgody na opuszczenie portu przez statek, aż do momentu

zdania tych odpadów i pozostałości ładunkowych.

2. Jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie, że statek opuścił port nie

dopełniając ciążących na nim obowiązków w zakresie informowania oraz zdawania

odpadów i pozostałości ładunkowych, dyrektor właściwego urzędu morskiego

2017-09-22

©Telksinoe s. 35/54

niezwłocznie informuje o tym fakcie właściwe władze administracji morskiej w

następnym porcie, do którego zawija statek.

3. Jeżeli dyrektor urzędu morskiego otrzyma informację, że do portu

morskiego znajdującego się w terytorialnym zakresie jego działania zmierza statek,

który opuścił inny port z naruszeniem przepisów w zakresie informowania oraz

zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych, zapewni przeprowadzenie

inspekcji tego statku przed udzieleniem pozwolenia na jego wyjście w morze.

Rozdział 6

Zasady postępowania dyrektora urzędu morskiego

Art. 29. Dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany przeprowadzić

postępowanie, o którym mowa w niniejszym rozdziale:

1) w odniesieniu do statku o polskiej przynależności:

a) który spowodował zanieczyszczenie środowiska morskiego lub

zagrożenie zanieczyszczeniem, z naruszeniem przepisów ustawy,

b) na wniosek organu każdego państwa, w razie podejrzenia naruszenia

przepisów ustawy, jeżeli zostały zabezpieczone dowody;

2) w odniesieniu do statku o obcej przynależności, przebywającego w porcie

polskim lub bazie przeładunkowej, który spowodował zanieczyszczenie

środowiska morskiego lub zagrożenie zanieczyszczeniem na polskich

obszarach morskich, naruszając przepisy ustawy.

Art. 30. Dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany przeprowadzić także

postępowanie w odniesieniu do statku o obcej przynależności, przebywającego w

polskim porcie lub bazie przeładunkowej, na wniosek:

1) organu każdego państwa, w razie podejrzenia zrzutu przez ten statek poza

polskim obszarem morskim, jeżeli zrzut ten spowodował lub zagroził

zanieczyszczeniem na jego wodach wewnętrznych, morzu terytorialnym lub

w wyłącznej strefie ekonomicznej;

2) organu państwa strony Konwencji MARPOL w sprawie takiego zrzutu,

niezależnie od miejsca jego dokonania.

Art. 31. Dyrektor urzędu morskiego wszczyna postępowanie, w celu

zabezpieczenia dowodów, w odniesieniu do statku o obcej przynależności, który:

2017-09-22

©Telksinoe s. 36/54

1) przebywa w porcie polskim lub w bazie przeładunkowej, jeżeli spowodował

zanieczyszczenie lub zagrożenie zanieczyszczeniem poza polskimi obszarami

morskimi, z naruszeniem uznanych norm międzynarodowych;

2) znajdując się w polskim morzu terytorialnym lub w polskich morskich

wodach wewnętrznych spowodował zanieczyszczenie lub zagrożenie

zanieczyszczeniem tego obszaru morza;

3) przebywając w polskich obszarach morskich, wskutek zanieczyszczenia w

wyłącznej strefie ekonomicznej, spowodował poważną szkodę lub zagrożenie

poważną szkodą dla wybrzeży albo innych istotnych interesów państwa.

Art. 32. W razie otrzymania wiadomości o:

1) zanieczyszczeniu morza przez statki,

2) zatopieniu odpadów lub innych szkodliwych substancji ze statków

– dyrektor urzędu morskiego powinien niezwłocznie podjąć czynności w celu

wykrycia sprawców i zabezpieczenia dowodów.

Art. 33. Dyrektor urzędu morskiego niezwłocznie zawiadamia właściwy

organ państwa:

1) przynależności statku i każdego innego zainteresowanego państwa o

działaniach i środkach podjętych zgodnie z ustawą i przekazuje im

odpowiednie dokumenty dotyczące tych działań i środków;

2) następnego portu zawinięcia statku przepływającego przez polskie obszary

morskie o podejrzeniu zanieczyszczenia lub zagrożenia zanieczyszczeniem

środowiska morskiego.

Art. 34. 1. Dyrektor urzędu morskiego w toku postępowania:

1) dopuszcza dowody zgłoszone przez organy innego państwa;

2) ułatwia udział w postępowaniu przedstawicielom właściwej organizacji

międzynarodowej, państwa przynależności statku oraz każdego państwa

dotkniętego zanieczyszczeniem morza;

3) w przypadku określonym w art. 29 pkt 1, może zwrócić się do właściwych

organów innego państwa o pomoc w wyjaśnieniu sprawy, jak również

rozpatrywać wnioski innych państw w tym zakresie;

4) w przypadkach określonych w art. 29–32, może zatrzymać statek, jednak nie

dłużej niż to jest konieczne do celów postępowania.

2017-09-22

©Telksinoe s. 37/54

2. Jeżeli postępowanie wykaże naruszenie postanowień ustawy, z

zastrzeżeniem art. 26 pkt 1 lit. c, statek zostanie niezwłocznie zwolniony po

wpłaceniu kaucji lub złożeniu innego odpowiedniego zabezpieczenia finansowego.

Art. 34a. Dyrektor urzędu morskiego powiadamia ministra właściwego do

spraw gospodarki morskiej, Komisję Europejską, EMSA, pozostałe państwa

członkowskie Unii Europejskiej oraz zainteresowane państwo bandery

o zastosowanych sankcjach, o których mowa w art. 20 ust. 2 rozporządzenia

2015/757.

Art. 34b. 1. W przypadku określonym w art. 20 ust. 3 rozporządzenia

2015/757, dyrektor urzędu morskiego, w drodze decyzji, wydaje statkowi o obcej

przynależności nakaz opuszczenia portu, o czym powiadamia ministra właściwego

do spraw gospodarki morskiej, Komisję Europejską, EMSA, pozostałe państwa

członkowskie Unii Europejskiej oraz zainteresowane państwo bandery. Decyzji

nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

2. Dyrektor urzędu morskiego, w drodze decyzji, wydaje zakaz wejścia do

portu statkowi o obcej przynależności, wobec którego w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej wydano nakaz opuszczenia portu

z powodu nieprzechowywania na statku ważnego dokumentu zgodności

w rozumieniu art. 3 lit. h rozporządzenia 2015/757, do czasu przedstawienia tego

dokumentu.

Art. 34c. Dyrektor urzędu morskiego niezwłocznie przekazuje Prezesowi

Wyższego Urzędu Górniczego kopię decyzji kończącej postępowanie, o którym

mowa w art. 29, jeżeli dotyczy ona zdarzenia związanego z działalnością

polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu lub wydobywaniu węglowodorów ze

złóż w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 35. Do postępowania określonego w przepisach niniejszego rozdziału

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Rozdział 6a

Przepisy karne

Art. 35a. 1. Kto usuwa ze statku substancje zanieczyszczające w takiej ilości

lub takiej postaci, że może to doprowadzić do pogorszenia jakości wody, zagrażać

2017-09-22

©Telksinoe s. 38/54

życiu lub zdrowiu wielu osób, lub spowodować zniszczenie fauny i flory morskiej

w znacznych rozmiarach,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności

do lat 2.

Rozdział 7

Kary pieniężne

Art. 36. 1. Armatorowi, z którego statku podczas przebywania w polskich

obszarach morskich dokonano, z naruszeniem przepisów ustawy, zanieczyszczenia

środowiska morskiego, w związku z eksploatacją statku lub zatopieniem w morzu

odpadów i innych substancji – wymierza się karę pieniężną o równowartości do 1

000 000 jednostek obliczeniowych, zwanych Specjalnym Prawem Ciągnienia

(SDR), określanych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy.

2. Karze, o której mowa w ust. 1, podlega armator statku o polskiej

przynależności, z którego dokonano, z naruszeniem przepisów ustawy,

zanieczyszczenia środowiska morskiego poza polskimi obszarami morskimi, w

związku z eksploatacją statku lub zatopieniem w morzu odpadów albo innych

substancji, bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom.

Art. 36a. Jeżeli armator statku, nie wykonując ciążących na nim z mocy prawa

obowiązków lub łamiąc ustanowione prawem zakazy:

1) przewozi ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające, nie przekazując

informacji, o których mowa w art. 10a,

2) dopuszcza do wykonywania przez osoby nieposiadające odpowiednich

uprawnień, o których mowa w art. 13a, odzysku substancji kontrolowanych

lub fluorowanych gazów cieplarnianych z urządzeń chłodniczych,

klimatyzacyjnych, rozdzielnic elektrycznych oraz systemów ochrony

przeciwpożarowej i gaśnic w celu zapewnienia ich regeneracji, recyklingu lub

zniszczenia,

3) nie wypełnia obowiązku przekazywania w terminie rocznych sprawozdań,

o których mowa w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach

2017-09-22

©Telksinoe s. 39/54

zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach

cieplarnianych, do wyspecjalizowanej jednostki,

4) nie podejmuje wszelkich wykonalnych środków ostrożności w celu

zapobiegania wszelkim wyciekom i emisjom substancji kontrolowanych i

fluorowanych gazów cieplarnianych oraz ich minimalizowania,

5) (uchylony),

6) użytkuje instalację lub urządzenie zawierające substancje kontrolowane w

sposób niezapobiegający emisji substancji kontrolowanych do środowiska

oraz nie przeprowadza sprawdzenia szczelności tych urządzeń,

7) stosuje lub stosuje ponownie na statku związki cynoorganiczne, które działają

jak biocydy,

8) eksploatuje statek, na którego kadłubie występują związki cynoorganiczne,

9) eksploatuje statek, z którego emitowane są do powietrza:

a) substancje zubożające warstwę ozonową,

b) tlenki azotu,

c) fluorowane gazy cieplarniane,

10) (uchylony)

– podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.

Art. 36aa. 1. Jeżeli armator statku używa na statku paliwa żeglugowego

zawierającego niedopuszczalną zawartość siarki, podlega karze pieniężnej do

wysokości 600 000 SDR.

2. Jeżeli armator statku stosuje na statku metody redukcji emisji, które nie

posiadają zatwierdzenia, o którym mowa w art. 13dg ust. 1 albo 2, podlega karze

pieniężnej do wysokości 600 000 SDR.

3. Jeżeli armator statku nie przekazuje wyników testów metod redukcji emisji

zgodnie z art. 13da ust. 2b, podlega karze pieniężnej do wysokości 100 000 SDR.

4. Jeżeli armator statku objętego rozporządzeniem 1257/2013 eksploatuje

statek bez ważnego świadectwa inwentaryzacji, o którym mowa

w art. 9 rozporządzenia 1257/2013, lub kieruje statek do zakładu recyklingu, który

nie znajduje się w europejskim wykazie zakładów recyklingu statków, o którym

mowa w art. 16 rozporządzenia 1257/2013, podlega karze pieniężnej do wysokości

600 000 SDR.

5. Jeżeli armator statku objętego rozporządzeniem 2015/757:

2017-09-22

©Telksinoe s. 40/54

1) nie monitoruje emisji CO2 w sposób określony w art. 8 rozporządzenia

2015/757,

2) nie monitoruje parametrów, o których mowa w art. 9 ust. 1 zdanie pierwsze

rozporządzenia 2015/757, w sposób określony w tym przepisie,

3) nie monitoruje parametrów, o których mowa w art. 10 zdanie pierwsze

rozporządzenia 2015/757, w sposób określony w tym przepisie,

4) nie przedkłada w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku Komisji

Europejskiej lub dyrektorowi urzędu morskiego właściwego dla portu

macierzystego statku raportu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia

2015/757,

5) wbrew art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2015/757 nie zapewnia, aby w przypadku

określonym w tym przepisie każdy statek, za który odpowiada, spełniał

wymogi rozporządzenia 2015/757 w odniesieniu do całego okresu

sprawozdawczego, w którym armator odpowiada za dany statek,

6) wbrew art. 12 ust. 1 rozporządzenia 2015/757 nie składa raportu, o którym

mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2015/757, z wykorzystaniem

automatycznych systemów i formatów wymiany danych, w tym szablonów

elektronicznych

– podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.

Art. 36b. Załadowca, który nie dopełnia obowiązku określonego w art. 10b,

podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.

Art. 36c. Dostawca, który dostarczając paliwo nie wykonuje ciążących na nim

obowiązków, określonych w art. 13e ust. 2–5 i 13f, podlega karze pieniężnej do

wysokości 50 000 SDR.

Art. 37. Jeżeli kapitan lub inny członek załogi statku nie wykonując,

ciążących na nim z mocy prawa, obowiązków:

1) nie dba o zdatność statku do żeglugi lub innej działalności na morzu w

zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza,

2) nie prowadzi w sposób zgodny z wymogami Konwencji MARPOL książki

zapisów olejowych, ładunkowych, odpadów powstających na statku oraz

zapisów o każdorazowym przejściu na zasilanie paliwem innym niż aktualnie

używane,

2017-09-22

©Telksinoe s. 41/54

3) nie zgłasza statku do przeglądu lub inspekcji, utrudnia bądź uniemożliwia

przegląd lub inspekcję w zakresie przewidzianym w Konwencji MARPOL,

4) powoduje zanieczyszczenie środowiska morskiego,

5) nie przekazuje informacji o zauważonym zanieczyszczeniu albo informacji o

wypadku zagrożenia zanieczyszczeniem lub zanieczyszczenia środowiska

morskiego,

6) nie podejmuje koniecznych środków w celu zapobiegania zanieczyszczaniu,

ograniczenia lub usunięcia zanieczyszczenia środowiska morskiego,

będącego skutkiem wypadku,

7) nie przekazuje, na żądanie właściwych organów, informacji w przypadkach

przewidzianych w art. 27,

8) narusza przepisy dotyczące zdawania odpadów do portowych urządzeń

odbiorczych i nie informuje portu o odpadach ze statków znajdujących się na

statku lub pozostałościach ładunkowych,

9) nie zgłasza organom inspekcyjnym zdarzeń wpływających poważnie na stan

techniczny statku, jego urządzeń lub wyposażenia, powodujących zagrożenie

dla środowiska morskiego,

10) narusza przepisy dotyczące spalania odpadów na statku,

11) nie wykonuje obowiązków w zakresie oznakowania, zakładania i

prowadzenia karty urządzenia, sprawdzania szczelności, obsługi i naprawy

urządzeń lub instalacji zawierających czynnik chłodniczy będący substancją

kontrolowaną,

12) nie posiada na statku dokumentów dostawy paliwa żeglugowego znajdującego

się w zbiornikach paliwowych statku lub posiadane dokumenty nie zawierają

wszystkich wymaganych informacji zgodnie z konwencją MARPOL,

13) niezgodnie z konwencją MARPOL nie posiada na statku próbek paliwa

żeglugowego znajdującego się w zbiornikach paliwowych statku lub próbki

paliwa żeglugowego są niezaplombowane lub niepodpisane,

14) nie posiada dokumentów, o których mowa w art. 13g ust. 4 pkt 2,

15) nie posiada ważnego pozwolenia na przeprowadzanie testów metod redukcji

emisji lub nie spełnia warunków, o których mowa w art. 13da ust. 1 i 2a,

16) stosuje na statku metody redukcji emisji w sposób, który nie zapewnia

redukcji emisji, o której mowa w art. 13c ust. 4,

2017-09-22

©Telksinoe s. 42/54

17) nie dokonuje, zgodnie z konwencją MARPOL, przejścia na paliwo wymagane

na danym obszarze morskim w czasie, który zapewnia spełnienie wymogów

dotyczących zawartości siarki w paliwie żeglugowym,

18) odmawia organom inspekcyjnym pobrania próbek paliwa żeglugowego,

o których mowa w art. 13g ust. 2 pkt 2

podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za rok

poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Art. 37a. Kto nie wykonuje obowiązków określonych w przepisach

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14

kwietnia 2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na

statkach oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 536/2008 z dnia 13 czerwca 2008 r.

nadającego moc art. 6 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 782/2003 Parlamentu

Europejskiego i Rady w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych

na statkach oraz zmieniającego to rozporządzenie, podlega karze pieniężnej do

wysokości 50 000 SDR.

Art. 38. 1. Właściwość organów oraz tryb wymierzania i ściągania kar

pieniężnych z tytułu naruszenia przepisów, o których mowa w art. 36–37a, oraz

sposób wykorzystania kwot ściągniętych z tytułu kar pieniężnych regulują przepisy

ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i

administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014).

2. Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w art. 36–37a, ustala się z

uwzględnieniem zakresu naruszeń, korzyści finansowych uzyskanych z tytułu

naruszeń i powtarzalności naruszeń.

3. Kary pieniężnej, o której mowa w art. 36aa ust. 1, nie nakłada się,

w przypadku gdy:

1) armator statku zastosował zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenku

siarki;

2) przedstawiony dowód, o którym mowa w art. 13g ust. 5, wykazał, że nie było

możliwe nabycie paliwa żeglugowego o zawartości siarki dopuszczalnej na

danym obszarze morskim.

2017-09-22

©Telksinoe s. 43/54

Art. 38a. Nie podlega odpowiedzialności przewidzianej w art. 36 ust. 1 lub

art. 37 pkt 4 osoba fizyczna, której zachowanie realizuje jednocześnie znamiona

przestępstwa określonego w art. 35a, a przestępstwo to zostało stwierdzone

prawomocnym wyrokiem skazującym.

Rozdział 8

Zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy końcowe

Art. 39–40. (pominięte)

Art. 41. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia9).

9)

Ustawa została ogłoszona w dniu 9 maja 1995 r.

2017-09-22

©Telksinoe s. 44/54

Załącznik

OPŁATY ZA PRZEPROWADZANIE INSPEKCJI I WYSTAWIANIE LUB

POTWIERDZANIE MIĘDZYNARODOWYCH ŚWIADECTW

1. Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie

międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o

zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w wysokości:

1.1. Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek – 6500 PLN

1.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek –

6700 PLN

1.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek

– 7700 PLN

1.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek

– 10 000 PLN

1.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde następne

20 000 jednostek dodatkowo 8400 PLN.

2. Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i wydanie

międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o

zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w wysokości:

2.1. Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek – 2900 PLN

2.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek –

3000 PLN

2.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek

– 3400 PLN

2.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek

– 4300 PLN

2.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde następne

20 000 jednostek dodatkowo 3800 PLN.

3. Za inspekcję i za odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą

„Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w

wysokości:

3.1. Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek – 2500 PLN

3.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek –

2600 PLN

2017-09-22

©Telksinoe s. 45/54

3.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek

– 2900 PLN

3.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek

– 3700 PLN

3.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde następne

20 000 jednostek dodatkowo 2800 PLN.

4. Za inspekcję pośrednią i za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa

pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami”

w wysokości:

4.1. Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek – 800 PLN

4.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek –

900 PLN

4.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek

– 1000 PLN

4.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek

– 1300 PLN

4.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde następne

20 000 jednostek dodatkowo 1000 PLN.

5. Za inspekcję roczną i za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod

nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w

wysokości:

5.1. Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek – 650 PLN

5.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek –

700 PLN

5.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek

– 750 PLN

5.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek

– 950 PLN

5.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde następne

20 000 jednostek dodatkowo 700 PLN.

6. Za inspekcje zbiornikowców do przewozu produktów ropopochodnych w

wysokości obliczonej według zasad określonych w punktach 1.1 do 1.5,

podwyższone o 40%.

2017-09-22

©Telksinoe s. 46/54

7. Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie

międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o

zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe

substancje ciekłe” w wysokości:

7.1. Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek – 6500 PLN

7.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek –

6800 PLN

7.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek

– 8000 PLN

7.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek

– 11 000 PLN

7.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde następne

20 000 jednostek dodatkowo 9000 PLN.

8. Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i wydanie

międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o

zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe

substancje ciekłe” w wysokości:

8.1. Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek – 3100 PLN

8.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek –

3200 PLN

8.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek

– 3750 PLN

8.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek

– 5000 PLN

8.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde następne

20 000 jednostek dodatkowo 3900 PLN.

9. Za inspekcję i odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą

„Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki

przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe” w wysokości:

9.1. Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek – 2500 PLN

9.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek –

2600 PLN

2017-09-22

©Telksinoe s. 47/54

9.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek

– 3000 PLN

9.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek

– 4000 PLN

9.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde następne

20 000 jednostek dodatkowo 3000 PLN.

10. Za inspekcję pośrednią i potwierdzenie międzynarodowego świadectwa

pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez

statki przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe” w wysokości:

10.1. Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek – 850 PLN

10.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek –

900 PLN

10.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek

– 1000 PLN

10.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000

jednostek – 1400 PLN

10.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde

następne 20 000 jednostek dodatkowo 1000 PLN.

11. Za inspekcję roczną i potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod

nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki

przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe” w wysokości:

11.1. Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek – 650 PLN

11.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek –

700 PLN

11.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek

– 750 PLN

11.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000

jednostek – 1000 PLN

11.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde

następne 20 000 jednostek dodatkowo 750 PLN.

12. Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie

międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o

zapobieganiu zanieczyszczeniu ściekami” w wysokości obliczonej według wzoru:

2017-09-22

©Telksinoe s. 48/54

(2 × ?? × 90) + 500 PLN

gdzie

N – oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz personelu

specjalnego.

13. Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i wydanie

międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o

zapobieganiu zanieczyszczeniu ściekami” w wysokości obliczonej według wzoru:

(1,2 × ?? × 90) + 500 PLN

gdzie

N – oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz personelu

specjalnego.

14. Za inspekcję i odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą

„Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu ściekami” w

wysokości obliczonej według wzoru:

(?? × 90) + 500 PLN

– maksymalna opłata 5500 PLN

gdzie

N – oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz personelu

specjalnego.

15. Za inspekcję roczną i potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod

nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu ściekami” w

wysokości obliczonej według wzoru:

(0,25 × ?? × 90) + 500 PLN

– maksymalna opłata 1650 PLN

gdzie

N – oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz personelu

specjalnego.

16. Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie

międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat

o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki” w wysokości:

16.1. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych do 1000 kW – 6600

PLN

2017-09-22

©Telksinoe s. 49/54

16.2. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 1000 do 3000

kW – 6850 PLN

16.3. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 3000 do 10 000

kW – 7700 PLN

16.4. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 10 000 do 20

000 kW – 8900 PLN

16.5. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 20 000 do 30

000 kW – 10 000 PLN

16.6. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych powyżej 30 000

kW – za każde następne 5000 kW dodatkowo 6600 PLN.

17. Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i wydanie

międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat

o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki” w wysokości:

17.1. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych do 1000 kW – 2950

PLN

17.2. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 1000 do 3000

kW – 3000 PLN

17.3. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 3000 do 10 000

kW – 3400 PLN

17.4. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 10 000 do 20

000 kW – 3850 PLN

17.5. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 20 000 do 30

000 kW – 4300 PLN

17.6. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych powyżej 30 000

kW – za każde następne 5000 kW dodatkowo 2600 PLN.

18. Za inspekcję i za odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą

„Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez

statki” w wysokości:

18.1. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych do 1000 kW – 2500

PLN

18.2. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 1000 do 3000

kW – 2600 PLN

2017-09-22

©Telksinoe s. 50/54

18.3. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 3000 do 10 000

kW – 2900 PLN

18.4. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 10 000 do 20

000 kW – 3300 PLN

18.5. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 20 000 do 30

000 kW – 3700 PLN

18.6. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych powyżej 30 000

kW – za każde następne 5000 kW dodatkowo 2200 PLN.

19. Za inspekcję pośrednią i za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa

pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu

powietrza przez statki” w wysokości:

19.1. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych do 1000 kW – 850

PLN

19.2. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 1000 do 3000

kW – 900 PLN

19.3. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 3000 do 10 000

kW – 1000 PLN

19.4. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 10 000 do 20

000 kW – 1100 PLN

19.5. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 20 000 do 30

000 kW – 1300 PLN

19.6. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych powyżej 30 000

kW – za każde następne 5000 kW dodatkowo 750 PLN.

20. Za inspekcję roczną i za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa

pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu

powietrza przez statki” w wysokości:

20.1. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych do 1000 kW – 650

PLN

20.2. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 1000 do 3000

kW – 700 PLN

20.3. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 3000 do 10 000

kW – 750 PLN

2017-09-22

©Telksinoe s. 51/54

20.4. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 10 000 do 20

000 kW – 850 PLN

20.5. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 20 000 do 30

000 kW – 950 PLN

20.6. Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych powyżej 30 000

kW – za każde następne 5000 kW dodatkowo 550 PLN.

21. Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie

międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat systemu

przeciwporostowego” w wysokości:

21.1. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 400 jednostek do 1500 jednostek –

950 PLN

21.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 1500 jednostek do 3000 jednostek

– 1050 PLN

21.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 3000 jednostek do 6000 jednostek

– 1150 PLN

21.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 6000 jednostek do 12 000 jednostek

– 1300 PLN

21.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 12 000 jednostek do 24 000

jednostek – 1500 PLN

21.6. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 24 000 jednostek – 1750 PLN.

22. Za inspekcję wstępną w przypadku pierwszego zastosowania systemu

przeciwporostowego na statku i wydanie międzynarodowego świadectwa pod

nazwą „Międzynarodowy certyfikat systemu przeciwporostowego” w wysokości:

22.1. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 400 jednostek do 1500 jednostek –

950 PLN

22.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 1500 jednostek do 3000 jednostek

– 1050 PLN

22.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 3000 jednostek do 6000 jednostek

– 1150 PLN

22.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 6000 jednostek do 12 000 jednostek

– 1300 PLN

22.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 12 000 jednostek do 24 000

jednostek – 1500 PLN

2017-09-22

©Telksinoe s. 52/54

22.6. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 24 000 jednostek – 1750 PLN.

23. Za inspekcje odnowieniowe w przypadku zmiany systemu

przeciwporostowego lub jego wymiany i wydanie międzynarodowego świadectwa

pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat systemu przeciwporostowego” w

wysokości:

23.1. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 400 jednostek do 1500 jednostek –

950 PLN

23.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 1500 jednostek do 3000 jednostek

– 1050 PLN

23.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 3000 jednostek do 6000 jednostek

– 1150 PLN

23.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 6000 jednostek do 12 000 jednostek

– 1300 PLN

23.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 12 000 jednostek do 24 000

jednostek – 1500 PLN

23.6. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 24 000 jednostek – 1750 PLN.

24. Za inspekcję dodatkową, ogólną lub częściową pobiera się opłaty w

wysokości 180 PLN za każdą zużytą godzinę.

25. Za inspekcję po zmianie przynależności statku eksploatowanego

i wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat

systemu przeciwporostowego” lub wydanie tego świadectwa w trybie określonym

w prawidle 4.2 załącznika nr 4 Konwencji AFS w wysokości:

25.1. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 400 jednostek do 1500 jednostek

– 950 PLN

25.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 1500 jednostek do 3000 jednostek

– 1050 PLN

25.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 3000 jednostek do 6000 jednostek

– 1150 PLN

25.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 6000 jednostek do

12 000 jednostek – 1300 PLN

25.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 12 000 jednostek do

24 000 jednostek – 1500 PLN

25.6. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 24 000 jednostek – 1750 PLN.

2017-09-22

©Telksinoe s. 53/54

26. Za inspekcję i wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą

„Międzynarodowy certyfikat efektywności energetycznej” nowego statku przed

oddaniem go do eksploatacji lub po znacznej przebudowie statku istniejącego, lub

po zmianie przynależności statku, w wysokości:

26.1. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 400 jednostek do 2000 jednostek

– 6700 PLN

26.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do

10 000 jednostek – 7700 PLN

26.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do

30 000 jednostek – 10 000 PLN

26.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde

następne 20 000 jednostek dodatkowo 8400 PLN.

27. Za inspekcję, o której mowa w art. 8 ust. 3 lit. a rozporządzenia

1257/2013, nowego statku przed oddaniem go do eksploatacji lub istniejącego

statku i wydanie świadectwa inwentaryzacji, o którym mowa w art. 9 ust. 1

rozporządzenia 1257/2013, w wysokości:

27.1. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek

– 8700 PLN

27.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do

10 000 jednostek – 9700 PLN

27.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do

30 000 jednostek – 15 000 PLN

27.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde

następne 20 000 jednostek dodatkowo 10 000 PLN.

28. Za inspekcję, o której mowa w art. 8 ust. 3 lit. b oraz c rozporządzenia

1257/2013, statku eksploatowanego i wydanie świadectwa inwentaryzacji,

o którym mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 1257/2013, w wysokości:

28.1. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek

– 3000 PLN

28.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do

10 000 jednostek – 3400 PLN

28.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do

30 000 jednostek – 4300 PLN

2017-09-22

©Telksinoe s. 54/54

28.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde

następne 20 000 jednostek dodatkowo 3800 PLN.

29. Za inspekcję, o której mowa w art. 8 ust. 3 lit. d rozporządzenia

1257/2013, statku eksploatowanego i wydanie świadectwa gotowości do

recyklingu, o którym mowa w art. 9 ust. 9 rozporządzenia 1257/2013,

w wysokości:

29.1. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek

– 6800 PLN

29.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do

10 000 jednostek – 8000 PLN

29.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do

30 000 jednostek – 11 000 PLN

29.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde

następne 20 000 jednostek dodatkowo 9000 PLN.

2017-09-22