Ustawy w postaci jednolitej
Wyszukiwarka ustaw
W przeglądarce naciśnij Ctrl+F, by wyszukać w ustawie.
2015 Pozycja 355
©Telksinoe s. 1/146
Opracowano na podstawie: t.j.
Dz. U. z 2015 r.
poz. 355, 529, 1045, 1066, 1217, 2281,
z 2016 r. poz. 147, 437, 669, 862, 904, 960, 1250.
U S T A W A
z dnia 6 kwietnia 1990 r.
o Policji
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. 1. Tworzy się Policję jako umundurowaną i uzbrojoną formację służącą
społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do
utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego.
1a. Nazwa „Policja” przysługuje wyłącznie formacji, o której mowa w ust. 1.
2. Do podstawowych zadań Policji należą:
1) ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami
naruszającymi te dobra;
2) ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju
w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji
publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego
korzystania;
3) inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu
przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie
w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami
społecznymi;
3a) prowadzenie działań kontrterrorystycznych w rozumieniu ustawy z dnia
10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych (Dz. U. poz. 904);
4) wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców;
5) nadzór nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi w zakresie
określonym w odrębnych przepisach;
6) kontrola przestrzegania przepisów porządkowych i administracyjnych
związanych z działalnością publiczną lub obowiązujących w miejscach
publicznych;
2016-09-19
©Telksinoe s. 2/146
7) współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami
międzynarodowymi, a także z organami i instytucjami Unii Europejskiej na
podstawie umów i porozumień międzynarodowych oraz odrębnych przepisów;
8) gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych;
9) (uchylony)
10) prowadzenie zbiorów danych zawierających informacje gromadzone przez
uprawnione organy o odciskach linii papilarnych osób, niezidentyfikowanych
śladach linii papilarnych z miejsc przestępstw oraz o wynikach analizy kwasu
deoksyrybonukleinowego (DNA).
11) (uchylony)
3. Policja realizuje także zadania wynikające z przepisów prawa Unii
Europejskiej oraz umów i porozumień międzynarodowych na zasadach i w zakresie
w nich określonych.
Art. 2. W zakresie, trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach
zadania przewidziane dla Policji wykonują w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej oraz w stosunku do żołnierzy Żandarmeria Wojskowa i wojskowe organy
porządkowe.
Art. 3. Wojewoda oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta
sprawujący władzę administracji ogólnej oraz organy gminy, powiatu i samorządu
województwa wykonują zadania w zakresie ochrony bezpieczeństwa lub porządku
publicznego na zasadach określonych w ustawach.
Rozdział 2
Organizacja Policji
Art. 4. 1. Policja składa się z następujących rodzajów służb: kryminalnej,
śledczej, prewencyjnej oraz wspomagającej działalność Policji w zakresie
organizacyjnym, logistycznym i technicznym.
2. W skład Policji wchodzi policja sądowa. Szczegółowy zakres zadań i zasady
organizacji policji sądowej określa, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do
spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
sprawiedliwości.
3. W skład Policji wchodzą również:
1) Wyższa Szkoła Policji, ośrodki szkolenia i szkoły policyjne;
2016-09-19
©Telksinoe s. 3/146
2) wyodrębnione oddziały prewencji i pododdziały antyterrorystyczne;
3) instytuty badawcze.
3a. Organizację i zakres działania Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie jako
szkoły wyższej oraz tryb wyznaczania i odwoływania rektora oraz wyznaczania,
wyboru i odwoływania prorektorów reguluje ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo
o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm. 1)).
3b. Organizację i zakres działania instytutów badawczych, o których mowa
w ust. 3 pkt 3, oraz tryb powoływania i odwoływania dyrektorów tych instytutów oraz
ich zastępców reguluje ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych
(Dz. U. Nr 96, poz. 618, z późn. zm. 2)).
4. Komendant Główny Policji, za zgodą ministra właściwego do spraw
wewnętrznych, może powoływać, w uzasadnionych przypadkach, inne niż
wymienione w ust. 1 rodzaje służb, określając ich właściwość terytorialną,
organizację i zakres działania.
Art. 4a. (uchylony)
Art. 5. 1. Centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach
ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku
publicznego, jest Komendant Główny Policji, podległy ministrowi właściwemu do
spraw wewnętrznych.
2. Komendant Główny Policji jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy
Policji, zwanych dalej „policjantami”.
3. Komendanta Głównego Policji powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów
na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
4. Zastępców Komendanta Głównego Policji, w tym I Zastępcę, powołuje
i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta
Głównego Policji.
5. W razie zwolnienia stanowiska Komendanta Głównego Policji, minister
właściwy do spraw wewnętrznych, do czasu powołania nowego komendanta,
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 742
i 1544, z 2013 r. poz. 675, 829, 1005, 1588 i 1650 oraz z 2014 r. poz. 7, 768, 821, 1004, 1146 i 1198.
2)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 112, poz. 654 i Nr 185,
poz. 1092 oraz z 2014 r. poz. 1198.
2016-09-19
©Telksinoe s. 4/146
powierza pełnienie obowiązków Komendanta Głównego Policji, na okres nie dłuższy
niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców.
6. W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez Komendanta
Głównego Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych, do czasu ustania
przeszkody w sprawowaniu tej funkcji przez dotychczasowego komendanta, jednak
na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, powierza pełnienie obowiązków Komendanta
Głównego Policji jednemu z jego zastępców.
Art. 5a. 1. Centralne Biuro Śledcze Policji, zwane dalej „CBŚP”, jest jednostką
organizacyjną Policji służby śledczej realizującą na obszarze całego kraju zadania
w zakresie rozpoznawania, zapobiegania i zwalczania przestępczości zorganizowanej.
2. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, zwany dalej „Komendantem
CBŚP”, jest organem Policji podległym Komendantowi Głównemu Policji, kieruje
CBŚP i jest przełożonym policjantów CBŚP.
3. Siedzibą Komendanta CBŚP jest miasto stołeczne Warszawa.
4. Komendanta CBŚP powołuje, spośród oficerów Policji, i odwołuje minister
właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Policji.
5. Zastępców Komendanta CBŚP powołuje, spośród oficerów Policji, i odwołuje
Komendant Główny Policji na wniosek Komendanta CBŚP.
6. W razie zwolnienia stanowiska Komendanta CBŚP Komendant Główny
Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków
Komendanta CBŚP, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców
lub wyznaczonemu oficerowi Policji.
7. W celu realizacji zadań określonych w ust. 1 Komendant CBŚP współdziała
z innymi jednostkami organizacyjnymi Policji oraz właściwymi organami
i instytucjami, w tym innych państw.
Art. 6. 1. Organami administracji rządowej na obszarze województwa
w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1, są:
1) wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego
imieniu albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym
w sprawach:
a) wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-
-śledczych i czynności z zakresu ścigania wykroczeń,
2016-09-19
©Telksinoe s. 5/146
b) wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak
stanowią;
2) komendant powiatowy (miejski) Policji;
3) komendant komisariatu Policji.
2. Terytorialny zasięg działania organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2,
odpowiada zasadniczemu podziałowi administracyjnemu Państwa, z zastrzeżeniem
ust. 3–5.
3. Wyłącza się z terytorialnego zasięgu działania komendanta wojewódzkiego
Policji właściwego dla województwa mazowieckiego obszar m.st. Warszawy oraz
powiatów: grodziskiego, legionowskiego, mińskiego, nowodworskiego, otwockiego,
piaseczyńskiego, pruszkowskiego, warszawskiego zachodniego i wołomińskiego.
3a. W miastach będących siedzibą władz miasta na prawach powiatu i powiatu
mającego siedzibę władz w tym mieście, można utworzyć komendę miejską Policji
wykonującą zadania na obszarze tego miasta i powiatu.
3b. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia,
tworzy i znosi komendy miejskie Policji, o których mowa w ust. 3a, uwzględniając
uwarunkowania administracyjno-geograficzne i demograficzne miasta i powiatu.
4. Komendant Stołeczny Policji wykonuje na obszarze, o którym mowa w ust. 3,
zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta
wojewódzkiego Policji.
4a. Na obszarze m.st. Warszawy zadania i kompetencje odpowiadające
zadaniom i kompetencjom komendanta powiatowego (miejskiego) Policji wykonuje
właściwy terytorialnie komendant rejonowy Policji.
4b. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze
rozporządzenia, właściwość terytorialną komendantów rejonowych Policji, tworzy
i znosi komendy rejonowe Policji oraz ustala ich nazwy. Właściwość terytorialna
komendantów rejonowych Policji obejmuje obszar jednej dzielnicy lub kilku dzielnic.
5. Komenda Stołeczna Policji stanowi aparat pomocniczy Komendanta
Stołecznego Policji, wykonujący swoje zadania na obszarze, o którym mowa w ust. 3.
Art. 6a. 1. W postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych
z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej,
organem właściwym jest komendant powiatowy (miejski) Policji, a na obszarze m.st.
Warszawy – komendant rejonowy Policji.
2016-09-19
©Telksinoe s. 6/146
2. W postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1,
organami wyższego stopnia są:
1) w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji – komendant
wojewódzki Policji;
1a) w stosunku do komendanta rejonowego Policji – Komendant Stołeczny Policji;
2) w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji – Komendant Główny Policji.
Art. 6b. 1. Komendanta wojewódzkiego Policji powołuje i odwołuje minister
właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony
po zasięgnięciu opinii wojewody.
2. Komendanta Stołecznego Policji powołuje i odwołuje minister właściwy do
spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony po
zasięgnięciu opinii wojewody oraz opinii Prezydenta m.st. Warszawy.
3. Komendant Główny Policji, na wniosek komendanta wojewódzkiego lub
odpowiednio Komendanta Stołecznego Policji, powołuje i odwołuje do trzech
zastępców komendanta wojewódzkiego lub Komendanta Stołecznego Policji, w tym
I zastępcę.
4. Na stanowisko komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego
Policji oraz zastępców komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji
powołuje się oficerów Policji, z wyjątkiem stanowisk zastępców do spraw służb
wspomagających działalność Policji w zakresie organizacyjnym, logistycznym
i technicznym, na które można powołać także osoby niebędące policjantami.
5. W razie zwolnienia stanowiska komendanta wojewódzkiego lub Komendanta
Stołecznego Policji Komendant Główny Policji, do czasu powołania nowego
komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta wojewódzkiego albo
Komendanta Stołecznego Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego
zastępców lub wyznaczonemu oficerowi.
6. W przypadku nieotrzymania opinii, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2,
minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego
Policji, może powołać komendanta wojewódzkiego albo Komendanta Stołecznego
Policji po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii.
Art. 6c. 1. Komendanta powiatowego (miejskiego) Policji powołuje i odwołuje
komendant wojewódzki Policji, po zasięgnięciu opinii starosty. Przepisu art. 35 ust. 3
2016-09-19
©Telksinoe s. 7/146
pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r.
poz. 595, z późn. zm. 3)) nie stosuje się.
2. Komendanta rejonowego Policji powołuje i odwołuje Komendant Stołeczny
Policji, po zasięgnięciu opinii Prezydenta m.st. Warszawy. Przepisu art. 35 ust. 3
pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym nie stosuje się.
3. Komendant wojewódzki Policji, na wniosek komendanta powiatowego
(miejskiego) Policji, powołuje i odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców
komendanta powiatowego (miejskiego) Policji.
4. Komendant Stołeczny Policji, na wniosek komendanta rejonowego Policji,
powołuje i odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców komendanta rejonowego
Policji.
5. Na stanowisko komendanta powiatowego (miejskiego) i komendanta
rejonowego Policji oraz zastępcy komendanta powiatowego (miejskiego)
i komendanta rejonowego Policji powołuje się oficerów Policji.
6. W razie zwolnienia stanowiska komendanta powiatowego (miejskiego) Policji
komendant wojewódzki Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza
pełnienie obowiązków komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, na okres nie
dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi.
7. W razie zwolnienia stanowiska komendanta rejonowego Policji Komendant
Stołeczny Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie
obowiązków komendanta rejonowego Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy,
jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi.
8. W przypadku nieotrzymania opinii, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2,
komendant wojewódzki albo Komendant Stołeczny Policji może powołać
odpowiednio komendanta powiatowego (miejskiego) albo komendanta rejonowego
Policji po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii.
Art. 6d. 1. Komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje komendant
powiatowy (miejski) Policji po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie wójta
(burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów. Opiniowanie to nie dotyczy
komendanta komisariatu specjalistycznego.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 645 oraz
z 2014 r. poz. 379 i 1072.
2016-09-19
©Telksinoe s. 8/146
2. Zastępców komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje komendant
powiatowy (miejski) Policji na wniosek komendanta komisariatu Policji.
3. Na stanowisko komendanta komisariatu Policji i zastępcy komendanta
komisariatu Policji powołuje się oficerów lub aspirantów Policji.
4. W razie zwolnienia stanowiska komendanta komisariatu Policji, komendant
powiatowy (miejski) Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza, po
zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów, pełnienie
obowiązków komendanta komisariatu Policji, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące,
jednemu z jego zastępców, a w razie braku zastępców – innemu policjantowi.
5. W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta
komisariatu Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji, do czasu ustania
przeszkody w sprawowaniu tej funkcji przez dotychczasowego komendanta, powierza
pełnienie obowiązków komendanta komisariatu Policji jednemu z jego zastępców,
a w razie braku zastępców – innemu policjantowi.
6. Na obszarze m.st. Warszawy przepisy ust. 1 i 3–5 stosuje się odpowiednio do
powoływania i odwoływania komendanta komisariatu Policji przez komendanta
rejonowego Policji, po zasięgnięciu opinii Prezydenta m.st. Warszawy.
7. Na obszarze m.st. Warszawy przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do
powoływania zastępców komendanta komisariatu Policji przez komendanta
rejonowego Policji.
8. W przypadku nieotrzymania opinii, o której mowa w ust. 1 lub 6:
1) komendant powiatowy (miejski) Policji może powołać komendanta komisariatu
Policji po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii;
2) komendant rejonowy Policji może powołać komendanta komisariatu Policji po
upływie 21 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii.
Art. 6e. 1. Odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 5a ust. 4 i 5, art. 6b
ust. 1, 2 i 5, art. 6c ust. 1–4, 6 i 7 oraz art. 6d ust. 1, 2 i 6, można w każdym czasie.
2. W przypadku braku opinii, o których mowa w art. 6b ust. 1 i 2, art. 6c ust. 1
i 2 oraz art. 6d ust. 1 i 6, organ uprawniony do powołania na stanowisko komendanta
może odwołać odpowiednio komendantów: wojewódzkiego i Stołecznego,
powiatowego (miejskiego), rejonowego lub komendanta komisariatu Policji, po
upływie 14 dni od dnia doręczenia wniosku o wydanie opinii.
2016-09-19
©Telksinoe s. 9/146
3. Policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego
policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska, z zastrzeżeniem, że policjanta
odwołanego ze stanowiska Komendanta CBŚP, komendanta wojewódzkiego
i Komendanta Stołecznego Policji przenosi się do dyspozycji Komendanta Głównego
Policji. Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości
przysługującej przed odwołaniem.
Art. 6f. Komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski)
Policji są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania.
Art. 6g. Komendant Główny Policji, komendant wojewódzki Policji, komendant
powiatowy (miejski) Policji wykonują swoje zadania przy pomocy podległych im
komend, a komendant komisariatu Policji – przy pomocy komisariatu.
Art. 6h. (uchylony)
Art. 7. 1. Komendant Główny Policji określa:
1) szczegółowe zasady organizacji i zakres działania komend, komisariatów
i innych jednostek organizacyjnych Policji;
2) metody i formy wykonywania zadań przez poszczególne służby policyjne,
w zakresie nieobjętym innymi przepisami wydanymi na podstawie ustawy;
3) (uchylony)
4) (uchylony)
4a) programy szkoleń zawodowych policjantów;
4b) zakres oraz szczegółowe warunki, tryb przeprowadzania oraz zasady oceniania
testu sprawności fizycznej policjantów;
5) szczegółowe zasady szkolenia zwierząt wykorzystywanych do realizacji zadań
Policji, a także normy ich wyżywienia;
6) 4) szczegółowe warunki bezpieczeństwa i higieny służby, po konsultacji
z Państwową Inspekcją Pracy;
7) zasady etyki zawodowej policjantów, po zasięgnięciu opinii związku
zawodowego policjantów;
4)
Utraci moc z dniem 3 grudnia 2016 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24
listopada 2015 r., sygn. akt K 18/14 (Dz. U. poz. 2023).
2016-09-19
©Telksinoe s. 10/146
8) organizację, rzeczowy i miejscowy zakres działania oraz zasady współdziałania
CBŚP z innymi jednostkami organizacyjnymi Policji.
2. Komendant wojewódzki Policji określa właściwość terytorialną komisariatów
Policji na terenie swojego działania.
3. Komendant Główny Policji może tworzyć i likwidować ośrodki szkolenia
i szkoły policyjne.
4. Regulaminy komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych
Policji ustala właściwy dla nich komendant Policji w porozumieniu z właściwym
przełożonym. Regulamin komendy wojewódzkiej Policji nie stanowi części
regulaminu urzędu wojewódzkiego.
Art. 8. 1. Komendant wojewódzki Policji w porozumieniu z Komendantem
Głównym Policji tworzy, w razie potrzeby, komisariat kolejowy, wodny, lotniczy lub
inny komisariat specjalistyczny. Komendanci komisariatów specjalistycznych
podlegają właściwemu terytorialnie komendantowi wojewódzkiemu Policji.
2. Komendanta komisariatu specjalistycznego Policji powołuje i odwołuje
komendant wojewódzki Policji.
3. (uchylony)
Art. 8a. 1. Komendant powiatowy (miejski) Policji może tworzyć rewiry
dzielnicowych oraz posterunki Policji na zasadach określonych przez Komendanta
Głównego Policji.
2. Kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji mianuje i zwalnia ze
stanowiska komendant powiatowy (miejski) Policji, po zasięgnięciu opinii wójta
(burmistrza lub prezydenta miasta), chyba że do wyrażenia opinii w tej sprawie
upoważniony został organ wykonawczy jednostki pomocniczej gminy.
3. Do zadań kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji należy
w szczególności:
1) rozpoznawanie zagrożeń i przeciwdziałanie przyczynom ich powstawania;
2) inicjowanie i organizowanie działań społeczności lokalnych mających na celu
zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz innym zjawiskom
kryminogennym;
2016-09-19
©Telksinoe s. 11/146
3) wykonywanie czynności administracyjno-porządkowych oraz innych
niecierpiących zwłoki czynności związanych z zawiadomieniem o przestępstwie
i zabezpieczeniem miejsca zdarzenia.
Art. 9. (uchylony)
Art. 10. 1. Komendanci Policji, z zastrzeżeniem ust. 1a, składają roczne
sprawozdania ze swojej działalności, a także informacje o stanie porządku
i bezpieczeństwa publicznego właściwym wojewodom, starostom, wójtom
(burmistrzom lub prezydentom miast), a także radom powiatu i radom gmin. W razie
zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku publicznego
sprawozdania i informacje składa się tym organom niezwłocznie na każde ich żądanie.
1a. Komendant Stołeczny Policji składa sprawozdanie, a także informacje,
o których mowa w ust. 1, Wojewodzie Mazowieckiemu oraz, w zakresie dotyczącym
działalności Policji na obszarze m.st. Warszawy, Prezydentowi m.st. Warszawy
i Radzie m.st. Warszawy. Komendanci rejonowi Policji nie składają odrębnych
sprawozdań.
2. W zakresie wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców sprawozdania
i informacje, o których mowa w ust. 1, mogą być przekazywane wyłącznie sądom
i prokuratorom, na ich żądanie.
3. Rada powiatu (miasta) oraz rada gminy na podstawie sprawozdań i informacji,
o których mowa w ust. 1, może określić, w drodze uchwały, istotne dla wspólnoty
samorządowej zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego.
4. Uchwała, o której mowa w ust. 3, nie może dotyczyć wykonania konkretnej
czynności służbowej ani określać sposobu wykonywania zadań przez Policję.
5. Komendanci powiatowi (miejscy) Policji są obowiązani udostępniać komisji
bezpieczeństwa i porządku, na żądanie jej przewodniczącego, dokumenty i informacje
dotyczące pracy Policji na terenie powiatu, z wyjątkiem akt personalnych
pracowników i funkcjonariuszy, materiałów operacyjno-rozpoznawczych lub
dochodzeniowo-śledczych oraz akt w indywidualnych sprawach administracyjnych.
6. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do Komendanta CBŚP.
Art. 11. 1. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta może żądać od
właściwego komendanta Policji przywrócenia stanu zgodnego z porządkiem prawnym
2016-09-19
©Telksinoe s. 12/146
lub podjęcia działań zapobiegających naruszeniu prawa, a także zmierzających do
usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego.
2. Żądanie, o którym mowa w ust. 1, nie może dotyczyć czynności operacyjno-
-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych oraz czynności z zakresu ścigania
wykroczeń. Żądanie to nie może dotyczyć wykonania konkretnej czynności służbowej
ani określać sposobu wykonania zadania przez Policję.
3. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta ponoszą wyłączną
odpowiedzialność za treść żądania, o którym mowa w ust. 1.
4. Żądanie, o którym mowa w ust. 1, przekazane ustnie wymaga potwierdzenia
na piśmie.
5. Właściwy komendant Policji niezwłocznie przedkłada sprawę komendantowi
Policji wyższego stopnia, jeżeli nie jest w stanie wykonać żądania, o którym mowa
w ust. 1.
6. Żądanie, o którym mowa w ust. 1, naruszające prawo jest nieważne.
O nieważności żądania stwierdza wojewoda.
7. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do Komendanta CBŚP.
Art. 12. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze
rozporządzenia:
1) uzbrojenie Policji;
2) umundurowanie, dystynkcje i znaki identyfikacyjne policjantów;
3) zasady i sposób noszenia umundurowania oraz orderów, odznaczeń, medali
i odznak;
4) normy umundurowania;
5) wzór i tryb nadawania sztandaru jednostkom organizacyjnym Policji;
6) wzór odznak policyjnych oraz szczegółowe zasady i tryb ich nadawania
policjantom.
2. Komendant Główny Policji określa zasady naliczeń etatowych w Policji.
Art. 13. 1. Koszty związane z funkcjonowaniem Policji są pokrywane z budżetu
państwa.
1a. Instytuty badawcze, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 3, otrzymują
z budżetu państwa dotacje celowe i podmiotowe na finansowanie działalności bieżącej
związanej z wykonywaniem zadań Policji, a w szczególności:
2016-09-19
©Telksinoe s. 13/146
1) prowadzeniem badań naukowych i prac rozwojowych przy realizacji zadań,
o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 i 4;
2) utrzymaniem, prowadzeniem i rozwojem wykrywczych zbiorów danych, w tym
zbiorów danych, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 10;
3) utrzymaniem, prowadzeniem i rozwojem infrastruktury niezbędnej do
gromadzenia i przetwarzania danych daktyloskopijnych, o których mowa
w art. 428 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U.
poz. 1650 oraz z 2014 r. poz. 463 i 1004) i art. 119 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia
13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680, z 2013 r. poz. 1650 oraz
z 2014 r. poz. 1004);
4) realizowaniem zadań w zakresie współpracy międzynarodowej, w tym wymiany
danych daktyloskopijnych i wyników analizy kwasu deoksyrybonukleinowego
(DNA), prowadzonej na podstawie ustaw oraz obowiązujących umów
i porozumień międzynarodowych;
5) wykonywaniem zadań jednostki uprawnionej do zatwierdzania specyfikacji
technicznej oraz do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych broni palnej
wszelkiego rodzaju, o której mowa w art. 6a ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 maja
1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576, z 2013 r. poz. 829 oraz
z 2014 r. poz. 295);
6) wykonywaniem zadań Komendanta Głównego Policji w zakresie nadzoru
merytorycznego nad funkcjonowaniem laboratoriów kryminalistycznych
komend wojewódzkich Policji;
7) realizowaniem prawa do uposażenia i innych należności ze stosunku służbowego
policjantów pełniących służbę w tych jednostkach.
2. Etaty Policji określa ustawa budżetowa.
3. Jednostki samorządu terytorialnego, państwowe jednostki organizacyjne,
stowarzyszenia, fundacje, banki oraz instytucje ubezpieczeniowe mogą uczestniczyć
w pokrywaniu wydatków inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych oraz
kosztów utrzymania i funkcjonowania jednostek organizacyjnych Policji, a także
zakupu niezbędnych dla ich potrzeb towarów i usług.
3a. (uchylony)
3b. (uchylony)
2016-09-19
©Telksinoe s. 14/146
3c. (uchylony)
4. Na wniosek rady powiatu lub rady gminy liczba etatów Policji w rewirach
dzielnicowych i posterunkach Policji na terenie powiatu lub gminy może ulec
zwiększeniu ponad liczbę ustaloną na zasadach określonych w art. 12 ust. 2, jeżeli
organy te zapewnią pokrywanie kosztów utrzymania etatów Policji przez okres co
najmniej 5 lat, na warunkach określonych w porozumieniu zawartym między organem
powiatu lub gminy a właściwym komendantem wojewódzkim Policji i zatwierdzonym
przez Komendanta Głównego Policji.
4a. Rada powiatu lub rada gminy może przekazać, na warunkach określonych
w porozumieniu zawartym między organem wykonawczym powiatu lub gminy
a właściwym komendantem powiatowym (miejskim) Policji, środki finansowe
stanowiące dochody własne powiatu lub gminy, dla Policji z przeznaczeniem na:
1) rekompensatę pieniężną za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33
ust. 2,
2) nagrodę za osiągnięcia w służbie,
dla policjantów właściwych miejscowo komend powiatowych (miejskich)
i komisariatów, którzy realizują zadania z zakresu służby prewencyjnej.
4b. Porozumienie, o którym mowa w ust. 4a, określa w szczególności:
1) rodzaje ustawowych zadań Policji, finansowanych na podstawie porozumienia:
a) wykonywanych w czasie przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2,
b) za wykonywanie których może być przyznana nagroda za osiągnięcia
w służbie;
2) wysokość oraz tryb i terminy przekazywania środków finansowych, o których
mowa w ust. 4a;
3) sposób dokonywania oceny prawidłowości wykonania porozumienia.
4c. Tworzy się Fundusz Wsparcia Policji, zwany dalej „Funduszem”, składający
się z funduszy: centralnego, wojewódzkich i Szkół Policji.
4d. Fundusz jest państwowym funduszem celowym.
4e. Środki finansowe uzyskane przez Policję w trybie i na warunkach
określonych w ust. 3 i 4a na podstawie umów i porozumień zawartych przez:
1) Komendanta Głównego Policji – są przychodami funduszu centralnego;
2016-09-19
©Telksinoe s. 15/146
2) komendantów odpowiednio wojewódzkich lub Komendanta Stołecznego Policji
albo podległych im komendantów powiatowych (miejskich, rejonowych) Policji
– są przychodami wojewódzkich funduszy;
3) Komendanta Wyższej Szkoły Policji oraz komendantów szkół policyjnych – są
przychodami funduszu Szkół Policji.
4f. Środki Funduszu są przeznaczone na:
1) pokrywanie wydatków inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych
oraz kosztów utrzymania i funkcjonowania jednostek organizacyjnych Policji,
a także zakup niezbędnych na ich potrzeby towarów i usług;
2) rekompensatę pieniężną dla policjantów za czas służby przekraczający normę
określoną w art. 33 ust. 2;
3) nagrody dla policjantów za osiągnięcia w służbie.
4g. Środkami Funduszu dysponują:
1) Komendant Główny Policji – w zakresie funduszu centralnego;
2) odpowiednio komendanci wojewódzcy lub Komendant Stołeczny Policji –
w zakresie funduszy wojewódzkich;
3) Komendant Wyższej Szkoły Policji oraz komendanci szkół policyjnych –
w zakresie funduszu Szkół Policji.
4h. Komendant Główny Policji sporządza łączny plan finansowy i łączne
sprawozdanie finansowe Funduszu.
4ha. Zmiany kwot przychodów i kosztów Funduszu ujętych w planie
finansowym Funduszu oraz przeniesienia wydatków pomiędzy poszczególnymi
pozycjami planu dokonuje dysponent środków Funduszu.
4hb. (uchylony)
4hc. (uchylony)
4i. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe zasady gospodarki finansowej Funduszu oraz tryb i terminy sporządzania
jego planów i sprawozdań finansowych, uwzględniając postanowienia umów
i porozumień oraz racjonalne gospodarowanie środkami.
5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych określą, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe warunki porozumienia, o którym mowa w ust. 4.
2016-09-19
©Telksinoe s. 16/146
Art. 13a. (uchylony)
Art. 13b. Dzień 24 lipca ustanawia się Świętem Policji.
Rozdział 3
Zakres uprawnień Policji
Art. 14. 1. W granicach swych zadań Policja wykonuje czynności: operacyjno-
-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-porządkowe w celu:
1) rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw i wykroczeń;
2) poszukiwania osób ukrywających się przed organami ścigania lub wymiaru
sprawiedliwości, zwanych dalej „osobami poszukiwanymi”;
3) poszukiwania osób, które na skutek wystąpienia zdarzenia uniemożliwiającego
ustalenie miejsca ich pobytu należy odnaleźć w celu zapewnienia ochrony ich
życia, zdrowia lub wolności, zwanych dalej „osobami zaginionymi”.
2. Policja wykonuje również czynności na polecenie sądu, prokuratora, organów
administracji państwowej i samorządu terytorialnego w zakresie, w jakim obowiązek
ten został określony w odrębnych ustawach.
3. Policjanci w toku wykonywania czynności służbowych mają obowiązek
respektowania godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka.
4. Policja w celu realizacji ustawowych zadań może korzystać z danych o osobie,
w tym również w formie zapisu elektronicznego, uzyskanych przez inne organy,
służby i instytucje państwowe w wyniku wykonywania czynności operacyjno-
-rozpoznawczych oraz przetwarzać je w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1182 i 1662), bez wiedzy i zgody
osoby, której dane te dotyczą.
5. Administrator danych, o których mowa w ust. 4, jest obowiązany udostępnić
dane osobowe policjantowi wskazanemu w imiennym upoważnieniu Komendanta
Głównego Policji, Komendanta CBŚP, komendantów wojewódzkich Policji lub
uprawnionego policjanta, po okazaniu tego upoważnienia oraz legitymacji służbowej.
Fakt udostępnienia tych danych podlega ochronie na podstawie ustawy z dnia
5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228 oraz z
2015 r. poz. 21).
2016-09-19
©Telksinoe s. 17/146
5a. Policja może, w zakresie koniecznym do wykonywania jej ustawowych
zadań, korzystać z informacji kryminalnej zgromadzonej w Krajowym Centrum
Informacji Kryminalnych.
5b. W celu wykonywania zadań w zakresie kontroli ruchu drogowego, o których
mowa w art. 129 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym
(Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm. 5)), Policja może prowadzić wyszukiwania
informacji za pośrednictwem Krajowego Punktu Kontaktowego, na zasadach
określonych w art. 80k–80r tej ustawy.
6. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1) zakres, warunki i tryb przekazywania Policji informacji o osobie, uzyskanych
przez organy uprawnione do wykonywania czynności operacyjno-
-rozpoznawczych w czasie wykonywania tych czynności, uwzględniając
możliwość odmowy przekazywania informacji lub ograniczenia zakresu tych
informacji ze względu na uniemożliwienie realizacji zadań ustawowych tych
organów lub ujawnienie danych osoby niebędącej funkcjonariuszem tych
organów, oraz sposób przekazywania informacji na wniosek, w tym przy
wykorzystaniu urządzeń i systemów teleinformatycznych;
2) wzór upoważnienia, o którym mowa w ust. 5, uwzględniając dane niezbędne do
zidentyfikowania upoważnionego policjanta oraz konieczność określenia
terminu ważności upoważnienia.
7. (uchylony)
Art. 15. 1. Policjanci wykonując czynności, o których mowa w art. 14, mają
prawo:
1) legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;
2) zatrzymywania osób w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu
postępowania karnego i innych ustaw;
2a) zatrzymywania osób pozbawionych wolności, które na podstawie zezwolenia
właściwego organu opuściły areszt śledczy albo zakład karny i w wyznaczonym
terminie nie powróciły do niego;
5)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 1448,
z 2013 r. poz. 700, 991, 1446 i 1611 oraz z 2014 r. poz. 312, 486, 529, 768, 822 i 970.
2016-09-19
©Telksinoe s. 18/146
3) zatrzymywania osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie
zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także dla mienia;
3a) pobierania od osób odcisków linii papilarnych lub wymazu ze śluzówki
policzków:
a) w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania
karnego oraz ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec
osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia,
zdrowia lub wolności seksualnej innych osób (Dz. U. z 2014 r. poz. 24),
b) w celu identyfikacji osób o nieustalonej tożsamości oraz osób usiłujących
ukryć swoją tożsamość, jeżeli ustalenie tożsamości w inny sposób nie jest
możliwe,
c) za ich zgodą – w celu identyfikacji osób zaginionych lub zwłok ludzkich
o nieustalonej tożsamości;
3b) pobierania odcisków linii papilarnych lub materiału biologicznego ze zwłok
ludzkich o nieustalonej tożsamości;
4) przeszukiwania osób i pomieszczeń w trybie i przypadkach określonych
w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw;
4a) obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu
z pomieszczeń przeznaczonych dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych
w celu wytrzeźwienia, policyjnych izb dziecka, pokoi przejściowych oraz
tymczasowych pomieszczeń przejściowych;
5) dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży
i sprawdzania ładunku w portach i na dworcach oraz w środkach transportu
lądowego, powietrznego i wodnego, w razie istnienia uzasadnionego podejrzenia
popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary;
5a) obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń
w miejscach publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-
-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych podejmowanych na
podstawie ustawy – także i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom;
6) żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji
rządowej i samorządu terytorialnego oraz przedsiębiorców prowadzących
działalność w zakresie użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy
2016-09-19
©Telksinoe s. 19/146
i przedsiębiorcy są obowiązani, w zakresie swojego działania, do udzielenia tej
pomocy, w zakresie obowiązujących przepisów prawa;
7) zwracania się o niezbędną pomoc do innych przedsiębiorców i organizacji
społecznych, jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej osoby
o udzielenie doraźnej pomocy, w ramach obowiązujących przepisów prawa.
8) (uchylony)
2. Osobie zatrzymanej na podstawie ust. 1 pkt 3 przysługują uprawnienia
przewidziane dla osoby zatrzymanej w Kodeksie postępowania karnego.
3. Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki
okazały się bezcelowe lub nieskuteczne.
4. Osoba zatrzymana, o której mowa w ust. 1 pkt 3, może być okazywana,
fotografowana lub daktyloskopowana tylko wtedy, gdy jej tożsamości nie można
ustalić w inny sposób.
5. Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać – w razie uzasadnionej
potrzeby – badaniu lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.
6. Czynności wymienione w ust. 1 powinny być wykonywane w sposób
możliwie najmniej naruszający dobra osobiste osoby, wobec której zostają podjęte.
7. Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1, przysługuje
zażalenie do miejscowo właściwego prokuratora.
7a. Osoba zatrzymana może zostać umieszczona w pomieszczeniu jednostki
organizacyjnej Policji lub pomieszczeniu jednostki organizacyjnej Straży Granicznej
przeznaczonym dla osób zatrzymanych.
7b. Pomieszczenia dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu
wytrzeźwienia, pokoje przejściowe oraz tymczasowe pomieszczenia przejściowe
mogą tworzyć i znosić komendanci wojewódzcy Policji oraz Komendant Stołeczny
Policji.
8. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania przy
wykonywaniu uprawnień, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2a, 3, 3a lit. b i c, 3b i 5–7,
oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach, mając na względzie
zapewnienie skuteczności działań podejmowanych przez Policję oraz poszanowanie
praw osób, wobec których działania te są podejmowane.
8a. (uchylony)
8b. (uchylony)
2016-09-19
©Telksinoe s. 20/146
9. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, tryb
przeprowadzania badań lekarskich, o których mowa w ust. 5, uwzględniając
przypadki uzasadniające potrzebę niezwłocznego udzielenia osobie zatrzymanej
pierwszej pomocy medycznej lub potrzebę poddania jej niezbędnym badaniom
lekarskim, czas i organizację tych badań oraz sposób ich dokumentowania.
10. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia:
1) warunki, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia w jednostkach
organizacyjnych Policji dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu
wytrzeźwienia, zakres prowadzonej dokumentacji oraz wzory dokumentów
wchodzących w jej skład,
2) warunki, jakim powinny odpowiadać pokoje przejściowe w jednostkach
organizacyjnych Policji, w których można umieścić osoby zatrzymane lub
doprowadzone na czas wykonania czynności służbowych, oczekiwania na
przewóz do pomieszczenia dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu
wytrzeźwienia albo do policyjnej izby dziecka lub doprowadzenie do jednostki
penitencjarnej,
3) warunki, jakim powinny odpowiadać tymczasowe pomieszczenia przejściowe,
które mogą być tworzone poza jednostkami organizacyjnymi Policji, w których
można umieścić osoby zatrzymane lub doprowadzone w związku z naruszeniem
porządku prawnego, na czas niezbędny do podjęcia decyzji co do dalszego
zakresu i charakteru realizowanych wobec tych osób czynności służbowych,
4) warunki, jakim powinny odpowiadać policyjne izby dziecka,
5) regulamin pobytu osób w pomieszczeniach, pokojach i izbach, o których mowa
w ust. 1 pkt 4a, uwzględniając ich lokalizację, wyposażenie, warunki techniczne
pomieszczeń i niezbędne części składowe,
6) sposób przechowywania i niszczenia zapisów obrazu z pomieszczeń, pokoi i izb,
o których mowa w ust. 1 pkt 4a, oraz udostępniania ich uprawnionym
podmiotom oraz warunki właściwego zabezpieczenia utrwalonego obrazu przed
utratą, zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem
2016-09-19
©Telksinoe s. 21/146
– kierując się potrzebą zapewnienia skuteczności działań podejmowanych przez
Policję oraz potrzebą zapewnienia poszanowania praw osób, wobec których działania
te są podejmowane.
11. Zgromadzone zapisy obrazu z pomieszczeń, izb i pokoi, o których mowa
w ust. 1 pkt 4a, niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania
karnego albo postępowania w sprawach o wykroczenia, postępowania
dyscyplinarnego lub mogących być wykorzystanymi w postępowaniu w ramach
czynności wyjaśniających albo dowodów mających znaczenie dla toczących się takich
postępowań, Policja przechowuje przez okres co najmniej 30 dni, nie dłużej jednak niż
60 dni od dnia zarejestrowania, a następnie je niszczy.
Art. 15a. Funkcjonariusz Policji ma prawo zatrzymania sprawców przemocy
w rodzinie stwarzających bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego
w trybie określonym w art. 15.
Art. 16. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–6 i 8–14 ustawy
z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U.
poz. 628, z późn. zm. 6)), policjanci mogą użyć środków przymusu bezpośredniego,
o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1–13 i 17–20 tej ustawy, lub wykorzystać te
środki.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i e, pkt 2, 3 i pkt 4
lit. a i b oraz w art. 47 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu
bezpośredniego i broni palnej, policjanci mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
3. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz
dokumentowanie tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych
w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
Art. 16a. Wobec nieletniego doprowadzonego do policyjnej izby dziecka,
w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–3, 8 i 10–14 ustawy z dnia 24 maja
2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, policjanci mogą użyć
środka przymusu bezpośredniego, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a i b,
pkt 3, 4, 6, 7, pkt 12 lit. a i pkt 13 tej ustawy.
6)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 1165 oraz z 2014 r. poz. 24
i 1199.
2016-09-19
©Telksinoe s. 22/146
Art. 17. (uchylony)
Art. 18. 1. W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia
porządku publicznego, zwłaszcza poprzez sprowadzenie:
1) niebezpieczeństwa powszechnego dla życia, zdrowia lub wolności obywateli,
2) bezpośredniego zagrożenia dla mienia w znacznych rozmiarach,
3) bezpośredniego zagrożenia obiektów lub urządzeń ważnych dla bezpieczeństwa
lub obronności państwa, siedzib centralnych organów państwowych albo
wymiaru sprawiedliwości, obiektów gospodarki lub kultury narodowej oraz
przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych
albo organizacji międzynarodowych, a także obiektów dozorowanych przez
uzbrojoną formację ochronną utworzoną na podstawie odrębnych przepisów,
4) zagrożenia przestępstwem o charakterze terrorystycznym mogącym skutkować
niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia uczestników wydarzeń o charakterze
kulturalnym, sportowym lub religijnym, w tym zgromadzeń lub imprez
masowych
– jeżeli użycie oddziałów lub pododdziałów Policji okaże się lub może okazać się
niewystarczające, do pomocy oddziałom i pododdziałom Policji mogą być użyte
oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „Siłami
Zbrojnymi”.
2. (uchylony)
3. Użycie Sił Zbrojnych, w przypadkach o których mowa w ust. 1, następuje na
podstawie postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wydanego na wniosek
Prezesa Rady Ministrów.
4. Pomoc, o której mowa w ust. 1, może być udzielona również w formie
prowadzonego samodzielnie przez oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych
przeciwdziałania zagrożeniu, w przypadku gdy oddziały i pododdziały Policji nie
dysponują możliwościami skutecznego przeciwdziałania tym zagrożeniom.
5. W przypadkach niecierpiących zwłoki decyzję o udzieleniu pomocy, o której
mowa w ust. 1 i 4, podejmuje Minister Obrony Narodowej, na wniosek ministra
właściwego do spraw wewnętrznych, określający zakres i formę pomocy,
zawiadamiając o niej niezwłocznie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesa
Rady Ministrów.
2016-09-19
©Telksinoe s. 23/146
6. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej niezwłocznie wydaje postanowienie
o zatwierdzeniu lub uchyleniu decyzji, o której mowa w ust. 5.
7. Żołnierzom oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych kierowanych do pomocy
oddziałom i pododdziałom Policji przysługują w zakresie niezbędnym do
wykonywania ich zadań, wobec wszystkich osób, uprawnienia policjantów określone
w art. 15 i art. 16. Korzystanie z tych uprawnień następuje na zasadach i w trybie
określonych dla policjantów.
8. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowe warunki i sposób użycia oddziałów i pododdziałów Policji i Sił
Zbrojnych;
2) sposób koordynowania działań podejmowanych przez Policję i Siły Zbrojne
w formie określonej w ust. 1 i 4;
3) tryb wymiany informacji i sposób logistycznego wsparcia działań Policji
prowadzonych z pomocą oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych.
9. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 8, powinno uwzględniać:
1) stopień zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku
publicznego, w tym przestępstwem o charakterze terrorystycznym, oraz
przewidywany rozwój sytuacji;
2) zachowanie ciągłości dowodzenia, w tym oddziałami Sił Zbrojnych;
3) ochronę wymienianych informacji oraz zakres wsparcia logistycznego Policji.
Art. 18a. 1. W razie zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, jeżeli
siły Policji są niewystarczające lub mogą okazać się niewystarczające do wykonania
ich zadań w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, Prezes Rady
Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych uzgodniony
z Ministrem Obrony Narodowej, może zarządzić użycie żołnierzy Żandarmerii
Wojskowej do udzielenia pomocy Policji.
2. W wypadku, o którym mowa w ust. 1, żołnierzom Żandarmerii Wojskowej
przysługują, w zakresie niezbędnym do wykonania ich zadań, wobec wszystkich osób,
uprawnienia policjantów określone w art. 15 i art. 16. Korzystanie z tych uprawnień
następuje na zasadach i w trybie określonych dla policjantów.
Art. 18b. 1. W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub porządku
publicznego, jeżeli użycie Policji okaże się niewystarczające lub może okazać się
2016-09-19
©Telksinoe s. 24/146
niewystarczające, minister właściwy do spraw wewnętrznych może zarządzić użycie
funkcjonariuszy Straży Granicznej do udzielenia pomocy Policji.
2. Pomoc, o której mowa w ust. 1, może zostać udzielona przez funkcjonariuszy
Straży Granicznej również w formie samodzielnych działań.
3. Funkcjonariuszom Straży Granicznej skierowanym do wykonywania zadań
służbowych polegających na udzielaniu pomocy Policji przysługują, w zakresie
niezbędnym do wykonywania zadań, uprawnienia policjantów określone w art. 15
ust. 1 pkt 1–3 i 4–5a oraz art. 16, z wyjątkiem uprawnienia do używania lub
wykorzystywania wodnych środków obezwładniających. Korzystanie z tych
uprawnień następuje na zasadach i w trybie określonych dla policjantów.
Art. 18c. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 18 ust. 1 niniejszej ustawy
lub w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach
antyterrorystycznych, Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji
może zarządzić zastosowanie przez Policję urządzeń uniemożliwiających
telekomunikację na określonym obszarze, przez czas niezbędny do wyeliminowania
zagrożenia lub jego skutków, z uwzględnieniem konieczności minimalizacji skutków
braku możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych.
2. O zastosowaniu urządzeń, o których mowa w ust. 1, Komendant Główny
Policji lub komendant wojewódzki Policji niezwłocznie informuje Prezesa Urzędu
Komunikacji Elektronicznej.
Art. 19. 7) 1. Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych,
podejmowanych przez Policję w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców, a
także uzyskania i utrwalenia dowodów, ściganych z oskarżenia publicznego,
umyślnych przestępstw:
1) przeciwko życiu, określonych w art. 148–150 Kodeksu karnego,
2) określonych w art. 134, art. 135 § 1, art. 136 § 1, art. 156 § 1 i 3, art. 163 § 1 i 3,
art. 164 § 1, art. 165 § 1 i 3, art. 166, art. 167, art. 173 § 1 i 3, art. 189, art. 189a,
art. 211a, art. 223, art. 228 § 1 i 3–5, art. 229 § 1 i 3–5, art. 230 § 1, art. 230a § 1,
7)
Utraci moc z dniem 7 lutego 2016 r., na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30
lipca 2014 r., sygn. akt K 23/11 (Dz. U. poz. 1055), w zakresie, w jakim nie przewiduje gwarancji
niezwłocznego, komisyjnego i protokolarnego zniszczenia materiałów zawierających informacje
objęte zakazami dowodowymi, co do których sąd nie uchylił tajemnicy zawodowej bądź uchylenie
było niedopuszczalne.
2016-09-19
©Telksinoe s. 25/146
art. 231 § 2, art. 232, art. 245, art. 246, art. 252 § 1–3, art. 258, art. 269, art. 280–
282, art. 285 § 1, art. 286 § 1, art. 296 § 1–3, art. 296a § 1, 2 i 4, art. 299 § 1–6
oraz art. 310 § 1, 2 i 4 Kodeksu karnego,
2a) określonych w art. 46 ust. 1, 2 i 4, art. 47 oraz art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia
25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2014 r. poz. 715),
3) przeciwko obrotowi gospodarczemu, określonych w art. 297–306 Kodeksu
karnego, powodujących szkodę majątkową lub skierowanych przeciwko mieniu,
jeżeli wysokość szkody lub wartość mienia przekracza pięćdziesięciokrotną
wysokość najniższego wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie
odrębnych przepisów,
3a) przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, gdy pokrzywdzonym jest
małoletni albo gdy treści pornograficzne, o których mowa w art. 202 Kodeksu
karnego, obejmują udział małoletniego,
4) skarbowych, jeżeli wartość przedmiotu czynu lub uszczuplenie należności
publicznoprawnej przekraczają pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego
wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie odrębnych przepisów,
4a) skarbowych, o których mowa w art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego,
5) nielegalnego wytwarzania, posiadania lub obrotu bronią, amunicją, materiałami
wybuchowymi, środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi albo
ich prekursorami oraz materiałami jądrowymi i promieniotwórczymi,
6) określonych w art. 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Przepisy wprowadzające
Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 554, z późn. zm. 8)),
7) określonych w art. 43–46 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu,
przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów (Dz. U. Nr 169,
poz. 1411, z późn. zm. 9)),
8) ściganych na mocy umów międzynarodowych ratyfikowanych za uprzednią
zgodą wyrażoną w ustawie, określonych w polskiej ustawie karnej,
gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne, sąd okręgowy może,
w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną, na pisemny wniosek
8)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1083, z 1998 r.
Nr 113, poz. 715, z 2009 r. Nr 141, poz. 1149 i Nr 206, poz. 1589 oraz z 2010 r. Nr 98, poz. 626.
9)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2009 r. Nr 141, poz. 1149, z 2010 r.
Nr 182, poz. 1228, z 2011 r. Nr 112, poz. 654 oraz z 2014 r. poz. 1000.
2016-09-19
©Telksinoe s. 26/146
Komendanta Głównego Policji albo Komendanta CBŚP, złożony po uzyskaniu
pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, albo na pisemny wniosek komendanta
wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora
okręgowego właściwego ze względu na siedzibę składającego wniosek organu Policji.
1a. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami
uzasadniającymi potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej.
2. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje sąd okręgowy właściwy
miejscowo ze względu na siedzibę składającego wniosek organu Policji.
3. W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę
informacji lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Komendant Główny
Policji, Komendant CBŚP albo komendant wojewódzki Policji może zarządzić, po
uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora, o którym mowa w ust. 1, kontrolę
operacyjną, zwracając się jednocześnie do właściwego miejscowo sądu okręgowego
z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie. W razie nieudzielenia przez sąd
zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej, organ zarządzający
wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz dokonuje protokolarnego, komisyjnego
zniszczenia materiałów zgromadzonych podczas jej stosowania.
4. (uchylony)
5. W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby
podejrzanej lub oskarżonego, we wniosku organu Policji, o którym mowa w ust. 1,
o zarządzenie kontroli operacyjnej zamieszcza się informację o toczącym się wobec
tej osoby postępowaniu.
6. Kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie i polega na:
1) uzyskiwaniu i utrwalaniu treści rozmów prowadzonych przy użyciu środków
technicznych, w tym za pomocą sieci telekomunikacyjnych;
2) uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu lub dźwięku osób z pomieszczeń, środków
transportu lub miejsc innych niż miejsca publiczne;
3) uzyskiwaniu i utrwalaniu treści korespondencji, w tym korespondencji
prowadzonej za pomocą środków komunikacji elektronicznej;
4) uzyskiwaniu i utrwalaniu danych zawartych w informatycznych nośnikach
danych, telekomunikacyjnych urządzeniach końcowych, systemach
informatycznych i teleinformatycznych;
5) uzyskiwaniu dostępu i kontroli zawartości przesyłek.
2016-09-19
©Telksinoe s. 27/146
6a. Kontroli operacyjnej nie stanowią czynności, o których mowa w ust. 6 pkt 2,
polegające na uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu w pomieszczeniach, o których mowa
w art. 15 ust. 1 pkt 4a.
6b. Realizacja czynności, o których mowa w ust. 6a, nie wymaga zgody sądu.
7. Wniosek organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie przez sąd
okręgowy kontroli operacyjnej powinien zawierać w szczególności:
1) numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;
2) opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;
3) okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym
stwierdzonej bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;
4) dane osoby lub inne dane, pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub
przedmiotu, wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze
wskazaniem miejsca lub sposobu jej stosowania;
5) cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej, o której mowa w ust. 6.
8. Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd
okręgowy może, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji, Komendanta
CBŚP albo komendanta wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody
właściwego prokuratora, o którym mowa w ust. 1, na okres nie dłuższy niż kolejne
3 miesiące, wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli operacyjnej,
jeżeli nie ustały przyczyny tej kontroli.
9. W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej
pojawią się nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa
albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd okręgowy, na
pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej
zgody Prokuratora Generalnego, może, również po upływie okresów, o których mowa
w ust. 8, wydawać kolejne postanowienia o przedłużeniu kontroli operacyjnej na
następujące po sobie okresy, których łączna długość nie może przekraczać 12
miesięcy.
9a. Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant wojewódzki
Policji może upoważnić swojego zastępcę do składania wniosków, o których mowa w
ust. 1, 3, 8 i 9, lub do zarządzania kontroli operacyjnej w trybie ust. 3.
10. Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 8 i 9, stosuje się odpowiednio ust. 1a
i 7. Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, 3, 8 i 9, zapoznaje
2016-09-19
©Telksinoe s. 28/146
się z materiałami uzasadniającymi wniosek, w szczególności zgromadzonymi podczas
stosowania kontroli operacyjnej zarządzonej w tej sprawie.
11. Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3–5, 8 i 9, sąd okręgowy rozpoznaje
jednoosobowo, przy czym czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych
wniosków powinny być realizowane w warunkach przewidzianych dla
przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji niejawnych oraz
z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181
§ 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział
wyłącznie prokurator i przedstawiciel organu Policji wnioskującego o zarządzenie
kontroli operacyjnej.
12. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy oraz usługodawca
świadczący usługi drogą elektroniczną są obowiązani do zapewnienia na własny koszt
warunków technicznych i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie przez
Policję kontroli operacyjnej.
12a. Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną będący mikro- lub
małym przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o
swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm. 10))
zapewnia warunki techniczne i organizacyjne umożliwiające prowadzenie przez
Policję kontroli operacyjnej stosownie do posiadanej infrastruktury.
13. Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu
przyczyn jej zarządzenia, najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została
wprowadzona.
14. Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, informuje właściwego prokuratora
o wynikach kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie również
o przebiegu tej kontroli.
15. W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie
postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się postępowania
karnego Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant wojewódzki
Policji przekazuje prokuratorowi, o którym mowa w ust. 1, wszystkie materiały
zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej. W postępowaniu przed sądem,
10)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699, 875,
978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 65.
2016-09-19
©Telksinoe s. 29/146
w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio art. 393 § 1 zdanie
pierwsze Kodeksu postępowania karnego.
15a. (uchylony)
15b. (uchylony)
15c. (uchylony)
15d. (uchylony)
15e. (uchylony)
15f. W przypadku, gdy materiały, o których mowa w ust. 15:
1) zawierają informacje, o których mowa w art. 178 Kodeksu postępowania
karnego, Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant
wojewódzki Policji zarządza ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne
zniszczenie;
2) mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu
postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których
mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego, albo informacje stanowiące tajemnice
związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji, o których mowa w art. 180 § 2
Kodeksu postępowania karnego, Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP
albo komendant wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi te materiały.
15g. W przypadku, o którym mowa w ust. 15f pkt 2, prokurator niezwłocznie po
otrzymaniu materiałów kieruje je do sądu, który zarządził kontrolę operacyjną albo
wyraził na nią zgodę w trybie określonym w ust. 3, wraz z wnioskiem o:
1) stwierdzenie, które z przekazanych materiałów zawierają informacje, o których
mowa w ust. 15f pkt 2;
2) dopuszczenie do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów
zawierających informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem
zawodu lub funkcji, o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania
karnego, nieobjęte zakazami, określonymi w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu
postępowania karnego z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których
mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego.
15h. Sąd, niezwłocznie po złożeniu wniosku przez prokuratora, wydaje
postanowienie o dopuszczeniu do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów,
o których mowa w ust. 15g pkt 2, gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru
sprawiedliwości, a okoliczność nie może być ustalona na podstawie innego dowodu,
2016-09-19
©Telksinoe s. 30/146
a także zarządza niezwłoczne zniszczenie materiałów, których wykorzystanie w
postępowaniu karnym jest niedopuszczalne.
15i. Na postanowienie sądu w przedmiocie dopuszczenia do wykorzystania w
postępowaniu karnym materiałów, o których mowa w ust. 15g pkt 2, prokuratorowi
przysługuje zażalenie. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu
postępowania karnego.
15j. Organ Policji jest obowiązany do wykonania zarządzenia sądu o zniszczeniu
materiałów, o którym mowa w ust. 15h, oraz niezwłocznego, komisyjnego i
protokolarnego zniszczenia materiałów, których wykorzystanie w postępowaniu
karnym jest niedopuszczalne. Organ Policji niezwłocznie informuje prokuratora, o
którym mowa w ust. 15g, o zniszczeniu tych materiałów.
16. Osobie, wobec której kontrola operacyjna była stosowana, nie udostępnia się
materiałów zgromadzonych podczas trwania tej kontroli. Przepis nie narusza
uprawnień wynikających z art. 321 Kodeksu postępowania karnego.
16a. Sąd okręgowy, Prokurator Generalny, prokurator okręgowy i organ Policji
prowadzą rejestry postanowień, pisemnych zgód, wniosków i zarządzeń dotyczących
kontroli operacyjnej.
16b. Komendant Główny Policji prowadzi rejestr centralny wniosków i
zarządzeń dotyczących kontroli operacyjnej prowadzonej przez organy Policji w
zakresie przewidzianym dla prowadzonych przez nie rejestrów.
16c. W komórkach organizacyjnych Policji wykonujących zarządzenia w
sprawie kontroli operacyjnej można odrębnie rejestrować dane zawarte w
dokumentacji z kontroli operacyjnej w zakresie przewidzianym dla prowadzonych
przez organy Policji rejestrów, o których mowa w ust. 16a.
16d. Rejestry, o których mowa w ust. 16a–16c, prowadzi się w formie
elektronicznej, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych.
17. Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały
niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub
dowodów mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego podlegają
niezwłocznemu, protokolarnemu i komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie materiałów
zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie kontroli operacyjnej.
2016-09-19
©Telksinoe s. 31/146
17a. O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów,
o których mowa w ust. 17, organ Policji jest obowiązany do niezwłocznego
poinformowania prokuratora, o którym mowa w ust. 1.
18. (uchylony)
19. (uchylony)
20. Na postanowienia sądu, o których mowa w:
1) ust. 1, 3, 8 i 9 – przysługuje zażalenie organowi Policji, który złożył wniosek o
wydanie tego postanowienia;
2) ust. 3 i 15c – przysługuje zażalenie właściwemu prokuratorowi, o którym mowa
w ust. 1.
Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.
21. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem
Sprawiedliwości, ministrem właściwym do spraw łączności oraz ministrem
właściwym do spraw informatyzacji, określi, w drodze rozporządzenia, sposób
dokumentowania kontroli operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania
wniosków i zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania i
niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania tej kontroli, uwzględniając
potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych
materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.
22. Minister właściwy do spraw wewnętrznych przedstawia corocznie Sejmowi
i Senatowi informację o działalności określonej w ust. 1–21, w tym informacje i dane,
o których mowa w art. 20 ust. 3. Informacja powinna być przedstawiona Sejmowi
i Senatowi do dnia 30 czerwca roku następnego po roku nią objętym.
Art. 19a. 1. W sprawach o przestępstwa określone w art. 19 ust. 1 czynności
operacyjno-rozpoznawcze zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej
wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania
dowodów przestępstwa mogą polegać na dokonaniu w sposób niejawny nabycia,
zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających
przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi obrót
są zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.
2. Czynności operacyjno-rozpoznawcze, o których mowa w ust. 1, mogą polegać
także na złożeniu propozycji nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów
pochodzących z przestępstwa, ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie,
2016-09-19
©Telksinoe s. 32/146
posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są zabronione, a także przyjęcia lub
wręczenia korzyści majątkowej.
3. Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant wojewódzki
Policji może zarządzić, na czas określony, czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, po
uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora okręgowego właściwego ze względu na
siedzibę organu Policji składającego wniosek, którego na bieżąco informuje
o wynikach przeprowadzonych czynności. Prokurator może zarządzić zaniechanie
czynności w każdym czasie.
3a. Przed wydaniem pisemnej zgody prokurator zapoznaje się z materiałami
uzasadniającymi przeprowadzenie czynności, o których mowa w ust. 1 i 2.
4. Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, zarządza się na czas nie dłuższy niż
3 miesiące. Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant
wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora, o którym mowa
w ust. 3, jednorazowo przedłużyć stosowanie czynności na czas nie dłuższy niż
kolejne 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny ich zarządzenia. Przepis ust. 3a stosuje
się odpowiednio.
5. W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania czynności, o których
mowa w ust. 1 i 2, pojawią się nowe okoliczności istotne dla sprawdzenia uzyskanych
wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców
i uzyskania dowodów przestępstwa, Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP
albo komendant wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora,
o którym mowa w ust. 3, zarządzić kontynuowanie czynności przez czas oznaczony
również po upływie okresów, o których mowa w ust. 4. Przepis ust. 3a stosuje się
odpowiednio.
6. Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być niejawnie rejestrowane za
pomocą urządzeń służących do rejestracji obrazu lub dźwięku.
7. W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania
karnego lub mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant
Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant wojewódzki Policji przekazuje
prokuratorowi okręgowemu, o którym mowa w ust. 3, wszystkie materiały
zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2.
W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się
odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.
2016-09-19
©Telksinoe s. 33/146
8. Zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2,
materiały niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania
karnego lub dowodów mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego
podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu i komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie
materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie czynności.
8a. O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów,
o których mowa w ust. 8, organ Policji jest obowiązany do niezwłocznego
poinformowania prokuratora, o którym mowa w ust. 3.
9. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem
Sprawiedliwości, określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania
i dokumentowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, a także przekazywania,
przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania tych
czynności, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru
podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków
i rejestrów.
Art. 19b. 1. W celu udokumentowania przestępstw, o których mowa w art. 19
ust. 1, albo ustalenia tożsamości osób uczestniczących w tych przestępstwach lub
przejęcia przedmiotów przestępstwa Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP
albo komendant wojewódzki Policji może zarządzić niejawne nadzorowanie
wytwarzania, przemieszczania, przechowywania i obrotu przedmiotami przestępstwa,
jeżeli nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego.
2. O zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia się niezwłocznie
prokuratora okręgowego, właściwego ze względu na siedzibę zarządzającego
dokonanie czynności organu Policji. Prokurator może nakazać zaniechanie czynności
w każdym czasie.
3. Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, bieżąco informuje prokuratora
okręgowego o wynikach przeprowadzonych czynności.
4. Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje
publiczne oraz przedsiębiorcy są obowiązani dopuścić do dalszego przewozu przesyłki
zawierające przedmioty przestępstwa w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu
albo zastąpieniu w całości lub w części.
5. W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania
karnego lub mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant
2016-09-19
©Telksinoe s. 34/146
Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant wojewódzki Policji przekazuje
prokuratorowi, o którym mowa w ust. 2, wszystkie materiały zgromadzone podczas
stosowania czynności, o których mowa w ust. 1. W postępowaniu przed sądem,
w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio art. 393 § 1 zdanie
pierwsze Kodeksu postępowania karnego.
6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem
Sprawiedliwości, określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania
i dokumentowania czynności, o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę
zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych
materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.
Art. 20. 1. Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19, może
uzyskiwać informacje, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać oraz
przetwarzać.
2. (uchylony)
2a. Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać
w celu realizacji zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe,
o następujących osobach, także bez ich wiedzy i zgody:
1) osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia
publicznego;
2) nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako
przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego;
3) osobach o nieustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swoją tożsamość;
4) osobach stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia
22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi
stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób;
5) osobach poszukiwanych;
6) osobach zaginionych;
7) osobach, wobec których zastosowano środki ochrony i pomocy, przewidziane
w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego
i świadka (Dz. U. z 2015 r. poz. 21).
2aa. Policja, w celu realizacji zadań ustawowych, może pobierać, uzyskiwać,
gromadzić, przetwarzać, sprawdzać i wykorzystywać informacje, w tym dane
2016-09-19
©Telksinoe s. 35/146
osobowe, uzyskane lub przetwarzane przez organy innych państw oraz przez
Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnych – INTERPOL.
2ab. Policja może przekazywać informacje, w tym dane osobowe, służące
zapobieganiu lub zwalczaniu przestępczości organom innych państw lub
Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnych – INTERPOL, o których mowa
w ust. 2aa, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 16 września 2011 r.
o wymianie informacji z organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej
(Dz. U. Nr 230, poz. 1371, z 2013 r. poz. 1650 oraz z 2014 r. poz. 1199), w prawie
Unii Europejskiej i w postanowieniach umów międzynarodowych.
2ac. Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać
i wykorzystywać w celu realizacji zadań ustawowych informacje, w tym dane
osobowe, o osobach, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca
2016 r. o działaniach antyterrorystycznych, także bez wiedzy i zgody tych osób,
a także udostępnia i przekazuje te informacje uprawnionym służbom, organom lub
podmiotom na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie.
2b. Informacje, o których mowa w ust. 1, 2a, 2aa–2ac, dotyczą osób o których
mowa w ust. 2a i 2ac i mogą obejmować:
1) dane osobowe, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
o ochronie danych osobowych, z tym że dane dotyczące kodu genetycznego
obejmują informacje wyłącznie o niekodującej części DNA;
2) odciski linii papilarnych;
3) zdjęcia, szkice i opisy wizerunku;
4) cechy i znaki szczególne, pseudonimy;
5) informacje o:
a) miejscu zamieszkania lub pobytu,
b) wykształceniu, zawodzie, miejscu i stanowisku pracy oraz sytuacji
materialnej i stanie majątku,
c) dokumentach i przedmiotach, którymi sprawca się posługuje,
d) sposobie działania sprawcy, jego środowisku i kontaktach,
e) sposobie zachowania się sprawcy wobec osób pokrzywdzonych.
2c. Informacji, o których mowa w ust. 2a, nie pobiera się, w przypadku gdy nie
mają one przydatności wykrywczej, dowodowej lub identyfikacyjnej w prowadzonym
postępowaniu.
2016-09-19
©Telksinoe s. 36/146
3. Jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom
określonym w art. 19 ust. 1 lub ich wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania
dowodów, Policja może korzystać z informacji dotyczących umów ubezpieczenia,
a w szczególności z przetwarzanych przez zakłady ubezpieczeń danych podmiotów,
w tym osób, które zawarły umowę ubezpieczenia, a także przetwarzanych przez banki
informacji stanowiących tajemnicę bankową.
4. Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, oraz informacje związane
z przekazywaniem tych informacji i danych podlegają ochronie przewidzianej
w przepisach o ochronie informacji niejawnych i mogą być udostępniane jedynie
policjantom prowadzącym czynności w danej sprawie i ich przełożonym,
uprawnionym do sprawowania nadzoru nad prowadzonymi przez nich w tej sprawie
czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi. Akta zawierające te informacje i dane
udostępnia się ponadto wyłącznie sądom i prokuratorom, jeżeli następuje to w celu
ścigania karnego.
5. Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, udostępnia się na podstawie
postanowienia wydanego na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji,
Komendanta CBŚP albo komendanta wojewódzkiego Policji przez sąd okręgowy
właściwy miejscowo ze względu na siedzibę wnioskującego organu.
6. Wniosek, o którym mowa w ust. 5, powinien zawierać:
1) numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został ustalony;
2) opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;
3) okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji i danych;
4) wskazanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą;
5) podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych;
6) rodzaj i zakres informacji i danych.
7. Po rozpatrzeniu wniosku sąd, w drodze postanowienia, wyraża zgodę na
udostępnienie informacji i danych wskazanego podmiotu, określając ich rodzaj
i zakres, podmiot zobowiązany do ich udostępnienia oraz organ Policji uprawniony do
zwrócenia się o przekazanie informacji i danych albo odmawia udzielenia zgody na
udostępnienie informacji i danych. Przepis art. 19 ust. 11 stosuje się odpowiednio.
8. Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 7, przysługuje zażalenie
organowi Policji, wnioskującemu o wydanie postanowienia.
2016-09-19
©Telksinoe s. 37/146
9. Uprawniony przez sąd organ Policji pisemnie informuje podmiot zobowiązany
do udostępnienia informacji i danych o rodzaju i zakresie informacji i danych, które
mają być udostępnione, podmiocie, którego informacje i dane dotyczą, oraz o osobie
policjanta upoważnionego do ich odbioru.
10. W terminie do 90 dni od dnia przekazania informacji i danych, o których
mowa w ust. 3, Policja, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12, informuje podmiot, o którym
mowa w ust. 6 pkt 4, o postanowieniu sądu wyrażającym zgodę na udostępnienie
informacji i danych.
11. Sąd, który wydał postanowienie o udostępnieniu informacji i danych, na
wniosek Komendanta Głównego Policji albo Komendanta CBŚP, złożony po
uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może zawiesić, w drodze
postanowienia, na czas oznaczony, z możliwością dalszego przedłużania, obowiązek,
o którym mowa w ust. 10, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że poinformowanie
podmiotu, o którym mowa w ust. 6 pkt 4, może zaszkodzić wynikom podjętych
czynności operacyjno-rozpoznawczych. Przepis art. 19 ust. 11 stosuje się
odpowiednio.
12. Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 10 lub 11, zostało wszczęte
postępowanie przygotowawcze, podmiot wskazany w ust. 6 pkt 4 jest powiadamiany
o postanowieniu sądu o udostępnieniu informacji i danych przez prokuratora lub, na
jego polecenie, przez Policję przed zamknięciem postępowania przygotowawczego
albo niezwłocznie po jego umorzeniu.
13. Jeżeli informacje i dane, o których mowa w ust. 3, nie dostarczyły podstaw
do wszczęcia postępowania przygotowawczego, organ wnioskujący o wydanie
postanowienia pisemnie zawiadamia o tym podmiot, który informacje i dane
przekazał.
14. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone naruszeniem
przepisów ust. 4 na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.
15. Policja w celu zapobieżenia lub wykrycia przestępstw oraz identyfikacji osób
może uzyskiwać, gromadzić i przetwarzać informacje, w tym również dane osobowe
ze zbiorów prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez organy władzy
publicznej, a w szczególności z Krajowego Rejestru Karnego oraz rejestru PESEL,
w tym również ze zbiorów, w których przetwarza się informacje, obejmujące dane
2016-09-19
©Telksinoe s. 38/146
osobowe, uzyskane w wyniku wykonywania przez te organy czynności operacyjno-
-rozpoznawczych. Administratorzy danych gromadzonych w tych rejestrach są
obowiązani do nieodpłatnego ich udostępniania.
16. Organy władzy publicznej prowadzące rejestry, o których mowa w ust. 15,
mogą, w drodze decyzji, wyrazić zgodę na udostępnianie za pomocą urządzeń
telekomunikacyjnych informacji zgromadzonych w rejestrach jednostkom
organizacyjnym Policji, bez konieczności składania pisemnych wniosków, jeżeli
jednostki te:
1) posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy,
w jakim celu oraz jakie dane uzyskał;
2) posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające
wykorzystanie danych niezgodnie z celem ich uzyskania;
3) jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywania zadań albo
prowadzonej działalności.
16a. Dane osobowe, o których mowa w ust. 2a, 2aa, 2ab i ust. 15, z wyjątkiem
danych osobowych, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
o ochronie danych osobowych, Policja może przetwarzać:
1) w innym celu niż ten, w którym dane te zostały pobrane, uzyskane, przekazane,
udostępnione lub zgromadzone – jeżeli jest to niezbędne do realizacji zadań
ustawowych Policji;
2) w celach historycznych, statystycznych lub innych naukowych – jeżeli dane te
zostały zmodyfikowane w sposób uniemożliwiający przyporządkowanie numeru
identyfikacyjnego albo określonych cech fizycznych, fizjologicznych,
umysłowych, ekonomicznych, kulturowych lub społecznych określonej lub
możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej albo przyporządkowanie takie
wymagałoby niewspółmiernych kosztów, czasu lub działań.
17. Dane osobowe zebrane w celu wykrycia przestępstwa przechowuje się przez
okres niezbędny do realizacji ustawowych zadań Policji. Organy Policji dokonują
weryfikacji tych danych po zakończeniu sprawy, w ramach której dane te zostały
wprowadzone do zbioru, a ponadto nie rzadziej niż co 10 lat od dnia uzyskania lub
pobrania informacji, usuwając zbędne dane.
17a. Dane osobowe uznane za zbędne można przekształcić w sposób
uniemożliwiający przyporządkowanie poszczególnych informacji osobistych lub
2016-09-19
©Telksinoe s. 39/146
rzeczowych do określonej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej albo
w taki sposób, iż przyporządkowanie takie wymagałoby niewspółmiernych kosztów,
czasu lub działań.
17b. Dane osobowe, o których mowa w ust. 17, usuwa się, jeżeli organ Policji
powziął wiarygodną informację, że:
1) czynu stanowiącego podstawę wprowadzenia informacji do zbioru nie
popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego
popełnienia;
2) zdarzenie lub okoliczność, w związku z którymi wprowadzono informacje do
zbioru, nie ma znamion czynu zabronionego;
3) osoba, której dane dotyczą, została uniewinniona prawomocnym wyrokiem sądu.
18. Dane osobowe ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy
polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową,
partyjną lub związkową oraz dane o stanie zdrowia, nałogach lub życiu seksualnym
osób podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego,
które nie zostały skazane za te przestępstwa, podlegają komisyjnemu i protokolarnemu
zniszczeniu niezwłocznie po uprawomocnieniu się stosownego orzeczenia.
19. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia, tryb gromadzenia, sposoby przetwarzania informacji, w tym danych
osobowych, o których mowa w ust. 2a, 2aa–2ac, w zbiorach danych, rodzaje służb
policyjnych uprawnionych do korzystania z tych zbiorów, wzory dokumentów
obowiązujących przy przetwarzaniu danych oraz sposób oceny danych pod kątem ich
przydatności w prowadzonych postępowaniach, uwzględniając potrzebę ochrony
danych przed nieuprawnionym dostępem i przesłanki zaniechania zbierania
określonych rodzajów informacji, a w przypadku informacji, o których mowa
w ust. 2aa i 2ab, uwzględniając konieczność dostosowania się do wymogów
określonych przez organy innych państw lub przez Międzynarodową Organizację
Policji Kryminalnych – INTERPOL wskazane w ust. 2aa w związku z pobieraniem
lub uzyskiwaniem tych informacji.
Art. 20a. 1. W związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 1
ust. 2 Policja zapewnia ochronę form i metod realizacji zadań, informacji oraz
własnych obiektów i danych identyfikujących policjantów.
2016-09-19
©Telksinoe s. 40/146
2. Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych policjanci mogą
posługiwać się dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych identyfikujących
policjanta oraz środków, którymi posługuje się przy wykonywaniu zadań służbowych.
3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach przepis ust. 2 może mieć
zastosowanie do osób, o których mowa w art. 22 ust. 1.
3a. Nie popełnia przestępstwa:
1) kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów, o których
mowa w ust. 2 i 3;
2) kto sporządza dokumenty, o których mowa w ust. 2 i 3;
3) kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3;
4) policjant lub osoba wymieniona w ust. 3, jeżeli dokumentami, o których mowa
w ust. 2 i 3, posługują się przy wykonywaniu czynności operacyjno-
-rozpoznawczych.
3b. Organy administracji rządowej i organy samorządu terytorialnego
obowiązane są do udzielania Policji, w granicach swojej właściwości, niezbędnej
pomocy w zakresie wydawania i zabezpieczania dokumentów, o których mowa
w ust. 2 i 3.
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe zasady i tryb wydawania, posługiwania się, a także przechowywania
dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3, uwzględniając rodzaje dokumentów i cel,
w jakim są wydawane, organy i osoby uprawnione do wydawania, posługiwania się
i przechowywania dokumentów, czas, na jaki wydawane są dokumenty, czynności
zapewniające ochronę dokumentów oraz ich sposób przechowywania i ewidencji.
Art. 20b. Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach
i organizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych, a także o prowadzonych
czynnościach oraz o stosowanych środkach i metodach ich realizacji może nastąpić
wyłącznie w przypadku, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia
przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem tych
czynności. W takim przypadku udzielenie informacji następuje w trybie określonym
w art. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o niektórych uprawnieniach pracowników
urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz
2016-09-19
©Telksinoe s. 41/146
funkcjonariuszy i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra (Dz. U.
Nr 106, poz. 491, z późn. zm. 11)).
Art. 20c. 1. W celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw albo w celu
ratowania życia lub zdrowia ludzkiego bądź wsparcia działań poszukiwawczych lub
ratowniczych, Policja może uzyskiwać dane niestanowiące treści odpowiednio,
przekazu telekomunikacyjnego, przesyłki pocztowej albo przekazu w ramach usługi
świadczonej drogą elektroniczną, określone w:
1) art. 180c i art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne
(Dz. U. z 2014 r. poz. 243, z późn. zm. 12)), zwane dalej „danymi
telekomunikacyjnymi”,
2) art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U.
poz. 1529 oraz z 2015 r. poz. 1830), zwane dalej „danymi pocztowymi”,
3) art. 18 ust. 1–5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą
elektroniczną (Dz. U. z 2013 r. poz. 1422 oraz z 2015 r. poz. 1844), zwane dalej
„danymi internetowymi”
– oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.
2. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy lub usługodawca
świadczący usługi drogą elektroniczną udostępnia nieodpłatnie dane, o których mowa
w ust. 1:
1) policjantowi wskazanemu w pisemnym wniosku Komendanta Głównego Policji,
Komendanta CBŚP, komendanta wojewódzkiego Policji albo osoby przez nich
upoważnionej;
2) na ustne żądanie policjanta posiadającego pisemne upoważnienie osób, o których
mowa w pkt 1;
3) za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej policjantowi posiadającemu pisemne
upoważnienie osób, o których mowa w pkt 1.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, udostępnianie danych, o których
mowa w ust. 1, odbywa się bez udziału pracowników przedsiębiorcy
telekomunikacyjnego, operatora pocztowego lub usługodawcy świadczącego usługi
11)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 70, poz. 443 i Nr 141,
poz. 943, z 1998 r. Nr 131, poz. 860, z 2006 r. Nr 218, poz. 1592, z 2007 r. Nr 25, poz. 162,
z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 oraz z 2012 r. poz. 908.
12)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 827 i
1198 oraz z 2015 r. poz. 1069, 1893 i 2281.
2016-09-19
©Telksinoe s. 42/146
drogą elektroniczną lub przy niezbędnym ich udziale, jeżeli możliwość taka jest
przewidziana w porozumieniu zawartym pomiędzy Komendantem Głównym Policji a
tym podmiotem.
4. Udostępnienie Policji danych, o których mowa w ust. 1, może nastąpić za
pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej, jeżeli:
1) wykorzystywane sieci telekomunikacyjne zapewniają:
a) możliwość ustalenia osoby uzyskującej dane, ich rodzaju oraz czasu, w
którym zostały uzyskane,
b) zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające osobie
nieuprawnionej dostęp do danych;
2) jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem zadań wykonywanych przez
jednostki organizacyjne Policji albo prowadzonych przez nie czynności.
5. Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP i komendant wojewódzki
Policji prowadzą rejestry wystąpień o uzyskanie danych telekomunikacyjnych,
pocztowych i internetowych zawierające informacje identyfikujące jednostkę
organizacyjną Policji i funkcjonariusza Policji uzyskującego te dane, ich rodzaj, cel
uzyskania oraz czas, w którym zostały uzyskane. Rejestry prowadzi się w formie
elektronicznej, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych.
6. Dane, o których mowa w ust. 1, które mają znaczenie dla postępowania
karnego, Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant wojewódzki
Policji przekazują prokuratorowi właściwemu miejscowo lub rzeczowo. Prokurator
podejmuje decyzję o zakresie i sposobie wykorzystania przekazanych danych.
7. Dane, o których mowa w ust. 1, które nie mają znaczenia dla postępowania
karnego, podlegają niezwłocznemu, komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu.
Art. 20ca. 1. Kontrolę nad uzyskiwaniem przez Policję danych
telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych sprawuje sąd okręgowy
właściwy dla siedziby organu Policji, któremu udostępniono te dane.
2. Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, przekazuje, z zachowaniem przepisów
o ochronie informacji niejawnych, sądowi okręgowemu, o którym mowa w ust. 1, w
okresach półrocznych, sprawozdanie obejmujące:
1) liczbę przypadków pozyskania w okresie sprawozdawczym danych
telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych oraz rodzaj tych danych;
2016-09-19
©Telksinoe s. 43/146
2) kwalifikacje prawne czynów, w związku z zaistnieniem których wystąpiono o
dane telekomunikacyjne, pocztowe lub internetowe, albo informacje o
pozyskaniu danych w celu ratowania życia lub zdrowia ludzkiego bądź wsparcia
działań poszukiwawczych lub ratowniczych.
3. W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, sąd okręgowy może zapoznać się
z materiałami uzasadniającymi udostępnienie Policji danych telekomunikacyjnych,
pocztowych lub internetowych.
4. Sąd okręgowy informuje organ Policji o wyniku kontroli w terminie 30 dni od
jej zakończenia.
5. Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlega uzyskiwanie danych na
podstawie art. 20cb ust. 1.
Art. 20cb. 1. W celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw albo w celu
ratowania życia lub zdrowia ludzkiego bądź wsparcia działań poszukiwawczych lub
ratowniczych, Policja może uzyskiwać dane:
1) z wykazu, o którym mowa w art. 179 ust. 9 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. –
Prawo telekomunikacyjne,
2) o których mowa w art. 161 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo
telekomunikacyjne,
3) w przypadku użytkownika, który nie jest osobą fizyczną numer zakończenia sieci
oraz siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, firmę lub
nazwę i formę organizacyjną tego użytkownika,
4) w przypadku stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej – także nazwę
miejscowości oraz ulicy, przy której znajduje się zakończenie sieci, udostępnione
użytkownikowi
– oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.
2. Do udostępniania i przetwarzania danych, o których mowa w ust. 1, art. 20c
ust. 2–7 stosuje się.
Art. 20d. (uchylony)
Art. 20da. 1. W celu poszukiwania osób zaginionych Policja może uzyskiwać
dane telekomunikacyjne, pocztowe i internetowe oraz może je przetwarzać bez wiedzy
i zgody osoby, której dotyczą; przepisy art. 20c ust. 2–7 stosuje się.
2016-09-19
©Telksinoe s. 44/146
2. Materiały uzyskane w wyniku czynności określonych w ust. 1, które nie
zawierają informacji mających znaczenie dla poszukiwania osób zaginionych,
podlegają niezwłocznemu komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu.
Art. 20e. 1. System Wspomagania Dowodzenia Policji, zwany dalej „SWD
Policji”, stanowi system teleinformatyczny wspierający wykonywanie zadań
ustawowych przez jednostki organizacyjne Policji, jak również przyjmowanie
zgłoszeń alarmowych z centrów powiadamiania ratunkowego, o których mowa
w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego (Dz. U.
poz. 1635 oraz z 2014 r. poz. 1877 i 1915).
2. Komendant Główny Policji zapewnia utrzymanie, rozbudowę oraz
modyfikację SWD Policji.
3. Utrzymanie, rozbudowa i modyfikacje SWD Policji są finansowane z budżetu
państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
parametry funkcjonalne SWD Policji, sposób jego funkcjonowania w sytuacjach
awaryjnych oraz sposób utrzymania, mając na uwadze potrzebę zapewnienia
optymalnego poziomu współpracy między systemem teleinformatycznym systemu
powiadamiania ratunkowego i SWD Policji.
Art. 21. 1. Udzielanie informacji o osobie, uzyskanych w czasie wykonywania
czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz w trybie, o którym mowa w art. 14 ust. 4,
dozwolone jest wyłącznie na żądanie sądu lub prokuratora, a wykorzystanie tych
informacji może nastąpić tylko w celu ścigania karnego.
2. Zakaz określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli ustawa nakłada
obowiązek lub umożliwia udzielenie takich informacji określonemu organowi albo
obowiązek taki wynika z umów lub porozumień międzynarodowych, a także
w przypadkach, gdy zatajenie takiej informacji prowadziłoby do zagrożenia życia lub
zdrowia innych osób.
3. (uchylony)
4. (uchylony)
Art. 21a. 1. Komendant Główny Policji prowadzi zbiór danych zawierający
informacje o wynikach analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA), zwany dalej
2016-09-19
©Telksinoe s. 45/146
„zbiorem danych DNA”, którego jest administratorem w rozumieniu ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.
2. W zbiorze danych DNA gromadzi się i przetwarza:
1) informacje, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do:
a) osób wymienionych w art. 74 i art. 192a Kodeksu postępowania karnego,
b) osób o nieustalonej tożsamości oraz osób usiłujących ukryć swoją
tożsamość,
c) zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości,
d) śladów nieznanych sprawców przestępstw,
e) osób stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia
22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami
psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności
seksualnej innych osób,
f) osób zaginionych,
g) osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. c,
h) nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako
przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego;
2) dane dotyczące osób, o których mowa w pkt 1 lit. a oraz e–h, obejmujące:
a) imiona, nazwiska lub pseudonimy,
b) imiona i nazwiska rodowe rodziców tych osób,
c) datę i miejsce urodzenia,
d) oznaczenie i cechy identyfikacyjne dokumentu tożsamości,
e) adres zamieszkania,
f) numer ewidencyjny PESEL,
g) obywatelstwo i płeć.
3. W ramach zbioru danych DNA gromadzi się próbki pobrane od osoby albo ze
zwłok ludzkich, w celu przeprowadzenia analizy kwasu deoksyrybonukleinowego
(DNA), w postaci wymazów ze śluzówki policzków, krwi, cebulek włosów lub
wydzielin, a w odniesieniu do zwłok ludzkich materiał biologiczny w postaci próbek
z tkanek, zwane dalej „próbkami biologicznymi”.
4. Komendant Główny Policji dokonuje weryfikacji danych zgromadzonych
w zbiorze danych DNA, stosując odpowiednio przepis art. 20 ust. 17.
2016-09-19
©Telksinoe s. 46/146
Art. 21b. Informacje, o których mowa w art. 21a ust. 1, wprowadza się do zbioru
danych DNA na podstawie zarządzenia:
1) organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze lub sądu – w przypadku
analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA) przeprowadzonej w związku
z postępowaniem karnym, postępowaniem w sprawach nieletnich lub
postępowaniem określonym w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r.
o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających
zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób;
2) właściwego miejscowo organu Policji – w przypadku osób o nieustalonej
tożsamości, osób usiłujących ukryć swoją tożsamość, zwłok ludzkich
o nieustalonej tożsamości, osób zaginionych oraz osób, o których mowa
w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. c.
Art. 21c. Informacji zgromadzonych w zbiorze danych DNA udziela się
bezpłatnie organom prowadzącym postępowanie karne, postępowanie w sprawach
nieletnich lub prowadzącym czynności wykrywcze lub identyfikacyjne.
Art. 21d. 1. Próbki biologiczne i informacje dotyczące wyników analizy kwasu
deoksyrybonukleinowego (DNA) są przechowywane w zbiorze danych DNA przez
okres do 20 lat i wykorzystywane w celu zwalczania przestępstw lub identyfikacji
osób.
2. Próbki biologiczne i informacje dotyczące wyników analizy kwasu
deoksyrybonukleinowego (DNA) podejrzanych, oskarżonych lub skazanych
w związku z popełnieniem zbrodni lub występków określonych w rozdziałach XVI–
XX, XXV i XXXV Kodeksu karnego, osób określonych w art. 94 § 1 Kodeksu
karnego, a także osób stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia
22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi
stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób, mogą
być przechowywane w zbiorze danych DNA przez okres do 35 lat.
3. Przechowywane w zbiorze danych DNA próbki biologiczne i informacje
dotyczące wyników analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA) osób
zaginionych, osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. c, oraz zwłok ludzkich
o nieustalonej tożsamości są wykorzystywane w celu identyfikacji osób zaginionych
lub zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości.
2016-09-19
©Telksinoe s. 47/146
4. Komendant Główny Policji dokonuje weryfikacji próbek biologicznych
i informacji, o których mowa w ust. 3, nie rzadziej niż co 10 lat od ich wprowadzenia
do zbioru pod kątem celowości ich dalszego przetwarzania lub wykorzystywania.
Art. 21e. 1. Usunięcia informacji, o których mowa w art. 21a ust. 1, ze zbioru
danych DNA oraz zniszczenia próbek biologicznych dokonuje komisja powołana
przez Komendanta Głównego Policji, sporządzając z tych czynności protokół,
w stosunku do osób:
1) które zostały uniewinnione – niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia;
2) wobec których umorzono postępowanie karne – po upływie okresu
przedawnienia karalności przestępstwa;
3) wobec których postępowanie karne warunkowo umorzono – po upływie okresu
przedawnienia karalności przestępstwa;
4) o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. b, oraz zwłok ludzkich, których
tożsamość została ustalona;
5) wymienionych w art. 192a Kodeksu postępowania karnego, jeżeli dalsze
przetwarzanie informacji w zbiorze danych DNA i przechowywanie próbek
biologicznych jest zbędne dla postępowania, w toku którego zostały pobrane;
6) zaginionych – niezwłocznie po ich odnalezieniu;
7) o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. c – niezwłocznie po odnalezieniu
osoby zaginionej lub po złożeniu przez te osoby wniosku o usunięcie informacji.
2. Usunięcia informacji, o których mowa w art. 21a ust. 2 pkt 1 lit. c, f i g, ze
zbioru danych DNA, w trybie określonym w ust. 1, dokonuje się również
w przypadku, gdy w wyniku weryfikacji, o której mowa w art. 21d ust. 4, stwierdzono
niecelowość dalszego przetwarzania lub wykorzystywania tych informacji przez
Policję.
Art. 21f. 1. SWD Policji uzyskuje nieodpłatnie, za pośrednictwem centralnego
punktu systemu powiadamiania ratunkowego, o którym mowa w art. 78 ust. 4
pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne, informacje
dotyczące lokalizacji zakończenia sieci, z którego zostało wykonane połączenie do
numeru alarmowego 112 albo innego numeru alarmowego, oraz dane dotyczące
abonenta, o których mowa w art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo
telekomunikacyjne.
2016-09-19
©Telksinoe s. 48/146
2. SWD Policji uzyskuje nieodpłatnie dostęp do danych przestrzennych
i związanych z nimi usług, udostępnianych za pośrednictwem systemu, o którym
mowa w art. 40 ust. 3e ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne
i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, z późn. zm. 13)).
Art. 21g. 1. Policja może przetwarzać dane uzyskane w związku z obsługą
zgłoszenia alarmowego, o której mowa w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 listopada
2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego, w tym dane osoby zgłaszającej
i innych osób, których zgłoszenie dotyczy.
2. Komendant Główny Policji jest administratorem danych przetwarzanych
w SWD Policji w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych
osobowych.
3. Komendant Główny Policji może upoważnić kierowników jednostek
organizacyjnych Policji do udzielania i cofania, w jego imieniu, upoważnień do
przetwarzania danych osobowych w SWD Policji dla osób uczestniczących
w przetwarzaniu tych danych.
4. Kierownik jednostki organizacyjnej Policji, o którym mowa w ust. 3, tworzy
i aktualizuje ewidencję osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych
w SWD Policji.
5. W odniesieniu do danych, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się obowiązku
określonego w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych
osobowych.
Art. 21h. 1. Komendant Główny Policji prowadzi następujące zbiory danych
daktyloskopijnych, których jest administratorem w rozumieniu ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych:
1) Centralną Registraturę Daktyloskopijną, w której są gromadzone karty
daktyloskopijne i chejroskopijne zawierające odciski linii papilarnych osób;
2) Automatyczny System Identyfikacji Daktyloskopijnej, w którym są gromadzone
i przetwarzane informacje o odciskach linii papilarnych osób,
niezidentyfikowanych śladach linii papilarnych z miejsc przestępstw oraz
śladach linii papilarnych, które mogą pochodzić od osób zaginionych.
13)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 805, 829
i 1635 oraz z 2014 r. poz. 897.
2016-09-19
©Telksinoe s. 49/146
2. W zbiorach danych daktyloskopijnych są gromadzone i przetwarzane:
1) informacje dotyczące:
a) osób podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia
publicznego,
b) nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako
przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego,
c) osób stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia
22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami
psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności
seksualnej innych osób,
d) osób poszukiwanych,
e) niezidentyfikowanych śladów linii papilarnych z miejsc przestępstw,
f) śladów linii papilarnych, które mogą pochodzić od osób zaginionych;
2) informacje dotyczące osób zgromadzone w zbiorze, o którym mowa w ust. 1
pkt 1, obejmujące:
a) imiona, nazwiska lub pseudonimy,
b) imiona i nazwiska rodowe rodziców tych osób,
c) datę i miejsce urodzenia,
d) oznaczenie i cechy identyfikacyjne dokumentu tożsamości,
e) adres zamieszkania,
f) numer ewidencyjny PESEL,
g) obywatelstwo i płeć,
h) oznaczenie i numer sprawy,
i) miejsce i powód daktyloskopowania;
3) informacje dotyczące osób zgromadzone w zbiorze, o którym mowa w ust. 1
pkt 2, obejmujące:
a) obrazy odcisków linii papilarnych,
b) rok urodzenia,
c) płeć,
d) rodzaj rejestracji,
e) datę rejestracji,
f) jednostkę rejestrującą;
2016-09-19
©Telksinoe s. 50/146
4) informacje dotyczące niezidentyfikowanych śladów linii papilarnych z miejsc
przestępstw obejmujące:
a) obrazy śladów linii papilarnych,
b) datę i miejsce zabezpieczenia,
c) kategorię przestępstwa,
d) jednostkę rejestrującą,
e) oznaczenie i numer sprawy;
5) informacje dotyczące śladów linii papilarnych, które mogą pochodzić od osób
zaginionych, obejmujące:
a) obrazy śladów linii papilarnych,
b) datę i miejsce zabezpieczenia,
c) kategorię zdarzenia,
d) jednostkę rejestrującą,
e) oznaczenie i numer sprawy.
3. W zbiorach danych daktyloskopijnych przetwarza się informacje dotyczące
osób o nieustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swoją tożsamość oraz zwłok
ludzkich o nieustalonej tożsamości obejmujące:
1) obrazy odcisków linii papilarnych;
2) płeć;
3) oznaczenie i numer sprawy.
Art. 21i. Informacje do zbiorów danych daktyloskopijnych wprowadza się na
podstawie wniosku organu prowadzącego postępowanie lub poszukiwanie osoby
zaginionej.
Art. 21j. Informacji zgromadzonych w zbiorach danych daktyloskopijnych oraz
informacji uzyskanych w wyniku ich przetwarzania udziela się bezpłatnie organom
prowadzącym postępowanie karne, postępowanie w sprawach nieletnich lub
prowadzącym czynności wykrywcze lub identyfikacyjne.
Art. 21k. Informacje o osobach, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. a–d,
są przechowywane w zbiorach danych daktyloskopijnych i wykorzystywane w celu
zwalczania przestępstw lub identyfikacji osób.
2016-09-19
©Telksinoe s. 51/146
Art. 21l. 1. Komendant Główny Policji dokonuje weryfikacji informacji
o osobach, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. a–d, zgromadzonych w zbiorach
danych daktyloskopijnych, stosując odpowiednio art. 20 ust. 17.
2. Informacje o osobach, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. a–d, są
usuwane ze zbiorów danych daktyloskopijnych w stosunku do osób:
1) które zostały uniewinnione – niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia;
2) wobec których umorzono postępowanie karne – po upływie okresu
przedawnienia karalności przestępstwa;
3) wobec których postępowanie karne warunkowo umorzono – po upływie okresu
przedawnienia karalności przestępstwa;
4) które ukończyły 80. rok życia;
5) zmarłych.
Art. 21m. 1. Informacje o niezidentyfikowanych śladach linii papilarnych
z miejsc przestępstw są przechowywane w zbiorze danych, o którym mowa w art. 21h
ust. 1 pkt 2, nie dłużej niż do czasu przedawnienia karalności przestępstwa. Informacje
te usuwa się po upływie okresu przedawnienia karalności przestępstwa lub na wniosek
jednostki rejestrującej zgłoszony po analizie zgromadzonych w sprawie materiałów.
2. Informacje o śladach linii papilarnych, które mogą pochodzić od osób
zaginionych, są przechowywane w zbiorze danych, o którym mowa w art. 21h ust. 1
pkt 2, do czasu odnalezienia lub ustalenia miejsca pobytu osoby zaginionej, nie dłużej
niż 55 lat. Informacje te usuwa się niezwłocznie w przypadku odnalezienia lub
ustalenia miejsca pobytu osoby zaginionej na wniosek jednostki prowadzącej
poszukiwanie lub z upływem 55 lat.
Art. 21n. Usunięcia informacji ze zbioru danych daktyloskopijnych, w tym
zniszczenia kart daktyloskopijnych i chejroskopijnych, dokonuje komisja powołana
przez Komendanta Głównego Policji, sporządzając z tych czynności protokół.
przestępstwami na tle seksualnym zawierającą aktualne informacje o miejscach
szczególnego zagrożenia przestępstwami przeciwko wolności seksualnej,
wymienionymi w rozdziale XXV Kodeksu karnego.
2016-09-19
©Telksinoe s. 52/146
2. Mapa zagrożeń przestępstwami na tle seksualnym jest udostępniana do Dodany art. 21o
wejdzie w życie z
wiadomości publicznej przez publikację na stronie internetowej Biuletynu dn. 1.10.2017 r.
Informacji Publicznej Komendy Głównej Policji. (Dz. U. z 2016 r.
poz. 862).
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia, sposób prowadzenia mapy zagrożeń przestępstwami na tle
seksualnym i tryb jej aktualizacji, uwzględniając potrzebę bieżącej analizy
występowania zagrożeń przestępstwami, o których mowa w ust. 1, oraz ocenę
ryzyka w konkretnych miejscach występowania tych zagrożeń.>
Art. 22. 1. Policja przy wykonywaniu swych zadań może korzystać z pomocy
osób niebędących policjantami. Zabronione jest ujawnianie danych o osobie
udzielającej pomocy Policji, w zakresie czynności operacyjno-rozpoznawczych.
1a. Ujawnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może nastąpić jedynie
w przypadkach i trybie określonych w art. 9 ustawy, o której mowa w art. 20b.
1b. Dane o osobie, o której mowa w ust. 1, mogą być ujawnione na żądanie
prokuratora, także w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez tę osobę
przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem
czynności operacyjno-rozpoznawczych; ujawnienie tych danych następuje w trybie
określonym w art. 9 ustawy, o której mowa w art. 20b.
2. Za udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, osobom niebędącym
policjantami może być przyznane wynagrodzenie.
2a. Koszty podejmowanych przez Policję czynności operacyjno-
-rozpoznawczych, w zakresie których ze względu na ochronę, o której mowa
w art. 20a ust. 1–3, nie mogą być stosowane przepisy o finansach publicznych
i rachunkowości, a także wynagrodzenia osób wymienionych w ust. 1, pokrywane są
z tworzonego na ten cel funduszu operacyjnego.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia,
zasady tworzenia i gospodarowania funduszem operacyjnym.
4. Jeżeli w czasie korzystania i w związku z korzystaniem przez Policję
z pomocy osób, o których mowa w ust. 1, osoby te utraciły życie lub poniosły
uszczerbek na zdrowiu albo szkodę w mieniu, odszkodowanie przysługuje na
zasadach i w trybie określonych w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw
wewnętrznych.
2016-09-19
©Telksinoe s. 53/146
Rozdział 3a
Bandera i znaki rozpoznawcze
Art. 22a. Jednostki pływające Policji podnoszą jako banderę flagę państwową
z godłem Rzeczypospolitej Polskiej, określoną w odrębnych przepisach.
Art. 22b. 1. W czasie wykonywania zadań określonych w ustawie jednostki
pływające Policji podnoszą, niezależnie od bandery, flagę Policji.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór flagi Policji, okoliczności i warunki jej podnoszenia oraz sposób oznakowania
jednostek pływających i statków powietrznych, a także znaki rozpoznawcze używane
na nich przez Policję w nocy, uwzględniając sposób umieszczenia bandery i flagi na
jednostkach pływających, ze wskazaniem, które z nich podnoszą flagę Policji, oraz
oznakowania statków powietrznych Policji, z ustaleniem, które z nich oznakowuje się
symbolem Policji.
Rozdział 4
(uchylony)
Rozdział 5
Służba w Policji
Art. 25. 1. Służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej
opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub
przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co
najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby
w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której
gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy
stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych.
2. Przyjęcie kandydata do służby w Policji następuje po przeprowadzeniu
postępowania kwalifikacyjnego mającego na celu ustalenie, czy kandydat spełnia
warunki przyjęcia do służby w Policji oraz określenie jego predyspozycji do pełnienia
tej służby. Postępowanie kwalifikacyjne, z zastrzeżeniem ust. 3, składa się
z następujących etapów:
2016-09-19
©Telksinoe s. 54/146
1) złożenie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata
do służby, a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie
i kwalifikacje zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu;
2) test wiedzy;
3) test sprawności fizycznej;
4) test psychologiczny;
5) przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej;
6) ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji;
7) sprawdzenie w ewidencjach, rejestrach i kartotekach prawdziwości danych
zawartych w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby;
8) przeprowadzenie postępowania sprawdzającego określonego w przepisach
o ochronie informacji niejawnych.
3. Postępowanie kwalifikacyjne w stosunku do kandydata ubiegającego się
o przyjęcie do służby w Policji:
1) w charakterze członka personelu lotniczego, posiadającego uprawnienia lotnicze
w określonej specjalności,
2) w charakterze członka personelu medycznego w oddziale prewencji Policji,
3) który złożył dokumenty wymienione w ust. 2 pkt 1 przed upływem 3 lat od dnia
zwolnienia z tej służby, jeżeli podczas jej pełnienia uzyskał kwalifikacje
zawodowe podstawowe
– składa się z etapów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 5–8.
4. Postępowanie kwalifikacyjne zarządza i prowadzi Komendant Główny Policji
albo komendant wojewódzki (Stołeczny) Policji.
5. Komendant Główny Policji albo komendant wojewódzki (Stołeczny) Policji
odmawia poddania kandydata postępowaniu kwalifikacyjnemu, albo odstępuje od jego
prowadzenia w przypadku:
1) niezłożenia kompletu dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1;
2) niespełnienia wymagań określonych w ust. 1;
3) uzyskania negatywnego wyniku z jednego z etapów postępowania
kwalifikacyjnego, o których mowa w ust. 2 pkt 3–6 i 8;
4) zatajenia lub podania nieprawdziwych danych w kwestionariuszu osobowym,
o którym mowa w ust. 2 pkt 1;
2016-09-19
©Telksinoe s. 55/146
5) niepoddania się przez kandydata przewidzianym w postępowaniu
kwalifikacyjnym czynnościom lub etapom tego postępowania;
6) przystąpienia do ponownego postępowania kwalifikacyjnego pomimo uzyskania
przez niego w poprzednim postępowaniu kwalifikacyjnym negatywnego wyniku
z etapu postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w ust. 2 pkt 7 lub 8, gdy
z informacji posiadanych przez komendanta prowadzącego postępowanie
wynika, że nie uległy zmianie okoliczności stanowiące podstawę negatywnego
wyniku z danego etapu;
7) gdy nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji.
6. Informacje o wyniku postępowania kwalifikacyjnego stanowią informację
publiczną.
7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) zakres informacji o planowanym postępowaniu kwalifikacyjnym oraz sposób
podawania ich do wiadomości;
2) tryb i sposób przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego;
3) wzór kwestionariusza osobowego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1;
4) zakres tematyczny testu wiedzy oraz zakres i sposób przeprowadzania testu
sprawności fizycznej i testu psychologicznego;
5) sposób dokonywania oceny kandydatów oraz preferencje z tytułu posiadanego
przez nich wykształcenia lub posiadanych umiejętności;
6) sposób zakończenia postępowania kwalifikacyjnego oraz minimalny okres, po
którym kandydat do służby może ponownie przystąpić do postępowania
kwalifikacyjnego lub poszczególnych jego etapów;
7) zakres informacji o wyniku postępowania kwalifikacyjnego.
8. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 7, minister właściwy do
spraw wewnętrznych uwzględni: powszechność dostępu do informacji
o postępowaniu kwalifikacyjnym, czynności niezbędne do przeprowadzenia
postępowania kwalifikacyjnego i ustalenia w jego toku predyspozycji kandydata do
pełnienia służby w Policji, a także potrzebę zapewnienia sprawności prowadzenia tego
postępowania, przejrzystości stosowanych kryteriów oceny, obiektywności wyników
postępowania i wyboru kandydatów posiadających w największym stopniu cechy,
umiejętności oraz kwalifikacje przydatne do realizacji zadań służbowych.
2016-09-19
©Telksinoe s. 56/146
Art. 25a. 1. Funkcjonariusz Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby
Celnej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu
Wojskowego lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego może być na własną prośbę
przeniesiony do służby w Policji, jeżeli wykazuje on szczególne predyspozycje do jej
pełnienia.
2. Funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, do służby w Policji przenosi
w porozumieniu odpowiednio z Komendantem Głównym Straży Granicznej, Szefem
Biura Ochrony Rządu, Szefem Służby Celnej, Komendantem Głównym Państwowej
Straży Pożarnej, Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefem Agencji
Wywiadu, Szefem Służby Wywiadu Wojskowego, Szefem Służby Kontrwywiadu
Wojskowego lub Szefem Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Komendant Główny
Policji za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
3. Funkcjonariusz Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży
Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby
Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Centralnego Biura
Antykorupcyjnego przeniesiony do służby w Policji zachowuje ciągłość służby.
4. Funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust. 1, nie
przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy
odchodzących ze służby.
5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy sposób i tryb prowadzenia postępowania w stosunku do funkcjonariuszy,
o których mowa w ust. 1, uwzględniając szczególne kwalifikacje predestynujące do
służby w Policji, równorzędność okresów służby i stażu, należności oraz uzyskanych
w dotychczasowych jednostkach kwalifikacji zawodowych z policyjnymi.
Art. 26. 1. Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie
podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
2. (uchylony)
Art. 27. 1. Przed podjęciem służby policjant składa ślubowanie według
następującej roty:
„Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych
obowiązków policjanta, ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić
2016-09-19
©Telksinoe s. 57/146
ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny,
strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia.
Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać prawa,
dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej,
przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia
przełożonych. Ślubuję strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru,
godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki
zawodowej”.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia,
ceremoniał ślubowania, uwzględniając warunki, tryb i termin składania ślubowania
przez policjantów, organy uprawnione do przyjmowania ślubowania, przebieg
i sposób dokumentowania ślubowania oraz wzór formularza aktu ślubowania.
Art. 28. 1. Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na
podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby.
1a. Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić:
1) na okres służby przygotowawczej lub kandydackiej;
2) na okres służby kontraktowej;
3) na stałe.
1b. Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić po zawarciu umowy,
zwanej dalej „kontraktem”, zawartej pomiędzy osobą, która zgłosiła się do tej służby,
a przełożonym wymienionym w art. 32 ust. 1.
1c. Kontrakt zawiera się na okres od 3 do 5 lat. Zawarcie kontraktu z tą samą
osobą może nastąpić najwyżej dwukrotnie.
2. Początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie o mianowaniu
funkcjonariusza Policji.
3. Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po
przeniesieniu do rezerwy.
4. Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet, policjantów w służbie
kandydackiej, a także do osób rozpoczynających naukę lub przeszkolenie zawodowe
w szkołach resortu spraw wewnętrznych.
5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, określa
rodzaje i wzory legitymacji służbowych i innych dokumentów policjantów, organy
właściwe do ich wydawania oraz zasady dokonywania wpisów w tych dokumentach.
2016-09-19
©Telksinoe s. 58/146
Art. 28a. 1. Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić na stanowisko
podstawowe, jeżeli osoba mianowana ma wykształcenie średnie i odbyła w Policji
przeszkolenie podstawowe lub ukończyła służbę kandydacką i zobowiąże się do
uzupełnienia przeszkolenia podstawowego w terminie określonym w kontrakcie.
2. Osoba nieposiadająca średniego wykształcenia może być mianowana na
stanowisko, o którym mowa w ust. 1, jeżeli postępowanie kwalifikacyjne wykaże
posiadanie przez tę osobę szczególnych predyspozycji do służby w Policji.
3. Dla policjanta w służbie kontraktowej początkowe 12 miesięcy służby
w ramach pierwszego kontraktu jest okresem próbnym.
4. Policjant lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą oświadczyć
na piśmie, najpóźniej na jeden miesiąc przed upływem okresu próbnego, o zamiarze
rozwiązania stosunku służbowego. W takim przypadku z dniem upływu okresu
próbnego policjanta zwalnia się ze służby.
5. W przypadku niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 4, policjant
pełni nadal służbę kontraktową bez odrębnego mianowania.
6. Najpóźniej na 6 miesięcy przed upływem okresu, na jaki został zawarty
kontrakt, policjant lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą wystąpić
z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu. W przypadku zawarcia kolejnego
kontraktu policjant pełni nadal służbę kontraktową.
Art. 29. 1. Osobę przyjętą do służby w Policji mianuje się policjantem w służbie
przygotowawczej na okres 3 lat.
2. Po upływie okresu służby przygotowawczej policjant zostaje mianowany na
stałe.
3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach przełożony, o którym mowa
w art. 32 ust. 1, z wyłączeniem komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, może
skrócić okres służby przygotowawczej policjanta albo zwolnić go od odbywania tej
służby.
4. W razie przerwy w wykonywaniu przez policjanta obowiązków służbowych,
trwającej dłużej niż 3 miesiące, przełożony może przedłużyć okres jego służby
przygotowawczej.
Art. 30. 1. Osobę podlegającą kwalifikacji wojskowej skierowaną za jej zgodą
do służby w oddziałach prewencji Policji mianuje się policjantem w służbie
2016-09-19
©Telksinoe s. 59/146
kandydackiej na okres, o którym mowa w art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada
1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015
r. poz. 144).
2. Policjant w służbie kandydackiej pełni służbę w systemie skoszarowanym.
3. Policjanci w służbie kandydackiej wykonują jedynie czynności
administracyjno-porządkowe.
4. Okres służby kandydackiej zalicza się do okresu służby przygotowawczej,
jeżeli przerwa pomiędzy służbą kandydacką a podjęciem służby przygotowawczej nie
przekracza 3 miesięcy.
Art. 31. 1. Osobom, które stosownie do przepisów o powszechnym obowiązku
obrony odbywają ćwiczenia w jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi
właściwemu do spraw wewnętrznych na podstawie przydziałów organizacyjno-
-mobilizacyjnych, przysługują w zakresie przydzielonych im zadań uprawnienia
policjantów określone w art. 15 i art. 16.
2. Zakres uprawnień i obowiązków osób, o których mowa w ust. 1,
wynikających ze stosunku służby określą odrębne przepisy.
Art. 31a. 1. W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny Policja może być
objęta militaryzacją, o której mowa w art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada
1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Policjanci pozostający w stosunku służbowym w dniu ogłoszenia mobilizacji
lub w dniu, w którym rozpoczyna się czas wojny, określonym przez Prezydenta
Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 4a ust. 1 pkt 4a ustawy, o której mowa
w ust. 1, stają się z mocy prawa policjantami pełniącymi służbę w czasie wojny
i pozostają w tej służbie do czasu zwolnienia.
Art. 32. 1. Do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia
oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji,
Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz
komendanci szkół policyjnych.
2. Od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do
wyższego przełożonego.
2016-09-19
©Telksinoe s. 60/146
3. Jeżeli decyzję, o której mowa w ust. 1, ustawa zastrzega dla Komendanta
Głównego Policji, od decyzji takiej służy odwołanie do ministra właściwego do spraw
wewnętrznych.
Art. 33. 1. Czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego
obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku.
2. Zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na
ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie
rozliczeniowym.
3. W zamian za czas służby przekraczający normę określoną
w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze
albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a
pkt 1.
4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku
funkcyjnego.
5. Liczba godzin służby przekraczających normę określoną w ust. 2, za którą
przyznano rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, nie może
przekraczać 1/4 tygodniowego wymiaru czasu służby policjanta w 3-miesięcznym
okresie rozliczeniowym.
6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
rozkład czasu służby, uwzględniając tygodniowy oraz dzienny wymiar czasu służby,
przypadki przedłużenia czasu służby ponad ustaloną normę, a także wprowadzenie dla
policjantów zmianowego rozkładu czasu służby. Nadto rozporządzenie powinno
określić sposób pełnienia przez policjantów dyżurów domowych, jak też warunki
i tryb udzielania policjantom czasu wolnego od służby lub przyznawania
rekompensaty pieniężnej, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, a ponadto grupy
policjantów zwolnionych z pełnienia służby w porze nocnej, niedziele i święta.
Art. 34. 1. Mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione
od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji
zawodowych, a także stażu służby w Policji.
2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Komendant Główny Policji albo
Komendant CBŚP może wyrazić zgodę na mianowanie na stanowisko służbowe
policjanta, także w służbie przygotowawczej, przed uzyskaniem przez niego
2016-09-19
©Telksinoe s. 61/146
kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby wymaganych na tym stanowisku, przy
spełnieniu wymagań w zakresie wykształcenia. Kwalifikacje zawodowe policjant jest
obowiązany uzyskać przed mianowaniem na stałe.
3. Warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych niezbędnych do mianowania
na stanowisko służbowe jest ukończenie przez policjanta:
1) szkolenia zawodowego podstawowego;
2) szkolenia zawodowego dla absolwentów szkół wyższych;
3) Wyższej Szkoły Policji.
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby,
jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji
i innych stanowiskach służbowych, oraz warunki mianowania na wyższe
stanowiska służbowe, uwzględniając zakres wykonywanych przez nich zadań;
2) szczegółowe warunki odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia
zawodowego w Policji, uwzględniając rodzaje, formy, warunki i tryb ich
odbywania, a także organizację i sposób prowadzenia szkoleń i doskonalenia
zawodowego oraz nadzór nad ich realizacją.
Art. 35. 1. Policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu.
2. Policjant zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia;
może on w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego
przełożonego.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór formularza opinii służbowej, szczegółowe zasady i tryb opiniowania
funkcjonariuszy, uwzględniając przesłanki opiniowania i jego częstotliwości, kryteria
brane pod uwagę przy opiniowaniu, właściwość przełożonych w zakresie wydawania
opinii, tryb zapoznawania funkcjonariuszy z opinią służbową oraz tryb wnoszenia
i rozpatrywania odwołań od opinii.
Art. 35a. 1. Policjant może zostać poddany procedurze określającej jego
predyspozycje do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach
organizacyjnych, poprzez przeprowadzenie testu sprawności fizycznej, badania
psychologicznego lub badania psychofizjologicznego.
2016-09-19
©Telksinoe s. 62/146
2. Test lub badania są przeprowadzane przez uprawnioną komórkę organizacyjną
Policji.
3. W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie
służby w Komendzie Głównej Policji test i badania zarządza Komendant Główny
Policji.
3a. W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie
służby w CBŚP test i badania zarządza Komendant CBŚP.
4. W stosunku do policjantów pełniących służbę na obszarze terytorialnego
działania komendanta wojewódzkiego, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 3 i 4, test i badania
zarządza komendant wojewódzki Policji.
5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
tryb i warunki ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby na określonych
stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych oraz przeprowadzania
badań psychofizjologicznych, uwzględniając wykaz komórek organizacyjnych
uprawnionych do przeprowadzania testu lub badań, o których mowa w ust. 1, wykaz
komórek organizacyjnych i stanowisk służbowych, dla których test lub badania mogą
być przeprowadzane, oraz zakres i ramową metodykę badań na każde z tych
stanowisk.
Art. 36. 1. Policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany
do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej
miejscowości z urzędu lub na własną prośbę.
2. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny
Policji na obszarze całego państwa, Komendant CBŚP w odniesieniu do policjanta
CBŚP w ramach tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na
obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na
obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami,
a także między CBŚP a innymi jednostkami organizacyjnymi Policji, następuje
w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta,
przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji właściwy dla województwa,
w którym policjant ma pełnić służbę, a w przypadku przeniesienia do CBŚP –
Komendant CBŚP.
2016-09-19
©Telksinoe s. 63/146
3. Czas delegacji nie może przekraczać 6 miesięcy. Komendant Główny Policji
albo Komendant CBŚP w wyjątkowych przypadkach może przedłużyć czas delegacji
do 12 miesięcy.
4. Komendant Główny Policji może oddelegować policjanta, za jego zgodą, do
pełnienia zadań służbowych poza Policją w kraju i za granicą na czas określony.
5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
warunki i tryb oddelegowania policjanta, o którym mowa w ust. 4, uwzględniając:
1) charakter lub zakres zadań wykonywanych w czasie oddelegowania oraz
odpowiednie do ich realizacji instytucje;
2) warunki otrzymywania oraz wysokość uposażenia i innych świadczeń ze
stosunku służbowego;
3) rodzaje, warunki przyznawania oraz wysokość dodatkowych świadczeń
związanych z oddelegowaniem;
4) możliwość ograniczenia w całości albo w części prawa do uposażenia lub innych
świadczeń ze stosunku służbowego w przypadku otrzymywania ze źródła
zagranicznego wynagrodzenia lub innych świadczeń bądź należności
przeznaczonych na pokrycie kosztów oddelegowania;
5) sposób realizacji i zakres niektórych praw i obowiązków oddelegowanego,
dotyczących prawa do urlopu, podległości służbowej i składania informacji
przełożonemu oraz wymóg zapewnienia po zakończeniu oddelegowania
stanowiska co najmniej równorzędnego stanowisku zajmowanemu przed
oddelegowaniem;
6) tryb postępowania i właściwość przełożonych oraz innych podmiotów
i instytucji, w szczególności w zakresie wnioskowania o oddelegowanie,
odwołania z oddelegowania, a także wypłaty należności przysługujących
oddelegowanemu.
6. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, powinno uzależnić zakres
uprawnień oddelegowanego od rodzaju wykonywanych zadań, czasu trwania
oddelegowania, warunków bytowych i kosztów utrzymania związanych
z oddelegowaniem oraz zakresu uprawnień i świadczeń przyznanych w czasie
oddelegowania przez stronę zagraniczną lub inny podmiot.
2016-09-19
©Telksinoe s. 64/146
Art. 37. Policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na
innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy;
w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone.
Art. 37a. Policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego
stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego
w sprawach osobowych, na okres:
1) poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo
zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy;
2) zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na
zasadach określonych w przepisach o związkach zawodowych;
3) delegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją w kraju lub za granicą.
Art. 38. 1. Policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie
wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.
2. Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach:
1) orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku
przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko
równorzędne;
2) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej
w okresie służby przygotowawczej;
3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku,
stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych,
między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;
4) likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn
uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości
mianowania go na inne równorzędne stanowisko;
5) niewyrażenia zgody na mianowanie na stanowisko służbowe w okresie
pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych,
gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.
3. Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego
prośbę.
4. Policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko
z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby.
2016-09-19
©Telksinoe s. 65/146
Art. 39. 1. Policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie
wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub
przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie
dłuższy niż 3 miesiące.
2. Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia
przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo
skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania
dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby
– na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.
2a. W razie wniesienia przeciwko policjantowi aktu oskarżenia określonego
w art. 55 § 1 Kodeksu postępowania karnego przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.
3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia
w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania
karnego.
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
tryb zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych,
uwzględniając organy uprawnione do zawieszania policjanta w czynnościach
służbowych, tryb zaskarżania decyzji o zawieszeniu oraz przypadki uchylania lub
wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych przed
ukończeniem postępowania karnego.
Art. 40. Policjant może być skierowany do komisji lekarskiej podległej
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych:
1) z urzędu lub na jego wniosek – w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia
zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku
poszczególnych chorób ze służbą;
2) z urzędu – w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności
do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia
lekarskiego.
Art. 40a. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym
przez komisję lekarską, w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym
i dodatkowym.
2016-09-19
©Telksinoe s. 66/146
2. W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie
pozwalają na wydanie orzeczenia, funkcjonariusz może zostać skierowany na
obserwację w podmiocie leczniczym, jeżeli wyraża na to zgodę.
Art. 41. 1. Policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach:
1) orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską;
2) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby
przygotowawczej;
3) wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;
4) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo
skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego;
4a) wymierzenia przez sąd prawomocnym orzeczeniem środka karnego w postaci
zakazu wykonywania zawodu policjanta;
5) zrzeczenia się obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego
państwa;
6) upływu okresu służby określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie
kolejnego kontraktu lub mianowanie na stałe;
7) upływu okresu próbnego służby kontraktowej, jeżeli policjant lub przełożony
skorzystał z uprawnienia określonego w art. 28a ust. 4.
2. Policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach:
1) niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby
stałej lub służby kontraktowej, stwierdzonego w 2 kolejnych opiniach, między
którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;
2) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo
skarbowe inne niż określone w ust. 1 pkt 4;
3) powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru
w organach samorządu terytorialnego lub stowarzyszeniach;
4) nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej;
5) gdy wymaga tego ważny interes służby;
6) likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem
obsady etatowej, jeżeli przeniesienie policjanta do innej jednostki lub na niższe
stanowisko służbowe nie jest możliwe;
7) upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby;
2016-09-19
©Telksinoe s. 67/146
7a) dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania, o których
mowa w art. 40a ust. 1, lub niepoddania się im, albo w przypadku dwukrotnego
nieusprawiedliwionego niestawienia się na obserwację w podmiocie leczniczym,
w przypadku wyrażenia zgody przez funkcjonariusza, chyba że skierowanie do
komisji lekarskiej nastąpiło na wniosek funkcjonariusza;
8) popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego,
jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie
w służbie;
9) upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały
przyczyny będące podstawą zawieszenia.
3. Policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego
zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby.
3a. (uchylony)
3b. (uchylony)
4. W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 6 zwolnienie następuje po upływie
6 miesięcy, a w przypadku służby przygotowawczej, po upływie 3 miesięcy od dnia
podjęcia decyzji o likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji.
Art. 42. 1. Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze
służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby
na stanowisko równorzędne.
2. Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi
gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na
podstawie art. 41 ust. 3.
3. Jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości
niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż
po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek
służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna
podstawa zwolnienia.
4. Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po
zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej
służby.
5. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania
poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym
2016-09-19
©Telksinoe s. 68/146
przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za
1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3.
6. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do
okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia
określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1,
art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie
otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień
uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu.
7. Przepisy ust. 1–6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby
na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone
prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu
postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego
lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego.
Art. 43. 1. Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41
ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od
dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie
wystąpienie ze służby.
2. (uchylony)
3. Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może
nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego
policjantów.
Art. 44. 1. Policjanta nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży, w czasie
urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu
ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego, z wyjątkiem
przypadków określonych w art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6.
2. W razie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6
w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu
macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego lub urlopu rodzicielskiego przysługuje mu
uposażenie do końca okresu ciąży oraz trwania wymienionego urlopu.
Art. 44a. Policjantowi zwolnionemu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6
w czasie urlopu wychowawczego przysługują do końca okresu, na który ten urlop
został udzielony:
2016-09-19
©Telksinoe s. 69/146
1) świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu
zasiłku wychowawczego;
2) inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie
urlopu wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.
Art. 45. 1. Zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 dokonuje
właściwy komendant wojewódzki Policji albo Komendant CBŚP.
2. Pozostawienie w służbie policjanta, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 2,
wymaga zgody właściwego komendanta wojewódzkiego Policji.
3. W pozostałych przypadkach decyzje w sprawach, o których mowa w art. 37–
41, podejmuje przełożony wymieniony w art. 32 ust. 1.
Art. 46. 1. Policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo
służby oraz na swój wniosek opinię o służbie.
2. Policjant może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do
wyższego przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania
opinii.
3. Szczegółowe dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii
o służbie, a także tryb wydawania i prostowania świadectw służby oraz odwoływania
się od opinii o służbie, określa minister właściwy do spraw wewnętrznych
w przepisach wydanych na podstawie art. 81.
Art. 46a. Komendant Główny Policji określa, w drodze zarządzenia, zasady
prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze
stosunkiem służbowym policjantów oraz sposób prowadzenia akt osobowych.
Rozdział 6
Korpusy i stopnie policyjne
Art. 47. 1. Ustanawia się korpusy Policji i stopnie policyjne w następującym
porządku:
1) w korpusie generałów Policji:
a) generalny inspektor Policji,
b) nadinspektor Policji;
2) w korpusie oficerów starszych Policji:
a) inspektor Policji,
2016-09-19
©Telksinoe s. 70/146
b) młodszy inspektor Policji,
c) podinspektor Policji;
3) w korpusie oficerów młodszych Policji:
a) nadkomisarz Policji,
b) komisarz Policji,
c) podkomisarz Policji;
4) w korpusie aspirantów Policji:
a) aspirant sztabowy Policji,
b) starszy aspirant Policji,
c) aspirant Policji,
d) młodszy aspirant Policji;
5) w korpusie podoficerów Policji:
a) sierżant sztabowy Policji,
b) starszy sierżant Policji,
c) sierżant Policji;
6) w korpusie szeregowych Policji:
a) starszy posterunkowy,
b) posterunkowy.
2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, jakie stopnie wojskowe,
Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Celnej, Państwowej Straży Pożarnej,
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu
Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego odpowiadają poszczególnym
stopniom policyjnym, uwzględniając równorzędność pierwszych stopni
w poszczególnych korpusach.
Art. 48. 1. Na stopnie policyjne w korpusie szeregowych Policji mianuje
przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1. Na stopień posterunkowego mianuje się
z dniem mianowania na stanowisko służbowe.
2. Na stopnie policyjne w korpusach podoficerów i aspirantów Policji, a także na
stopnie komisarza i nadkomisarza Policji, mianuje przełożony, o którym mowa
w art. 32 ust. 1, z wyjątkiem komendanta powiatowego (miejskiego, rejonowego)
Policji.
3. Na pierwszy stopień oficerski, z zastrzeżeniem art. 56 ust. 3, oraz na stopnie
generalnego inspektora Policji i nadinspektora Policji mianuje Prezydent
2016-09-19
©Telksinoe s. 71/146
Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
Na pozostałe stopnie oficerskie, z zastrzeżeniem ust. 2, mianuje Komendant Główny
Policji.
Art. 49. 1. Na pierwszy stopień policyjny w korpusie podoficerów Policji może
być mianowany policjant, który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1 lub 2,
ukończył szkolenie zawodowe podstawowe i został mianowany lub powołany na
stanowisko, dla którego został określony stopień w korpusach podoficerów,
aspirantów lub oficerów Policji.
2. Na pierwszy stopień policyjny w korpusie aspirantów Policji może być
mianowany podoficer Policji, który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1 i został
mianowany lub powołany na stanowisko, dla którego został określony stopień
w korpusach aspirantów lub oficerów Policji.
Art. 50. Na pierwszy stopień policyjny w korpusie oficerów młodszych Policji
może być mianowany policjant, który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1,
ukończył studia w Wyższej Szkole Policji lub szkolenie zawodowe dla absolwentów
szkół wyższych, został mianowany lub powołany na stanowisko, dla którego został
określony stopień w korpusie oficerów Policji, i złożył egzamin oficerski.
Art. 51. (uchylony)
Art. 52. 1. Mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do
zajmowanego stanowiska służbowego oraz w zależności od opinii służbowej. Nadanie
tego stopnia nie może jednak nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu
w dotychczasowym stopniu:
– posterunkowego – 1 roku,
– starszego posterunkowego – 1 roku,
– sierżanta – 2 lat,
– starszego sierżanta – 2 lat,
– sierżanta sztabowego – 2 lat,
– młodszego aspiranta – 3 lat,
– aspiranta – 3 lat,
– starszego aspiranta – 2 lat,
– aspiranta sztabowego – 4 lat,
– podkomisarza – 3 lat,
2016-09-19
©Telksinoe s. 72/146
– komisarza – 4 lat,
– nadkomisarza – 4 lat,
– podinspektora – 3 lat,
– młodszego inspektora – 4 lat,
– inspektora – 4 lat.
1a. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezydent Rzeczypospolitej
Polskiej, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych, może mianować
inspektora Policji na stopień nadinspektora Policji z pominięciem wymogu
przesłużenia w dotychczasowym stopniu okresu, o którym mowa w ust. 1 tiret
piętnaste.
2. (uchylony)
3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw
wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego Policji, może mianować każdego
policjanta na wyższy stopień, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających
z przepisów art. 48 ust. 4 oraz art. 49 i art. 50 ust. 1.
4. W szczególnie uzasadnionych przypadkach:
1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra właściwego do spraw
wewnętrznych, może mianować na pierwszy stopień oficerski oraz na stopnie
generalnego inspektora Policji i nadinspektora Policji,
2) Komendant Główny Policji może mianować na pozostałe stopnie policyjne
– policjanta, który poniósł śmierć w związku z wykonywaniem czynności
służbowych.
Art. 53. 1. Stopnie określone w art. 47 są dożywotnie.
2. Policjanci zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których
mowa w art. 47, z dodaniem określenia „w stanie spoczynku”.
3. Utrata stopnia wymienionego w art. 47 następuje w razie:
1) utraty obywatelstwa polskiego lub
2) skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową pozbawienia praw
publicznych albo
3) skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za
przestępstwo popełnione z niskich pobudek.
2016-09-19
©Telksinoe s. 73/146
Art. 54. 1. O obniżeniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania
na ten stopień.
2. O pozbawieniu stopnia oficerskiego decyduje Komendant Główny Policji.
3. O obniżeniu stopnia lub pozbawieniu stopni generalnego inspektora
i nadinspektora Policji decyduje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek
ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
Art. 55. 1. Policjantowi przywraca się stopień w razie uchylenia:
1) prawomocnego skazania na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych lub
2) prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo
popełnione z niskich pobudek albo
3) decyzji, na podstawie której nastąpiło pozbawienie stopnia, albo
4) kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.
2. Decyzję o przywróceniu stopnia oficerskiego podejmuje Komendant Główny
Policji. W pozostałych przypadkach decyzję o przywróceniu stopnia podejmuje
przełożony właściwy do mianowania na ten stopień.
Art. 56. 1. Osobę przyjmowaną do służby i posiadającą stopień wojskowy
mianuje się na odpowiedni stopień policyjny.
2. Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, uzależnione jest od ukończenia
szkolenia zawodowego wymienionego w art. 34 ust. 3.
3. Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień wojskowy
podporucznika na odpowiedni pierwszy stopień oficerski mianuje Komendant Główny
Policji.
4. Osobę przyjmowaną do służby na podstawie art. 25a ust. 1 i posiadającą
stopień Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Celnej, Państwowej Straży
Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby
Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego mianuje się na
odpowiedni stopień policyjny.
Art. 57. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia, sposób i tryb mianowania policjantów na stopnie policyjne oraz
wzory wniosku o mianowanie na stopień policyjny i aktu mianowania na stopień
policyjny, a także tryb ich sporządzania oraz przełożonych właściwych w tych
sprawach, uwzględniając warunki przystąpienia do egzaminu oficerskiego, jego
2016-09-19
©Telksinoe s. 74/146
zakres, tryb i terminy składania, jednostki Policji właściwe do przeprowadzania
egzaminu oficerskiego oraz terminy mianowania na stopnie policyjne.
Rozdział 7
Obowiązki i prawa policjanta
Art. 58. 1. Policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających
z roty złożonego ślubowania.
2. Policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia
przełożonego, a także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej lub
samorządu terytorialnego, jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się
z popełnieniem przestępstwa.
3. O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2,
policjant powinien zameldować Komendantowi Głównemu Policji z pominięciem
drogi służbowej.
Art. 59. 1. Przełożony policjanta niebędącego w stanie wykonać polecenia sądu
lub prokuratora w wyznaczonym terminie lub zakresie, o którym mowa w art. 14
ust. 2, jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o przedłużenie terminu, zmianę lub
uchylenie polecenia.
2. W przypadku nieusprawiedliwionego niewykonania polecenia
w wyznaczonym terminie lub zakresie, na żądanie sądu lub prokuratora przełożony
policjanta wszczyna przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne. O wyniku tego
postępowania zawiadamia się odpowiednio sąd lub prokuratora.
Art. 60. 1. Policjant w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego
munduru i wyposażenia.
2. Komendant Główny Policji określa przypadki, w których policjant w czasie
wykonywania obowiązków służbowych nie ma obowiązku noszenia munduru.
Art. 61. 1. W przypadkach przewidzianych w art. 60 ust. 2 policjant, wykonując
czynności dochodzeniowo-śledcze, a także czynności określone w art. 14 ust. 2
i art. 15 ust. 1 pkt 2–4, obowiązany jest okazać legitymację służbową w taki sposób,
aby zainteresowany miał możliwość odczytać i zanotować numer i organ, który wydał
legitymację, oraz nazwisko policjanta.
2016-09-19
©Telksinoe s. 75/146
2. Przy wykonywaniu innych czynności administracyjno-porządkowych
nieumundurowany policjant obowiązany jest na żądanie obywatela okazać
legitymację służbową lub znak identyfikacyjny w sposób określony w ust. 1.
Art. 61a. 1. Policjant jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną
zapewniającą wykonywanie przez niego zadań służbowych, w szczególności poprzez
udział w doskonaleniu zawodowym, o którym mowa w przepisach dotyczących
szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia
zawodowego w Policji.
2. Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie wyników
testu sprawności fizycznej policjantów.
Art. 62. 1. Policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez
pisemnej zgody przełożonego ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych
z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do Policji.
2. Policjant jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym,
w tym o majątku objętym małżeńską wspólnością majątkową, przy nawiązywaniu lub
rozwiązywaniu stosunku służbowego lub stosunku pracy, corocznie oraz na żądanie
przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Oświadczenie to powinno
zawierać informacje o źródłach i wysokości uzyskanych przychodów, posiadanych
zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach w spółkach prawa
handlowego, a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej małżonka od Skarbu
Państwa, innej państwowej osoby prawnej, gminy, związku międzygminnego,
powiatu, związku powiatów, związku powiatowo-gminnego lub związku
metropolitalnego mieniu, które podlegało zbyciu w drodze przetargu. Oświadczenie
to powinno również zawierać dane dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej
oraz pełnienia funkcji w spółkach prawa handlowego lub spółdzielniach, z wyjątkiem
funkcji w radzie nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej.
3. Oświadczenie o stanie majątkowym coroczne składa się do dnia 31 marca
według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.
4. Przełożeni właściwi w sprawach osobowych lub osoby przez nich
upoważnione, w celu przeprowadzenia analizy zgodności ze stanem faktycznym
złożonych oświadczeń o stanie majątkowym, mają prawo wglądu do ich treści
i przetwarzania danych w nich zawartych.
2016-09-19
©Telksinoe s. 76/146
5. Informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią tajemnicę
prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych
o klauzuli tajności „zastrzeżone” określonej w przepisach o ochronie informacji
niejawnych, chyba że policjant, który złożył oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na
ich ujawnienie, z zastrzeżeniem ust. 7.
6. Oświadczenie o stanie majątkowym przechowuje się przez 10 lat.
7. Informacje zawarte w oświadczeniach o stanie majątkowym osób pełniących
funkcje organów Policji są publikowane, bez ich zgody, na właściwych stronach
Biuletynu Informacji Publicznej, z wyłączeniem danych dotyczących daty i miejsca
urodzenia, numeru PESEL, miejsca zamieszkania i położenia nieruchomości.
8. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
tryb postępowania w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym, sposób analizy ich
zgodności ze stanem faktycznym, a także wzór oświadczenia o stanie majątkowym
oraz tryb publikowania oświadczeń, o których mowa w ust. 7, uwzględniając zakres
danych objętych oświadczeniem o stanie majątkowym.
Art. 62a. Policjant jest obowiązany poinformować przełożonego właściwego
w sprawach osobowych o podjęciu przez małżonka lub osoby pozostające z nim we
wspólnym gospodarstwie domowym zatrudnienia lub innych czynności zarobkowych
w podmiotach świadczących usługi detektywistyczne lub ochrony osób i mienia oraz
o objęciu w nich akcji lub udziałów, a także o fakcie bycia wykonawcą w rozumieniu
ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2013 r.
poz. 907, z późn. zm. 14)) na rzecz organów i jednostek nadzorowanych i podległych
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w terminie 14 dni od dnia powzięcia
informacji o tym zdarzeniu.
Art. 63. 1. Policjant nie może być członkiem partii politycznej.
2. Z chwilą przyjęcia policjanta do służby ustaje jego dotychczasowe
członkostwo w partii politycznej.
3. Policjant jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do
stowarzyszeń krajowych działających poza służbą.
14)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 984, 1047
i 1473 oraz z 2014 r. poz. 423, 768, 811, 915, 1146 i 1232.
2016-09-19
©Telksinoe s. 77/146
4. Przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo
międzynarodowych wymaga zezwolenia Komendanta Głównego Policji lub
upoważnionego przez niego przełożonego.
Art. 64. Policjant jest obowiązany powiadomić swojego bezpośredniego
przełożonego o planowanym wyjeździe zagranicznym, poza obszar Unii Europejskiej,
na więcej niż 3 dni.
Art. 65. (uchylony)
Art. 66. 1. Policjant podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków
służbowych korzysta z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla
funkcjonariuszy publicznych.
2. Z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy
publicznych podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta
również policjant, który poza czasem służby działa na rzecz:
1) zapobieżenia zagrożeniu dla życia lub zdrowia ludzkiego;
2) przywrócenia bezpieczeństwa i porządku publicznego;
3) ujęcia sprawcy czynu zabronionego.
Art. 67. 1. Policjanci mogą zrzeszać się w związku zawodowym policjantów.
2. Przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio,
z zastrzeżeniem że w Policji może działać tylko jeden związek zawodowy i związek
ten nie ma prawa do strajku.
3. Szczegółowe zasady współdziałania związku zawodowego policjantów
z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i Komendantem Głównym Policji
określi statut tego związku, zarejestrowany w sądzie.
Art. 68. (uchylony)
Art. 69. (uchylony)
Art. 69a. 1. Jeżeli policjant zwolniony ze służby nie spełnia warunków do
nabycia prawa do emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od
uposażenia wypłaconego policjantowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia
ze służby, od którego nie odprowadzono składki na ubezpieczenia emerytalne
i rentowe, przekazuje się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki za ten okres
2016-09-19
©Telksinoe s. 78/146
przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 121).
2. Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia
emerytalne i rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się:
1) kwotę najniższego wynagrodzenia ustalaną na podstawie odrębnych przepisów –
za okres służby kandydackiej przed dniem 1 stycznia 2003 r.;
2) kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w grudniu roku
poprzedniego, ustalonego na podstawie odrębnych przepisów – za okres służby
kandydackiej po dniu 31 grudnia 2002 r.;
3) uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia, nagrody roczne i uznaniowe oraz
dodatkowe wynagrodzenie wypłacane na podstawie art. 112, odpowiednio
przeliczone zgodnie z art. 110 ustawy, o której mowa w ust. 1 – za pozostałe
okresy służby.
3. Składki przekazuje się również w przypadku, gdy policjant spełnia jedynie
warunki do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie składek
następuje na wniosek policjanta.
4. Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym
na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1440, z późn. zm. 15)).
5. Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie
ust. 4, stosuje się odpowiednio art. 19 ust. 1 i art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o systemie
ubezpieczeń społecznych.
6. Przepisy ust. 1–5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał
w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo
spełnienia warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej, zgłosił wniosek
o przyznanie emerytury z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.
7. W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych, zwaloryzowanych
składek przekazuje się niezwłocznie na podstawie zawiadomienia przez Zakład
Ubezpieczeń Społecznych o ustaleniu funkcjonariuszowi prawa do emerytury
przewidzianej w przepisach, o których mowa w ust. 4.
15)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 1717
i 1734 oraz z 2014 r. poz. 496, 567, 683, 684 i 1682.
2016-09-19
©Telksinoe s. 79/146
8. Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych.
9. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia,
tryb i terminy przekazywania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek,
o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz jednostki do tego właściwe, mając na uwadze
konieczność zapewnienia prawidłowego i niezwłocznego wykonywania czynności
związanych z przekazywaniem tych składek.
Art. 70. 1. Policjant otrzymuje bezpłatne umundurowanie.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość i warunki przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za
umundurowanie, uwzględniając:
1) elementy umundurowania stanowiące podstawę do określenia wysokości
równoważnika;
2) sposób ustalania wysokości równoważnika;
3) tryb i przypadki przyznawania, zwrotu i zawieszania wypłaty równoważnika;
4) terminy wypłacania lub zwrotu równoważnika.
Art. 71. 1. Jednostki i komórki organizacyjne Policji oraz policjanci otrzymują
wyposażenie niezbędne do wykonywania czynności służbowych.
2. Normy wyposażenia, o którym mowa w ust. 1, szczegółowe zasady jego
przyznawania i użytkowania określa Komendant Główny Policji.
Art. 72. 1. Policjantowi w czasie wykonywania obowiązków służbowych
przysługuje wyżywienie lub równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
przypadki, w których policjant otrzymuje wyżywienie, oraz normy wyżywienia,
uwzględniając rodzaje norm i sposób ich ustalenia, osoby uprawnione do
otrzymywania norm dodatkowych lub ich części.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia,
przypadki otrzymywania i wysokość równoważnika pieniężnego w zamian za
wyżywienie, uwzględniając przypadki otrzymywania przez policjanta tego
2016-09-19
©Telksinoe s. 80/146
równoważnika, sposób obliczania jego wysokości oraz organy uprawnione do wypłat
równoważnika.
Art. 73. 1. Policjantowi i członkom jego rodziny przysługuje raz w roku prawo
przejazdu na koszt właściwego organu Policji środkami publicznego transportu
zbiorowego do jednej z obranych przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
warunki korzystania przez policjanta z prawa, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając
sposób rozliczania kosztów przejazdu.
3. W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona
otrzymuje zryczałtowany równoważnik pieniężny.
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
warunki przyznania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 3,
uwzględniając sposób ustalania wysokości równoważnika i rozliczania
niewykorzystanego przez policjanta przejazdu.
5. Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny,
o których mowa w ust. 1 i 3, nie przysługują policjantowi w roku kalendarzowym,
w którym wykupiono uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami publicznego
transportu zbiorowego na podstawie odrębnych przepisów.
6. Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznawane także inne
świadczenia socjalne i bytowe.
7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia,
rodzaj i zakres świadczeń, o których mowa w ust. 6, uwzględniając warunki
korzystania z tych świadczeń, sposób ich realizacji, a w przypadku świadczeń
finansowych – ich wysokość, sposób obliczania, terminy rozliczeń oraz terminy
wypłaty.
Art. 74. (uchylony)
Art. 75. (pominięty)
Art. 76. (pominięty)
Art. 77. 1. Za członków rodziny policjanta uprawnionych do świadczeń
przewidzianych w art. 73, 75 i 76 uważa się małżonka i dzieci.
2016-09-19
©Telksinoe s. 81/146
2. Za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione
i dzieci przyjęte na wychowanie, które:
1) nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły – 24 lat albo
25 lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 24 lat przypada na
ostatni lub przedostatni rok studiów, albo
2) stały się inwalidami I 16) lub II grupy 17) przed osiągnięciem wieku określonego
w pkt 1.
Art. 78. Okres służby policjanta traktuje się jako pracę w szczególnym
charakterze w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich
rodzin 18).
Art. 79. 1. Policjantowi przysługują uprawnienia pracownika związane
z rodzicielstwem określone w Kodeksie pracy, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie
stanowią inaczej. Jeżeli oboje rodzice lub opiekunowie są funkcjonariuszami,
z uprawnień może korzystać tylko jedno z nich.
2. Policjantowi nie przysługuje prawo złożenia wniosku o obniżenie wymiaru
czasu służby w okresie, w którym mógłby korzystać z urlopu wychowawczego.
Art. 79a. Jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa policjanta w czasie jego
nieobecności w służbie w związku z przebywaniem na urlopie macierzyńskim, urlopie
na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopie ojcowskim, urlopie rodzicielskim lub
urlopie wychowawczym, można w tym celu zatrudnić pracownika na podstawie
umowy o pracę na czas określony, obejmujący czas tej nieobecności.
Art. 80. 1. Policjantowi, który podjął pracę w ciągu roku od dnia zwolnienia ze
służby, a jeżeli pełnił służbę przygotowawczą – w ciągu 3 miesięcy od tego dnia, okres
służby wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień
wynikających z prawa pracy.
16)
Obecnie: całkowicie niezdolne do pracy oraz niezdolne do samodzielnej egzystencji, na podstawie
art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1996 r. o zmianie niektórych ustaw o zaopatrzeniu
emerytalnym i o ubezpieczeniach społecznych (Dz. U. Nr 100, poz. 461), która weszła w życie
z dniem 1 września 1997 r.
17)
Obecnie: całkowicie niezdolne do pracy, na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa
w odnośniku 16.
18)
Obecnie: o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie
art. 192 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1440, 1717 i 1734 oraz z 2014 r. poz. 496, 567, 683, 684 i 1682),
która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.
2016-09-19
©Telksinoe s. 82/146
2. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli przepisy prawa pracy przewidują, że
upływ okresów, o których mowa w ust. 1, nie stanowi przeszkody do korzystania
przez pracownika z określonych świadczeń.
3. Jeżeli policjant nie może podjąć zatrudnienia w czasie określonym w ust. 1 ze
względu na chorobę powodującą niezdolność do pracy lub inwalidztwo 19), zachowuje
uprawnienia określone w ust. 1 w razie podjęcia zatrudnienia w ciągu 3 miesięcy od
dnia ustania niezdolności do pracy lub inwalidztwa19).
4. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do policjantów zwolnionych ze służby
w razie skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą dyscyplinarną
wydalenia ze służby.
Art. 81. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe prawa i obowiązki oraz przebieg służby policjantów,
uwzględniając właściwości i specyfikę służby w jednostkach organizacyjnych Policji,
tryb nawiązywania, zmiany i rozwiązywania stosunku służbowego policjanta, zadania
kierowników komórek organizacyjnych właściwych w sprawach osobowych, treść
rozkazów personalnych o mianowaniu policjanta na dane stanowisko służbowe lub
o zwolnieniu policjanta ze służby, tryb wydawania świadectwa służby i opinii
o służbie policjanta, ich wzory, termin żądania sprostowania świadectwa i opinii oraz
termin dokonania takiego sprostowania.
2. Sposób pełnienia służby policjantów określają zarządzenia, regulaminy
i rozkazy Komendanta Głównego Policji.
Art. 82. 1. Policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu
wypoczynkowego w wymiarze 26 dni roboczych.
2. Policjant uzyskuje prawo do pierwszego urlopu z upływem 6 miesięcy służby
w wymiarze połowy urlopu przysługującego po roku służby.
3. Prawo do urlopu w pełnym wymiarze policjant nabywa z upływem roku
służby. Do tego urlopu wlicza się urlop, o którym mowa w ust. 2.
Art. 83. 1. Policjanta można odwołać z urlopu wypoczynkowego z ważnych
względów służbowych, a także wstrzymać udzielenie mu urlopu w całości lub
19)
Obecnie: całkowita lub częściowa niezdolność do pracy, na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy, o której
mowa w odnośniku 16.
2016-09-19
©Telksinoe s. 83/146
w części. Termin urlopu może być także przesunięty na wniosek policjanta,
umotywowany ważnymi względami.
2. Policjantowi odwołanemu z urlopu przysługuje zwrot kosztów przejazdu
według norm ustalonych w przepisach o należnościach służbowych w przypadkach
przeniesienia lub oddelegowania, jak również innych kosztów.
2a. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia, tryb zwrotu kosztów przejazdu i innych poniesionych kosztów
przysługujących policjantowi w razie odwołania z urlopu, z uwzględnieniem norm
określonych dla przenoszonych lub delegowanych policjantów, udokumentowanych
opłat dokonanych przez policjanta, a które nie zostały wykorzystane w związku
z odwołaniem z urlopu, jak również opłat poniesionych na członków rodziny,
o których mowa w art. 77, jeżeli odwołanie policjanta z urlopu spowodowało także ich
powrót.
3. Odwołanie policjanta z urlopu ze względów służbowych wymaga zgody
przełożonego.
4. Policjantowi, który nie wykorzystał urlopu w danym roku kalendarzowym,
urlopu tego należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.
Art. 84. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może, w drodze
rozporządzenia, wprowadzić płatne urlopy dodatkowe w wymiarze do 13 dni
roboczych rocznie dla policjantów, którzy pełnią służbę w warunkach szczególnie
uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia albo osiągnęli określony wiek lub staż
służby, albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami służby.
Art. 85. Policjantowi można udzielić płatnego urlopu zdrowotnego lub
okolicznościowego, a także urlopu bezpłatnego z ważnych przyczyn.
Art. 86. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe zasady przyznawania policjantom urlopów, tryb
postępowania w tych sprawach oraz wymiar urlopów, o których mowa w art. 84 i 85,
uwzględniając okres służby, wiek policjanta, przypadki warunków szczególnie
uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia oraz stopnie szkodliwości wpływające na
wymiar urlopu dodatkowego.
2016-09-19
©Telksinoe s. 84/146
Art. 87. 1. Policjantowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia
inicjatywę w służbie i doskonali kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane
wyróżnienia:
1) pochwała;
2) krótkoterminowy dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 10 dni
roboczych;
3) przyznanie odznaki resortowej;
4) przedterminowe mianowanie na wyższy stopień policyjny.
2. Wyróżnienia udziela policjantowi uprawniony przełożony, o którym mowa
w art. 32 ust. 1.
3. Wyróżnienia nie udziela się policjantowi:
1) ukaranemu karą dyscyplinarną, przed jej zatarciem;
2) skazanemu wyrokiem sądu lub w stosunku do którego postępowanie karne
zostało warunkowo umorzone, przez okres roku od dnia uprawomocnienia się
orzeczenia.
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy tryb postępowania przy udzielaniu wyróżnień policjantom,
uwzględniając zakres uprawnień przełożonych do udzielania wyróżnień oraz formę
udzielania wyróżnień.
Rozdział 8
Mieszkania funkcjonariuszy Policji
Art. 88. 1. Policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu
mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej,
z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających
z przepisów odrębnych.
2. Policjant w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.
3. Policjant traci prawo do lokalu mieszkalnego w razie dyscyplinarnego
wydalenia ze służby.
4. Miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, z której
czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego
transportu zbiorowego, zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie
przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej
2016-09-19
©Telksinoe s. 85/146
najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca
pełnienia służby bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku)
w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża, oraz miejscowości, w której
wykonuje obowiązki służbowe.
Art. 89. Członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale
lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie
domowym:
1) małżonek;
2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie
w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak
niż do ukończenia przez nie 25 lat życia;
3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub
jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo19), albo inne okoliczności są
niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma
i macochę oraz osoby przysposabiające.
Art. 90. Na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące
w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu
organów.
Art. 91. 1. Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont
zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz
ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania
i zwracania równoważnika, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty
uprawnione do jego otrzymania, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe
do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu
oraz sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego
otrzymania.
Art. 92. 1. Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub
członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia
służby lub w miejscowości pobliskiej.
2016-09-19
©Telksinoe s. 86/146
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz
zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając
podmioty uprawnione do jego otrzymania, sposób ustalania wysokości równoważnika,
wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy
przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu, a także sposób postępowania
w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania.
Art. 93. 1. Policjantowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości
pobliskiej miejsca pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca
pełnienia służby w wysokości ceny biletów za przejazd koleją lub autobusem.
2. Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku
kalendarzowym, w którym wykupiono uprawnienia do bezpłatnych przejazdów
państwowymi środkami komunikacji, na podstawie odrębnych przepisów.
Art. 94. 1. Policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie
decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie
lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub
lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość.
1a. Osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo
umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego,
popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone
w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec której orzeczono prawomocnie środek karny
pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, jest
obowiązana do zwrotu pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
tryb postępowania oraz szczegółowe zasady przyznawania, cofania oraz zwracania
pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1, uwzględniając przypadki, w których
pomoc ta jest przyznawana, cofana lub podlega zwrotowi, jak również sposób
obliczania wysokości pomocy finansowej przyznawanej lub orzekanej do zwrotu,
a także rodzaje dokumentów wymaganych przy ubieganiu się o przyznanie tej
pomocy.
2016-09-19
©Telksinoe s. 87/146
Art. 95. 1. Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie
przydziela się policjantowi:
1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94;
2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości
pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu
powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-
-pensjonatowy;
3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;
4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do
spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo
dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na
podstawie art. 96 ust. 3.
2. Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, wydaje
się, jeżeli policjant:
1) podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego
część;
2) używa lokal mieszkalny w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie
z przeznaczeniem, zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód,
albo niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania przez
mieszkańców;
3) wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu,
czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali;
4) jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją
lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo
uprzedzania na piśmie o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu
i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu zapłaty zaległych
i bieżących należności;
5) otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 94 ust. 1;
6) został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości i przydzielono mu
w tej lub pobliskiej miejscowości następny lokal mieszkalny;
7) nie zwolnił, w terminie określonym odrębnymi przepisami, wcześniej
przydzielonego lokalu mieszkalnego;
8) zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego;
2016-09-19
©Telksinoe s. 88/146
9) został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub
przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione
w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia
korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone
w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek
karny pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo
skarbowe.
3. Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także:
1) jeżeli policjantowi lub jego małżonkowi przysługuje tytuł prawny do innego
lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90; w takim przypadku osobom tym
przysługuje prawo wyboru jednego z zajmowanych lokali;
2) gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie
rodziny zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele
służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal
mieszkalny w tej samej lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni
odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia;
3) w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez
policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego.
3a. Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się również, jeżeli właściciel lokalu
wypowiedział stosunek prawny dotyczący lokalu.
4. Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób
zamieszkałych w tym lokalu.
Art. 96. 1. Policjantowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który
w poprzednim miejscu pełnienia służby posiada lokal mieszkalny, dom jednorodzinny
lub dom mieszkalno-pensjonatowy, może być przydzielony lokal mieszkalny na
podstawie decyzji administracyjnej w nowym miejscu pełnienia służby, jeżeli:
1) zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub dom;
2) zwróci pomoc finansową przyznaną:
a) na wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości
zwaloryzowanej przez spółdzielnię,
b) na spłatę innych należności – w wysokości przyznanej.
2. Policjantowi, który skorzystał z pomocy finansowej, może być przydzielony
lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, jeżeli zwolni zajmowany
2016-09-19
©Telksinoe s. 89/146
lokal mieszkalny lub dom, o którym mowa w ust. 1, oraz zwróci pomoc finansową na
zasadach określonych w tym przepisie.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
tryb przydzielania lokalu mieszkalnego w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2,
szczegółowe zasady zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zwalniania
zajmowanych lokali mieszkalnych lub domów określonych w ust. 1, uwzględniając
przesłanki uzasadniające przydział lokalu mieszkalnego policjantowi przeniesionemu
do służby w innej miejscowości, sposób postępowania w przypadku, gdy policjant ten
skorzystał z pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, oraz rodzaje
dokumentów potwierdzających zwolnienie przez policjanta lokalu mieszkalnego
dotychczas zajmowanego.
4. Policjantowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który
w poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu
mieszkalnego lub domu, o którym mowa w ust. 1, można przydzielić tymczasową
kwaterę według przysługujących norm, bez uwzględnienia zamieszkałych z nim
członków rodziny. Koszty zakwaterowania pokrywane są ze środków budżetowych
Policji, nie dłużej niż przez 2 lata od dnia przydzielenia tymczasowej kwatery.
5. Policjant delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości
otrzymuje tymczasową kwaterę. Koszty zakwaterowania pokrywa się ze środków
budżetu Policji.
Art. 97. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania
przestrzennego oraz mieszkalnictwa, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
zasady przydziału i opróżniania oraz normy zaludnienia lokali mieszkalnych,
o których mowa w art. 90, a także szczegółowe zasady przydziału lokalu
mieszkalnego i tymczasowej kwatery policjantowi, opróżnienia lub zamiany tego
lokalu i tymczasowej kwatery, oraz organy właściwe do wydawania decyzji
administracyjnych w tych sprawach, wysokość norm zaludnienia i sposób ich
ustalania.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego
oraz mieszkalnictwa oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,
określi, w drodze rozporządzenia, warunki najmu lokali mieszkalnych znajdujących
2016-09-19
©Telksinoe s. 90/146
się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających w zarządzie
jednostek organizacyjnych Policji, a także sposób obliczania czynszu najmu, prawa
i obowiązki najemcy oraz wynajmującego, a także części składowe czynszu najmu
i okoliczności wpływające na jego wysokość.
3. Dodatkowe normy zaludnienia określone na podstawie ust. 1, związane
z zajmowanym stanowiskiem służbowym lub posiadanym stopniem, stosuje się
również przy przydziałach policjantom innych lokali mieszkalnych niż wymienione
w art. 90.
4. W sprawach spornych, wynikających ze stosunku najmu lokali, o których
mowa w ust. 2, rozstrzygają sądy powszechne.
5. Przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa
w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2–4, następuje w formie decyzji administracyjnej.
Art. 98. Policjant zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu
mieszkalnego na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym
funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,
Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego
Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej
Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, zachowuje prawo do
przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm powszechnie obowiązujących lub
może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego.
Rozdział 9
Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów
Art. 99. 1. Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na
stanowisko służbowe.
2. Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia
pieniężne określone w ustawie.
3. Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej,
której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.
3a. Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć
uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej.
4. Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada
Ministrów w drodze rozporządzenia.
2016-09-19
©Telksinoe s. 91/146
Art. 100. Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego
i z dodatków do uposażenia.
Art. 101. 1. Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od
grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady
otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając
grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie
stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie
etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego
wzrostu z tytułu wysługi lat.
Art. 102. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony
wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy
i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania
oraz tryb postępowania w tych sprawach.
Art. 103. 1. Policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do
niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia
pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej
stawki uposażenia według stanowiska służbowego.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w przypadkach szczególnie
uzasadnionych, może zezwolić na zachowanie przez policjanta przeniesionego na
stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawa
do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku,
z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego z tym stanowiskiem.
3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do policjantów przeniesionych na niższe
stanowisko służbowe na podstawie art. 38 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz policjantów
przeniesionych na własną prośbę.
Art. 104. 1. Policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości
uzależnionej od posiadanego stopnia policyjnego.
2. Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym
lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny.
2016-09-19
©Telksinoe s. 92/146
3. Na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte
wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy.
4. Niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1–3, policjantowi mogą być
przyznawane dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami,
kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby.
5. Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone
w stawkach miesięcznych.
6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady
otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1–4,
uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na
stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska
uprawniające do dodatku funkcyjnego.
Art. 105. 1. Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne są płatne
bezpośrednio do rąk policjanta, z zastrzeżeniem ust. 5.
2. Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne
miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem
ust. 3 i 5.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze
rozporządzenia, inne terminy płatności dodatków do uposażenia o charakterze stałym,
uwzględniając, które z nich są płatne miesięcznie z dołu.
4. Terminy wypłaty innych świadczeń i należności pieniężnych oraz dodatków
do uposażenia, niewymienionych w ust. 2, określają przepisy w sprawie warunków
ich otrzymywania.
5. Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne mogą być wypłacane
w formie bezgotówkowej, na warunkach ustalonych w pisemnym porozumieniu
między płatnikiem i policjantem, nie wcześniej jednak niż w terminach, o których
mowa w ust. 2–4.
Art. 106. 1. Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności
uzasadniających tę zmianę.
2. Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu
miesiąca, uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części
2016-09-19
©Telksinoe s. 93/146
miesięcznego uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią
inaczej.
3. Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło
zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające
wygaśnięcie tego prawa.
Art. 107. 1. Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz
należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym
roszczenie stało się wymagalne.
2. Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić
przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione
wyjątkowymi okolicznościami.
3. Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz
należności pieniężnych przerywa:
1) każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania
roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo
zaspokojenia roszczenia;
2) uznanie roszczenia.
Art. 108. 1. Policjantowi przysługują następujące świadczenia pieniężne:
1) zasiłek na zagospodarowanie;
2) nagrody oraz zapomogi;
3) nagrody jubileuszowe;
4) dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie zleconych zadań wykraczających
poza obowiązki służbowe;
5) należności za podróże służbowe i przeniesienia;
6) świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.
1a. Policjanci mogą otrzymywać nagrody za osiągnięcia w służbie, ze środków
finansowych, o których mowa w art. 13 ust. 4a.
2. W razie śmierci policjanta lub członka jego rodziny, przysługują:
1) zasiłek pogrzebowy;
2) odprawa pośmiertna.
2016-09-19
©Telksinoe s. 94/146
Art. 109. 1. Policjantowi, w związku z mianowaniem na stałe, przysługuje
zasiłek na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia
zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi w dniu mianowania
na stałe.
2. Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje policjantowi pełniącemu
służbę w Policji po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby,
w czasie której otrzymał taki zasiłek.
Art. 110. 1. Policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym
przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku
kalendarzowym, za który nagroda przysługuje.
2. (uchylony)
3. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym
pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby
krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby
stanowi pełny miesiąc kalendarzowy.
3a. Do okresu, o którym mowa w ust. 3, nie zalicza się okresów niewykonywania
zadań służbowych z następujących przyczyn:
1) korzystania z urlopu bezpłatnego;
2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie
zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1–3;
3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania.
3b. Przepisu ust. 3a pkt 3 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne w sprawie
o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne,
w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem
w czynnościach służbowych zostało umorzone prawomocnym orzeczeniem bądź
policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia
o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.
3c. Umorzenie postępowania, o którym mowa w ust. 3b, nie dotyczy
warunkowego umorzenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie
o przestępstwo skarbowe ani umorzenia tego postępowania z powodu przedawnienia
lub amnestii.
4. Warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień
do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant:
2016-09-19
©Telksinoe s. 95/146
1) korzystał z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, urlopu
ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu
macierzyńskiego;
1a) korzystał ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych, z przyczyn,
o których mowa w art. 185 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy;
1b) korzystał ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się
dziecka policjanta, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie
art. 2982 Kodeksu pracy;
1c) korzystał ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu
konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa
w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach
pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
(Dz. U. z 2014 r. poz. 159);
2) został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia
w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a;
3) został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub
renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7;
4) zmarł lub został uznany za zaginionego.
4a. Do uposażenia, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się uposażenia
otrzymanego w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego
aresztowania. Przepisy ust. 3b i 3c stosuje się.
5. Nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7, w przypadku:
1) popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego stwierdzonego
prawomocnym orzeczeniem sądu;
2) naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym
postępowaniu dyscyplinarnym;
3) otrzymania opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2;
4) otrzymania pierwszej lub kolejnej opinii służbowej, o której mowa w art. 38
ust. 2 pkt 3.
6. Obniżenie, o którym mowa w ust. 5, może nastąpić w granicach od 20% do
50%.
7. Nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku:
2016-09-19
©Telksinoe s. 96/146
1) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo
skarbowe, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4;
2) popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo czynu, z powodu
którego policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4a i ust. 2
pkt 2 i 8;
3) popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar
dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3–6;
4) zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1.
8. Obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok
kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa
w ust. 5 pkt 1 i 2, w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134
pkt 3–6, lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został
zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2
pkt 1, a jeżeli nagroda została już wypłacona – za rok, w którym:
1) postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone
prawomocnym orzeczeniem lub
2) policjant został zwolniony ze służby.
8a. Okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody
rocznej ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach
karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, w sprawach dyscyplinarnych oraz
w sprawach dotyczących opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji
prowadzonej w sprawach osobowych policjantów.
8b. Przy obniżaniu nagrody rocznej uwzględnia się całokształt okoliczności
sprawy, w szczególności charakter popełnionego przestępstwa, przestępstwa
skarbowego lub przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz
dotychczasowe wyniki policjanta w służbie.
8c. Od decyzji przełożonego o przyznaniu, obniżeniu lub odmowie przyznania
nagrody rocznej policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego.
9. Nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego
następującego po roku, za który przysługuje nagroda.
10. Policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie
14 dni od dnia zwolnienia.
2016-09-19
©Telksinoe s. 97/146
11. W razie śmierci albo zaginięcia policjanta należną mu nagrodę roczną
wypłaca się małżonkowi, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom
uprawnionym do renty rodzinnej. Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio.
12. W przypadku pełnienia przez policjanta w roku kalendarzowym służby
w różnych jednostkach organizacyjnych Policji nagrodę roczną przyznaje się
i wypłaca w jednostce, która była w danym roku ostatnim miejscem pełnienia przez
niego służby.
13. Nagrody roczne przyznają przełożeni właściwi w sprawach mianowania
policjantów na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk.
14. Minister właściwy do spraw wewnętrznych przyznaje nagrody roczne
Komendantowi Głównemu Policji oraz zastępcom Komendanta Głównego Policji.
15. Komendant Główny Policji przyznaje nagrody roczne Komendantowi CBŚP,
komendantom wojewódzkim Policji (Komendantowi Stołecznemu Policji),
komendantom szkół policyjnych i ich zastępcom oraz rektorowi i prorektorowi
Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie.
Art. 110a. 1. Policjantowi, niezależnie od wyróżnień, o których mowa w art. 87
ust. 1, mogą być przyznawane nagrody motywacyjne, w formie pieniężnej lub
rzeczowej, za wzorowe wykonywanie zadań służbowych, wykazywane w służbie
męstwo i inicjatywę oraz pełnienie służby w trudnych warunkach. Art. 87
ust. 3 stosuje się odpowiednio.
2. Policjantowi mogą być przyznawane zapomogi, w formie pieniężnej lub
rzeczowej, w przypadku indywidualnych zdarzeń losowych, klęski żywiołowej,
choroby, śmierci członka rodziny oraz innych zdarzeń powodujących pogorszenie
sytuacji materialnej policjanta i jego rodziny.
3. Tworzy się w Policji fundusz nagród i zapomóg dla policjantów,
z przeznaczeniem na nagrody i zapomogi, o których mowa w ust. 1 i 2.
Art. 110b. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw pracy oraz ministrem właściwym do spraw
zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki
i tryb przyznawania policjantom nagród i zapomóg, o których mowa w art. 110a, tryb
postępowania oraz przełożonych właściwych w zakresie przyznawania tych nagród
i zapomóg, sposób tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów, jednostki
2016-09-19
©Telksinoe s. 98/146
Policji, w których tworzy się fundusz nagród i zapomóg, a także sposoby ustalania
i warunki zwiększania jego wysokości dla poszczególnych dysponentów, mając na
względzie celową i racjonalną politykę w zakresie dysponowania środkami
finansowymi.
Art. 111. 1. Policjantowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości:
po 20 latach służby – 75%,
po 25 latach służby – 100%,
po 30 latach służby – 150%,
po 35 latach służby – 200%,
po 40 latach służby – 300%
miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, okresy wliczane do
okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz tryb
jej obliczania i wypłacania, uwzględniając okresy służby, pracy i nauki powodujące
nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, sposób dokumentowania tych okresów oraz
postępowania w przypadku zbiegu prawa do kilku nagród, a także termin wypłacania
nagrody.
Art. 112. 1. Za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki
służbowe policjant otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
warunki otrzymania dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1,
uwzględniając rodzaje zadań zleconych, wysokość i sposób obliczania wynagrodzenia
oraz tryb jego wypłacania.
3. (uchylony)
Art. 113. 1. W razie przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej
miejscowości albo delegowania go do czasowego pełnienia służby, policjantowi
przysługują należności za podróże służbowe i przeniesienia.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, warunki
oraz tryb przyznawania należności, o których mowa w ust. 1, uwzględniając sposoby
2016-09-19
©Telksinoe s. 99/146
obliczania czasu podróży służbowej oraz rodzaje należności i sposoby ustalania ich
wysokości oraz terminy i tryb wypłaty należności.
Art. 114. 1. Policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2–4:
1) odprawę;
2) ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe
oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33
ust. 3;
3) zwrot kosztów przejazdu policjanta i członków jego rodziny oraz przewozu
urządzenia domowego do nowego miejsca zamieszkania w kraju, w zakresie i na
zasadach obowiązujących przy przeniesieniach z urzędu.
2. Świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 3, przysługują policjantowi, jeżeli
w dniu zwolnienia ze służby spełniał warunki do uzyskania świadczenia
z zaopatrzenia emerytalnego.
3. Policjant zwalniany ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4a oraz ust. 2
pkt 8 otrzymuje 50% odprawy oraz ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1
pkt 2.
4. Policjant zwalniany ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 i ust. 2
pkt 2 otrzymuje ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. Komendant
Główny Policji lub upoważniony przez niego przełożony może w przypadkach
szczególnie uzasadnionych potrzeb rodziny policjanta przyznać mu nie więcej niż 50%
odprawy.
Art. 115. 1. Wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej równa się
wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami
o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami
o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej
służby aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz
z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się
jako pełny rok.
2. Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy
nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu z tej
2016-09-19
©Telksinoe s. 100/146
służby żołnierz został przyjęty do służby w Policji i nie otrzymał odprawy z tytułu
poprzednio pełnionej służby.
3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby w Policji
po zwolnieniu ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego
rodzaju.
4. Wysokość odprawy dla policjanta w służbie przygotowawczej równa się
wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami
o charakterze stałym należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Art. 115a. Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu
wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin
niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala
się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami
o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Art. 116. 1. W razie śmierci policjanta, pozostałej po nim rodzinie przysługuje
odprawa pośmiertna w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu policjantowi
odprawa, gdyby był zwolniony ze służby, oraz świadczenia określone w art. 114 ust. 1
pkt 2 i 3.
2. Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi policjanta,
który pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej kolejności dzieciom
oraz rodzicom, jeżeli w dniu śmierci policjanta spełniali warunki do uzyskania renty
rodzinnej na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy
Policji oraz ich rodzin 20).
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do zaginionych policjantów. Zaginięcie
policjanta oraz związek tego zaginięcia ze służbą stwierdza minister właściwy do
spraw wewnętrznych.
Art. 116a. 1. W przypadku policjanta, którego śmierć nastąpiła w związku ze
służbą, każdemu z dzieci będących na jego utrzymaniu, które w dniu jego śmierci
spełniały warunki do uzyskania renty rodzinnej, Komendant Główny Policji przyznaje
20)
Obecnie: ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,
Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura
Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r.
poz. 667, 675, 1623 i 1717 oraz z 2014 r. poz. 502, 696 i 1822).
2016-09-19
©Telksinoe s. 101/146
pomoc finansową na kształcenie, ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie
Policji.
2. Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, przysługuje uczniom
ponadgimnazjalnych szkół publicznych i niepublicznych o uprawnieniach szkół
publicznych dla młodzieży i dla dorosłych oraz słuchaczom zakładów kształcenia
nauczycieli i kolegiów pracowników służb społecznych, oraz studentom szkół
wyższych do czasu ukończenia kształcenia, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25.
roku życia.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy, o której mowa w ust. 1,
uwzględniając tryb przyznawania i wysokość pomocy w zależności od poziomu
kształcenia i rodzaju szkoły.
Art. 117. 1. Policjantowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie
art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po
zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu
zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio
zajmowanym stanowisku służbowym.
2. Policjantowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył
prawo do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych
świadczeń.
3. Policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6, który
z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co
miesiąc świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej
jednak niż przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda
orzeczenie o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty
inwalidzkiej.
Art. 118. Odprawa, o której mowa w art. 114, oraz świadczenia określone
w art. 117 nie przysługują policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby
został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której
przysługuje prawo do takich świadczeń.
Art. 119. 1. W razie śmierci policjanta, niezależnie od odprawy pośmiertnej,
o której mowa w art. 116, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości:
2016-09-19
©Telksinoe s. 102/146
1) 4000 zł, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek, dzieci, wnuki, rodzeństwo lub
rodzice;
2) kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej
w pkt 1, jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.
2. Jeżeli śmierć policjanta nastąpiła na skutek wypadku pozostającego
w związku ze służbą, koszty pogrzebu pokrywa się ze środków Komendy Głównej
Policji. Komendant Główny Policji może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów
pogrzebu policjanta zmarłego wskutek choroby pozostającej w związku ze służbą.
3. W razie pokrycia kosztów pogrzebu policjanta ze środków Komendy Głównej
Policji osobom wymienionym w ust. 1 pkt 1 przysługuje połowa zasiłku
pogrzebowego.
Art. 120. 1. W razie śmierci członka rodziny, policjantowi przysługuje zasiłek
pogrzebowy w wysokości:
1) 4000 zł – jeżeli koszty pogrzebu ponosi policjant;
2) kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej
w pkt 1 – jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
warunki pokrywania kosztów pogrzebu policjanta ze środków właściwego organu
Policji oraz określi członków rodziny, na których przysługuje zasiłek pogrzebowy,
uwzględniając rodzaje wydatków pokrywanych w ramach kosztów pogrzebu i ich
wysokość, przypadki oraz sposób ustalania wysokości oraz tryb wypłaty zasiłku
pogrzebowego lub jego wyrównania z tytułu śmierci członka rodziny oraz dokumenty
wymagane do ich wypłaty.
3. (uchylony)
Art. 121. 1. W razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie
pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze,
dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na
ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym
okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności
pieniężnych lub na ich wysokość.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw pracy może, w drodze rozporządzenia, ograniczyć w całości lub
2016-09-19
©Telksinoe s. 103/146
w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie urlopu
okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego,
uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu
w razie urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału
służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach.
Art. 121a. 1. Miesięczne uposażenie policjanta za okres ustalony przepisami
Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu
macierzyńskiego oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100% miesięcznego
uposażenia, o którym mowa w art. 121 ust. 1.
2. Miesięczne uposażenie policjanta za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy
jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi:
1) 100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 121 ust. 1, za okres do:
a) 6 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 1821a
§ 1 pkt 1 i art. 183 § 4 pkt 1 Kodeksu pracy,
b) 8 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadkach, o których mowa
w art. 1821a § 1 pkt 2 i art. 183 § 4 pkt 2 Kodeksu pracy,
c) 3 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 183
§ 4 pkt 3 Kodeksu pracy;
2) 60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 121 ust. 1, za okres urlopu
rodzicielskiego przypadający po okresach, o których mowa w pkt 1.
3. Miesięczne uposażenie policjanta-kobiety, która we wniosku, złożonym nie
później niż 21 dni po porodzie, wystąpi o udzielenie jej, bezpośrednio po urlopie
macierzyńskim, urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi 80%
miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 121 ust. 1, za cały okres
odpowiadający okresowi tych urlopów.
3a. W przypadku gdy wysokość uposażenia policjanta pomniejszonego o
zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, obliczonego zgodnie z ust. 1–3,
jest niższa niż kwota świadczenia rodzicielskiego, określonego w ustawie z dnia 28
listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 114, z późn.
zm. 21)), kwotę uposażenia policjanta pomniejszonego o zaliczkę na podatek
21)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 693, 995
i 1217.
2016-09-19
©Telksinoe s. 104/146
dochodowy od osób fizycznych podwyższa się do wysokości świadczenia
rodzicielskiego.
4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do policjanta, który we wniosku,
złożonym nie później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu
do sądu opiekuńczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie
przysposobienia dziecka lub po przyjęciu dziecka na wychowanie jako rodzina
zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej, wystąpi o udzielenie mu,
bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu
rodzicielskiego w pełnym wymiarze.
5. Policjantowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo
4 otrzymał 80% uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji
z urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze albo rezygnacji z urlopu rodzicielskiego
w wymiarze, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, przysługuje jednorazowe wyrównanie
otrzymywanego uposażenia, o którym mowa w ust. 3, do wysokości 100%, pod
warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający okresom tych urlopów.
Art. 121b. 1. W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant
otrzymuje 80% uposażenia.
2. Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od
zajęć służbowych z powodu:
1) choroby policjanta, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych
z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r.
o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby
i macierzyństwa;
2) oddawania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej
służby krwi lub z powodu okresowego badania lekarskiego dawców krwi;
3) konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym
lub małżonka policjanta, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na
wychowanie i utrzymanie, do ukończenia przez nie 14. roku życia;
4) konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny; za
członków rodziny uważa się małżonka, rodziców, rodzica dziecka policjanta,
ojczyma, macochę, teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci w wieku
powyżej 14 lat, jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z
policjantem w okresie sprawowania nad nimi opieki;
2016-09-19
©Telksinoe s. 105/146
5) konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub
małżonka policjanta, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na
wychowanie i utrzymanie, do ukończenia przez nie 8. roku życia, w przypadku:
a) nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub
szkoły, do których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby niani,
z którą rodzice mają zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa w art.
50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3
(Dz. U. z 2013 r. poz. 1457 oraz z 2015 r. poz. 1045), lub dziennego
opiekuna, sprawujących opiekę nad dzieckiem,
b) porodu lub choroby małżonka policjanta lub rodzica dziecka policjanta,
stale opiekujących się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia
temu małżonkowi lub rodzicowi sprawowanie opieki nad dzieckiem,
c) pobytu małżonka policjanta lub rodzica dziecka policjanta, stale
opiekujących się dzieckiem, w szpitalu lub innym zakładzie leczniczym
podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju
stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne.
3. Zwolnienie od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego
sprawowania opieki, o której mowa w ust. 2 pkt 3 i 5, przysługuje przez okres nie
dłuższy niż 60 dni w roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa w ust. 2
pkt 4 – przez okres nie dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy czym okresy
te łącznie nie mogą przekroczyć 60 dni w roku kalendarzowym.
4. Przepis ust. 3 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków
rodziny wymagających opieki.
5. Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony
od zajęć służbowych z powodu:
1) wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby,
2) choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami
służby,
3) wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze
służby,
4) choroby przypadającej w czasie ciąży,
2016-09-19
©Telksinoe s. 106/146
5) poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów
na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania
komórek, tkanek i narządów,
6) oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej
służby krwi lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi,
7) przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania
przez komisję lekarską
– zachowuje on prawo do 100% uposażenia.
6. Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy policjant został
zwolniony od zajęć służbowych:
1) podczas oddelegowania do pełnienia służby poza granicami państwa
w kontyngencie policyjnym, o którym mowa w art. 145a ust. 1 pkt 1–3;
2) w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego
w związku z wykonywaniem przez policjanta czynności służbowych,
stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez uprawniony organ;
3) na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie
niebezpiecznych warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem
życia lub zdrowia, w obronie prawa, nienaruszalności granic państwowych,
życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli.
7. Związek zwolnienia od zajęć służbowych z czynami, o których mowa w ust. 6
pkt 3, stwierdza, w drodze decyzji, przełożony policjanta.
8. Od decyzji, o której mowa w ust. 7, policjantowi przysługuje odwołanie do
wyższego przełożonego.
Art. 121c. 1. Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza
zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z
dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w
razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym
mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy, z tym że:
1) w przypadku poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla
kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności do służby
wskutek poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów –
zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym druku zgodnie z przepisem
2016-09-19
©Telksinoe s. 107/146
art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych
z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa;
2) w przypadku, o którym mowa w art. 121b ust. 2 pkt 2 – zaświadczenie jednostki
organizacyjnej publicznej służby krwi;
3) w przypadku, o którym mowa w art. 121b ust. 2 pkt 5 lit. a – oświadczenie
policjanta;
4) w przypadkach, o których mowa w art. 121b ust. 2 pkt 5 lit. b i c – zaświadczenie
lekarskie wystawione przez lekarza na zwykłym druku;
5) w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca
1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie
choroby i macierzyństwa – decyzja wydana przez właściwy organ albo
uprawniony podmiot na podstawie przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu
zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
2. W przypadkach uzasadnionych charakterem zadań służbowych
wykonywanych przez policjanta okres jego przebywania na zwolnieniu lekarskim
stwierdza się w inny sposób niż określony w ust. 1.
3. Komendant Główny Policji określi, w drodze zarządzenia, z zachowaniem
przepisów o ochronie informacji niejawnych, sposób stwierdzania przebywania na
zwolnieniu lekarskim policjanta, o którym mowa w ust. 2.
Art. 121d. 1. Doręczenie zaświadczenia lekarskiego odbywa się przy
wykorzystaniu profilu informacyjnego, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia
25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie
choroby i macierzyństwa, na zasadach określonych w tej ustawie. Kierownicy
jednostek organizacyjnych Policji wykorzystują lub tworzą profil informacyjny
płatnika składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o
świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
macierzyństwa.
2. Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy
z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a
ust. 7 tej ustawy, albo zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym druku w
przypadkach, o których mowa w art. 121b ust. 2 pkt 5 lit. b i c oraz art. 121c ust. 1 pkt
2016-09-19
©Telksinoe s. 108/146
1, policjant jest obowiązany dostarczyć przełożonemu właściwemu do spraw
osobowych w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania.
3. Zaświadczenie jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi albo decyzję,
o której mowa w art. 121c ust. 1 pkt 5, policjant jest obowiązany dostarczyć
właściwemu przełożonemu w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.
4. Oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 121b ust. 2
pkt 5 lit. a, policjant jest obowiązany złożyć przełożonemu właściwemu do spraw
osobowych w terminie 7 dni od dnia ich zaistnienia.
5. W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 2–4,
nieobecność w służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za
nieobecność nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia,
oświadczenia albo decyzji nastąpiło z przyczyn niezależnych od policjanta.
Art. 121e. 1. Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby
z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie
wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym
mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli.
2. Kontrolę przeprowadzają:
1) komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych –
w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby
z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego;
2) przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych – w zakresie
prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów
formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta,
o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3.
3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie
zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.
4. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że oświadczenie policjanta,
o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, zostało złożone niezgodnie z prawdą,
policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.
5. Jeżeli w wyniku kontroli komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności do
służby wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, policjant traci
prawo do uposażenia za okres od tej daty do końca zwolnienia.
2016-09-19
©Telksinoe s. 109/146
6. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że zwolnienie lekarskie zostało
sfałszowane, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.
7. Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na
ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym
sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie
wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem,
a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.
8. Kontrola oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3,
polega na ustaleniu, czy nastąpiło nieprzewidziane zamknięcie żłobka, klubu
dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko policjanta, lub na
ustaleniu, czy niania lub dzienny opiekun dziecka przebywali na zwolnieniu
lekarskim.
9. Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz
oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, przeprowadza osoba
upoważniona przez przełożonego policjanta.
10. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę
zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego
celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało
nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego.
11. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie policjanta,
o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, nie jest zgodne z prawdą, osoba kontrolująca
sporządza protokół.
12. Protokół przedstawia się policjantowi w celu wniesienia do niego
ewentualnych uwag. Wniesienie uwag policjant potwierdza własnoręcznym
podpisem.
13. Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę
prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4. Przepis stosuje się
odpowiednio w przypadku zawiadomienia przez komisję lekarską podległą ministrowi
właściwemu do spraw wewnętrznych w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję
kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego.
14. Od decyzji, o której mowa w ust. 13, policjantowi służy odwołanie do
wyższego przełożonego.
2016-09-19
©Telksinoe s. 110/146
15. Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na
sprawdzeniu, czy zaświadczenie:
1) nie zostało sfałszowane;
2) zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania
zaświadczeń lekarskich.
16. Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 15 pkt 1, zachodzi
podejrzenie, że zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, przełożony występuje do
lekarza, który wystawił zaświadczenie lekarskie, o wyjaśnienie sprawy.
17. W razie podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie zostało wydane niezgodnie
z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, przełożony
występuje o wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 121f. 1. Podstawę uposażenia, o którym mowa w art. 121b, stanowi
uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne policjantowi
na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych
w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności
lub ich wysokość.
2. Przy obliczaniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim
przyjmuje się, że uposażenie za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim
stanowi 1/30 uposażenia, o którym mowa w art. 121b.
3. W przypadku gdy policjant pobrał już uposażenie za okres, w którym
przebywał na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia
przy najbliższej wypłacie.
4. Policjantowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim miesiącu
pełnienia służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności
przysługujących mu z tytułu zwolnienia ze służby albo policjant ten zwraca
odpowiednią część uposażenia w dniu ustania stosunku służbowego.
Art. 121g. 1. Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń
policjantów w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości
na nagrody za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie policjantów
przebywających na zwolnieniach lekarskich.
2016-09-19
©Telksinoe s. 111/146
2. Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz nagród
i zapomóg dla policjantów.
3. Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 1, odbywa się po
zakończeniu okresu rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż jeden miesiąc
kalendarzowy i nie dłużej niż 3 miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu
rozliczeniowego uzależnia się od wielkości środków finansowych uzyskanych z tytułu
zmniejszenia uposażeń policjantów.
Art. 121h. Zmniejszenia wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami
o charakterze stałym za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim nie uwzględnia
się przy ustalaniu podstawy wymiaru świadczeń, o których mowa w art. 108 ust. 1
pkt 1, 3 i 6 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 117.
Art. 121i. 1. Komendant Główny Policji sporządza roczne zestawienie zbiorcze
przyczyn przebywania policjantów na zwolnieniach lekarskich, które przekazuje
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w terminie do końca marca
następnego roku.
2. W zestawieniu, o którym mowa w ust. 1, wskazuje się łączny okres
przebywania policjantów na zwolnieniach lekarskich, z uwzględnieniem podziału na
przyczyny wskazane w art. 121b ust. 2, 5 i 6, oraz średni okres przebywania policjanta
na zwolnieniu lekarskim, w tym średnią roczną liczbę godzin niewykonywania
obowiązków przez policjanta.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór zestawienia, o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę zapewnienia
przejrzystości informacji zawartych w zestawieniu.
Art. 122. 1. Policjant skierowany do szkoły lub na przeszkolenie albo na studia
w kraju otrzymuje uposażenie oraz inne należności pieniężne.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość i zasady otrzymywania uposażenia oraz innych należności, o których mowa
w ust. 1, uwzględniając przypadki uprawniające policjanta skierowanego do szkoły
lub na przeszkolenie albo na studia w kraju do otrzymywania uposażenia, oraz sposób
obliczania zryczałtowanego równoważnika pieniężnego na pokrycie kosztów
przejazdu, a także zasady rozliczania podróży służbowych związanych z odbywaniem
nauki.
2016-09-19
©Telksinoe s. 112/146
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw
pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość uposażenia i innych należności
pieniężnych policjanta skierowanego do akademii lub innych szkół (na kursy) za
granicą, uwzględniając warunki ich otrzymywania oraz sposób i terminy ich
wypłacania.
Art. 122a. Do policjanta delegowanego do pełnienia funkcji oficera
łącznikowego w polskich przedstawicielstwach dyplomatycznych w zakresie prawa
do uposażenia oraz innych świadczeń i należności pieniężnych stosuje się wyłącznie
przepisy dotyczące pracowników polskich przedstawicielstw dyplomatycznych.
Art. 123. 1. W razie pobierania przez policjanta wynagrodzenia przewidzianego
w przepisach o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska
państwowe, policjantowi oraz członkom jego rodziny przysługują świadczenia
i należności pieniężne z tytułu służby, określone w niniejszej ustawie, z wyjątkiem
należności, o których mowa w art. 72.
2. Świadczenia i należności pieniężne określone w ust. 1 wypłaca się
w wysokości ustalonej, z uwzględnieniem wynagrodzenia należnego policjantowi na
ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym lub według stawki obowiązującej
w dniu zwolnienia ze służby albo w dniu jego śmierci.
Art. 124. 1. Policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza
się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.
2. Po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego
przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną
część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia,
jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą
dyscyplinarną wydalenia ze służby.
Art. 125. 1. Policjantowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od
najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.
2. W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym
wyrokiem sądu, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne
podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie
2016-09-19
©Telksinoe s. 113/146
lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby, z zastrzeżeniem
przepisu ust. 3.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne
umorzono z powodu przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego
umorzenia postępowania karnego.
Art. 126. 1. Policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby
albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od
najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas
nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część
uposażenia przy najbliższej wypłacie.
2. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi
zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant
traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności
pełnienia przez policjanta obowiązków służbowych.
4. Policjantowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca
kalendarzowego, przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego
za każdy dzień poprzedzający dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli policjant
pobrał już uposażenie za czas urlopu bezpłatnego, potrąca się mu odpowiednią część
uposażenia przy najbliższej wypłacie.
Art. 127. 1. Z uposażenia policjanta mogą być dokonywane potrącenia
w granicach i na zasadach określonych w przepisach prawa pracy oraz w innych
przepisach szczególnych stosowanych do wynagrodzeń za pracę, jeżeli przepisy
niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.
2. Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć uposażenie
wymienione w art. 100, odprawę z tytułu zwolnienia ze służby oraz świadczenia
wymienione w art. 112 i 117, z zastrzeżeniem ust. 3.
3. Odprawa z tytułu zwolnienia ze służby podlega egzekucji wyłącznie na
zaspokojenie zaległych świadczeń alimentacyjnych, z uwzględnieniem ograniczeń
wynikających z ust. 1.
Art. 128. Przepisu art. 127 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych do
rozliczenia, a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji i przeniesienia.
2016-09-19
©Telksinoe s. 114/146
Należności te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń
z innych tytułów.
Art. 129. Uprawnienia przewidziane w art. 12, art. 101 ust. 2, art. 102, art. 104
ust. 6, art. 105 ust. 3, art. 110 ust. 1, art. 112 ust. 1, art. 113 i art. 120 ust. 2 minister
właściwy do spraw wewnętrznych wykonuje po zasięgnięciu opinii związku
zawodowego policjantów.
Art. 130. (uchylony)
Art. 131. 1. Przepisy rozdziałów 7–9 niniejszej ustawy dotyczące policjantów
w służbie przygotowawczej stosuje się również do policjantów w służbie
kandydackiej, z wyjątkiem przepisów art. 88 ust. 2 i art. 115 ust. 4.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do policjantów w służbie kontraktowej.
Rozdział 10
Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów
Art. 132. 1. Policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia
dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub
nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.
2. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na
zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających
z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych
uprawnionych na podstawie tych przepisów.
3. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:
1) odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego,
względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń
policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58
ust. 2;
2) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy;
3) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień
określonych w przepisach prawa;
4) wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało
to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie;
2016-09-19
©Telksinoe s. 115/146
5) postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia
dyscypliny służbowej w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce
organizacyjnej Policji;
6) stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego
środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie
służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję;
7) utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej;
8) utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie
przez osoby nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło
zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego;
9) utrata materiału zawierającego informacje niejawne.
4. Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie
znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub
wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od
odpowiedzialności karnej.
4a. W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne,
wypełniającego jednocześnie znamiona wykroczenia, w przypadku mniejszej wagi lub
ukarania grzywną, przełożony dyscyplinarny może nie wszczynać postępowania
dyscyplinarnego, a wszczęte umorzyć.
4b. W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej
wagi przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania
i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną w formie
notatki rozmowę dyscyplinującą.
4c. Notatkę, o której mowa w ust. 4b, włącza się do akt osobowych na okres
roku.
Art. 132a. Przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant:
1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość
jego popełnienia, na to się godzi;
2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania
ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką
przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.
2016-09-19
©Telksinoe s. 116/146
Art. 132b. 1. Policjant odpowiada dyscyplinarnie, jeżeli popełnia przewinienie
dyscyplinarne sam albo wspólnie lub w porozumieniu z inną osobą, a także
w przypadku, gdy kieruje popełnieniem przez innego policjanta przewinienia
dyscyplinarnego.
2. Policjant odpowiada dyscyplinarnie także w przypadku, gdy nakłania innego
policjanta do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego albo ułatwia jego popełnienie.
3. Każdy z policjantów, o których mowa w ust. 1 i 2, odpowiada w granicach
swojej winy, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych osób.
Art. 133. 1. Przełożonym dyscyplinarnym jest przełożony, o którym mowa
w art. 32 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Taką samą władzę dyscyplinarną posiada
policjant, któremu powierzono pełnienie obowiązków na stanowisku służbowym,
o którym mowa w art. 32 ust. 1.
2. Przełożonym dyscyplinarnym policjanta delegowanego do czasowego
pełnienia służby lub któremu powierzono pełnienie obowiązków służbowych albo
którego skierowano na szkolenie zawodowe, studia w Wyższej Szkole Policji lub kurs
doskonalenia zawodowego w szkole policyjnej lub ośrodku szkolenia Policji jest
przełożony dyscyplinarny w miejscu pełnienia służby, odbywania szkolenia lub nauki,
z wyłączeniem możliwości orzekania kar określonych w art. 134 pkt 3–6, które
wymierza przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1.
3. Przełożonym dyscyplinarnym policjanta delegowanego do pełnienia służby
poza granicami państwa jest dowódca kontyngentu policyjnego, w którym policjant
pełni służbę, z wyłączeniem możliwości orzekania kar określonych w art. 134 pkt 3–
6, które wymierza przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1.
4. W przypadku przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce
organizacyjnej Policji i związanej z tym zmiany właściwości przełożonego
dyscyplinarnego, postępowanie dyscyplinarne wszczęte wobec policjanta przejmuje
i orzeka w pierwszej instancji nowy przełożony dyscyplinarny.
5. Policjant oddelegowany do pełnienia zadań służbowych poza Policją podlega
władzy dyscyplinarnej przełożonego, o którym mowa w art. 32 ust. 1.
6. Przełożony dyscyplinarny może w formie pisemnej upoważnić swoich
zastępców lub innych policjantów z kierowanej przez niego jednostki organizacyjnej
Policji do załatwiania spraw dyscyplinarnych w jego imieniu w ustalonym zakresie.
2016-09-19
©Telksinoe s. 117/146
7. Wątpliwości w zakresie ustalenia właściwości przełożonego w sprawach
dyscyplinarnych rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny w drodze
postanowienia.
8. Wyższymi przełożonymi dyscyplinarnymi w postępowaniu dyscyplinarnym
są:
1) komendant wojewódzki Policji – w stosunku do komendanta powiatowego
(miejskiego) Policji;
2) Komendant Stołeczny Policji – w stosunku do komendanta powiatowego
(miejskiego) i rejonowego Policji;
3) Komendant Główny Policji – w stosunku do Komendanta CBŚP, komendanta
wojewódzkiego Policji, Komendanta Stołecznego Policji, komendanta szkoły
policyjnej i dowódcy kontyngentu policyjnego.
Art. 134. Karami dyscyplinarnymi są:
1) nagana;
2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania;
3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;
4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;
5) obniżenie stopnia;
6) wydalenie ze służby.
Art. 134a. Kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego
dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania.
Art. 134b. 1. Kara zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania
oznacza zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania przez ukaranego
pełniącego służbę w systemie skoszarowanym. Karę wymierza się na okres od 3 do
14 dni.
2. W czasie odbywania kary zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca
przebywania ukarany jest obowiązany:
1) w czasie wolnym od zajęć służbowych przebywać w jednostce organizacyjnej
Policji, w której pełni służbę, lub innym miejscu wyznaczonym przez
przełożonego;
2) zgłaszać się do przełożonego lub innego wskazanego policjanta w określonych
odstępach czasu, nie częściej jednak niż cztery razy na dobę.
2016-09-19
©Telksinoe s. 118/146
Art. 134c. Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym
stanowisku oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania
i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać
wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany
surowszą karą dyscyplinarną.
Art. 134d. 1. Kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oznacza
odwołanie lub zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego
i powołanie lub mianowanie na stanowisko służbowe niższe od dotychczas
zajmowanego. Wymierzenie kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe
powoduje utratę uprawnień, o których mowa w art. 6e ust. 3 i art. 103 ust. 2.
2. Przed zatarciem kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe policjanta
nie można powołać lub mianować na wyższe stanowisko służbowe.
Art. 134e. 1. Kara obniżenia stopnia oznacza obniżenie posiadanego stopnia
policyjnego.
2. Karę obniżenia stopnia można wymierzyć tylko obok kary wyznaczenia na
niższe stanowisko służbowe lub kary wydalenia ze służby.
Art. 134f. Kara wydalenia ze służby oznacza zwolnienie ze służby w Policji.
Art. 134g. 1. Za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć tylko
jedną karę dyscyplinarną.
2. Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną
karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się z zastrzeżeniem art. 134e ust. 2.
Art. 134h. 1. Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego
przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna
uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki,
w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym
obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem
przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg
służby.
2. Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności
popełnienia przewinienia dyscyplinarnego:
2016-09-19
©Telksinoe s. 119/146
1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po
użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka;
2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem
wymierzonej mu kary dyscyplinarnej;
3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie
realizacji zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji;
4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.
3. Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności
popełnienia przewinienia dyscyplinarnego:
1) nieumyślność jego popełnienia;
2) podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków;
3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności
zawodowych;
4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu
przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.
4. Przełożony dyscyplinarny uwzględnia okoliczności, o których mowa w ust. 1–
3, wyłącznie w stosunku do policjanta, którego one dotyczą.
Art. 134i. 1. Przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione
przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego:
1) wszczyna postępowanie dyscyplinarne:
a) z własnej inicjatywy,
b) na wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta,
c) na polecenie wyższego przełożonego,
d) na żądanie sądu lub prokuratora;
2) może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego.
2. Wyższy przełożony dyscyplinarny może wszcząć lub przejąć do prowadzenia
postępowanie dyscyplinarne przed wydaniem orzeczenia, jeżeli w jego ocenie jest to
konieczne z uwagi na charakter sprawy.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. d i pkt 2, przełożony
dyscyplinarny zawiadamia odpowiednio sąd lub prokuratora albo pokrzywdzonego
o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i wyniku tego postępowania, przesyłając
odpis wydanego orzeczenia lub postanowienia. Materiały przekazane przez sąd,
prokuratora albo pokrzywdzonego włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.
2016-09-19
©Telksinoe s. 120/146
4. Jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego,
jego kwalifikacji prawnej albo tożsamości sprawcy, przed wszczęciem postępowania
dyscyplinarnego przełożony dyscyplinarny zleca przeprowadzenie czynności
wyjaśniających. Czynności te należy ukończyć w terminie 30 dni.
5. Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia
o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Policjanta, co do którego wydano
postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, uważa się za
obwinionego.
6. Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera:
1) oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;
2) datę wydania postanowienia;
3) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;
4) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego
kwalifikacją prawną;
5) uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego;
6) oznaczenie rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie;
7) podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego;
8) pouczenie o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku postępowania
dyscyplinarnego.
Art. 135. 1. Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte
umarza:
1) jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia
dyscyplinarnego;
2) po upływie terminów określonych w ust. 4 i 5;
3) w razie śmierci policjanta;
4) jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub
toczy się postępowanie dyscyplinarne.
2. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz
orzeczenie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego doręcza się pokrzywdzonemu,
jeżeli złożył on wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Na
postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz na
orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może wnieść odpowiednio
zażalenie lub odwołanie, w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia.
2016-09-19
©Telksinoe s. 121/146
3. Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia
powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu
przewinienia dyscyplinarnego.
4. Kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia
popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zawieszenie postępowania
dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu.
5. Jeżeli przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn zawierający jednocześnie
znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub
wykroczenia skarbowego, upływ terminu określonego w ust. 4 nie może nastąpić
wcześniej niż terminów przedawnienia karalności tych przestępstw lub wykroczeń.
6. W przypadku wydania orzeczenia o ukaraniu w pierwszej instancji przed
upływem roku od dnia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego postępowanie to
uważa się za zakończone z upływem terminu do wniesienia odwołania, a jeżeli
wniesiono odwołanie, z chwilą wydania orzeczenia przez wyższego przełożonego
dyscyplinarnego.
Art. 135a. 1. Postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające,
o których mowa w art. 134i ust. 4, prowadzi rzecznik dyscyplinarny.
2. Przełożony dyscyplinarny wyznacza rzeczników dyscyplinarnych na okres
4 lat spośród policjantów w służbie stałej.
3. Przełożony dyscyplinarny do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego
oraz czynności wyjaśniających, o których mowa w art. 134i ust. 4, wyznacza
rzecznika dyscyplinarnego w stopniu:
1) co najmniej młodszego aspiranta, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta
posiadającego stopień w korpusie szeregowych, podoficerów lub aspirantów;
2) co najmniej podkomisarza, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta
posiadającego stopień podkomisarza, komisarza lub nadkomisarza albo
policjanta ze stopniem, o którym mowa w pkt 1;
3) co najmniej podinspektora, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta
posiadającego stopień podinspektora lub wyższy albo policjanta ze stopniem,
o którym mowa w pkt 2.
Art. 135b. 1. Przełożony dyscyplinarny odwołuje rzecznika dyscyplinarnego
w przypadkach:
2016-09-19
©Telksinoe s. 122/146
1) zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia go ze służby
w Policji;
2) prawomocnego ukarania go karą dyscyplinarną;
3) przeniesienia go do innej jednostki organizacyjnej Policji niepodlegającej
bezpośrednio przełożonemu dyscyplinarnemu.
2. Rzecznik dyscyplinarny, za zgodą przełożonego dyscyplinarnego, może
skorzystać z pomocy innego rzecznika dyscyplinarnego przy przeprowadzaniu
czynności dowodowych.
Art. 135c. 1. Przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny podlegają
wyłączeniu od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli:
1) sprawa dotyczy go bezpośrednio;
2) jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym obwinionego lub osoby przez
niego pokrzywdzonej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania karnego;
3) był świadkiem czynu;
4) między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego
zachodzi stosunek osobisty mogący wywołać wątpliwości co do jego
bezstronności.
2. Przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego można wyłączyć
od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych przyczyn.
3. O okolicznościach uzasadniających wyłączenie od udziału w postępowaniu
dyscyplinarnym przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny zawiadamiają
niezwłocznie odpowiednio wyższego przełożonego dyscyplinarnego i przełożonego
dyscyplinarnego.
4. Wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego od
udziału w postępowaniu dyscyplinarnym może nastąpić również na wniosek
obwinionego lub jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony.
5. Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub odmowie
wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.
6. Wyższy przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub
o odmowie wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu
dyscyplinarnym.
2016-09-19
©Telksinoe s. 123/146
Art. 135d. 1. W przypadku wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od
udziału w postępowaniu dyscyplinarnym na podstawie art. 135c ust. 1 i 2,
postępowanie dyscyplinarne przejmuje wyższy przełożony dyscyplinarny albo
wyznacza przełożonego dyscyplinarnego z równorzędnej jednostki organizacyjnej
Policji.
2. W przypadku wyłączenia Komendanta Głównego Policji od udziału
w postępowaniu dyscyplinarnym na podstawie art. 135c ust. 1 i 2, postępowanie
dyscyplinarne przejmuje jeden z jego zastępców.
3. W przypadku wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału
w postępowaniu dyscyplinarnym na podstawie art. 135c ust. 1 i 2, postępowanie
dyscyplinarne przejmuje do prowadzenia inny wyznaczony rzecznik dyscyplinarny.
4. Do czasu wydania przez przełożonego dyscyplinarnego postanowienia
o wyłączeniu rzecznik dyscyplinarny podejmuje wyłącznie czynności niecierpiące
zwłoki.
Art. 135e. 1. Rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje
czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje
świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin.
Z czynności tych sporządza protokoły. Rzecznik dyscyplinarny może także zlecić
przeprowadzenie odpowiednich badań.
2. Z czynności innych niż wymienione w ust. 1 sporządza się protokół, jeżeli
przepis szczególny tego wymaga albo przełożony dyscyplinarny lub rzecznik
dyscyplinarny uzna to za potrzebne. W pozostałych przypadkach można ograniczyć
się do sporządzenia notatki urzędowej.
3. Protokół powinien zawierać:
1) oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca, osób w niej uczestniczących lub
obecnych oraz charakteru ich uczestnictwa;
2) opis przebiegu czynności;
3) w miarę potrzeby:
a) stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności,
b) oświadczenia i wnioski uczestników czynności,
c) pouczenie o uprawnieniach i obowiązkach.
4. Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia określonych
okoliczności przez rzecznika dyscyplinarnego lub kierownika jednostki
2016-09-19
©Telksinoe s. 124/146
organizacyjnej Policji, o którym mowa w ust. 8, zapisuje się w protokole z możliwą
dokładnością, a osoby biorące udział w czynności mają prawo żądać zapisania
w protokole z pełną dokładnością wszystkiego, co dotyczy ich praw i interesów.
5. Osoby biorące udział w czynności, z której jest sporządzany protokół, a także
osoby obecne, po zapoznaniu się z treścią protokołu, podpisują każdą jego stronę.
Odmowę zapoznania się z treścią protokołu, a także odmowę lub brak podpisu
którejkolwiek osoby należy omówić w protokole.
6. Rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania wydaje postanowienia, jeżeli
ich wydanie nie jest zastrzeżone do właściwości przełożonego dyscyplinarnego.
7. Postanowienie wydane w toku postępowania, z wyjątkiem postanowienia
o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, powinno zawierać:
1) oznaczenie wydającego postanowienie rzecznika dyscyplinarnego lub
przełożonego dyscyplinarnego;
2) datę wydania postanowienia;
3) podstawę prawną wydania postanowienia;
4) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;
5) rozstrzygnięcie;
6) uzasadnienie faktyczne i prawne;
7) pouczenie, czy i w jakim trybie przysługuje prawo złożenia zażalenia;
8) podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska wydającego postanowienie.
8. W przypadku konieczności przeprowadzenia czynności poza miejscowością,
w której toczy się postępowanie dyscyplinarne, przełożony dyscyplinarny może
zwrócić się o ich przeprowadzenie do kierownika jednostki organizacyjnej Policji
właściwego według miejsca, w którym czynność ma być dokonana.
9. Jeżeli czyn będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego jest lub był
przedmiotem innego postępowania, w tym postępowania przygotowawczego,
przełożony dyscyplinarny może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie
akt tego postępowania w całości lub w części. Za zgodą tego organu, potrzebne odpisy
lub wyciągi z udostępnionych akt włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.
10. Jeżeli zebrany materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony dyscyplinarny
wydaje postanowienie o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów.
Art. 135f. 1. W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do:
1) odmowy składania wyjaśnień;
2016-09-19
©Telksinoe s. 125/146
2) zgłaszania wniosków dowodowych;
3) przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich
notatek, z zastrzeżeniem ust. 2;
4) (utracił moc) 22)
4a) ustanowienia obrońcy, którym może być policjant, adwokat albo radca prawny;
5) wnoszenia do przełożonego dyscyplinarnego zażaleń na postanowienia wydane
w toku postępowania przez rzecznika dyscyplinarnego, w terminie 3 dni od dnia
doręczenia i w przypadkach wskazanych w ustawie; od postanowień wydanych
przez przełożonego dyscyplinarnego zażalenie przysługuje do wyższego
przełożonego dyscyplinarnego, z zastrzeżeniem art. 135k ust. 4.
2. Rzecznik dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, odmówić
udostępnienia akt, jeżeli sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego. Na
postanowienie przysługuje zażalenie.
3. Ustanowienie obrońcy uprawnia go do działania w całym postępowaniu
dyscyplinarnym, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia, jeżeli
nie zawiera ograniczeń. O zmianie zakresu pełnomocnictwa uprawniającego do
działania w postępowaniu dyscyplinarnym lub o jego cofnięciu obwiniony
niezwłocznie zawiadamia obrońcę oraz rzecznika dyscyplinarnego.
4. Obrońca nie może podejmować czynności na niekorzyść obwinionego. Może
on zrezygnować z reprezentowania obwinionego w toku postępowania
dyscyplinarnego, zawiadamiając o tym obwinionego oraz rzecznika dyscyplinarnego.
Do czasu ustanowienia nowego obrońcy, jednak nie dłużej niż 14 dni od dnia
zawiadomienia obwinionego, obrońca jest obowiązany podejmować niezbędne
czynności.
5. Udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego
działania w nim obwinionego.
6. Orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku
postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został
ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach
pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania
lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej.
22)
Z dniem 2 kwietnia 2007 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 marca
2007 r., sygn. akt K 47/05 (Dz. U. Nr 57, poz. 390).
2016-09-19
©Telksinoe s. 126/146
7. Wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi
dyscyplinarnemu, który rozstrzyga o uwzględnieniu wniosku albo odmawia, w drodze
postanowienia, uwzględnienia wniosku, jeżeli:
1) okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia
sprawy albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;
2) dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się
przeprowadzić;
3) przeprowadzenie dowodu jest sprzeczne z prawem.
8. Na postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego
przysługuje zażalenie.
9. Nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie, zwolnienie
obwinionego od zajęć służbowych z powodu choroby oraz nieusprawiedliwione
niestawiennictwo na wezwanie rzecznika dyscyplinarnego nie wstrzymują biegu
postępowania dyscyplinarnego, a czynności, w których jest przewidziany udział
obwinionego, nie przeprowadza się albo przeprowadza się w miejscu jego pobytu.
10. Udział w czynnościach dowodowych oraz zapoznanie z aktami
postępowania dyscyplinarnego obwinionego zwolnionego od zajęć służbowych
z powodu choroby wymaga zgody lekarza, który orzekł czasową niezdolność
obwinionego do służby. W przypadku braku możliwości nawiązania kontaktu
z lekarzem lub zmiany lekarza zgody takiej może udzielić lekarz, który obecnie leczy
obwinionego, a w dalszej kolejności lekarz o takiej samej specjalności.
Art. 135g. 1. Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani
badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na
niekorzyść obwinionego.
2. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie
udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć
wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego.
Art. 135h. 1. Czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym powinny
być zakończone w terminie miesiąca od dnia wszczęcia tego postępowania. Wyższy
przełożony dyscyplinarny, w drodze postanowienia, może przedłużyć termin
prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy.
2016-09-19
©Telksinoe s. 127/146
2. Komendant Główny Policji, w drodze postanowienia, może przedłużyć termin
prowadzenia czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej 2 miesięcy.
3. Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne
z powodu zaistnienia długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie
postępowania. Na postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego
przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Jeżeli
postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte z inicjatywy pokrzywdzonego,
zażalenie to może również złożyć pokrzywdzony.
4. Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego
postępowania dyscyplinarnego po ustaniu przeszkody, o której mowa w ust. 3.
Art. 135i. 1. Rzecznik dyscyplinarny, po przeprowadzeniu czynności
dowodowych i uznaniu, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy,
zapoznaje obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego.
2. Obrońca może zapoznać się z aktami postępowania dyscyplinarnego,
o których mowa w ust. 1, nie później niż do dnia zapoznania obwinionego z tymi
aktami.
3. Z czynności zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza się
protokół.
4. Odmowa zapoznania się z aktami postępowania lub złożenia podpisu
stwierdzającego tę okoliczność nie wstrzymuje postępowania. Rzecznik
dyscyplinarny dokonuje wzmianki o odmowie w aktach postępowania.
5. Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami
postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie. Na wydane przez
rzecznika dyscyplinarnego postanowienie o odmowie uzupełnienia akt postępowania
dyscyplinarnego obwinionemu służy prawo złożenia zażalenia.
6. Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się
z uzupełnionymi aktami postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich
uzupełnienie w zakresie wynikającym z przeprowadzonych czynności dowodowych
uzupełniających akta tego postępowania.
7. Rzecznik dyscyplinarny, po zapoznaniu obwinionego z aktami postępowania
dyscyplinarnego, wydaje postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych oraz
sporządza sprawozdanie, które:
2016-09-19
©Telksinoe s. 128/146
1) wskazuje prowadzącego postępowanie i przełożonego dyscyplinarnego, który
wydał postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego;
2) wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne,
z opisem stanu faktycznego ustalonym na podstawie zebranych dowodów;
3) przedstawia wnioski dotyczące uniewinnienia, odstąpienia od ukarania lub
wymierzenia kary albo umorzenia postępowania.
Art. 135j. 1. Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym
materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o:
1) uniewinnieniu albo
2) odstąpieniu od ukarania, albo
3) ukaraniu, albo
4) umorzeniu postępowania.
2. Orzeczenie powinno zawierać:
1) oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;
2) datę wydania orzeczenia;
3) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;
4) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz
z kwalifikacją prawną;
5) rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub
wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania
dyscyplinarnego;
6) uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia;
7) pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania;
8) podpis, z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego,
oraz pieczęć jednostki organizacyjnej Policji.
3. Przełożony dyscyplinarny uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 135i
ust. 7, oraz przekazuje akta sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu do uzupełnienia,
w przypadku stwierdzenia, że nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy.
4. Przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne
w przypadkach, o których mowa w art. 135 ust. 1, albo gdy stało się ono
bezprzedmiotowe z innej przyczyny.
5. Przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub
stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny,
2016-09-19
©Telksinoe s. 129/146
a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby
uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on
przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.
6. Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem sporządza się na
piśmie nie później niż w terminie 14 dni od dnia wydania postanowienia
o zakończeniu czynności dowodowych.
7. Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie obwinionemu.
8. Jeżeli przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 133 ust. 2 i 3, uzna, że
należy wymierzyć karę dyscyplinarną, do której wymierzenia nie jest uprawniony,
wniosek w tej sprawie wraz z aktami postępowania dyscyplinarnego przesyła
przełożonemu dyscyplinarnemu uprawnionemu do wymierzenia tej kary.
9. W przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w Policji
przełożony dyscyplinarny, przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wzywa
obwinionego do raportu w celu wysłuchania go. W raporcie uczestniczy rzecznik
dyscyplinarny. O terminie raportu należy zawiadomić zarząd właściwej organizacji
zakładowej związku zawodowego policjantów. Przedstawiciel zarządu może
uczestniczyć w raporcie, chyba że obwiniony nie wyrazi na to zgody. Obwinionemu
doręcza się sprawozdanie w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed
raportem.
10. Przepisu ust. 9 nie stosuje się w przypadku:
1) tymczasowego aresztowania obwinionego;
2) odmowy obwinionego stawienia się do raportu lub nieusprawiedliwionej
nieobecności w wyznaczonym terminie raportu;
3) zaistnienia innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się do
raportu w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu
czynności dowodowych.
Art. 135k. 1. Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia
wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie
7 dni od dnia doręczenia orzeczenia.
2. Odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za
pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji.
2016-09-19
©Telksinoe s. 130/146
3. Wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze
postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną
albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
4. Jeżeli orzeczenie lub postanowienie w pierwszej instancji wydał Komendant
Główny Policji, odwołanie lub zażalenie nie przysługuje. Obwiniony może jednak
w terminie, o którym mowa w ust. 1, zwrócić się do Komendanta Głównego Policji
z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się
odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od orzeczeń.
Art. 135l. 1. W postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na
podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest
to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny
może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu
prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych,
określając ich zakres.
2. Z materiałami uzyskanymi w wyniku czynności dowodowych, o których
mowa w ust. 1, rzecznik dyscyplinarny zapoznaje obwinionego. W terminie 3 dni od
dnia zapoznania obwiniony ma prawo zgłoszenia wyższemu przełożonemu
dyscyplinarnemu, o którym mowa w ust. 1, uwag dotyczących przeprowadzonych
czynności dowodowych. Przepisy art. 135i ust. 1–4 stosuje się odpowiednio.
Art. 135m. 1. Wyższy przełożony dyscyplinarny w terminie 7 dni od dnia
wniesienia odwołania może powołać komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia,
zwaną dalej „komisją”. W przypadku odwołania od orzeczenia o ukaraniu karą,
o której mowa w art. 134 pkt 4–6, wyższy przełożony dyscyplinarny jest obowiązany
powołać komisję.
2. Komisja składa się z trzech oficerów w służbie stałej, z których dwóch
wyznacza wyższy przełożony dyscyplinarny, a jednego właściwy zarząd wojewódzki
związku zawodowego policjantów, z zastrzeżeniem ust. 3.
3. O wyznaczeniu przedstawiciela związku zawodowego do składu komisji
przewodniczący zarządu wojewódzkiego związku zawodowego policjantów
zawiadamia wyższego przełożonego dyscyplinarnego w terminie 3 dni od dnia
otrzymania zawiadomienia o powołaniu takiej komisji. W przypadku niewyznaczenia
2016-09-19
©Telksinoe s. 131/146
przedstawiciela związku zawodowego, trzeciego członka komisji wyznacza wyższy
przełożony dyscyplinarny.
4. Wyższy przełożony dyscyplinarny wyznacza przewodniczącego spośród
członków komisji.
5. Przepisy art. 135c ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do członków komisji.
6. Komisja może wysłuchać rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego
obrońcę.
7. Niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionych: rzecznika dyscyplinarnego,
obwinionego lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznawania sprawy.
8. Komisja może wystąpić do wyższego przełożonego dyscyplinarnego
o uzupełnienie materiału dowodowego w trybie art. 135l ust. 1.
Art. 135n. 1. Z przeprowadzonych czynności komisja sporządza sprawozdanie
wraz z wnioskiem dotyczącym sposobu załatwienia odwołania.
2. Komisja przedstawia wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu
sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 21 dni od dnia jej powołania.
3. Rozpatrzenie odwołania przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego
powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia wpływu odwołania, a w przypadku
powołania komisji – w terminie 7 dni od dnia otrzymania sprawozdania, o którym
mowa w ust. 1.
4. Wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie:
1) utrzymać w mocy albo
2) uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego,
odstąpić od ukarania, względnie wymierzyć inną karę, bądź uchylając to
orzeczenie – umorzyć postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji, albo
3) uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez
przełożonego dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga
przeprowadzenia czynności dowodowych w całości lub w znacznej części.
5. Postępowanie odwoławcze umarza się w przypadku cofnięcia odwołania.
6. W postępowaniu odwoławczym wyższy przełożony dyscyplinarny nie może
wymierzyć surowszej kary dyscyplinarnej, chyba że zaskarżone orzeczenie rażąco
narusza prawo lub interes służby.
Art. 135o. 1. Orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne:
2016-09-19
©Telksinoe s. 132/146
1) z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie
wniesiono;
2) w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy.
2. Przełożony dyscyplinarny, po uprawomocnieniu się orzeczenia lub
postanowienia, niezwłocznie wykonuje orzeczoną karę. Przy orzeczeniu kary zakazu
opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania przełożony dyscyplinarny określa
termin rozpoczęcia i zakończenia kary, jednocześnie powiadamia o tym ukaranego.
3. Przełożony właściwy w sprawach osobowych po uprawomocnieniu się
orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do
służby na zajmowanym stanowisku.
4. Przełożony, o którym mowa w ust. 3, po uprawomocnieniu się orzeczenia
niezwłocznie wykonuje karę: wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obniżenia
stopnia lub wydalenia ze służby przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o:
zwolnieniu lub odwołaniu ukaranego z dotychczas zajmowanego stanowiska
służbowego i powołaniu lub mianowaniu go na niższe stanowisko służbowe,
obniżeniu stopnia lub zwolnieniu ukaranego policjanta ze służby. Przepis art. 134e
ust. 2 stosuje się odpowiednio.
5. Prawomocne orzeczenie o odstąpieniu od ukarania albo o ukaraniu oraz
prawomocne postanowienie o odstąpieniu od wszczęcia postępowania
dyscyplinarnego włącza się do akt osobowych policjanta.
Art. 135p. 1. W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do
postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu
postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków,
z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu
dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania
karnego.
2. O zwolnieniu od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania osoby
pozostającej z obwinionym w szczególnie bliskim stosunku osobistym rozstrzyga
rzecznik dyscyplinarny. Na odmowę zwolnienia od złożenia zeznania lub odpowiedzi
na pytania służy zażalenie w terminie 3 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Art. 135q. 1. Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą.
2. Kary dyscyplinarne podlegają zatarciu po upływie:
2016-09-19
©Telksinoe s. 133/146
1) 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary nagany lub kary zakazu
opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania;
2) 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia
o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;
3) 18 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary wyznaczenia na
niższe stanowisko służbowe.
3. W przypadku nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej,
przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 32 ust. 1, może zatrzeć karę
dyscyplinarną przed upływem terminu określonego w ust. 2, jednak nie wcześniej niż
przed upływem:
1) 3 miesięcy od dnia orzeczenia kary nagany lub kary zakazu opuszczania
wyznaczonego miejsca przebywania;
2) 6 miesięcy od dnia orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do
służby na zajmowanym stanowisku;
3) 12 miesięcy od dnia orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko
służbowe.
4. Za wykazanie męstwa lub odwagi oraz za poważne osiągnięcia
w wykonywaniu zadań służbowych przełożony dyscyplinarny, o którym mowa
w art. 32 ust. 1, może w każdym czasie zatrzeć karę dyscyplinarną.
5. Jeżeli policjant zostanie ponownie ukarany przed zatarciem kary
dyscyplinarnej, okres wymagany do zatarcia nieodbytej kary biegnie na nowo od dnia
orzeczenia nowej kary.
6. W przypadku jednoczesnego wykonywania więcej niż jednej kary
dyscyplinarnej zatarcie kar następuje z upływem terminu przewidzianego dla kary
surowszej.
7. Zatarcie kary dyscyplinarnej powoduje usunięcie z akt osobowych policjanta
orzeczenia o ukaraniu. Orzeczenie o odstąpieniu od ukarania usuwa się z akt
osobowych po upływie 6 miesięcy od dnia jego uprawomocnienia się, przepisy ust. 3
i 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 135r. 1. Postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym
orzeczeniem wznawia się, jeżeli:
1) dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały
się fałszywe;
2016-09-19
©Telksinoe s. 134/146
2) zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku
postępowania dyscyplinarnego;
3) orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to
mieć wpływ na treść orzeczenia;
4) orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które
zostały następnie uchylone lub zmienione.
2. Postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego lub
obwinionego, albo w przypadku jego śmierci na wniosek członka rodziny
uprawnionego do renty rodzinnej, jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału
Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny będący podstawą
wydania orzeczenia dyscyplinarnego.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wniosek o wznowienie składa się
w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
4. Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się na niekorzyść ukaranego po
ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.
5. Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 5 lat od dnia
uprawomocnienia się orzeczenia.
6. Przełożony dyscyplinarny, który wydał prawomocne orzeczenie
dyscyplinarne, wznawia postępowanie dyscyplinarne z urzędu lub na wniosek
ukaranego lub obwinionego albo, w przypadku jego śmierci, na wniosek członka
rodziny uprawnionego do renty rodzinnej. O wznowieniu postępowania
dyscyplinarnego z urzędu zawiadamia się ukaranego lub obwinionego albo,
w przypadku jego śmierci, członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej.
7. Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do
przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji,
w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności
stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
8. Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność przełożonego
dyscyplinarnego, o którym mowa w ust. 6, o wznowieniu rozstrzyga wyższy
przełożony dyscyplinarny.
9. Na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego
ukaranemu oraz członkowi rodziny uprawnionemu do renty rodzinnej, o którym mowa
w ust. 6, służy zażalenie do wyższego przełożonego dyscyplinarnego w terminie 7 dni
2016-09-19
©Telksinoe s. 135/146
od dnia doręczenia, z tym że na postanowienie wydane przez Komendanta Głównego
Policji przysługuje jedynie w takim samym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie
sprawy.
Art. 135s. 1. Po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się
czynności dowodowe ograniczone do przyczyn wznowienia, a po ich zakończeniu,
stosownie do poczynionych ustaleń, wydaje się orzeczenie:
1) uchylające dotychczasowe orzeczenie i stwierdzające uniewinnienie ukaranego
lub umorzenie postępowania dyscyplinarnego albo
2) zmieniające dotychczasowe orzeczenie i wymierzające inną karę dyscyplinarną,
albo
3) odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia.
2. Zmiana dotychczasowego orzeczenia i wymierzenie innej kary dyscyplinarnej
nie może nastąpić po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.
3. Orzeczenie kary surowszej od dotychczasowej jest możliwe tylko wtedy, gdy
wznowienie następuje z urzędu i orzeczona kara jest rażąco niewspółmierna do
popełnionego przewinienia dyscyplinarnego.
4. Jeżeli w następstwie wznowienia postępowania wymierzono karę
łagodniejszą, ulegają uchyleniu skutki kary dotychczasowej, a w razie wymierzenia
kary surowszej, jej wykonanie rozpoczyna się od dnia wymierzenia.
5. Na orzeczenie i postanowienie wydane w trybie wznowienia postępowania
dyscyplinarnego służy ukaranemu lub obwinionemu, a w przypadku jego śmierci,
członkowi rodziny uprawnionemu do renty rodzinnej, odwołanie lub zażalenie do
wyższego przełożonego dyscyplinarnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia, z tym
że na orzeczenia i postanowienia wydane przez Komendanta Głównego Policji
przysługuje jedynie, w takim samym terminie, wniosek o ponowne rozpatrzenie
sprawy. Przepisy art. 135n ust. 4–6 stosuje się odpowiednio.
6. Termin zatarcia kary zmienionej w następstwie wznowienia postępowania
liczy się od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o wymierzeniu nowej kary. Na
poczet okresu zatarcia nowej kary zalicza się okres zatarcia, który upłynął od
uprawomocnienia się orzeczenia kary dotychczasowej.
Art. 136. (uchylony)
Art. 137. (uchylony)
2016-09-19
©Telksinoe s. 136/146
Art. 138. Od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie
dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu
administracyjnego.
Art. 139. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowy tryb wykonywania czynności związanych
z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów, w tym obieg
dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, prostowanie błędów
pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, oraz określi wzory
postanowień i innych dokumentów sporządzanych w postępowaniu dyscyplinarnym,
mając na względzie sprawność prowadzonego postępowania.
Art. 140. (uchylony)
Art. 141. (uchylony)
Art. 141a. Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 Kodeksu karnego mają
odpowiednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji.
Art. 142. (uchylony)
Art. 143. (uchylony)
Art. 144. (uchylony)
Art. 144a. Nie popełnia przestępstwa, kto, będąc do tego uprawnionym,
wykonuje czynności określone w art. 19a ust. 1 i 2, a także kto wykonuje czynności
określone w art. 19b ust. 1.
Art. 145. (uchylony)
Rozdział 10a
Kontyngenty policyjne wydzielone do realizacji zadań poza granicami państwa
Art. 145a. 1. Policjant może zostać delegowany do pełnienia służby poza
granicami państwa w celu realizacji zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3,
w kontyngencie policyjnym wydzielonym do udziału w:
1) misji pokojowej;
2) akcji zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom;
3) akcji ratowniczej i poszukiwawczej lub humanitarnej;
2016-09-19
©Telksinoe s. 137/146
4) szkoleniu i ćwiczeniach policyjnych;
5) przedsięwzięciach reprezentacyjnych.
2. Delegowanie do pełnienia służby poza granicami państwa oraz przedłużanie
czasu delegowania w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 2 następuje za
pisemną zgodą policjanta.
Art. 145b. 1. O utworzeniu i likwidacji kontyngentu policyjnego postanawia:
1) Rada Ministrów – uchwałą, w przypadku, o którym mowa w art. 145a ust. 1
pkt 1;
2) minister właściwy do spraw wewnętrznych – zarządzeniem, w przypadkach,
o których mowa w art. 145a ust. 1 pkt 2 i 3;
3) Komendant Główny Policji – decyzją, w przypadkach, o których mowa
w art. 145a ust. 1 pkt 4 i 5.
2. W uchwale, zarządzeniu lub decyzji, o których mowa w ust. 1, określa się
w szczególności:
1) nazwę kontyngentu, jego liczebność oraz czas pozostawania poza granicami
państwa;
2) cel skierowania kontyngentu, zakres jego zadań oraz obszar działania;
3) system kierowania i dowodzenia kontyngentem oraz organ organizacji
międzynarodowej, któremu kontyngent zostanie podporządkowany na czas
operacji;
4) organy administracji rządowej odpowiedzialne za współpracę z kierowniczymi
organami właściwej organizacji międzynarodowej w zakresie kierowania
działalnością kontyngentu wykonującego zadania poza granicami państwa;
5) uzbrojenie i wyposażenie kontyngentu w środki i sprzęt specjalny;
6) trasy i czas przemieszczania się kontyngentu w przypadku tranzytu.
Art. 145c. 1. W skład kontyngentu policyjnego mogą wchodzić pracownicy
Policji, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. W celu zapewnienia obsady niektórych stanowisk w kontyngencie policyjnym
przez osoby posiadające specjalistyczne kwalifikacje można zatrudniać pracowników
na zasadach określonych w przepisach Kodeksu pracy.
2016-09-19
©Telksinoe s. 138/146
Art. 145d. 1. Policjanci i pracownicy Policji wchodzący w skład kontyngentu
policyjnego podlegają na terytorium państwa obcego przepisom dyscyplinarnym
i porządkowym obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przestrzegać prawa państwa
przyjmującego oraz wiążące Rzeczpospolitą Polską prawo międzynarodowe.
Art. 145e. 1. Policjant w czasie delegowania do pełnienia służby
w kontyngencie policyjnym poza granicami państwa otrzymuje uposażenie
zasadnicze, dodatki do uposażenia i inne należności pieniężne przysługujące na
ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym
okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności lub ich
wysokość.
2. Policjantowi, o którym mowa w ust. 1, mogą być przyznawane dodatki do
uposażenia, świadczenia z tytułu uszczerbku na zdrowiu, podróży i przejazdów oraz
inne należności pieniężne związane z delegowaniem, wypłacane w walucie polskiej
lub obcej.
Art. 145f. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1) warunki otrzymywania, rodzaj waluty oraz wysokość dodatków, świadczeń
i należności, o których mowa w art. 145e ust. 2, uwzględniając ich rodzaje
i zakres przyznawania z uwagi na występujące zagrożenia, uciążliwość lub
miejsce pełnienia służby oraz sprawowaną przez policjanta funkcję;
2) uprawnienia i obowiązki policjantów delegowanych do pełnienia służby poza
granicami państwa, z uwzględnieniem warunków i trybu delegowania
policjantów, przypadków ich odwoływania przed wyznaczonym terminem oraz
przedłużania czasu delegowania, a także przełożonych właściwych w tych
sprawach;
3) szczegółowe zasady zatrudniania w kontyngentach policyjnych pracowników,
o których mowa w art. 145c, i ich wynagradzania, z uwzględnieniem
postanowień zawartych w przepisach prawa pracy oraz specyfiki związanej
z wykonywaniem pracy w kontyngencie policyjnym realizującym zadania poza
granicami państwa, a w szczególności prawa do dodatku zagranicznego,
świadczeń z tytułu podróży i przejazdów oraz innych należności pieniężnych
2016-09-19
©Telksinoe s. 139/146
związanych z delegowaniem, a także świadczeń odszkodowawczych
wynikających z odrębnych ustaw;
4) warunki otrzymywania świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 42
ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027,
z późn. zm. 23)), przez policjantów i pracowników, o których mowa w art. 145c,
w związku z urazami nabytymi podczas wykonywania przez nich zadań poza
granicami państwa oraz sposób i tryb finansowania kosztów, uwzględniając
zasady i sposób wydatkowania środków publicznych;
5) szczegółowe zasady i tryb finansowania i działania kontyngentu policyjnego,
w tym jego wyposażenia i przewozu, z uwzględnieniem przepisów o finansach
publicznych.
Art. 145g. 1. Wydatki związane z udziałem kontyngentów policyjnych poza
granicami państwa finansowane są z budżetu państwa, w części ministra właściwego
do spraw wewnętrznych.
2. Jeżeli środki finansowe na ten cel nie zostały uwzględnione w budżecie
ministra właściwego do spraw wewnętrznych, zapewnia je Rada Ministrów.
Rozdział 10b
Realizacja wspólnych działań na terytorium państw członkowskich Unii
Europejskiej
Art. 145h. Policjanci i pracownicy Policji są uprawnieni do wykonywania
obowiązków służbowych na terytorium innego państwa członkowskiego Unii
Europejskiej, w celu realizacji zadań:
23)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 216,
poz. 1367, Nr 225, poz. 1486, Nr 227, poz. 1505, Nr 234, poz. 1570 i Nr 237, poz. 1654, z 2009 r.
Nr 6, poz. 33, Nr 22, poz. 120, Nr 26, poz. 157, Nr 38, poz. 299, Nr 92, poz. 753, Nr 97, poz. 800,
Nr 98, poz. 817, Nr 111, poz. 918, Nr 118, poz. 989, Nr 157, poz. 1241, Nr 161, poz. 1278 i Nr 178,
poz. 1374, z 2010 r. Nr 50, poz. 301, Nr 107, poz. 679, Nr 125, poz. 842, Nr 127, poz. 857, Nr 165,
poz. 1116, Nr 182, poz. 1228, Nr 205, poz. 1363, Nr 225, poz. 1465, Nr 238, poz. 1578 i Nr 257,
poz. 1723 i 1725, z 2011 r. Nr 45, poz. 235, Nr 73, poz. 390, Nr 81, poz. 440, Nr 106, poz. 622,
Nr 112, poz. 654, Nr 113, poz. 657, Nr 122, poz. 696, Nr 138, poz. 808, Nr 149, poz. 887, Nr 171,
poz. 1016, Nr 205, poz. 1203 i Nr 232, poz. 1378, z 2012 r. poz. 123, 1016, 1342 i 1548, z 2013 r.
poz. 154, 879, 983, 1290, 1623, 1646 i 1650 oraz z 2014 r. poz. 24, 295, 496, 567, 619, 773, 1004,
1136, 1138, 1146, 1175, 1188, 1491 i 1831.
2016-09-19
©Telksinoe s. 140/146
1) w formie wspólnych patroli lub innego rodzaju wspólnych operacji w celu
ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz zapobiegania
przestępczości, o których mowa w art. 17 decyzji Rady 2008/615/WSiSW z dnia
23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej,
szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz. Urz.
UE L 210 z 06.08.2008, str. 1), zwanej dalej „decyzją Rady 2008/615/WSiSW”;
2) w formie udzielania wsparcia w związku ze zgromadzeniami, imprezami
masowymi lub podobnymi wydarzeniami, klęskami żywiołowymi oraz
poważnymi wypadkami w celu ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego
oraz zapobiegania przestępczości, o którym mowa w art. 18 decyzji Rady
2008/615/WSiSW;
3) w ramach udzielania pomocy przez specjalną jednostkę interwencyjną, o której
mowa w decyzji Rady 2008/617/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie
usprawnienia współpracy pomiędzy specjalnymi jednostkami interwencyjnymi
państw członkowskich Unii Europejskiej w sytuacjach kryzysowych (Dz. Urz.
UE L 210 z 06.08.2008, str. 73).
Art. 145i. O wykonywaniu obowiązków służbowych przez policjantów lub
pracowników Policji na terytorium innego państwa członkowskiego Unii
Europejskiej, oraz określeniu warunków wykonywania tych obowiązków postanawia:
1) Komendant Główny Policji – decyzją, w przypadku, o którym mowa w art. 145h
pkt 1;
2) minister właściwy do spraw wewnętrznych – zarządzeniem, w przypadkach,
o których mowa w art. 145h pkt 2 i 3.
Rozdział 10c
Punkty kontaktowe wymiany informacji z państwami członkowskimi Unii
Europejskiej
oraz krajowe biuro do spraw odzyskiwania mienia
Art. 145j. 1. Komendant Główny Policji wykonuje zadania:
1) krajowego punktu kontaktowego do spraw wymiany danych o profilach DNA,
o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji Rady 2008/615/WSiSW;
2016-09-19
©Telksinoe s. 141/146
2) krajowego punktu kontaktowego do spraw wymiany danych daktyloskopijnych
ze zautomatyzowanych systemów identyfikacji daktyloskopijnej, o którym
mowa w art. 11 ust. 1 decyzji Rady 2008/615/WSiSW;
3) krajowego punktu kontaktowego do spraw współpracy przy wymianie danych
rejestracyjnych pojazdów, o którym mowa w art. 12 ust. 2 decyzji Rady
2008/615/WSiSW;
4) krajowego punktu kontaktowego do spraw wymiany danych osobowych
i nieosobowych, o którym mowa w art. 15 decyzji Rady 2008/615/WSiSW;
5) punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 decyzji Rady
2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie
intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu
i przestępczości transgranicznej (Dz. Urz. UE L 210 z 06.08.2008, str. 12);
6) krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 98/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r.
w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów
wybuchowych (Dz. Urz. UE L 39 z 09.02.2013, str. 1), zwanego dalej
„rozporządzeniem (UE) nr 98/2013”.
2. Do zadań krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,
należy:
1) udostępnianie punktom kontaktowym państw członkowskich Unii Europejskiej,
do automatycznych przeszukań, danych referencyjnych obejmujących wyłącznie
profile DNA ustalone na podstawie niekodującej części DNA oraz indywidualne
oznaczenia identyfikacyjne ze zautomatyzowanego systemu gromadzenia
i przetwarzania profili DNA, działającego w ramach zbioru danych DNA,
o którym mowa w art. 21a, gromadzone w celach wykrywania sprawców
przestępstw, ich ścigania, zapobiegania przestępczości lub jej zwalczania,
z wyłączeniem danych, co do których uprawnione podmioty zastrzegły, że nie
podlegają wymianie międzynarodowej;
2) wykonywanie, na zlecenie podmiotów wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy
z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw
członkowskich Unii Europejskiej, przeszukań w bazach danych DNA
udostępnianych przez punkty kontaktowe do spraw wymiany danych o profilach
DNA innych państw członkowskich Unii Europejskiej;
2016-09-19
©Telksinoe s. 142/146
2a) wykonywanie zautomatyzowanych, okresowych przeszukań baz danych
udostępnianych przez punkty kontaktowe do spraw wymiany danych o profilach
DNA innych państw członkowskich Unii Europejskiej;
3) współpraca z punktem kontaktowym, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy
z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw
członkowskich Unii Europejskiej, w zakresie udostępniania, przetwarzania
i wymiany danych o profilach DNA.
3. Do zadań krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2,
należy:
1) udostępnianie punktom kontaktowym państw członkowskich Unii Europejskiej,
do automatycznych przeszukań, danych referencyjnych obejmujących wyłącznie
dane daktyloskopijne oraz indywidualne oznaczenia identyfikacyjne ze
zautomatyzowanego systemu identyfikacji daktyloskopijnej, działającego
w ramach Centralnej Registratury Daktyloskopijnej, zgromadzone w celach
wykrywania sprawców przestępstw, ich ścigania, zapobiegania przestępczości
lub jej zwalczania, z wyłączeniem danych, co do których uprawnione podmioty
zastrzegły, że nie podlegają wymianie międzynarodowej;
2) wykonywanie, na zlecenie podmiotów wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy
z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw
członkowskich Unii Europejskiej, przeszukań w zautomatyzowanych systemach
identyfikacji daktyloskopijnej udostępnianych przez punkty kontaktowe do
spraw wymiany danych daktyloskopijnych innych państw członkowskich Unii
Europejskiej;
2a) wykonywanie zautomatyzowanych, okresowych przeszukań zbiorów danych
udostępnianych przez punkty kontaktowe do spraw wymiany danych
daktyloskopijnych innych państw członkowskich Unii Europejskiej;
3) współpraca z punktem kontaktowym, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy
z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw
członkowskich Unii Europejskiej, w zakresie udostępniania, przetwarzania
i wymiany danych daktyloskopijnych.
4. Do zadań krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 3,
należy:
2016-09-19
©Telksinoe s. 143/146
1) udostępnianie, we współpracy z ministrem właściwym do spraw informatyzacji,
punktom kontaktowym państw członkowskich Unii Europejskiej, do przeszukań,
danych lub informacji zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której
mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym,
w celu wykrywania sprawców przestępstw oraz innych czynów zabronionych
należących do jurysdykcji sądów lub prokuratury w tych państwach;
2) wykonywanie, na zlecenie podmiotów wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy
z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw
członkowskich Unii Europejskiej, przeszukań w bazach krajowych danych
rejestracyjnych pojazdów udostępnianych przez punkty kontaktowe do spraw
wymiany danych o pojazdach innych państw członkowskich Unii Europejskiej;
3) współpraca z punktem kontaktowym, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy
z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw
członkowskich Unii Europejskiej, oraz z ministrem właściwym do spraw
informatyzacji w zakresie udostępniania, przetwarzania i wymiany danych
o pojazdach.
5. Do zadań krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 4,
należy:
1) przekazywanie punktom kontaktowym państw członkowskich Unii Europejskiej
informacji, w tym danych osobowych, w związku z istotnymi wydarzeniami
o skutkach transgranicznych, otrzymanych od właściwych organów krajowych,
do których ustawowych zadań należy realizacja zadań w zakresie zapobiegania
przestępczości oraz ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego;
2) otrzymywanie od punktów kontaktowych państw członkowskich Unii
Europejskiej informacji, o których mowa w pkt 1, oraz ich przekazywanie
właściwym organom krajowym, do których ustawowych zadań należy realizacja
zadań w zakresie zapobiegania przestępczości oraz ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego.
5a. Do zadań krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 6,
należy:
1) obsługa ogólnopolskiego systemu zgłaszania podejrzanych transakcji lub prób
dokonania takich transakcji, zniknięć i kradzieży znacznych ilości substancji
wymienionych w załącznikach I i II do rozporządzenia (UE) nr 98/2013 lub
2016-09-19
©Telksinoe s. 144/146
w aktach delegowanych wydanych na podstawie art. 12 tego rozporządzenia
oraz mieszanin lub substancji zawierających te substancje, o którym mowa
w rozdziale 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o bezpieczeństwie obrotu
prekursorami materiałów wybuchowych (Dz. U. poz. 669);
2) zapewnienie odbierania połączeń telefonicznych oraz obsługa adresu poczty
elektronicznej na potrzeby zgłaszania podejrzanych transakcji, o których mowa
w pkt 1;
3) prowadzenie ewidencji zgłoszeń podejrzanych transakcji lub prób dokonania
takich transakcji, zniknięć i kradzieży znacznych ilości substancji wymienionych
w załącznikach I i II do rozporządzenia (UE) nr 98/2013 lub w aktach
delegowanych wydanych na podstawie art. 12 tego rozporządzenia oraz
mieszanin lub substancji zawierających te substancje;
4) korzystanie z systemu wczesnego ostrzegania Europolu w celu ułatwienia
wykrywania sprawców przestępstw i ostrzeganie właściwych organów w innych
państwach członkowskich Unii Europejskiej przed możliwymi zagrożeniami
wynikającymi z możliwości użycia substancji, o których mowa w pkt 3, do
nielegalnego wytwarzania materiałów wybuchowych;
5) upowszechnianie wytycznych, o których mowa w art. 9 ust. 5 rozporządzenia
(UE) nr 98/2013, w ramach współpracy między właściwymi organami
i podmiotami gospodarczymi;
6) wymiana informacji z właściwymi krajowymi punktami kontaktowymi innych
państw członkowskich Unii Europejskiej, w szczególności za pomocą urządzeń
teletransmisji danych, w celu zapobiegania przestępstwom o charakterze
terrorystycznym.
6. Zadania, o których mowa w ust. 2 i 3, Komendant Główny Policji wykonuje
przy pomocy Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji.
Art. 145k. 1. Komenda Główna Policji wykonuje zadania krajowego biura do
spraw odzyskiwania mienia, o którym mowa w art. 1 ust. 1 decyzji Rady
2007/845/WSiSW z dnia 6 grudnia 2007 r. dotyczącej współpracy pomiędzy biurami
ds. odzyskiwania mienia w państwach członkowskich w dziedzinie wykrywania
i identyfikacji korzyści pochodzących z przestępstwa lub innego mienia związanego
z przestępstwem (Dz. Urz. UE L 332 z 18.12.2007, str. 103).
2016-09-19
©Telksinoe s. 145/146
2. Współpraca, w rozumieniu przepisów decyzji Rady 2007/845/WSiSW,
między krajowym biurem do spraw odzyskiwania mienia, o którym mowa w ust. 1,
a krajowymi biurami ds. odzyskiwania mienia innych państw członkowskich Unii
Europejskiej, w szczególności w zakresie wymiany informacji w celu wykrywania
i identyfikacji korzyści pochodzących z przestępstwa lub innego mienia związanego
z przestępstwem, oraz w zakresie przetwarzania tych informacji, odbywa się na
zasadach i warunkach określonych w ustawie z dnia 16 września 2011 r. o wymianie
informacji z organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej.
Rozdział 11
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 146. 1. Z chwilą utworzenia Policji Milicja Obywatelska zostaje
rozwiązana.
2–4. (pominięte)
Art. 147. 1. Minister Spraw Wewnętrznych zorganizuje Policję w ciągu
3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2. Z chwilą zorganizowania Policji likwidacji ulegają urzędy spraw
wewnętrznych.
Art. 148. (pominięty)
Art. 149. 1. Z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze
stają się policjantami.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do tych funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej,
którzy do dnia 31 lipca 1989 r. byli funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa.
3. (pominięty)
Art. 150. 1. Dotychczasowi funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej lub Służby
Bezpieczeństwa, którzy podejmą służbę w Policji albo zostaną zatrudnieni
w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych,
zachowują odpowiednio ciągłość służby lub zatrudnienia.
2. (pominięty)
Art. 151. 1. Funkcjonariusze zwolnieni ze służby w Milicji Obywatelskiej,
którzy nie podejmą służby lub pracy w jednostkach organizacyjnych podległych
Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zachowują uprawnienia przewidziane dla
2016-09-19
©Telksinoe s. 146/146
funkcjonariuszy zwolnionych ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że
nabyli uprawnienia do zwolnienia ze służby na korzystniejszych warunkach.
2. (pominięty)
3. (pominięty)
Art. 152. Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy ustaje członkostwo
w partiach politycznych tych policjantów, którzy do takich organizacji dotąd należeli.
Art. 153. Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o „Milicji Obywatelskiej”
i „funkcjonariuszach Milicji Obywatelskiej”, należy przez to rozumieć „Policję”
i „policjantów”.
Art. 154–156. (pominięte)
Art. 157. 1. Traci moc ustawa z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy
Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
(Dz. U. Nr 38, poz. 181 oraz z 1989 r. Nr 34, poz. 180 i Nr 35, poz. 192), w części
dotyczącej Milicji Obywatelskiej 24).
2. Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie
pozostają w mocy przepisy dotychczasowe, jeśli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą,
nie dłużej jednak niż 1 rok.
3. (pominięty)
Art. 158. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia 25).
24)
W pozostałym zakresie (w części dotyczącej Służby Bezpieczeństwa) uchylona przez art. 136
ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180), która
weszła w życie z dniem 10 maja 1990 r.
25)
Ustawa została ogłoszona w dniu 10 maja 1990 r.
2016-09-19